Władcy czasu. Trylogia Białego Miasta. Tom 3

Niechaj: WOW podsumuje moją recenzję tej części książki. Trudno pisać o 3 części bez spoilerów, dodaję więc bardzo ogólną ocenę, a nie recenzję :) Jeśli podobały Ci się pierwsze 2 części to KONIECZNIE sięgnij po trzecią. Jeśli nie, to KONIECZNIE sięgnij po cały pakiet :)

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

''Władcy czasu'' autorstwa Pani Evy García Sáenz de Urturi jest ostatnią częścią Cyklu: Trylogia Białego Miasta (tom 3), którą mogę z największą przyjemnością zaliczyć na obecną chwilę do najlepiej mi się czytającą części tej powieści.

Wydarzenia opisywane przez autorkę toczyły się na przełomie dwóch odległych od siebie odstępach czasowych: Vitoria, rok 2019, Vitoria, rok 1192.

W tej części cyklu trylogii ujęła mnie jeszcze mocniej praca zawodowa Krakena, któremu to nie zabrakło, mocnych wrażeń wykonując ją z ogromnym zaangażowaniem.

Autorka zadbała o to, aby każdy skonstruowany przez nią wątek w rozdziałach był pomysłowo w nich rozwinięty.

Muszę jedynie podkreślić, że co poniektórzy występujący w tej części cyklu bohaterowie drugoplanowi byli, myślami gdzieś bardzo daleko zachowując dystans nawet do samych siebie.

Ogromnym wyzwaniem dla autora jest stworzenie powieści o tematyce kryminalnej, dobranie w nim odpowiedniego klimatu, który skłoni, Czytelnika do pomyślenia kim jest ten właściwy zabójca, dla którego życie ludzkie nie ma żadnej wartości.

Atutem tej powieści jest to, że autorka doskonale stosuje słownictwo psychologiczne oraz to, że ma ona ogromny szacunek dla swoich Czytelników dzieląc się swoimi uwagi po napisaniu całości tej powieści.

Polecam przeczytać tę powieść.

Z dużymi obawami podchodziłam do trzeciego tomu trylogii „Władcy czasu” po rozczarowaniu drugim tomem. Jednak w tym tomie balans między wątkami obyczajowymi i kryminalnymi został zachowany i nie przytłoczyły mnie wątki obyczajowe. Tajemniczy autor, ukrywający się po pseudonimem Diego Veilaz wydaje powieść opisującą historię legendarnego hrabiego don Vela, który po dwóch latach nieobecności powraca w 1192 roku do Vitorii. Miasto, które zostawił w dobrobycie i wewnętrznym spokoju teraz jest skłócone, pełne niewyjaśnionych zbrodni i jeszcze do tego atakowane jest z zewnątrz. Wiadomo, że autor, aby napisać tą historię, musiał sięgać do średniowiecznych źródeł. Książka zdobyła olbrzymią popularność. Niestety mają miejsce morderstwa, których przebieg jest zaczerpnięty z powieści. Tutaj wkracza Kraken , aby rozwikłać te zbrodnie. Szybko zostaje odrzucona hipoteza, że za zbrodniami kryje się niestabilny emocjonalnie czytelnik, gdyż pierwsza zbrodnia była dokonana przed wydaniem tej książki. W kręgu podejrzanych zostaje tajemniczy autor książki i wszyscy, którzy mieli dostęp do średniowiecznych manuskryptów lub książki przed jej wydaniem. Ślady doprowadzają Krakena do średniowiecznej wieży Nograro, zamieszkałej od średniowiecza przez jeden ród o olbrzymim majątku. Teraz zamieszkuję ją prawdopodobnie ostatni przedstawiciel tego rodu, człowiek ekscentryczny z dużymi problemami psychiatrycznymi. Jednak jaki miałby motyw dokonania morderstw na nieznanych mu ludziach. Jedną z ofiar jest informator Krakena, guru informatyczne, który coś istotnego odkrywa. Kraken musi się zagłębić w historię rodów Viktorii. Odkrywa też historię własnego rodu. Oczywiście jak tu u Krakena bywa, mistrz profilowania niestety myli się w ocenie ludzi, a i śledztwo jak zwykle dotyka jego bezpośredniego otoczenia. Pojawia się też wątek z poprzednich tomów, tutaj do końca rozwiązany.

Intrygujące jest przeplatanie się dwóch wątków: historycznego i współczesnego, dzięki temu buduje się powoli napięcie. Autorka niezwykle plastycznie oddaje klimat i historię małego baskijskiego miasteczka, którego korzenie sięgają aż po średniowiecze. Jak to w małych miasteczkach bywa, mieszkańcy nawzajem się znają i informacje przenikają różnymi kanałami, które często trudno wyśledzić. Większość postaci znamy już z wcześniejszych tomów, a nowe są interesujące. Plusem jest, że Kraken w tym tomie nie jest skupiony na sobie i swoich przeżyciach. Może dlatego, że jego sytuacja rodzinna się zmieniła. Jednak nadal najsympatyczniejszą postacią jest dziadek Santiago. Rozwiązanie zagadki morderstw zaskakujące, chociaż czytelnik już od połowy w odróżnieniu od Krakena potrafi powiązać niektóre wątki. W zalewie dość schematycznych kryminałów jest to pozycja przyciągająca uwagę, przenosząca nas do zupełnie innej kultury, do kraju Basków. Trzeci tom jest najciekawszy z całej trylogii, gdyby nie drugi tom byłabym całością zachwycona. Jednak i tak cały cykl jest wart przeczytania.

Recenzja jest na serwisie "Na kanapie"

Eva García Sáenz de Urturi kolejny raz zabrała mnie na wyprawę do Hiszpanii, do pięknego miasta Vitorii w krainie Basków. „Władcy czasu”, to zakończenie „Trylogii Białego Miasta” i pożegnanie się z jej bohaterami.

Warsztat autorki jak zawsze jest niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju, ale ta część trylogii, bardzo różni się od poprzedniczek, przede wszystkim narracją, która jest poprowadzona zupełnie inaczej niż w dwóch pozostałych tomach. Autorka świetnie połączyła intrygujący kryminał z przewodnikiem po historii Viktorii. Czuć w każdym słowie, w każdym wersie jej ogromną miłość do tego miasta, ale chwilami nadużywa mitologii i legend baskijskich.

Byłam bardzo podekscytowana możliwością kontynuowania losów Unai i jego kolejnym śledztwem, ale niestety trochę się zawiodłam. Historia rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych, współcześnie i w początkach XII w. Rozdziały, które dzieją się średniowieczu trudno połączyć z tym, co dzieje się współcześnie, tak bardzo, że w pewnym momencie straciłam zainteresowanie tym, kto stoi za tymi wszystkimi zbrodniami. Zwłaszcza że autorka stworzyła powieść w powieści o tym samym tytule. W ten sposób fabuła „Władców czasu” przeplata teraźniejszość, z rzeczywistością z książki, która rzekomo miała związek ze zbrodniami. Dwie naprzemienne historie. Każda z nich ciekawa i intrygująca, ale oddzielnie. Połączone w całość straciły na atrakcyjności. Część, która rozgrywa się w teraźniejszości, wydaje się wymuszona, mało wiarygodna i zbyt zawiła. Powieść nie porwała mnie tak bardzo, jak dwie poprzednie części trylogii, zwłaszcza pierwsza. Nawet rozwiązanie zbrodni nie wydało mi się zaskakujące. Odniosłam wrażenie, że Eva Garcia za wszelką cenę chciała połączyć współczesne wątki ze średniowiecznymi. Nie umniejszam wkładu pracy autorki, jej wiedzy i researchu, ale nie takiego pożegnania z Krakenem się spodziewałam.

Postaci serii bardzo ewaluowały, wydarzyło się mnóstwo rzeczy, które zmieniły ich życie. Kraken i reszta bohaterów, którzy olśnili w „Ciszy…” i „Rytuałach…”, przestają być naturalni, dają upust swoim lękom i fobiom.

„Cisza białego miasta” mnie oczarowała, była fenomenalna, „Rytuały wody” sprawiły wiele przyjemności i były równie dobre, natomiast końcówka serii nie utrzymała niestety poziomu poprzedniczek. Chociaż nie czyta się „Władców czasu” źle, to nie dorównuje dwom pozostałym, zwłaszcza „Ciszy…” Historia owszem intrygująca, ale jak na finał, zbyt mało spektakularna.

Jest to moja ukochana seria, dlatego tak długo zwlekałam z opublikowaniem recenzji. Serce mnie boli, że na koniec nie wszystko mogę pochwalić. Zwieńczenie serii o Białym Mieście to wciąż bardzo starannie napisana powieść, oparta na obfitym materiale historycznym, przemyślana i dopracowana. Wiedza i research autorki zasługują na uznanie i bardzo ciekawie wypadło zestawienie sytuacji sprzed wieków ze współczesnością, ale mnie niestety tym razem nie oczarowała, choć całą trylogię oceniam bardzo wysoko.

Na koniec małe podsumowanie całej serii, która mnie zafascynowała, rozbudziła miłość do Hiszpanii i pięknego miasta Vitorii. „Cisza Białego Miasta” mnie porwała, zakochałam się w klimacie tej książki i w Hiszpanii. Autorka stworzyła wiarygodny thriller z wieloma morderstwami, co nie było łatwe, a wyszło doskonale, druga przypominała bardzo pierwszą i może była mniej fascynująca, ale Eva Garcia tak sprawnie poprowadziła historię, iż nie można jej było zbyt wiele zarzucić, natomiast ostatnia część jest napisana tak, że odnosi się wrażenie, że autorka koniecznie chciała połączyć wszystko w jedną całość. Oczekiwałam od niej chyba najwięcej, a wypadła najsłabiej. Trochę to przykre, gdy oczekuje się finału, który zapisze się w pamięci na długo, a wypada ON średnio, mimo to nadal to moja ukochana trylogia, którą polecam. Cała seria jest rewelacyjna, wszystkie części się łączą i są kontynuacją, występują ci sami bohaterowie, ale każda z nich jest inna, na swój sposób ciekawa i intrygująca.

Zakończenie fantastycznej trylogii. Ciekawa, intrygująca historia ze świetnymi bohaterami. Rozwiązywanie zagadek kryminalnych powiązanych z przeszłością w sposób, o jakim nie pomyśleliście. Cała trylogia Ciszy białego miasta wciąga i sprawia, że trudno się rozstać z bohaterami i ciągle ma się nadzieję, że to nie ostatni tom.

"Lepiej nie prosić o pomoc diabła,

bo w końcu zawlecze cię do swojego kotła."

Po spotkaniu z pierwszym tomem ("Cisza białego miasta"), którym byłam oczarowana, i drugim ("Rytuały wody"), który sprawił mi wiele przyjemności, liczyłam, że podobne miłe wrażenia powstaną podczas poznawania trzeciego. Niestety, nie wszystko poszło w taki sposób, jak zakładałam i wyczekiwałam. Zawiodłam się na lekturze, ale też nie mogę powiedzieć, że była zła. Po prostu, książka nie poszła tropem poprzednich odsłon serii, otrzymałam coś innego, mniej barwnego, zarówno od strony postaci, intrygi, jak i baskijskich klimatów. Wcześniej zakochałam się w akcentach celtyckich legend, dawnej kultury, dziedzictwa społecznego, a we "Władcach czasu" próżno tego szukać. Owszem, powieść nawiązywała do przeszłości, z końca dwunastego wieku, ale to już nie ten porywający wydźwięk. Tym niemniej, książkę dobrze się czyta, przyjemna naprzemienna narracja i ciekawa zagadka detektywistyczna.

Składała się z dwóch komponentów połączonych wybranymi akcentami i nawiązaniami. Jeden to dość przeciętna średniowieczna opowieść, drugi to zajmująca kryminalna historia dziejącą się obecnie. Analogie do współczesnych wydarzeń wydawały się silne i znaczące, lecz jakby stworzone pod presją konieczności dopasowania i zespolenia. Nie można jednak odmówić mnogości przygód i tajemnic, które oplatały losy licznych postaci. Kilka rozwiązań okazało się zaskakujących, przynajmniej mnie nie udało się szybko trafić na właściwe tropy. Angażowały mnie wstawki dotyczące profilowania psychopatycznych umysłów, poszukiwania alternatywnych wyjaśnień, tworzenia ciągu przypuszczeń i domysłów. Uznałam je za mocne strony powieści, chętnie wdawałam się w rozważania, przyciągała mnie tematyka i jej niejednoznaczność.

Fabułę oparto na ciekawym pomyśle, powieść historyczna, która natychmiast znajduje uznanie czytelników, lecz nikt nie wie, kto jest jej autorem, nawet wydawnictwo, które ją opublikowało. Szybko okazuje się, że książka staje się się wzorcem do osobliwych zbrodni. Ktoś morduje według średniowiecznego modus operandi, jak zamurowanie żywcem, otrucie kantarydyną, utopienie w beczce wraz ze zwierzętami. Prowadzący dochodzenie, Kraken, Estibaliz i Alba, dysponują małą ilością śladów fizycznych, brakuje wyraźnych motywów zbrodni. Ale to nie koniec problemów, dochodzą nowe aspekty wystawiające śledczych na śmiertelne niebezpieczeństwo. Kto kryje się za cierpieniem innych, wachlarzem sekretów, zadziwiającym zbiegiem okoliczności? Co przemilczają mieszkańcy małej i uroczej Vitorii? W jaki sposób dotrzeć do prawdy zagrzebanej pod kamieniami i wiekami historii?

B[Adres usunięty]

O fenomenie trylogii Białego Miasta słyszał chyba każdy miłośnik kryminałów. Ja również, ale nim zabrałam się do czytania książek Evy, musiałam przemyśleć czy dać się wciągnąć w szał pochłaniania jej książki (wtedy po polsku wyszła zaledwie pierwsza część). Ponieważ jak widzicie, właśnie będę recenzować trzeci tom, to przyznaję - wciągnęłam się. Pióro de Urturi zdecydowanie przypadło mi do gustu i to praktycznie od pierwszych stron, więc ciężko byłoby mi odpuścić cykl po przeczytaniu jednej części, a co gorsza dwóch...

Vitoria, rok 2019

Ktoś pod pseudonimem Diego Veilaz publikuje książkę historyczną pod tytułem "Władcy czasu". Osadzona w średniowieczu opowieść podbija serca czytelników, a zwłaszcza mieszkańców Vitorii i okolic. Ponieważ nikt nie wie, kto jest autorem dzień, w którym ma odbyć się spotkanie autorskie, jest jednym z najbardziej wyczekiwanych dni. Jednak nie będzie ON wspominany ani mile, ani szczęśliwie.

Vitoria, rok 1192

Legendarny hrabia don Vela wraca do domu po ponad dwóch latach nieobecności. Wysłany przez króla Nawarry na niebezpieczną misję ledwo uszedł z życiem. Jednak to, co zdumiewa go najbardziej to fakt, że jego brat Nagorno poślubił jego narzeczoną hrabiankę de Maestu.

Unai zwany Krakenem musi rozwiązać sprawę, której głównym wątkiem jest seria morderstw popełnianych według średniowiecznych metod. Co ciekawe zarówno sposoby zabójstw, jak i ich kolejność są ściśle powiązane z niedawno wydaną powieścią. Ktoś imituje zbrodnie popełniane setki lat temu, opisane zaś w niezwykle popularnych ostatnio "Władcach czasu".

Śledztwo przyprawia nie lada kłopotów Estibaliz, która wdaje się w niebezpieczny romans. Unai zaś, dzięki niemu dowiaduje się czegoś ważnego o swoich przodkach.

Eva Garcia tym razem połasiła się na powieść dwupłaszczyznową. Przeplatanie czasów współczesnych z XII wiekiem to naprawdę świetny zabieg, który wciąga czytelnika w świat z jednej strony kryminalny, a z drugiej historyczny. Muszę przyznać za to ogromnego plusa, bo wyszło to autorce genialnie. Druga sprawa to nawarstwienie problemów i bohaterów. Chyba po raz pierwszy czułam się... przytłoczona i momentami chciałam, by powieść już się skończyła i wyjaśniła! I nie mówię tego jako minus powieści, wręcz przeciwnie. Dostałam coś, na czym musiałam się mocno skupić, a nie lecieć strona za stroną, a w międzyczasie myśleć co przeczytam następne! Żałuję, że przygoda z Białym Miastem dobiegła końca, bo mogłabym tam spędzić dużo więcej czasu. Jedyne co mi pozostało to wspominać i iść do przodu. A Was zachęcam do przeczytania całej trylogii - koniecznie po kolei.

"Tu kończy się twoje polowanie, tutaj zaczyna się moje"

"Władcy czasu" to ostatni tom Trylogii Białego Miasta i moim zdaniem idealne zakończenie cyklu. Wszystkie cześci to była dla mnie rewelacyjna przygoda i ogromnie żałuję, że nie będzie mi dane sięgnąć po kolejną. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy i nadszedł czas pożegnać Krakena i Albę. Chociaż muszę się do przyznać, że ja najbardziej będę tęskniła za dziadkiem Unaia. To mój ulubiony bohater z całej trylogii.

W Vitorii serca czytelników podbija powieść historyczna "Władcy czasu". Jej autor za wszelką cenę pragnie pozostać anonimowy. Ukrywa się pod pseudonimem Diego Veilaz i nikt, nawet sam wydawca nie zna jego tożsamości. Historia napisana przez niego okazuje się bestsellerem, a spotkanie autorskie, na którym ma się pojawić jest jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń w Vitorii. Niestety zostaje ono przerwane przez brutalne morderstwo. Wkrótce miastem wstrząsa seria zabójstw, do złudzenia przypominających te opisane na kartach książki. Czy Unai odnajdzie tajemniczego autora i powstrzyma sprawcę zbrodni?

"Władcy czasu" jak i cała trylogia to jedne z lepszych i ciekawszych książek jakie czytałam. Eva García Sáenz de Urturi potrafi stworzyć w swoich powieściach niezwykły klimat, który wciąga czytelnika od pierwszych przeczytanych stron. Świetnie prowadzi zarówno wątek kryminalny, jak i obyczajowy. Wszystko jest przemyślane i dopracowane w najdrobniejszym szczególe. W wyjątkowo plastyczny sposób oddaje piękno Vitorii, dla mnie coś niesamowitego! Mam nadzieję, że kiedyś dane mi będzie poznać atmosferę tego miasta.

Akcja powieści toczy się w dwóch ramach czasowych. Autorka zabiera czytelnika do średniowiecza, gdzie może śledzić wydarzenia z życia hrabiego Diego Veli. Bardzo dobrze czytało mi się te rozdziały i przyznaję, że byłam bardzo ciekawa w jaki sposób połączą się one z wątkiem teraźniejszym.

"Władcy czasu" to czytelnicza uczta! Przy lekturze tej książki nie można się nudzić. Mamy tu błyskotliwą zagadkę kryminalną, intrygujących śledczych i rewelacyjnie rozbudowany wątek obyczajowy. Jest wszystko, czego ja oczekuję od świetnej książki. Kto jeszcze nie zna tej serii, powinien szybko się za nią zabrać. Polecam!

,,Każdy z nas decyduje, czego nie potrafi wybaczyć."

I przyszedł czas na to, by w końcu zakończyć swoją przygodę z Krakenem i Białym Miastem. Niespełna rok temu w ręce czytelników trafiła pierwsza część Trylogii, a dzisiaj, w końcu poznaliśmy odpowiedzi na wiele pytań. Jak potoczyły się losy Unai, jego rodziny, osób z komendy ? Chciałoby się zapytać, czy to już naprawdę koniec ? Czy to naprawdę najlepsza część z całej Trylogii ? Jedno jest pewne - wkręciłam się jeszcze bardziej, niż czytając ,,Ciszę białego miasta". I wcale nie żałuję nieprzespanej nocy.

Akcja ostatniej części rozgrywa się w 2019 roku, czyli dwa lata od wydarzeń ukazanych w poprzedniej części. Nieznany autor publikuje powieść ,,Władcy czasu", która staje się bestsellerem. Jej akcja osadzona jest w średniowieczu, a głównym bohaterem jest hrabia Vela. Wkrótce po tym Vitorią wstrząsa nowa seria zabójstw. Śledztwo zatacza nowe kręgi. Kraken musi jak najszybciej odnaleźć zabójcę, zanim zostaną popełnione kolejne przestępstwa.

Nie wiem jak Eva Garcia Saenz de Urturi to robi, ale jej książki z pewnością nie są zwykłymi kryminałami. Odkąd poznałam Krakena nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest to bohater tak wyrazisty, tak dobrze rozpisany, że ciężko podważyć jakąkolwiek decyzję, jaką podejmie. Nie ma się co oszukiwać - Unai to jeden z tych bohaterów, jakich rzadko spotyka się w literaturze. Jednak od pierwszej części bardzo się zmienił. Nadal pozostał najlepszym profilerem, nadal czuje się obrońcą miasta, nadal chce szukać sprawców przestępstw, ale ... jakby spowolnił, znalazł w życiu inne priorytety, przemyślał wiele spraw. Wie, że nie zawsze warto poświęcać się czemuś w całości, że musi zacząć żyć własnym życiem, nie policyjnymi kartotekami i szukaniem zabójców. Pozostali bohaterowie też nieco się zmienili. Alba nie jest już tą podkomisarz, jaką poznaliśmy w pierwszej części. Przewartościowała swoje życie, czuje, że coś jej umyka i nie chce tego tracić. I do tego Estibaliz, która nadal rozpamiętuje wydarzenia sprzed lat, które zabrały jej brata. Co ciekawe to ona wpłąta się teraz w nić, z której ciężko będzie się jej wydostać. Cieszę się, że autorka postanowiła zaangażować ją bardziej w "akcję" powieści, bo przez te trzy części naprawdę polubiłam tę bohaterkę i życzyłam jej, by w końcu coś z jej życiem prywatnym się ruszyło, a tutaj naprawdę wiele się w tym temacie dzieje.

Autorka przyzwyczaiła mnie do swojego lekkiego stylu, ciekawych zagadek, nietypowych śledztw i ofiar. W powieści ,,Władcy czasu" również tego nie brakuje. To jeden z nielicznych kryminałów, gdzie za nic nie mogłam przewidzieć, kto jest prawdziwym zabójcą. Autorka mąci, oplata czytelnika siecią niedomówień, niespodziewanymi zwrotami akcji, mnogością wątków, ale nie czułam się przytłoczona, a wręcz przeciwnie - chciałam więcej ! Ciężko było mi się oderwać od tej powieści, bo ciągle coś się działo, wychodziły na jaw jakieś nowe wątki. Poza tym autorka zastosowała tutaj (podobnie jak w poprzednich częściach) dwutorowość akcji. Z jednej strony mamy wydarzenia, które rozgrywają się w 2019 roku, a z drugiej czytamy fragmenty historii ,,Władcy czasu" i przenosimy się do końca XII wieku, by przeżywać emocje razem z hrabim Velą. I co do tej części dotyczącej stricte "powieści" mam parę zastrzeżeń. Miałam wrażenie, że niektóre fragmenty właściwie nic nie wnosiły do całej tej historii, a były jedynie zapychaczami (od momentu oblężenia grodu). Owszem cała ta koncepcja hiszpańskiej autorki jest intrygująca, ale wolałabym, by autorka dodała więcej szczegółów z życia Veli, lepiej je rozpisała, dodała może więcej szczegółów z jego życia w grodzie, niż stawiała na nic nie wnoszące fragmenty. Mimo wszystko co do tej części rozgrywających się w czasach obecnych nie mam żadnych większych zastrzeżeń. Autorka doskonale dostosowywała tempo. Brakowało mi jedynie większej ilości scen pomiędzy Albą a Unai. Samo wplątanie Estibaliz do śledztwa od strony prywatnej również mi się spodobało i naprawdę chciałabym, by powstała kiedyś kolejna część (czego autorka nie wyklucza), ale osadzona np. w realiach tego świata przedstawionego. Z pewnością chętnie powróciłabym do baskijskiego miasteczka i dała się porwać kolejnym zagadkom.

,,Władcy czasu' to powieść, która wciągnęła mnie jeszcze bardziej niż pierwsza część. Nie brakuje tutaj ciekawych zagadek, nawiązania do historii i przede wszystkim bohaterów, którzy zmienili się od czasu ,,Ciszy białego miasta". Nie będę przeczyć - według mnie Eva Garcia Saenz de Urturi wykreowała świat przedstawiony, w który my-czytelnicy chcemy wierzyć. Mnogość zwrotów akcji, nietuzinkowe zagrania psychologiczne i samo rozwiązanie zagadki (które nie jest proste do odgadnięcia) sprawiają, że Trylogia Białego Miasta jest moim zdaniem jedną z najlepszych serii, jaką do tej pory miałam okazję przeczytać. Mam nadzieję, że autorka jeszcze powróci do baskijakich klimatów i przedstawi nam kolejne świetne powieści, które sprawią, że nie będę się mogła od nich oderwać. Choć ostatnia część nie jest pozbawiona wad, to myślę, że jest to dobre zakończenie historii Krakena. Chciałabym jednak się dowiedzieć, co dalej wydarzyło się na przykład w życiu Estibaliz, więc mam nadzieję, że jeszcze postanowi jeszcze powrócić do Vitorii, ale może w nieco zmienionym konwencie. Hiszpańska autorka stworzyła fenomen, którego nie można przegapić ! Ja z czystym sumieniem mogę polecić Wam tę serię i gwarantuję, że się nie zawiedziecie.

Całą recenzję przeczytasz na blogu [Adres usunięty]

„Władcy czasu” to fenomenalne zwieńczenie finału baskijskiej serii pod tytułem „Trylogia Białego Miasta”. Dzisiaj nakładem Wydawnictwa Muza książka trafiła do księgarń. Kontynuacja thrillera trzyma nas w kleszczach, ściskając tak mocno, iż zapiera dech w piersiach. Gwarantuje Wam, że Eva Garcia Saenz De Urturi zgotowała nam historię, która wzburza wzniecając ogniste emocje rozpalające niczym hutniczy piec. Fabuła rozgrzewa zawiłą intrygą. „Cisza białego miasta” oraz „Rytuał wody” elektryzują, lecz „Władcy czasu” potęgują doznania sprawiając, iż historia, którą przeżywamy zawładnie naszym umysłem. Ponownie wracamy do Vitorii i wczuwamy się w niepowtarzalny jej klimat. Chłoniemy go pełną piersią, w pełni odczuwając emocje, jakie towarzyszyły Krakenowi w rozwiązywaniu zagadki zabójstw. Morderca dokonując zbrodni kieruje się opisami zawartymi w powieści „Władcy czasu”, która wydana została przez nieznanego autora ukrywającego się pod pseudonimem Diego Veilaz. Ofiara otruta zostaje proszkiem z hiszpańskiej muchy. Dwie siostry zostają zamurowane żywcem. Trzeba przyznać, iż mordercy nie brakuje „fantazji” w dokonywaniu morderstw. Jeśli dodamy, że kolejna ofiara zostaje zatopiona w rzece, w zamkniętej beczce razem z psem, kotem, żmiją i kogutem, to włos jeży się na głowie, a ciarki przebiegają po całym ciele. By dotrzeć do sprawcy tych czynów Kraken dociera do wieży Nograro. Czy stanie na wysokości zadania i schwyta mordercę, zanim ten dokona kolejnych aktów? Niejednokrotnie będzie musiał zastanowić się, gdzie leży fikcja literacka, a gdzie prawdziwa historia. Jak się okazuje będzie ON musiał nie tylko stanąć z nim twarzą w twarz, lecz również zmierzyć się z własną przeszłością, która zawarta jest również w powieści „Władca czasu”. Eva Garcia Saenz De Urturi nie tylko dostarcza nam kryminalnych emocji okraszonych nutą thrillera. Zapewnia nam lekturę z pogranicza powieści historycznej. Poznajemy historię dwunastowiecznej Vitorii I myślę, że ta seria trafi do współczesnej historii, jako jedna z najbardziej rozchwytywanych. Jedyny żal, to fakt, iż jest to tylko trylogia. Należy mieć jedynie nadzieję, iż Autorka podejmie decyzję, by z trylogii przeobrazić ten cykl w tetralogię. Dzięki temu będziemy mogli ponownie doznać przyjemności zatopienia się w książce, która pozostawi trwały ślad w naszej pamięci. Autorka uzależniła mnie od swej twórczości, tak bardzo, że moje czytelnicze żądze domagają się kolejnych losów Krakena! Pomysłowość Pisarki nie zna granic, zatem należy żywić nadzieję, iż ożywi swój pisarski pokład talentu, rozlewając go na kolejną część baskijskiej serii. Za egzemplarz recenzencki książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Muza [Adres usunięty]