Wodospady cienia po zmroku T.3 Niewypowiedziana

Kupiłam tą książkę ponieważ chciałam dokończyć Tom który zaczęłam. Nie żałuję że ją przeczytałam. Bardzo ciekawie napisana, trzyma w napięciu, w jeden dzień przeczytałam 200 stron, tak mnie wciągnęła! W niektórych momentach potrafi chwycić za serce, i dać do przemyślenia niektórych spraw. Gdy skończyłam czytać to zrobiło mi się smutno, że to ostatni tom i koniec losów bohaterów. Mimo że książka super to również jestem zadowolona z przebiegu jej wysyłki. Doszła do mnie bardzo szybko, również z darmową zakładką, polecam tą ksiegarnię jak i książkę!

Niewypowiedziana to trzecia i ostatnia część serii Wodospady Cienia po zmroku. Z przykrością rozstaję się z tym cyklem, ale mam nadzieję, że C.C. Hunter jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Może zdecyduje się na dalszy ciąg, tym razem przybliżając nam postać czarownicy Mirandy, a być może skupi się na najbardziej tajemniczej w tej chwili, postaci Chase’a. Można na razie mieć nadzieję i poczekać na dalszy ruch amerykańskiej pisarki.

Wodospady Cienia po zmroku to fantastyka, nie z najwyższej półki, ale też nie taka z dolnej. Przyjemny średniaczek, który czyta się rewelacyjnie, co z pewnością jest zasługą bardzo lekkiego pióra pisarki i całkiem ciekawej fabuły. Przygody nadnaturalnej młodzieży mogą przypaść do gustu szerszej części czytelników, nie tylko tym młodszym, do których niewątpliwie jest kierowana.

Nie wszyscy wiedzą, że Wodospady Cienia to obóz - szkoła dla wyjątkowych młodych ludzi-nieludzi. Są wśród nich wampiry, elfy, czarownice, wilkołaki i inni zmiennokształtni. Dzięki pomysłowi Hunter mamy okazję poznawać ich życie, miłości, wzloty i porażki. Cała seria napisana jest interesująco i przyznaję, że bardzo miło spędziłam z nią czas. Nie brak tutaj ciekawych postaci i dynamicznej akcji, dzięki czemu czasami trudno było mi odłożyć książkę choć na chwilę.

Niewypowiedziana to zamykająca cykl część. Całość poświęcona została głównie młodej wampirzycy Delli, jej życiu, kłopotom - nie tylko sercowym, przeszłości. Della według mnie okazała się wdzięcznym tematem. Dziewczyna jest postacią bardzo interesującą i nie tak ckliwą, jak Kylie. Della jest wyjątkową wampirzycą, która przeżyła dwie przemiany, dzięki czemu zyskała na sile i szybkości, ale dodatkowo, co zdarza się bardzo rzadko, ma kontakt z duchami. Do tej pory była związana ze Steve’em, chłopakiem zmiennokształtnym. Teraz przyspieszenie jej pulsu staje się zasługą Chase’a.

"Chase Tallman. Chłopak, z którym, niestety, była związana. Chłopak, który oddał jej swoją krew, by się upewnić, że Della przeżyje rzadko spotykaną drugą przemianę wampiryczną, czyniącą ją odrodzoną, czyli silniejszą i groźniejszą wampirzycą przyciągającą duchy. Co prawda wcale się o to nie prosiła ani nie miała na to ochoty, zwłaszcza ten kawałek z duchami."

W Niewypowiedzianej akcja kręci się wokół oskarżenia ojca Delli o zabicie swojej siostry dwadzieścia lat wcześniej. Dziewczyna nie wierzy w jego winę, ale to nie wystarczy. Trzeba zebrać przekonujące dowody, aby odsunąć podejrzenie od jej taty. Przecież nawet jeśli teraz ojciec traktuje ją jak kogoś obcego, to nie jest zły człowiek. Dziewczyna z pomocą przyjaciół stara się zebrać dowody na niewinność ojca.

"To dobry człowiek, Chase. Wszystkie moje przyjaciółki chciały, żeby ich ojcowie byli do niego podobni, Kiedy wybierałyśmy się dokądś późnym wieczorem, tata zawsze nas odwoził. Odbierał wszystkie moje przyjaciółki i zawoził na miejsce, a potem przywoził z powrotem. Czasami po meczu piłki nożnej zabierał nas na kolację i lody (…) Nigdy nie ominął żadnego tańca ojca z córką, ani moich występów. Był moim mistrzem. Zawsze wiedziałam, że mam mnie kocha, ale tata… On mnie uwielbiał. Jeśli miałam jakiś problem, to właśnie do niego się zwracałam. I zrobiłby dla mnie wszystko."

Niewypowiedziana, jak napisałam wcześniej to lekka fantastyka, przede wszystkim dla młodzieży, ale z całą pewnością spodoba się szerszemu gronu czytelników. Książka, tak jak wcześniejsze powieści C.C. Hunter czyta się po prostu sama. Jestem pewna, że rewelacyjnie nada się na letnie leniuchowanie.

Komu polecić Niewypowiedzianą? Na pewno wszystkim wielbicielom fantastyki i paranormal romance. Pozycja obowiązkowa dla tych z was, którzy czytali Wodospady Cienia, a także wcześniejsze części Wodospadów Cienia po zmroku. Zapraszam do fantastycznego świata wykreowanego przez amerykańską pisarkę Christie Craig Hunter. Polecam.

"Chase odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem. Ten dźwięk był dla jej uszu jak muzyka. A to, że byli razem, było niczym magia. A potem Chase przyciągnął ją do siebie (…) Della nie pamiętała, by cokolwiek wydawało jej się równie właściwe. Bycie z nim, obok niego."

[Adres usunięty]

Czy będzie happy end?

To już ostatnie spotkanie z „Wodospadami Cienia po zmroku”. Młoda, silna i odważna wampirzyca zabrała nas w niezwykłą podróż po jej świecie. Świecie pełnym istot nadprzyrodzonych, duchów, emocji i uczuć. C. C. Hunter doszła do perfekcji w Wodospadach Cienia. Seria takie jak ta – pełna fantastyki, emocji, humoru i tajemnicy nie mogła zakończyć się lepiej. Fani Wodospadów jednocześnie cieszą się i plączą. Cieszą się, bo „Niewypowiedziana” to wisienka na torcie całej serii, płaczą, bo to niestety pożegnanie z Dellą i jej przyjaciółmi.

„Nigdy nie odwracaj się od wyzwań.”

Della musi ratować swojego ojca. Został oskarżony o morderstwo sprzed lat, o morderstwo swojej siostry. Della zrobi wszystko, by dowieść prawdy. Jednak dochodzi do kolejnych morderstw, a prawdziwy sprawca obu zbrodni pozostaje nieuchwytny. Z pomocą swoich przyjaciół Della stara się łączyć fakty. Pomaga jej Chase, który coraz bardziej ją intryguje i który nie kryje się ze swoimi uczuciami. W tym fatalnym okresie Della musi wybrać do kogo należy jej serce.

„Serce jej waliło, zapomniała się w nim i w jego dotyku na swojej szyi. Otrzeźwiła ją radość w jego oczach.”

Chyba nie muszę mówić, że pokochałam obóz (przepraszam, teraz już szkołę) w Wodospadach Cienia od pierwszego tomu. Przygody Kylie śledziłam z wypiekami na twarzy. To była prawdziwa przejażdżka emocjonalnym rollercoasterem. Jednak Della i jej własne przygody sprawiły, że straciłam dla tych bohaterów głowę. C. C. Hunter stworzyła wspaniały świat pełen przygód, tajemnic i zagadek, pełen miłości i przyjaźni, pełen uczuć i niekończących się emocji. Przebrnąwszy przez tyle tomów jej pomysłu i stylu mogę powiedzieć tylko jedno – to mi się nigdy nie znudzi!

Hunter ma zdolność do kreowania postaci. Jej bohaterowie są wyraziści – silni, odważni, emocjonalni, z pazurem. Każdy ma w sobie inną cechą, za którą go kochamy. W „Niewypowiedzianej” każdy z bohaterów zapada w pamięć, każdego dostrzegamy. To właśnie jest ten wyjątkowy sposób kreowania postaci – każdy ma swoje pięć minut w powieści, a w naszej głowie tkwi do nieskończoności.

„Wciąż jestem. Wciąż tęsknię. Wciąż kocham.”

„Niewypowiedziana” to bardzo dobra książka. Kończy ona trylogię „Wodospadów Cienia po zmroku” i to jest w niej najgorsze. To uczucie, że już nie przeczytamy o Delli. „Wodospady Cienia” oraz Wodospady Cienia po zmroku” to serie zapadające w pamięć oraz strasznie wciągające. Ja przepadłam już na pierwszym tomie, innym zajęło to może trochę więcej czasu, ale ta cała masa fanów, które pokochały Wodospady Cienia to oznaka, że serie te są wart przeczytania. Jedno wam zagwarantuję – na pewno nie będziecie się nudzić.

Takich serii jak ta na rynku literatury jest bardzo dużo, toteż konkurencja jest ogromna. Istoty nadnaturalne mają swoje wzloty i upadki – raz jest o nich głośno, a raz ukrywają się w cieniu. Jednak jest pewien poziom, pewna równowaga, dzięki której powieści stają się nieśmiertelne. Na tym właśnie poziomie powinny znaleźć się powieści C. C. Hunter. Te książki nie są przesadzone, nie są przereklamowane. To dobre powieści dla młodzieży, i nie tylko, które sprawiają, że przenosimy się do innego świata, odrywamy się od rzeczywistości i razem z bohaterami przeżywamy nawet najmniejsze emocji. Znaleźć się w świecie stworzonym przez autorkę, to jak wygrać bilet na najlepszą przygodę w życiu. Szczerze polecam „Niewypowiedzianą”, jak również poprzednie jej części oraz serię z Kylie w roli głównej.

„Niewypowiedziana” to trzeci tom przygód Delli. Czekałam na tę książkę z niecierpliwością, tym bardziej, że zakończenie poprzedniej książki wbiło mnie w fotel. Jest to literatura młodzieżowa, a mimo to doskonalę się bawiłam czytając, nie tylko tę książkę, ale wszystkie, które wyszły z pod pióra Pani C.C. Hunter.

„Wodospady Cienia. Po Zmroku” udowadniają, że wampiry, wilkołaki i inne nadnaturalne stworzenia nadal potrafią zainteresować i wciągnąć w wir nieprzewidzianych wydarzeń. Pomimo, iż bohaterowie nie są ludźmi, to ich problemy są takie same jak normalnych członków społeczeństwa. Della boryka się z akceptacją własnej natury, stara się zrozumieć swoje serce i rozgryźć Chase’a, lecz najwięcej zmartwień przysparza jej sytuacja rodzinna.

Ojciec dziewczyny został oskarżony o zabójstwo siostry, a nowa zbrodnia w okolicy, nie ułatwia mu życia. Mężczyzna ma luki w pamięci, ale wie, że w sprawę były zaangażowane potwory. Tak właśnie postrzega swoją córkę, widzi, że zaszła w niej zmiana i odpycha ją od siebie. Boi się Delli, lecz ona pomimo niechęci ojca, robi wszystko, by mu pomóc.

Postawa wampirzycy jest godna pochwały, lecz w tej części zachowywała się również samolubnie. Odpychała Chase’a, mimo że ON ją wspierał. Chłopak zyskał moją sympatię już w poprzednich tomach, ale w „Niewypowiedzianej” jego notowania jeszcze wzrosły. Wszechwiedzący narrator odegrał tu znaczącą rolę, ponieważ poświęca tyle samo uwagi Chase’owi, co Delli. Mamy możliwość poznać go lepiej. Jest wrażliwy i odważny, troszczy się o bliskich. Przyznaję, że młody agent stał się moim ulubieńcem. Podoba mi się jego otwartość i wytrwałość względem małej złośnicy, która charakteryzuję się częstymi i spektakularnymi wybuchami złości.

Nie jest to tylko historia romansu tej dwójki, bo znajdziecie w niej elementy kryminału, akcji oraz powieści grozy. Ten ostatni, dlatego iż duchy potrafią być również niebezpieczne i przyprawić o dreszcz niepokoju. Książkę czyta się bardzo szybko, bo i akcja jest zawrotna. Bohaterowie próbują rozwikłać tajemnice morderstwa staruszków, znaleźć prawdziwego mordercę Bao Yu oraz udźwignąć tajemnice Rady Wampirów. Na dokładkę dochodzi miłość, która nie jest prosta i łatwa.

W lekturze bardzo denerwowały mnie telefony, których nikt nie odbierał, nikt nie czytał SMS-ów i ogólnie rzecz ujmując, można by je wyrzucić, bo były całkowicie bezużyteczne. Może wydawać się to szczegółem, do tego nie istotnym, lecz po którymś z rzędu nieodepranym połączeniu i zignorowanej wiadomości, byłam coraz bardziej zirytowana. Na szczęście książka ma znacznie więcej dobrych momentów, a kilka malutkich minusów można wybaczyć.

„Niewypowiedziana” to lekka i przyjemna lektura z barwnymi bohaterami, których łatwo pokochać. Porusza wiele problemów, z którymi boryka się nie tylko młodzież, ale i ich rodzice. Zawrotna akcja zachwyca, a błyskotliwe dialogi bawią. Wampiry i wilkołaki mnie nie zawiodły i udowodniły, że nadal potrafią być przebojowe. Polecam 4+/6

Wszystko co dobre musi się kiedyś skończyć. A szkoda. To trzecia i ostatnia część przygód Delli Tsang. Strasznie przywiązałam się do tej bohaterki i z trudem po przeczytaniu książki odłożyłam ją na półkę. Do teraz nie mogę w to uwierzyć, że tak szybko się skończyła. Na temat tej dziewczyny mogłabym ciągle, czytać i czytać, poznawać jej nowe przygody, razem z nią rozwiązywać rozmaite zagadki. A tak wszystko się skończyło i strasznie z tego powodu ubolewam.

Nie sądziłam, że seria ,,Wodospady cienia po zmroku", aż tak wciągną mnie w swoje sidła. Raptem niedawno zapoznawałam się z pierwszą częścią, a wczoraj pożegnałam się z ostatnią. Po przeczytaniu ostatnich linijek tekstu byłam zrozpaczona. Jak mogło się to już skończyć? Przecież niedawno zaczynałam czytać, a tu już the end? Do teraz wciąż czuje czytelniczy niedosyt. Dla mnie to za mało! Chce więcej adrenaliny, tajemnic, zagadek, rozgrywanej akcji, przekomarzań bohaterów, ich wspólnych przygód. Na ,,Niewypowiedzianą" czekałam z niecierpliwością. Wciąż w głowie tliła się jedna myśl jak tym razem potoczą się losy Delli. Co tym razem zgotuje jej autorka, jakie przeszkody postawi na jej drodze tak, by uprzykrzyć jej życie, a gdy w końcu zdobyłam ją w swoje łapki, cóż nie mogłam wręcz się od niej oderwać. Jednego dnia ją zaczęłam, drugiego już zamykałam nie potrafiąc na dobre wydostać się spod jej macek. Do teraz czuje jak wszystkie emocje we mnie buzują, jak adrenalina krąży po całym ciele, a myśli chaotycznie obijają się o głowę.

Autorka potrafi nieźle czytelnika wciągnąć w swoją historię, którą chce przedstawić. Nie wyjawia wszystkiego od razu tylko krok po kroku odkrywa pojedyncze karty. To trochę jak stąpanie po polu minowym. Jeden fałszywy ruch i zginiesz. Autorka wodzi za nos, kluczy między wydarzeniami, zmusza do myślenia. Potrafi wpleść do historii rozmaite wydarzenia, że czytelnik nie jest w stanie się przy książce znudzić. Wiele w niej adrenaliny, niekończącej się akcji. Wciąż chce się poznać losy bohaterów, jak tym razem wszystko się potoczy. Ja tej powieści nie potrafiłam ani na moment odłożyć. Jak zaczęłam ją czytać w autobusie w drodze na uczelnię, tak przez cały dzień miałam nos w książce. Połykałam kolejne linijki tekstu, denerwowałam, gdy wciąż się nic nie rozwiązało, kibicowałam Delli, by wszystko w jej życiu się ułożyło.

Spodobał mi się też fakt, że autorka podzieliła książkę na historię widzianą z perspektywy Delli jak i Chase'a. To bardziej urozmaiciło całą powieść jak i fabułę. Miało się wgląd w ich psychikę, poczynania z rozmaitymi przeszkodami, a także można było poznać ich myśli, emocje, przeżycia. To bardzo mi się spodobało i jeszcze wyżej podniosło poprzeczkę wartości całej opowieści. Uwielbiam wampiry, wilkołaki i inne nadnaturalne istoty. To mój żywioł, najlepiej się w nich odnajduje, rozumiem je. Muszę zdobyć wcześniejsze części serii ,,Wodospady cienia", bo jak dla mnie to wciąż świeża historia, która nie ma końca. Gorąco polecam.