Właśnie dziś, właśnie teraz

Totalne zaskoczenie.Rewelacyjnie opisana historia trzech kobiet.Książka smutna,refleksyjna,poruszająca.Jestem bardzo wymagającym czytelnikiem i dawno już w moje ręce nie wpadła tak dobrze napisana książka.Nie jest to jakieś mdłe czytadło jest to powieść dla miłośników dobrych ,mocnych obyczajów.Polecam

Karolina Wilczyńska to bardzo dobra polska pisarka. Kobieta nie waha się pisać o czymś, co może być zarówno piękne, wzniosłe, jak i gorzkie, do bólu prawdziwe. Tym razem autorka zdecydowała się na drugą wersję wydarzeń. Jeśli więc okładka, w Was, czytelnikach, wzbudza pozytywne emocje i daje Wam wiarę w cukrową opowieść, to jesteście w błędzie. Podczas lektury niejednokrotnie można się wzruszyć, zdenerwować i obwiniać bohaterów za marny los człowieka. Co więcej, nieubłaganie zadamy sobie wiele pytań, a oto niektóre z nich:

- czy pieniądze dają szczęście?

-czy dobrze znamy tych, z którymi żyjemy?

- czy warto bezgranicznie ufać swoim bliskim?

- czy rzeczywiście jest tak, że po burzy świeci słońce?

Karolina Wilczyńska opisała historie trzech kobiet- Bronisławy, Sonii oraz Sabiny. Wszystkie one znają się z widzenia, jednak pewna tragiczna sytuacja spowoduje, że spotkają się one na jednej sali szpitalnej. Jedna z kobiet, Sabina, nie może zostać w szpitalu, ponieważ musi opiekować się ciężko chorym, leciwym ojcem. Nie ma ona w nikim oparcia, a na dodatek schorowany ojciec, częściowo poprzez chorobę, nie potrafi podziękować córce za opiekę. Sabina traktowana jest jak pomiotło, zatem jak zakończy się jej historia? O tym sami musicie się przekonać.

W szpitalu znalazła się także Sonia. Jest to kobieta majętna, mieszka w pięknym, dwupoziomowym mieszkaniu, ma przystojnego męża i dorastającą córkę. Stać ją dosłownie na wszystko, ale teraz sama potrzebuje pomocy. Czy mąż i córka zrozumieją jej położenie i będą dla niej wsparciem? Warto się o tym przekonać.

Ach, najbardziej żal mi było trzeciej kobiety, staruszki Bronisławy. Pani Cedro jest wdową, córka Katarzyna wyjechała za granicę, a syn Jerzyk... no cóż, przysięgam, że gdybym mogła wyciągnąć go z kart powieści, wówczas stłukłabym go na kwaśne jabłko. Jest ON bowiem idealnym przykładem patologicznego człowieka, który tylko pije, awanturuje się, nie pracuje, a kochająca go matka ślepo wierzy w jego przemianę. Czy Sonia i Sabina pomogą staruszce? Jak bardzo złączą się losy trzech kobiet? Zachęcam do lektury.

Książka porwała mnie tak bardzo, że nie mogłam się od niej oderwać. Zastanawiałam się, jak bardzo świat jest mały, że losy ludzi znanych tylko z widzenia potrafią z dnia na dzień się zacieśnić. Ponadto, poprzez treść powieści zrozumiałam bardzo wiele cennych rzeczy i wiem, że inni czytelnicy także wyciągną pozytywne wnioski.

Lekturę jak najbardziej polecam!

Zabierając się za tą książkę spodziewałam się lekkiej i przyjemnej lektury. Takiej, którą się czyta po całym dniu przy herbacie. Tak mi sugerowała okładka. A to nie ten kaliber powieści.

Autorka skonfrontowała ze sobą trzy kobiety, każda z nich ma swoje, diametralnie różniące się życie, ale wspólnym mianownikiem są problemy w domu. Czytamy o wielkiej życiowej niesprawiedliwości, o sterotypowych kobietach, żonach, matkach i córkach, którym głównym celem jest dbanie o mężczyznę. Mnie ta fabuła niesamowicie irytowała, bo nie godzę się na takie traktowanie, jednak wiele czytelniczek może w bohaterkach odnaleźć kawałek siebie.

Według mnie to powieść smutna, przygnębiająca i z dużym bagażem emocjonalnym. Raczej nie polecam jej czytać na odstresowanie. Jest to wartościowa lektura, napisana w prosty sposób, ale z dobitnym przesłaniem.

Czytam wiele książek. Czasem trafiają się takie, których fabuła jest lekka i przyjemna. Stanowią tymczasową rozrywkę. Czasem jednak... w moje ręce trafia powieść, która mną potrząsa, która, mówiąc kolokwialnie, we mnie siedzi. I tak właśnie było z „Właśnie dziś, właśnie teraz” Karoliny Wilczyńskiej.

Jak to się stało, ja nie wiem, ale do tej pory nie miałam okazji jej przeczytać. Choć przecież mam za sobą lekturę tak wielu książek tej autorki. Myślę sobie, że po prostu to był jej czas, jej miejsce. Jak w tytule - miałam ją poznać właśnie dziś, właśnie teraz... Bo przychodzą w życiu człowieka takie chwile, kiedy zaczyna wierzyć, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Zupełnie jak w przypadku trzech bohaterek powieści, które połączył jeden wypadek. Los, przeznaczenie, nazwijcie to, jak chcecie, postawił je na wspólnej drodze, która stała się początkiem przyjaźni. Jakkolwiek by ona daleka od wzorcowej przyjaźni nie była.

Karolina Wilczyńska kreśli opowieść, która mogła wydarzyć się naprawdę. Może gdzieś obok mieszka taka Bronisława, która codziennie wierzy, że jej syn się zmieni. Która ledwo wiąże koniec z końcem, a mimo to potrafi uśmiechać się do ludzi, znajdując w sobie dosyć siły, aby nadal czekać. Czy ją dostrzegasz?

Ile jest takich Sabin, które samotnie przemierzają z góry wytyczoną trasę: praca — dom. Dom, w którym czeka tylko kolejna obelga, ciężka praca przy opiece nad zniedołężniałym ojcem, który wyrzuca z siebie gorzkie słowa, które ranią, jak sztylety. Czy zainteresowałeś się kiedyś, dlaczego jest wiecznie niezadowolona? A może oceniłeś ją z góry, klasyfikując do kategorii: „zgryźliwa stara panna"?

Ile jest kobiet, które jak Sonia żyją w bańce mydlanej, przekonane o szczęściu, które jest tylko pozorne? Pięknym obrazku idealnej rodziny, którą każdego dnia, nieświadomie, próbują posklejać w całość? Zazdrościłeś jej pieniędzy, prawda?

Karolina Wilczyńska stworzyła niezwykle przejmującą powieść, która uderza w nas z całą mocą. Świadomością, że tak wiele razy byliśmy ślepi na potrzeby innych. Ocenialiśmy, nie znając drugiej osoby, bo tak jest łatwiej — odejść i zająć się swoim życiem. A przecież pod skorupą, jaką widać na co dzień, kryje się potrzeba. Potrzeba czułości, zainteresowania, tego, żeby najbliższa osoba w końcu okazała trochę uczucia... Opowieść, która nie pozwoli o sobie długo zapomnieć, która zakorzeni się w waszej pamięci. Ze mną tak właśnie było. Choć to tylko fikcyjne losy bohaterek wykreowanych przez autorkę, to przeżyłam je zupełnie tak, jakby były moim udziałem. Nawet, teraz kiedy piszę tę opinię, mam w oczach łzy. Jeśli szukacie mądrej powieści obyczajowej, która skłania do refleksji, która zostaje w nas, a nade wszystko otwiera oczy, to koniecznie po nią sięgnijcie.

Podsumowując:

„Właśnie dziś, właśnie teraz” to książka na wskroś poruszająca. Uniwersalna historia o tym, że czasem sytuacja zmusza nas do tego, aby przewartościować swoje życie i dostrzec to, czego do tej pory nie widzieliśmy. To także opowieść o czekaniu, które czasem przypomina to czekanie na Godota, na coś, co nigdy nie nastąpi... I choć czekanie nie zawsze jest złe, to najważniejsze, aby się w nim nie zatracić, zapominając o sobie. Dlatego nie warto na nie tracić życia, bo ono na nas nie poczeka. Polecam!

"Właśnie dziś, właśnie teraz" to historia przedstawiająca losy trzech kobiet, które krzyżują się w trakcie nieszczęśliwego wypadku. Sabina rezygnuje z wszelakich uciech, aby każdą godzinę spędzać na pielęgnowaniu niedołężnego ojca, który nigdy nie wspiera jej dobrym słowem. Bronisława, wdowa po alkoholiku, zdaje się nie zauważać, że jej syn jest łudząco podobny do swego ojca - zagląda do kieliszka, awanturuje się, roztrwania pieniądze na każdym kroku, nie pracuje i nie ma na to ochoty. Matka jednak nieustannie tłumaczy jego zachowanie zbyt dobrym sercem, obwiniając jego kolegów o wszelkie nieszczęścia. Sonia będąca żoną bogatego i przystojnego mężczyzny, który swoim urokiem osobistym potrafi zdobyć serce każdej kobiety, cieszy się, iż posiada takie szczęście, co ukazuje się jedynie ułudą, gdy to mąż musi wesprzeć partnerkę. Każda z bohaterek ma swój krzyż, który musi dźwigać na plecach - czy któraś z nich zbuntuje się i przejrzy na oczy?

"Bo czekanie nie jest złe. Każdy na coś czeka. Na coś lub na kogoś. Oczekiwanie jest przyjemne, ale jak każda przyjemność może stać się nałogiem. A wtedy podporządkowujemy mu całe swoje życie. Uzależniony chce tylko tego, na co czeka. Jest w stanie poświęcić wszystko, każdego, nawet samego siebie, byle tylko dostać to, czego pragnie. A dodatkowy kłopot z czekaniem polega na tym, że wielu ludzi czeka na to, czego nigdy nie dostanie. I gdzieś na dnie podświadomości zdaje sobie z tego sprawę, więc celem staje się samo czekanie. A wtedy jest jak opętany. Opętany czekaniem." *

Ta powieść jest boleśnie realistyczna, dramatyczna, nostalgiczna i nieco smutna, jednak finał daje nadzieję. Tak to już w życiu bywa, że nie wszystkim się wiedzie, gdy inni zdają się posiadać wszystko, co najlepsze, jednak nieraz takie szczęście jest jedynie pokazowe. Z pewnością nie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna, jednak losy bohaterek wciągnęły mnie tak mocno, że książkę dosłownie pochłonęłam. Jedyne zastrzeżenia mam odnośnie korekty, którą warto byłoby nieco bardziej dopracować, gdyż w książce niejednokrotnie pojawiają się błędy interpunkcyjne, a zamiana "ą" na "a" oraz "ę" na "e" jest bardzo częste i irytujące.

Od małego jesteśmy uczeni, że należy pomagać innym, zatem robimy to, czasami nie widząc, że jesteśmy wykorzystywani. W końcu trzeba dochować rodzica, nawet jeśli ten poniża nas na każdym kroku, nie daje chwili wytchnienia i każe zapomnieć o własnych potrzebach. Tak samo wygląda relacja na linii matka-dziecko - niekiedy ciężko pogodzić się z tym, że nasz maluszek jest już kilkudziesięcioletnim człowiekiem, któremu nadal mamusia musi prać i gotować, dogadzając na każdym kroku i pożyczając pieniądze, bo synuś jest taki biedny, wrażliwy oraz łatwowierny. Podobnie sytuacja może wyglądać w związku małżeńskim, kiedy jedna ze stron nie ma pewności siebie i za wszelką cenę pragnie utrzymać swoją drugą połowę, trzymając się jej kurczowo i przymykając oczy na pewne sprawy. Strasznie trudne jest opamiętanie się w porę, więc niestety wielu z nas tkwi w takich chorych stosunkach z bliskimi. Ile dobra przyniosłoby odcięcie się, zapomnienie, zadbanie o siebie...

Niejednokrotnie zachowanie głównych bohaterek irytuje, a człowiek ma ochotę potrząsnąć nimi i rzucić parę niewybrednych słów w ich stronę, jednak po dłuższym zastanowieniu dochodzi się do wniosku, że tak, moi drodzy, wygląda współuzależnienie. Niestety, wbrew pozorom, wiele osób cierpi na ową przypadłość, a uwikłanie się w niezdrową relację z drugim człowiekiem wydaje się najgorszą formą uzależnienia. Wiele siły, a przede wszystkim chęci, należy włożyć w to, aby uświadomić sobie problem i poprosić o pomoc, bo niewielkie szanse na wyleczenie mają ci, którzy wierzą, że poradzą sobie z tym sami. Nikt nie zniszczy nas tak jak drugi człowiek, ale też nikt nie wesprze nas i nie podniesie z głębin piekła, jeśli nie druga osoba.

* cytat ze str. 322-323

[Adres usunięty]