Winter. Saga Księżycowa. Tom 4

MARISSA MEYER PO RAZ KOLEJNY MNIE ZAUROCZYŁA

Do Sagi Księżycowej zawsze wracam z sentymentem, a głównych bohaterów traktuję jak paczkę znajomych. Ta seria pokazała mi, jak bardzo uwielbiam retellingi, zwłaszcza gdy są okraszone nietypowym podejściem do tematu. Nic więc dziwnego, że finałowa część tej opowieści zauroczyła mnie równie bardzo, co poprzednie. Marissa Meyer postawiła wysoko poprzeczkę, jednak bez problemu ją pokonała. Historia Winter i Jacina była tak wciągająca, że nawet ilość stron mnie nie przeraziła i pochłonęłam książkę w zaledwie parę dni. Do tego autorka tak zgrabnie powiązała losy tej dwójki z pozostałą częścią naszej księżycowej paczki, że nie mogłam się nadziwić, jak ładnie wszystko wskakuje na swoje miejsce i tworzy piękną układankę. Ponadto, elementy retellingu były tak umiejętnie wplecione, że faktycznie można było rozpoznać baśń, na której bazowała autorka, a jednocześnie nie popadła ona w schematy i podążyła swoją, niezwykle intrygującą zresztą, drogą.

M.Meyer na przestrzeni tomów wykreowała grupę fantastycznych bohaterów i trzeba przyznać, że nie spoczęła na laurach i nie spłaszczyła ich, nawet jeśli to inna para miała tym razem wyjść na pierwszy plan. Każdy ma swoje indywidualne cechy i sprawia, że z ciekawością śledzimy ich losy. Do tego, autorka zadbała o parę zwrotów akcji i ciekawych zagrań. Mam nadzieję, że doczekamy się w Polsce także Fairest oraz Stars Above, bo jeszcze nie jestem gotowa, aby pożegnać się z tą serią.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na księgi i numerowane rozdziały, tak jak miało to miejsce w poprzednich tomach. Autorka pozostawiła również trzecioosobową narrację, która tak zgrabnie wprowadzała nas w baśniowy klimat. Jedyne, do czego mogłabym się przyczepić, to rozmiary książki - to niezła cegiełka, więc ciężko się ją trzyma. Szkoda, że nie ma wersji elektronicznej - zdecydowanie lżej i szybciej by się czytało.

Jeśli chodzi o styl pisania autorki, to jak zwykle było lekko, przyjemnie i wciągająco. Poza utrudnieniami w związku z wagą książki, nie mam żadnych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Winter to genialne zwieńczenie serii, do której z pewnością jeszcze wiele razy wrócę. Marissa Meyer nie bez powodu należy do grona moich ulubionych autorek - potrafi tak zgrabnie opracować fabułę i wykreować niezwykle ciekawe, indywidualne postacie. A wisienką na torcie okazuje się mieszanka sci-fi z retellingiem klasycznych baśni.

Polecam Wam Sagę Księżycową z całego serca!

Amanda Says

„Winter” to finałowy tom Sagi Księżycowej i powiem Wam, że opłacało się czekać tyle lat, by zagłębić się w tej cudownej lekturze! Każdy miłośnik tej serii, nie potrzebuje recenzji, czy kolejnej dawki zachwytów, bo z pewnością wie, że jest to cykl genialny!

Jednak pozostałych czytelników zapewniam, że warto przeczytać "Sagę Księżycową". Wyjątkowe science fiction o cyborgach, androidach i wojnie Ziemi z Księżycem. Naprawdę sporo się dzieje, szczególnie, że każdy tom opowiada o innej parze bohaterów, lecz ich losy są ściśle powiązane ze sobą. Postaram się uniknąć spoilerów, ale trudno jest opowiadać o ostatnim tomie, nie uchylając rąbka tajemnicy ;)

"Winter" to początkowo historia tytułowej bohaterki. Każda część nawiązuję do baśni, tym razem mamy Królewnę Śnieżkę, nieco szaloną, lecz o cudownym i gołębim sercu. Jej życie nie jest łatwe, gdyż okrutna macocha czyha na jej życie. Dla mnie, początek książki jest przeciętny, głównie dlatego, że Winter, choć sympatyczna, to nie oczarowała mnie do końca. Może to wina Jacina, strażnika i miłości Winter. Mężczyzna nie widzi świata poza nią i może dlatego jego decyzje, choć zrozumiałe, to kompletnie nie wzbudziły we mnie emocji, czego nie mogę powiedzieć o pozostałych bohaterach. Sceny z ich udziałem, rozpalają do czerwoności.

Wszechwiedzący narrator lawiruje pomiędzy postaciami i serwuję najistotniejsze kąski. Bohaterowie szykują się do obalenia Królowej, więc zapewniam, że nuda nikomu nie grozi i trudno oderwać się od lektury.

Wątki miłosne są tu bardzo istotne i przykuwają największą uwagę. Kai i Cinder przytłoczeni obowiązkami oraz odpowiedzialnością, są poważni i rozsądni, ale też nie brak im przekory oraz marzeń. Od nich wszystko się zaczęło i przez tyle lat wracałam do nich myślami, bo świat wykreowany przez autorkę, oraz nawiązanie do baśni, utkwiło mi mocno w pamięci.

Wilk i Scarlet to moi ulubieńcy, drugi tom jest genialny i muszę przyznać, że autorka zgotowała im prawdziwe piekło, aż serce się ściska na myśl o Wilku. Cress i Thorne, również mnie oczarowali, ona nieśmiała i odważna, choć w tej części zaczyna być zdecydowaną młodą kobietą, która wie, czego pragnie. Co się tyczy kapitana, to jest ON jedyny w swoim rodzaju i kocham go całym sercem.

Ta część liczy ponad 850 stron. Akcja rozkręca się mozolnie. Historia Winter jest urocza i trochę przytłaczająca, a ja czekałam na Wielki Finał! Na szczęście w połowie akcja nabiera tempa, aż kipi od emocji, niebezpieczeństwa i miłości. Finał mnie nie zaskoczył, nieco cukierkowy, lecz nie czuję się zawiedziona, otrzymałam odpowiedzi na wszystkie nurtujące mnie pytania i to jest najważniejsze. Ciężko rozstać się bohaterami, szczególnie, że była to wieloletnia przygoda, do której z wielką ochotą wrócę ponownie. Czy polecam? Oczywiście, że tak! Cykl głównie dla młodzieży, a ja już dawno do tej grupy się nie zaliczam, a jednak zakochała się w Sadzę Księżycowej. Polecam wszystkim którzy szukają lektury oryginalneji wciągającej! Coś iście niezwykłego! „Winter” oceniam 7/10, lecz cały cykl plasuję się znacznie wyżej: 9/10

Tyle lat czekania i wreszcie jest! I to w oryginalniej, przepięknej okładce! Kto mógłby sobie wyobrazić, że -kiedy Winter w końcu pojawi się na półkach - będzie istnym spełnieniem marzeń każdego fana Marissy Meyer