Więzy nieba. Żywioły. Tom 2

Stoję na pokładzie. Czuję wzbierającą we mnie moc. Zamykam oczy i wsłuchuję się w otoczenie. Fale oceanu uderzają o statek, krople wody spływają mi po skórze. Biorę głęboki wdech i z wydechem kieruję falę powietrza w żagle. Napieram mocniej, przez co po chwili okręt podnosi się do góry. Lecimy.

Apasia to dziewczyna, która przeszła wiele w życiu. Zabrana rodzicom, sprzedana jako niewolnica. Obecnie pracuje na czarnym rynku, pnąc się coraz wyżej po szczeblach kariery. Zostaje panią kapitan z własnym statkiem i załogą. Jej zadaniem jest dostarczenie tylu zniewolonych ludzi, ilu zdoła. Jednak Apasia ma swoją zasadę. Uwalnia tyle kobiet i dzieci, ile tylko może. Pomaga jej w tym moc wiatru. Pracuje dla bezwzględnej Cyrus, która zrobi wszystko, aby zatrzymać dziewczynę przy sobie. Ona ma jednak pewne postanowienia. Odnaleźć zaginioną rodzinę, wyrwać się spod władzy Cyrus. Nie przewidziała jednak tego, że trafi w sam środek wojny, która całkowicie zmieni jej życie.

Kiedy przeczytałam opis z tyłu, pomyślałam, że to może być taka luźna kontynuacja i nie będzie mieć za wiele wspólnego z poprzednią częścią. Po prostu perypetie kolejnego Żywiołu. OTÓŻ NIE TYM RAZEM. Z początku, kiedy ogarnęłam, że będzie bardzo dużo nawiązań, musiałam sobie przypomnieć z poprzedniego tomu, co, kto, jak i dlaczego. Dlatego ucieszyłam się, gdy pojawiły się retrospekcje i mogłam na spokojnie wczuć się w tę opowieść. „Więzy nieba” trzymają poziom. Muszę przyznać, że podobały mi się nawet bardziej niż „Berło ziemi”. Nie było nudnego i ciągnącego się początku, od razu czytelnik zostaje rzucony w wir akcji. Wszędzie znajduje się magia, cała książka aż nią kipi. Opisy to nie zbędne zapychacze, dynamizują akcję, dzięki czemu powieść czyta się płynnie, praktycznie jednym tchem. Świat jest barwny, ciekawy, tylko czeka, aż się go odkryje do końca.

W przeciwieństwie do „Berła ziemi”, od razu polubiłam główną bohaterkę. W trakcie czytania zauważyłam sporo podobieństw między nią a Shalią. Obie są dzielne, odważne i silne, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Współczujące – nie mogą patrzeć na cierpienie innych obojętnie, choć Apasia stara się to udawać z całych sił. Ich moc jest różna, a jednak potężna. O załodze pani kapitan dowiadujemy się kilku informacji. Moim zdaniem można było jeszcze bardziej rozbudować te postacie. Niektóre pojawiały się wcześniej w „Berle ziemi”, więc wymagają jedynie przypomnienia sobie, kim były.

„Więzy nieba” to udana kontynuacja, przebiła nawet poziom poprzedniego tomu. Czyta się ją zdecydowanie lepiej niż pierwszą. Mimo że wygląda jak oddzielna historia, jest w niej całkiem dużo nawiązań do „Berła ziemi”. Warto znać początek, aby dokładnie zrozumieć, co się dzieje. Nie mogę się doczekać, aby poznać kolejny Żywioł. Osobiście stawiam na ogień.

„W takich momentach miałam bolesną świadomość, jak niereformowalna jest moja dusza. Trawił mnie ból i zdawałam sobie sprawę ze swojego stanu, ale miałam ochotę w odwecie zadać ból komuś innemu”.

„Więzy nieba” to mój powrót do fantastyki, od której zaczęła się moja przygoda z czytaniem. Miło zatracić się w świecie przedstawionym, szczególnie gdy jest ON dobrze wykreowany i nie chce się „z niego wychodzić”. Bardzo lubię klimat tej serii i przedstawienie żywiołu, jako czegoś fantastycznego i niezwyciężonego. Właśnie to odniesienie i moc żywiołu nadaje książce dynamicznej akcji. Ona z kolei składa się z mnóstwa wydarzeń, które w gruncie rzeczy nakładają się na siebie. Z początku miałam lekki problem, żeby się wgryźć, ale z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej dałam się porwać Aspasi w jej wir podróży. Uwielbiam oglądać przemianę bohatera na przestrzeni historii. I właśnie taką bohaterką była dla mnie Aspasia, która przeszła olbrzymią metamorfozę. Stała się kimś kogo warto podziwiać i brać przykład z jej siły i oddania. Chociaż moją sympatię zdecydowanie bardziej skradli bohaterowie z „Berła ziemi” to przy tym tomie bawiłam się równie świetnie. Nie mogę nie wspomnieć o uroczym i lojalnym Kairosie, który pojawił się w tej historii w idealnym momencie i pięknie uzupełniał całość fabuły. Jego postać wniosła mój ulubiony wątek miłosny. A ja? Wraz z Aspasią udałam się w podróż pełną przygód i niewiarygodnych emocji na pokładzie jej statku (i nie tylko)!

"Berło ziemi" zrobiło na mnie ogromne wrażenie i nie mogłam doczekać się, aż sięgnę po kontynuację. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że kolejny tom opowiada historię innych bohaterów. Mimo to z ekscytacją i niecierpliwością zabrałam się za czytanie "Więzów nieba", jednak w mojej ocenie, ten tom wypadł odrobinę gorzej, od swojego poprzednika.

Przeszkadzało mi ciągłe podkreślanie młodego wieku załogi statku, którym dowodziła Aspasia. W mojej głowie od razu pojawiał się obraz dzieci i przez to czasami nie potrafiłam zrozumieć, ich niektórych decyzji. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że świat stworzony przez A.C. Gaughen jest niezwykle interesujący.

Sam pomysł posiadania przez ludzi władzy nad żywiołami, intryguje.

W tej części poznajemy historię dziewczyny, która potrafi okiełznać powietrze. Swoją moc wykorzystuje do spełniania misji. Aspasia została przedstawiona nie tylko jako silna dowódczyni, ale także osoba, która ma swoje marzenia, cele i popełnia czasami błędy. Jej relacja z załogą wypełniona była ciepłem i wzajemnym zaufaniem. Czuć było łączące ich więzi i przyjaźń, którą sobie okazywali.

Z kolei Kairos od początku był tajemniczy. Nie wiedziałam, co o nim sądzić, jednak z każdą kolejną stroną, przekonywał mnie do siebie coraz bardziej.

Autorka zabiera nas w podróż, dzięki której odkrywamy nowe miejsca i lepiej poznajemy zasady funkcjonowania przedstawionego świata. Nie brakuje tutaj gwałtownych emocji oraz magii. Niektóre wydarzenia były przewidywalne, jednak zakończenie pozostawia spory niedosyt. Bardzo podobało mi się podkreślanie, jak ważna jest wolność człowieka i możliwość decydowania o sobie.

"Więzy nieba" nie okazały się tak dobre, jak poprzedni tom, ale to nie znaczy, że źle spędziłam z tą książką czas.

Umiliła mi ona kilka wieczór i nie żałuję tych godzin, poświęconych na jej czytanie. Jestem też ciekawa, co autorka wymyśli w kolejnych częściach. Jeśli lubicie książki, w których mamy do czynienia z magią, a także z walką dobra ze złem, to polecam Wam serię "Żywioły". Myślę, że warto po nią sięgnąć i poznać historię Aspasi oraz Shali.

Uwielbiam fantastykę, chociaż czytałam już naprawdę wiele książek z tego gatunku i wiem, że jeszcze wiele przede mną. To mi się nie nudzi, zupełnie jak inne motywy książkowe, po które chętnie sięgam. Kiedy zobaczyłam w zapowiedziach książkę „Berło Ziemi. Żywioły” wiedziałam, że z pewnością ją przeczytam, kiedy tylko będę miała dość czasu, aby to zrobić. Na jednej z książkowych wyprzedaży zakupiłam egzemplarz, a kiedy okazało się, że jest to, coś innego, na co czekałam, nie wahałam się, kiedy w zapowiedziach pojawił się drugi tom. Tak, oto zainteresowałam się cyklem The Elementae.

Główną bohaterką książki „Więzy nieba. Żywioły” jest Aspasia, kiedy była dzieckiem została odebrana rodzicom, a jej los potoczył się w dziwnym kierunku. Była niewolnicą i pewnie takie byłoby jej dalsze życie, gdyby nie pewien mężczyzna. Cyrus zobaczył ją w roli kapitana statku, który będzie robił dokładnie to, co konieczne. Głównym zadaniem Aspasi jest znajdowanie silnych niewolników, którzy zapewnią Cyrusowi potęgę. Dziewczyna jednak nie jest ślepą marionetką w jego rękach. Niejednokrotnie z narażeniem życia ratuje tylu niewierników ilu potrafi. Zawsze dba o dobro kobiet i dzieci, co jest ryzykownie, zwłaszcza, kiedy używa do tego swojej magii. Żywiołem Aspasi jest powietrze, dzięki niemu jej statek potrafi unosić się w nim. Dziewczyna poszukuje swojej rodziny, chce odnaleźć młodsze rodzeństwo przed Cyrusem. To nie tylko walka o bliskich, ale także wolność, o zmiany i lepszą przyszłość. Aspasia nie jest jednak sama, jej załoga jest lojalna i włada Żywiołami. Czy uda jej się odzyskać rodzinę nim będzie za późno?

„Więzy nieba. Żywioły” autorstwa A. C. Gaughen opowiadają o zupełnie innej bohaterce niż tom pierwszy „Berło Ziemi. Żywioły”. Nie są nam zupełnie obcy, jednak teraz dostajemy okazję do spojrzenia nieco szerszego w ich stronę. Jestem usatysfakcjonowana nie tylko pod względem wizualnym książki, ale także pod względem treści. Ta książka, jak i wizja świata to po prostu coś fenomenalnego. Autorka zadbała o to, aby nie było żadnych przestojów, ciągle coś się dzieje, akcja jest dość dynamiczna, jednak znajdują się chwile oddechu, dlatego to nie jest uciążliwe. „Więzy nieba. Żywioły” są wręcz uzależniające, a główna bohaterka, jej nie sposób nie polubić, jest zdolna, waleczna, a jej życie nie należy do łatwych. Miała szczęście, a teraz ma determinacje, którą wykorzystuje by świat stał się lepszy. Serdecznie polecam.

Aspasia została, jako małe dziecko, rozdzielona z rodziną. Teraz stara się zrobić wszystko, by ich odnaleźć. Podejmuje współpracę z Cyrus i zostaje kapitanem statku, musi się spieszyć, bo kobieta jest coraz bliżej odkrycia prawdy o niej i jej poszukiwaniach. Asp jest Żywiołem i kontroluje powietrze, teraz musi wyruszyć na naprawdę trudno misję. Jest jednak uzbrojona w lojalnych przyjaciół i nowych rekrutów, którzy mają intrygujące moce. Poczujcie wiatr w żaglach i wsiadajcie na statek, na spotkanie z niezwykłą i burzliwą przygodą! Co czeka ją na morzu? Czy uda jej się odnaleźć rodzinę? Jakimi mocami dysponują rekruci? W jaki konflikt zostanie wmieszana dziewczyna?

Nie mogłam się tego tomu doczekać! Po zakończeniu Berła Ziemi byłam niezwykle ciekawa, jak potoczą się losy Shalii, zwłaszcza po takim zakończeniu. Niezwykle się zdziwiłam, gdy okazało się, że będą tutaj inni bohaterowie. Jednak szybko okazało się, że ich losy w pewien sposób się łączą i spotkanie jest nieuniknione.

Od samego początku jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń. Nie będę ukrywać, że nie miałam z tym problemów. Trudno było mi się wgryźć, nie rozróżniałam kto jest kim i jaką pełni funkcje. Tego na sam start było za wiele. Jednak im dalej tym lepiej, wiadomo. Wszystko zaczyna być wyjaśniane, poznajemy charaktery i potem już wiadomo o kogo chodzi. Nie będę jednak ukrywać, że ogólnie bohaterów jest cała masa. Każdy odgrywa jakąś rolę i trudno określić kto jest ważny i może jeszcze później się pojawić.

Jeżeli zaś już o bohaterach, to dobrze byłoby co nie co przybliżyć ich charaktery. Aspasia to młoda dziewczyna, która musi już w takim wieku podejmować straszne decyzje. Jest odważna, twarda, uparta i jak na coś się uprze to nie ma przebacz. Kocha swoich towarzyszy i zrobi wszystko by im było łatwiej, jest w stanie poświęcić dla nich życie. Z drugiej strony denerwowało mnie jej niezdecydowanie i takie wewnętrzne męczeństwo(?), trochę trudno mi to nazwać. Miała wielkie problemy, by poprosić kogoś o pomoc i to powodowało problemy. No i jej niezdecydowanie uczuciowe, to już dramat i tragedia, wręcz współczułam męskim postaciom.

Jednak pomimo tego książka mi się podobała! Jak już wreszcie połapałam się w osobach to była to rewelacyjna morska przygoda. Od połowy, gdy zaczyna się ta poważna wyprawa, do samego końca siedziałam jak na szpilkach. A sam finał to już kompletne mistrzostwo! Nie spodziewałam się takiego rozwoju wypadków i że doprowadzi mnie ona do łez, to było zaskoczenie. Autorka nie dawała bohaterom spokoju i nie litowała się nad nimi, co z jeden strony bolało a z drugiej dawało więcej dramaturgii.

Dlatego, jeżeli czytaliście Berło Ziemi to koniecznie powinniście sięgnąć po Więzy Nieba. Przeżyjecie podniebną przygodę, pełną magii trudnych decyzji, walk i korsarzy. Zdecydowanie nie będziecie się nudzić, a po skończeniu będzie Wam tylko mało. Ja ponownie z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnego tomu, bo jestem ogromnie ciekawa co tym razem się wydarzy!

Czy możliwe jest dłuższe życie? Na pewno nie dowiemy się tego w ciągu następnych kilku lat, ale dekad - być może.

Autor w swojej publikacji pokazuje, że to co dawniej zdawało się nierzeczywiste obecnie jest już bardzo popularne. Dawniej lekarze nie wiedzieli jak leczyć pewne choroby, teraz już dobrze sobie z nim radzą. Po raz kolejny w ostatnim czasie zetknęłam się także z radą, by starać się jeść mniej. Mniejsze posiłki, dłuższe przerwy w jedzeniu, ruch, mniej kaloryczne dania mogą sprawić, że jako społeczeństwo będziemy żyli dłużej.

Jak domniema autor, dzięki spełnieniu różnych kryteriów i zwróceniu uwagi na różne składowe w dalszej przyszłości możliwe jest dożycie przez ludzi nawet ok. 150 lat. Pytaniem pozostaje, czy będziemy wiedzieli co z dodatkowym czasem zrobić. Dobrym przykładem jest przywołanie sytuacji w której mało kto pomógł osobie potrzebującej, ponieważ śpieszył się do swoich zajęć.

,,Jak żyć długo? Dlaczego się starzejemy i czy naprawdę musimy?" to pozycja z bardzo bogatą bibliografią. Jest podzielona na kilka dużych działów. Całość jest napisana bardzo prostym językiem, więc lektura nie jest w żadnym momencie nużąca.

Byłam bardzo ciekawa tego drugiego tomu, bo nie powiem, że trochę nie za bardzo podobała mi się końcówka pierwszego. Wszyscy mówili, że jest o innych bohaterach, ale jak się okazuje nie do końca. Historie są powiązane i owszem teoretycznie nie trzeba czytać pierwszego tomu, ale nie wiem czy bym się odnalazła w końcówce drugiego bez jego znajomości.

Historia jest o dziewczynie - Aspasii władającej Żywiołem: powietrzem, która „pracuje” dla okrutnej i bezwzględnej Cyrus, która nie wie, że posiada tak ogromną moc. Skrywa dużo sekretów i ma kilka twarzy.

Mam wrażenie, że tutaj autorka wykorzystała w końcu potencjał w pełni. Mamy wielorakich bohaterów. Od tych których lubimy, czy nawet kochamy, po bezwzględne szumowiny, gdzie na samą myśl o nich robi się niedobrze. Plusem jest sama historia, w której jest wiele emocji. Poprzez gniew, zazdrość do miłości, rodziny i przyjaźni. Na tym jak sam możesz sobie pomóc polegając na innych. Nie musisz nosić ogromnego brzemienia samemu.

Po kolei. Co do świata – mam wrażenie, że tutaj jest ON bardziej barwniejszy niż w pierwszej części, samo to jak wytłumaczone zostało niewolnictwo, o którym w poprzednim tomie nie ma zbyt dużo. Jak wygląda sam system, kto jest czemu winien, kto za tym stoi i jak trzeba się natrudzić, aby kilka osób uratować, a przynajmniej dać im wolność, o której nie jeden marzy. Co do magii, mam wrażenie, że na powietrze tak jak i wody w poprzednim tomie autorka miała o wiele lepszy pomysł niż co do samej ziemi wokół której toczyła się poprzednia historia. Tutaj bardziej się skupia na samym prześladowaniu Żywiołów, na tym jak można wykorzystać ich moc, jak jest ona różnoraka, jaki ma na nich wpływ i jak jeden Żywioł działa na inny i co potrafią zrobić kiedy się je połączy. Autorka rozbudowała sam system magii w niezwykłe zjawisko i mam wrażenie, że to nie koniec nowości z nimi związanych, ale to pewnie w kolejnych częściach. Bohaterzy w tej części też mam wrażenie, że są bardziej wyraziści, te konwersacje, problemy są podobne, ale jakoś tak więcej w tym wszystkim emocji, można było się z nimi bardziej zżyć i to nie tylko z tymi głównymi.

Podsumowując, drugi tom jest o wiele lepszy, historia niezwykle ciekawa i czyta się ją na jednym wdechu. Końcówka dużo lepsza niż w pierwszej części i zostawia czytelnika z dużym niedosytem i smakiem na więcej. Także, kiedy kolejny tom?

“Więzy nieba” A.C. Gaughen to drugi tom cyklu Żywioły. Pierwszy tom porwał mnie całkowicie, lecz również złamał moje serce. Liczyłam, że drugi tom je sklei, bądź zapomnę trochę o tym co działo się w “Berle ziemi”. “Więzy nieba” są oddzielnym tomem, który można czytać bez znajomości poprzedniego, lecz osobiście nie polecam tego robić. Otrzymujemy wiele wzmianek poprzednich bohaterów oraz śledzimy ich dalsze losy. Mimo tych wzmianek poznajemy historię nowej bohaterki i towarzyszymy jej w morskiej przygodzie. Jeśli ktoś z czytelników lubi morze, burze emocji oraz potężny żywioł powietrza to jest to lektura dla niego. Mi książka bardzo się spodobała i porwę się o opinię, że jest ciut lepsza niż tom pierwszy. “Berło ziemi” miało wiele wspólnych motywów z książką, która skradła moje serce, mianowicie z “Królestwem mostu”, lecz to właśnie “Więzy nieba” tworzą z tej serii coś świeżego i niesamowitego.

Aspasia to główna bohaterka, która zabiera czytelnika w morską podróż. Jako dziecko została wykradziona z komun Trifectate i wywieziona, z dala od rodziny przez lata budowała swoją pozycję na czarnym rynku. Teraz jest panią kapitan statku, który został jej użyczony przez niegodziwą i chciwą Cyrus, która myśli, że ma Aspasię w szachu. Próbuje odkryć jej sekrety by móc posłużyć się nimi i nadal dyrygować naszą bohaterką, ta jednak jest sprytna i nie omieszka lawirować wśród zleceń Cyrus, by jej sumienie pozostało czyste, na tyle na ile może. Wszystko zaczyna się sypać, gdy Cyrus bliska odkrycia sekretów Aspasii, zleca jej niemożliwe zadanie. Do tego nasza bohaterka, wraz z cała swoją załogą zostaje wrzucona w konflikt, który przewyższą ją i jej wiernych załogantów.

Autorka nie zawiodła mnie po raz kolejny. Stworzyła wyrazistych i bardzo barwnych bohaterów, w ich historię zatapiałam się z wielką przyjemnością, z ogromnym zaciekawieniem czytałam, jak tworzą relacje oraz jak się rozwijają. Mimo tego, że wartości według których żyje Aspasia, nie są do końca w pełni moralne, to widzę w niej kobietę o wielkim sercu, która próbuje naprawić świat tak jak potrafi. Napędzana chęcią odzyskania rodzeństwa posuwa się do wielu przestępstw, lecz ciągle jest lojalna i oddana rodzinie i przyjaciołom. Właśnie to postępowanie, które nie jest do końca ani dobre, ani złe tak bardzo przywiązało mnie do książki. Ten tom jest również przepełniony magią, jeszcze bardziej niż tom poprzedni, ponieważ Aspasia zna swój dar i wie, jak władać żywiołem powietrza. Pomaga innym zapoznać się z ich żywiołami oraz doskonalić się w walce i w wykorzystywaniu swoich mocy. Widzę dużo podobieństwa między Shy a Aspasią, obie to bardzo silne kobiety, które poświęcą wszystko dla swoich bliskich, obie zostały okrutnie potraktowane przez los co tylko je wzmocniło. Tak jak poprzedni tom, ten również czytało się bardzo przyjemnie, pióro autorki jest bardzo miłe w odbiorze. Ogromnie spodobał mi się język żeglarski, który zastosowała w książce autorka. Z miłą chęcią wyszukiwałam w internecie co to bukszpryt i inne trudne słowa. Podsumowując, zakochałam się w twórczości A.C. Gaughen, kolejne tomy biorę w ciemno i już jestem ciekawa z jakimi postaciami przyjdzie mi się spotkać w kolejnych tomach, oraz jakie żywioły zostaną przedstawione.

Za książkę dziękuję bardzo wydawnictwu Uroboros.

Ola miała rację! "Więzy nieba" to zdecydowanie lepsza książka od "Berła ziemi". "Berło ziemi" było dobre, zaciekawiło mnie, szybko czytało mi się tę książkę i myślałam, że autorka już niczym mnie nie zaskoczy aż tu nagle "Więzy nieba" zwalają mnie z nóg.

Choć autorka narzuciła dość szybkie tempo całej historii, mogłoby się wydawać, że panuje w niej ogromny chaos, a tak naprawdę nic takiego nie ma miejsca! Choć w głowie rodziło mi się wiele pytań, to główkowanie jest zupełnie bez sensu, ponieważ wszystko dostajemy na tacy. Tak jakby autorka wiedziała co cyztelnik będzie myślał podczas czytania jej powieści.

Książka bardzo mi się podobała! Powrót do starych bohaterów jak i poznanie nowych było świetnym przeżyciem! Zdecydowanie polecam Wam tę serię!