Wigilia z aniołem (barwione brzegi)

Książka warta przeczytania, przeżyłam masę wzruszeń przy czytaniu. Polecam.

Nie powiem. Było to dla mnie wyzwanie, bo ja nie lubię gdy w książce pojawia się motyw duchów czy nadprzyrodzonych rzeczy. Ale czym jestem starsza (boże jak to brzmi, nie mam nawet trzydziestki haha), to staram się otwierać na nowe gatunki i powoli, małymi kroczkami próbuje. Tak było też w tym przypadku. Czy mi się podobała? I tak, i nie.

Sami rozumiecie, wigilia, świąteczny i magiczny czas więc dzieją się różne dziwne rzeczy. Okej. Ale czym dalej tym było gorzej. Bo rozumiem spełnienie zachcianki, aby padał śnieg, czy jakiś tam innych drobnych rzeczy, tak w momencie gdy dochodziło to zabierania mu energii- z wiadomych przyczyn nie będę pisała szczegółowo aby nie odebrać wam radości z czytania, dla mnie to było po prostu za dużo. Na początku fajnie mi się to czytało, ale później było tego za dużo. I było łatwe do przewidzenia. (Ale weźcie pod uwagę, że ja dopiero się otwieram na takie nadprzyrodzone historie, więc jeśli wy takie lubicie będziecie zadowoleni).

Postać Gabriela to jakieś nieporozumienie. Autorka idealnie odwzorowała tego gbura, nieszanującego żadnego człowieka, dawno nie miałam tak znienawidzonej postaci, słowo! Marysia zaś- kobieta „anioł”, pomocna, empatyczna i bezinteresowna. Totalnie przeciwieństwo głównego bohatera. Bardzo fajnie wykreowani bohaterowie, sprawiają, że w książce pojawiają się jakieś emocje.

Mimo kilku sytuacji w których wywracałam oczami, to czytało się bardzo przyjemnie. Przeczytałam ją w jeden dzień, jeśli ktoś będzie szukał typowo świątecznej historii- polecam. Idealnie również sprawdzi się na prezent, sami spójrzcie na tę barwione brzegi. Przepiękna! Przepiękna i subtelna.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Mały Gabryś stracił rodziców dzień przed wigilią. Zaopiekował się nim wujek, który niestety nie był odpowiednim wzorcem dla chłopca. Nauczył go braku szacunku i opryskliwości. Teraz gdy jest już dorosłym mężczyzną, najważniejsze są dla niego pieniądze i używki. Nie jest to droga na szczyt, jak wiemy... Los sprawia, że poznaje Marysię, która jest jego całkowitym przeciwieństwem. Potrzebuje fundatorów dla fundacji ale pierwsze spotkanie z Olszewskim nie należy do przyjemnych...

✨

Mało kto, tak jak Pani Kasia potrafi tworzyć atmosferę w książce. Iście świąteczna aura otula czytelnika już od samego początku. Opisuje zażyłość między bohaterami i umiejętnie operuje słowem byśmy zżyli się ze wszystkimi postaciami. Choć historia sama w sobie wydaje się, jakby nigdy nie miała prawa się wydarzyć to niesie za sobą nadzieję. Muszę jednak przyznać, że książka jest dość błyskotliwa i zaskakująca momentami. No i jak na święta przystało, jest wzruszająca a to chyba jeden z najważniejszych (o ile nie najważniejszy) aspekt świątecznych książek.

Jednak co mnie uderzyło to przesłanie. Kto jest tutaj ze mną dłużej ten wie, że w książkach szukam głębi. Tego czegoś, co skłania do refleksji nad sobą, nad własnym życiem. Czegoś, co zmusza do uderzenia się w pierś i przeanalizowania swojego zachowania. Tutaj to otrzymałam. Postać męska sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać nad tym, w jaki sposób życie i otaczający nas ludzie mają na nas wpływ. Wszystko wkoło wpływa na nas i zmienia nas, raz na lepsze a raz na gorsze. Od nas zależy, czy poddamy się temu, czy może będziemy trzymać się swoich wartości.

Historia napisana przez Panią Kasię ma wszystko, czego po świątecznej książce można oczekiwać. Wzruszenie, łzy, uśmiech, ciepło, rozczarowanie. Jeśli chcecie wczuć się już w klimat świąt to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Po moich policzkach spływają łzy - wiedziałam, że tak będzie autorka Katarzyna Grabowska pisze sercem... a każda sytuacja jest tak realna, że chcąc nie chcąc wczuwasz się w rolę głównych bohaterów, masz ich emocje, myśli, światopogląd... czytasz stronę, rozdział, a potem nie wiesz kiedy książkę kończysz z wypiekami na twarzy, bo to kolejna historia, która rozpala iskrę a żar zostaje w Tobie długo po przeczytanej książce.

Marysia poświęca całe swoje życie fundacji "Anielskie skrzydła", jest to kobieta otwarta, szczera, z sercem na dłoni dla innych, zawsze ma czas dla swoich podopiecznych i nigdy nie odmawia pomocy. Gdy fundacja popada w lekki kryzys finansowy - Marysia się nie poddaje i szuka nowych filantropów. Jej ostatnią deską ratunku jest Gabryel Olszewski. Niestety nie ma za dobrej opinii wśród społeczeństwa jawi się raczej jako utalentowany biznesmen, który nie ma skrupułów, jest arogancki i bezduszny. Marysia nie wie, że ma małe szansę by zdobyć przychylność Gabryela czy jednak zdarzy się cud? Czy kobieta zburzy mur i dotrze do serca mężczyzny? Żeby nie było... bo nie zdradzę wszystkiego, tam jeszcze jest anioł... i to nie żaden amor - taki prawdziwy z krwi i kości... który trochę pobłądzi i będzie musiał naprawić sytuacje. Ale czy mu się uda?

Niby banalna opowieść Wigilijna, ale... czyta się ją z zapartym tchem... Jest w niej tyle optymizmu, wiary w drugiego człowieka, ja zawsze powtarzam dobro wraca... a ta książka mnie tylko w tym fakcie utwierdziła. Kocham ten klimat, jest magiczny jak śnieg w Wigilię... Ech to piękna i ciepła historia, która rozgrzeje Was w zimne wieczory do tego ulubiony napój i koc i wszystko jest na swoim miejscu...

To książka niezwykła pod każdym względem. Przede wszystkim inna od tych mi znanych i czytanych co roku. Ze świetnym pomysłem, dobrą fabułą, błyskotliwa. Ale co najważniejsze, wzruszająca i niosąca ukojenie, którego każdy z nas potrzebuje w pewnych okresach swojego życia.

Otulająca spokojem i ciszą, dotykająca najczulszych strun ludzkiej duszy.

Napawająca nadzieją, że każde życie ma sens i że nie wszystko stracone.

Ona rozgrzewa najbardziej zatwardziałe serca. Niesie ze sobą przesłanie, że choćby nie wiadomo jak źle się w życiu układało, nadzieja umiera ostatnia i każdy ma swoją rolę do odegrania, tu na Ziemi.

Zakochałam się w niej tak, jak miłością bezwarunkową obdarzam "Opowieść wigilijną". Główny bohater ma bowiem wiele wspólnego ze Scroogem Charlesa Dickensa.

Autorka uwiodła mnie każdym słowem zawartym w tej powieści. Oczarowała ciepłem bijącym z ludzkiej dobroci, choć na tę dobroć czasami trzeba poczekać. Cierpliwość jednak popłaca. Czymże jest bowiem czas w porównaniu z wiecznością?

Ta historia poruszy Was do głębi, wyciśnie łezkę wzruszenia, dzięki niej też uśmiechniecie się. Ale przede wszystkim zaleje Was ogrom miłości i poczujecie się uskrzydleni do działania.

Ja z tej pięknej powieści zabieram wiele mądrych i pokrzepiających słów, wiarę w ludzką dobroć i życzliwość i ogromną nadzieję, że w każdym z nas otworzy się serce na czynienie dobra dla innych. Na co dzień, nie tylko od święta.

"Bo w życiu nie jest ważne to, co się ma, ale to, kim się naprawdę jest. Naszym bogactwem nie są pieniądze i władza, ale serce i dusza".

Dziękuję Autorce za cenną lekcję, wartościowy przekaz i dobrze spędzony czas.