Wierzyliśmy jak nikt

Piękna i poruszająca książka. Mimo tego, że jest długa, czytało mi się ją na prawdę szybko. Akcja jest dość powolna, ale jest to moim zdaniem plus. Bohaterowie byli ciekawi i ich przeżycia bardzo mnie poruszyły. Polecam, zwłaszcza że książek w tej tematyce po polsku jest bardzo mało ❤️

Kiedy epidemia AIDS zaczynała się rozpędzać, miałam zaledwie kilka lat. Narracja strachu i potępienia wypierała inne informacje na temat tej tajemniczej choroby, która pojawiła się nagle w roku 1981 (choć tak naprawdę istniała już wcześniej). Na początku epidemii uważano nawet, że wirus ten został stworzony przez człowieka i celowo wprowadzony do środowisk homoseksualnych w ramach eksperymentu. Doskonale pamiętam lata 90. Głośne protesty przeciwko budowie ośrodków dla chorych to był temat numer jeden ówczesnych, rozwijających się mediów. Takie gazety jak BRAVO donosiły o głośnych odejściach, między innymi Freddiego Mercury'ego. Po 4 dekadach, pełnych skrajnych emocji, wiadomo już, że AIDS można wyleczyć. Rebecca Makkai trafiła więc na najlepszy moment, by pokazać światu coś więcej niż to, co serwowały nam przez te lata nośniki kształtujące opinię publiczną.

"Wierzyliśmy jak nikt" to historia wyjątkowa. Choć jej bohaterowie są fikcyjni, to większość miejsc i wydarzeń publicznych bez problemu odszukacie w rzeczywistości (to jeden z powodów, które wpłynęły na dłuższy czas czytania tej książki, po prostu niektóre materiały oderwały mnie od lektury na dobrych kilka godzin). Mamy tu dwie, a nawet trzy linie czasowe, bo przecież nie można nie wspomnieć o latach 20, do których z rozrzewnieniem wraca jedna z bohaterek tej powieści. Mamy też grupę mężczyzn ze środowiska homoseksualnego z całym spektrum ich emocji, które autorka przelewa na czytelnika. "Jestem rozstrojony, bo mam, [motyla nóżka], trzydzieści jeden lat, a wszyscy moi przyjaciele umierają". Makkai nadaje AIDS ludzką twarz, ze strachem przed śmiercią i nadzieją na lepsze jutro. Bez upiększania pokazuje ówczesne środowisko. "Zmarło kilku astronautów, Reagan płacze przed kamerami, zmarło 13 000 gejów, Reagan nie ma czasu". "Wierzyliśmy jak nikt" jest jak matrioszka, ma wiele warstw, a każda trafi na "swojego" czytelnika. Znakomite podsumowanie pewnej epoki.

"Nie ma dla nas czasu

Nie ma dla nas miejsca

Co to za rzecz, co buduje nasze marzenia,

a jednak nam się wymyka?

Kto chciałby żyć wiecznie?"

IG @angelkubrick

O jednych książkach mówi się więcej, o innych jest bardzo cicho (często niestety niezasłużenie). W ostatnim czasie na pewno do tej pierwszej kategorii można było zaliczyć "Wierzyliśmy jak nikt", która szturmem wkroczyła na polski rynek wydawniczy. Ogrom pozytywnych recenzji niesamowicie mnie zaintrygował, zatem gdy ujrzałam tę książkę w kategorii czytelniczych nowości, wiedziałam, że muszę ją poznać.

Narracja książki biegnie dwutorowo, a czytelnicy mają okazję cofnąć się do lat osiemdziesiątych, w których młody Yale Tishman, będący dyrektorem rozwoju galerii sztuki, zamierza stworzyć wystawę obrazów z lat dwudziestych o dość kontrowersyjnym pochodzeniu. Jego kariera zdaje się kwitnąć, za to przyjaciele umierają jeden po drugim ze względu na AIDS zbierające okrutne żniwo wśród jego najbliższych. W drugiej strefie czasowej, mianowicie w roku 2015, Fiona, przyjaciółka Yale'a, przyjeżdża do Paryża, aby odnaleźć swoją córkę.

(...) cieszmy się, póki mamy czym. Bo to nie jest gra w chińczyka. Nie zawsze idziesz do przodu. Wiem, że teraz możesz mieć takie poczucie, ale to placem po wodzie pisane. Być może za pięćdziesiąt lat spojrzysz na te czasy i powiesz: "Wtedy po raz ostatni żyło się nam naprawdę dobrze". *

Och, jak strasznie mi przykro, że ponownie powieść, którą zachwycają się wszyscy, nie skradła mojego serca. Nie wiem, czy ja mam wypaczony gust czytelniczy, czy może zbyt wysokie wymagania? Ciężko mi to jednoznacznie stwierdzić, ale ubolewam nad tym niesamowicie. Nie płakałam przy tej historii, a moje serce nie rozpadło się na kawałki.

"Gdybyśmy tylko mogli być na tej ziemi w tym samym czasie i w tym samym miejscu co wszystkie osoby, które kochamy gdybyśmy mogli razem się urodzić i razem umrzeć, wszystko byłoby takie proste. A tak nie jest. Ale słuchajcie: jesteście obie na tej planecie w tym samym czasie. I jesteście teraz w tym samym miejscu. To cud. I to tylko chcę wam powiedzieć." **

Doceniam tematykę, jaką poruszyła Rebecca Makkai, mianowicie AIDS, o którym pisze się i mówi zdecydowanie zbyt mało. Naprawdę z przyjemnością (jeśli mogę posłużyć się tym słowem) poznawałam ową historię, którą, pomimo swojej objętości, czyta się naprawdę szybko. Niemniej mam wrażenie, że nie straciłaby ona na wartości, gdyby została skrócona przynajmniej o 200 stron. Do tej pory nie rozumiem poruszania pewnych wątków, niewiele wnoszących do fabuły, a opóźniających moment kulminacyjny (notabene, zakończenie jest do przewidzenia niemal od samego początku). Ponadto w moim odczuciu nieustanne skupianie się na wątku ze sprzedażą obrazów nie doprowadziło do niczego sensownego, a jedynie wprawiało mnie w znużenie.

Rebecca Makkai sięga po ważne tematy, o jakich należy głośno mówić i to bardzo cenię. Jednak czy przedstawiła je w sposób, jakiego oczekiwałam? Niestety nie. Ta historia naprawdę posiada ogromny potencjał i uważam, że jeśli zostałby ON skierowany w nieco innym kierunku, a sama autorka skupiła się bardziej na wątku choroby, tworzenia więzi, homoseksualizmu, a nie malarstwie i poszukiwaniu zaginionej córki, to "Wierzyliśmy jak nikt" miałaby dużą szansę trafić do najlepszych lektur, jakie miałam okazję poznać. W tej formie jest to dla mnie średnia pozycja - owszem, cieszę się, że ją przeczytałam, ale nie sądzę, abym wyniosła z niej to, co powinnam i pragnęłam.

* cytat ze str. 514

** cytat ze str. 594

[Adres usunięty]

„Wierzyliśmy jak nikt” Rebecci Makkai to pierwsza książka pisarki jaka została przetłumaczona na język polski. Zaliczana jest do literatury pięknej, zdobyła nominację do Nagrody Pulitzera i National Book Award. Aż dziwne, że nie wygrała! To niesamowita proza, głęboka, piękna i przejmująca, napisana językiem tak prostym i naturalnym, że trafia prosto w serce. Opowiada o ważnych mementach w historii: w latach 80tych XX wieku o wybuchu epidemii AIDS, gdy środowiska homoseksualne były za nią piętnowane i w 2015 roku, gdy w Paryżu dochodzi do zamachów terrorystycznych, a także gdzieś pomiędzy o czasach wojennych, w okolicach II wojny światowej. Wszystko to toczy się w środowisku otoczonym sztuką, artystami i po prostu osobami bardzo wrażliwymi i otwartymi na piękno. Ja jestem książką oczarowana, to ile tematów i uczuć porusza, to wręcz przechodzi moje pojęcie. Mocno doceniam też to jak autorka musiała się napracować, by tak świetnie oddać tło historyczne wydarzeń, jak i samo wydanie książki – Wydawnictwo Poznańskie zrobiło kawał dobrej roboty! Ogólnie jest to jedna z tych książek, o której cokolwiek by się napisało, to i tak będzie za mało – trzeba ją po prostu przeczytać i przeżyć. Gorąco polecam!

“Wierzyliśmy jak nikt” Rebecci Makkai to opowieść o wielkiej przyjaźni, o poszukiwaniu córki i wielkiej epidemii AIDS. To historia Yale i Fiony, którzy żyli w latach 80 XX wieku i obserwowali jak choroba zabiera im partnerów, braci, bliskich. Bo wtedy nie było skutecznych leków – wszyscy bali się tej przypadłości, bo mało kto wierzył że można się zarazić jedynie w trzech przypadkach. Yale pracuje w galerii sztuki i jeździ do Nory, która ma przekazać obrazy do muzeum. Nora opowiada o Paryżu lat dwudziestych, o miłości do niespełnionego malarza Ranko, o pozowaniu dla Modiglianiego. Yale w życiu prywatnym zmaga się ze zdradą swojego partnera i oczywiście boi się zarażenia. Trzydzieści lat później Fiona szuka swojej zaginionej córki w Paryżu i wspomina te burzliwe lata 80, jej nieudane małżeństwo, opieka nad bratem i przyjaciółmi, którzy musieli borykać się z AIDS. Wiem, że piszę nieskładnie ale ta powieść urzeka. Jest niespieszna, ironiczna, dobra, lekka choć mówi o trudnych sprawach. Polecam.