Wiem, co czujesz

„Wiem co czujesz” Gabriela Gargaś.

Jak często używamy tego stwierdzenia? - wiem co czujesz…

Czy to pomaga ?

Czy pozwala dostrzec inną perspektywę ?

Iga zamierza napisać książkę, o samotności, smutku i nadzieji.

Spotyka na swej drodze osoby, które sporo już doświadczyły i chcą podzielić się kawałkiem swojego życia z autorką.

Ona sama jest po przejściach i przed trudną drogą…

Połączenie tych elementów ma pomóc dostrzec sens, tak Idze jak i każdemu czytelnikowi, który zdecyduje się zapoznać z teścią.

Historia wyboista i trudna. Z ogromem pozytywnych uczyć, które wzbijają nas w przestworza ale i nagle sprowadzają na ziemie.

Daje nam małe światełko na życie zgodnie z własnym ja, akceptacją i zrozumieniem. Nie zawsze jest łatwo, częściej nawet bywa trudniej ale warto mieć serce gorące i pełne miłości.

Dla siebie i innych.

Czy Idze uda się rozliczyć z przeszłością i z optymizmem spojrzeć w przyszłość ?

Czy jej bohaterowie okażą się wojownikami ?

Po co potrzebujemy aby ktoś wiedział co czujemy ?

Dla mnie ta książka to taki rollercoaster, atakujemy totalny wyż i nagle, gwałtownie upadamy.

Daje sporo do myślenia o sobie i innych do około nas.

Dla mnie osobiście to niełatwa lektura. Przypomniała cierpienie i rozdrapała całkiem niedawne rany…🥺🥺

C’est La Vie

„Wiem, co czujesz” tak moje pierwsze spotkanie z twórczością Gabrieli Gargaś.

Ta książka to dla mnie opis różnorodnej samotności, ale także pomocy i prób wydostania się z jej sideł. Czy można być samotnym, gdy nowoczesność daje nam tak wiele rozwiązań, na pisanie wiadomości, rozmowy nawet z najodleglejszych zakątków ziemi? Wydawać, by się mogło, że jest tylko rozwiązań, a my, mając ich tak wiele, zamykamy się w sobie jeszcze bardziej, skupiając się na własnym „ja”.

Poruszyła mnie ta książka i otworzyła oczy na to, że samotność występuje i towarzyszy właściwie w każdym etapie życia, wśród dzieci, nastolatków, dorosłych i ludzi w podeszłym wieku. Wiecie, niby to człowiek wszystko wie, ale „Wiem, co czujesz” obrazuje to dokładnie, pokazując nasze błędy w relacjach.

Można tę książkę przeczytać i o niej zapomnieć, ale można też ją przeczytać i wynieść z niej wiele dobrego. Ja wybieram tę drugą opcję, bo wydaje mi się być bardziej wartościowa dla mnie.

Gabriela Gargaś stworzyła książkę, która absolutnie jest potrzebna i chciałabym, aby dotarła do jak największej liczby osób.

Bohaterowie tej powieści całkowicie mnie do siebie przekonali, polubiłam ich i zżyłam się z nimi. Kibicowałam im, na drodze do odzyskania spokoju ducha, a każdy ich sukces to był powód do radości.

Ta historia jest emocjonalna, może nie wylałam przy niej morza łez, ale jeden moment sprawił, że moje serce rozpadło się na kawałki.

Polecam, bardzo mocno.

"Wiem, co czujesz" to książka, która rozrywa serducho, ale też na nowo je skleja, dając nadzieję na lepsze jutro...

Życie to pasmo uczuć

Raz jest lepiej, raz gorzej

Raz płaczemy ze szczęścia, innym razem z żalu

Raz skaczemy z radości, innym razem wpadamy w głęboki dół

Pełno jest w nas emocji

Pełno jest w nas też tajemnic

Potrafimy przywdziać wiele twarzy, robić dobrą minę do złej gry, a to co złe, nadrabiać uśmiechem

"Wiem, co czujesz" to książka o mnie i o Tobie

Bo i ja i Ty czujemy

Bo i ja i Ty mamy w sobie mnóstwo pokładów uczuć, emocji, energii

Bo i ja i Ty miewamy gorsze i lepsze dni

Bo i ja i Ty odczuwamy, przeżywamy, analizujemy

Życie jest zbyt krótkie, by stać w miejscu

Życie jest zbyt krótkie, by tracić je na to, co mało ważne

Życie jest zbyt krótkie, by nosić w sobie żal i rozgoryczenie

Życie jest zbyt krótkie, by rozpamiętywać to, co złe

Książka Gabrieli Gargaś "Wiem, co czujesz" udowadnia, że nie warto rozdrapywać ran, nie warto żyć w nienawiści, że trzeba zamknąć za sobą jedne drzwi, by móc otworzyć kolejne.

Historie zawarte w powieści są historiami bolesnymi. Pełno w nich smutku, rozgoryczenia, niewyjaśnionych spraw.

A czasami do szczęścia wystarczy zwykły uśmiech, delikatne przytulenie, odrobina rozmowy, szczypta uwagi.

Najdrobniejsze gesty potrafią czynić cuda. Najdrobniejsze gesty potrafią wyciągnąć z najgłębszego dołka.

Najdrobniejsze gesty są tymi, które najbardziej się pamięta.

Nie potrzeba górnolotnych słów, by kogoś pocieszyć, by dać komuś wsparcie.

Nie potrzeba drogich prezentów, by umilić komuś dzień.

Nie potrzeba wielkich czynów, by udowodnić komuś, że jest dla Ciebie ważny.

Drobne gesty - to w nich ukryta jest cała magia.

Uśmiech, przytulenie, otwarta dłoń, ciepła herbata wypita chociażby w milczeniu...

Niby zwykłe czynności, a jednak mające w sobie niezwykłą moc.

I tego uczy nas "Wiem, co czujesz".

Ta książka nie raz rozerwie nasze serca, nie raz totalnie nas przeczołga, ale w niej jest także nadzieja. Nadzieja na to, że jeszcze nie wszystko stracone. Że skoro żyję, to mam jeszcze szansę wyjść ze swojej strefy komfortu i zacząć żyć pełnią życia. Nie pod czyjeś dyktando, ale zgodnie z własnym sumieniem, z własnymi marzeniami. Zacząć żyć tak, jak chcę, a nie tak, jak oczekują tego ode mnie inni.

Kochani!

Serdecznie polecam Wam tę książkę!

To skarbica ważnych, życiowych mądrości i pięknych cytatów, którymi powinniśmy kierować się w swoim życiu.

Bardzo cenię książki autorki. Jej pióro jest lekkie mimo poruszanych przez nią, trudnych tematów.

Droga Gabrysiu!

Dziękuję z całego serca za tę powieść. Powieść, która sprawia, że po policzkach płyną łzy i powieść, która potrafi te łzy otrzeć.

Szczerze dziękuję ❤️

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Każda z książek pisarki, które czytałam niosła za sobą pewne przesłanie i skłaniała do głębszych przemyśleń nad własnym życiem, w przypadku "Wiem, co czujesz" również tak było! Już na wstępie powiem, że moim zdaniem jest to najlepsza książka Gabrysi! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że czyta się ją niezwykle szybko - w przypadku tej historii to zarówno plus i minus, bo przyznam szczerze, że im bliżej końca było tym bardziej nie chciałam kończyć tej książki, rozstawać się z jej bohaterami i doświadczać tego co nieuniknione. Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Bohaterowie zostali naprawdę świetnie wykreowani, to niezwykle autentyczne, różnorodne postaci, które nie są krystaliczne, tak jak my popełniają błędy, postępują pod wpływem emocji, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy. Ja sama znalazłam wiele wspólnego z postaciami "Wiem, co czujesz" i tym samym ze zdwojoną siłą chłonęłam wszystkie odczucia towarzyszące im w niektórych momentach ich życia. Myślę również, że śmiało takie postaci moglibyśmy spotkać w rzeczywistości. Historia przedstawiona jest z perspektywy kilkorga bohaterów, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą oraz lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Myślę, że w tym przypadku był to świetny zabieg, ponieważ tym sposobem każda z postaci odegrała tutaj istotną rolę, dostarczając tym samym wielu emocji. Główne postaci tej historii przechodzą naprawdę trudne chwile w swoim życiu, każdy z nich zmaga się z własnymi traumami, klęskami, niekiedy trudną przeszłością, a spoiwem ich łączących jest postać Igi, jej książka dotycząca samotności oraz potrzeby bliskości drugiego człowieka. Iga całkowicie skradła moje serce! Autorka porusza tutaj wiele ważnych i ponadczasowych kwestii, które wielokrotnie wywoływaly we mnie nostalgię, smutek, wręcz ból... Miałam ochotę "wejść" do tej książki i przytulić, wesprzeć bohaterów i zapewnić, że wszystko będzie dobrze! Autorka na przykładzie swoich bohaterów udowadnia i wręcz zmusza Czytelnika do czerpania z życia garściami, cieszenia się z każdej chwili spędzonej z bliskimi i doceniania każdego dnia, każdej godziny, minuty czy sekundy naszego jestestwa! Nie spodziewałam się, że ta historia będzie ze sobą nosiła aż tak potężny ładunek emocjonalny! Delektujcie się każdym słowem, gestem, momentem zawartym w tej historii! Bo znajdziecie tutaj wiele życiowych mądrości, doświadczeń i prawd! Jestem pewna, że ta historia złamie nie jedno serce! Moje złamała na wiele sposobów i szczerze mówiąc pod koniec udało się je poskładać tylko odrobinę! To powieść z gatunku tych, które zmuszają do głębszej refleksji nad własnym życiem i wyborami jakich dokonujemy każdego dnia. Uderza w najczulsze struny ludzkiej duszy! Są takie książki, które zapadają w pamięć i serce - dla mnie z pewnością będzie to "Wiem, co czujesz"! Ogromnie polecam!

W książce poznajemy historię Igi, specyficznej dziewczyny, kolorowego ptaka, której życie nie rozpieszczało, ale dziewczyna nie traciła pogody ducha. To pełna pasji pisarka kochająca świat i ludzi, z sercem na dłoni. W młodości straciła rodziców, a jej wychowaniem zajęła się prababcia. Dorosła już Iga postanowiła odmienić swoje życie. Zrezygnowała z pracy w Warszawie i przeniosła się na wieś do małej chatki, którą zaadoptowała pod siebie, by tam móc pisać swoją kolejną książkę, której tomatem przewodnim ma być samotność. W swoim małym azylu, w którym czuć zapach rumianku, przy pysznej malinowej herbatce, drożdżowym cieście, słucha zwierzeń swoich przyjaciół: Miry, Pawła, Elli i Mateusza. Robiąc research do książki poznaje chłopaka, jej zupełne przeciwieństwo. Michał jest skryty, nie okazuje uczuć, chowa się w swojej skorupie. Dla niego najważniejsza jest praca w banku, której poświęca się bez reszty. Czy tym dwojgu uda się stworzyć szczęśliwy związek?

"Wiem, co czuję" to książka pełna emocji, porusza najczulsze strony duszy, wywołuje wzruszenie, łzy smutku, ale również budzi nadzieję, przynosi radość i daje ukojenie. To skarbnica pięknych cytatów i złotych myśli, które sobie zapisałam, by do nich wracać.

Gabriela Gargaś w swojej książce w piękny sposób pisze o trudnych sprawach. Porusza temat przemijania, samotności, wybaczania, uzależnień, zachwianych relacji z rodzicami czy śmiertelnej choroby, a także czaruje słowami pisząc o miłości.

To książka, wobec której nie da się przejść obojętnie. Przynosi swoistego rodzaju oczyszczenie i skłania Czytelnika do refleksji nad własnym życiem i relacjami z ludźmi (i nie jest to tylko pusty i wyświechtany frazes pojawiający się w wielu recenzjach). Uzmysławia jak ważne w życiu są chwile spędzone z najbliższymi, i że czas poświęcony drugiemu człowiekowi jest bezcenny.

Zachęcam do lektury i zapewniam, że historie głównych bohaterów nawet długo po przeczytaniu książki zostają w sercu i kołaczą w głowie. Warto też zapatrzeć się w chusteczki przy czytaniu, mogą się przydać, u mnie okazały się one niezbędne.

Po lekturze tej książki tylko utwierdziło mnie przekonanie, że autorka jest bardzo dobrym znawcą ludzkich dusz. Pięknie maluje słowem, szasta uczuciami i z delikatnym powiewem wwierca się w nasz umysł, byś zbrukać nasze serce. Ciężko jest mi sklasyfikować tą książkę, gdyż mamy tu opowieść przedstawioną za pomocą innych ludzi, których historie są tutaj przytoczone. To setka rodzajów samotności, począwszy od prawdziwej separacji, gdzie nie ma się nikogo nawet do rozmowy, po tą, którą się odczuwa będąc w długoletnim związku. Również opowieść nastolatka, który dostaje masę prezentów, a tej uczuciowości ze strony rodziców nie ma. Mając siedemnaście lat kupuje za ich pieniądze nie tylko rzeczy, ale i usługi intymne. Jest niczym zabawka, która robi przedstawienie dla rodziny, sztucznych znajomych i opłacanych przyjaciół. W momencie, kiedy nie jest w stanie dłużej udawać, reszta odchodzi. Ma wszystko, lecz nie ma miłości, jest po prostu samotny.. Najbardziej zapadła mi w pamięci opowieść starszej kobiety, która opowiedziała w jaki sposób poznała swoją największą miłość i jak dramatycznie się skończyła, gdyż on zginął w wypadku. Zupełnie jakbym przeczytała tu słowa mojej babci, której pierwsza miłość zginęła dzień przed ich ślubem. Nie dane mu było zobaczyć swojego dziecka, które do pewnego momentu babcia wychowywała sama. Według autorki największym błędem ludzkości jest brak przytulania drugiego człowieka. Wtedy cały stres z człowieka spada, nerwy odpuszczają, a powraca chwilowe bezpieczeństwo i myśli, że jednak komuś na nas zależy. Następnie pojawiają się koncepcje, że jednak czujemy się potrzebni, czyli możemy zrobić w swoim życiu coś wartościowego, więc nadal mamy szanse na spełnienie marzeń i przełamujemy dotychczasową barierę, która nas od tego wszystkiego powstrzymywała. Zaczynają się pojawiać pozytywne myśli, polepsza się nastrój ukazując światełko w tunelu do odczuwania uczucia szczęścia. Kiedy sami jesteśmy szczęśliwi, nieraz nawet nieświadomie tą radość przenosimy na innych. Niby mała niepozorna rzecz, ale ile dobrego przynosi. W cytatach zamieszczę wam kluczowe zagadnienia:

,,Trzeba mieć swoje zdanie. Zawsze, dziewczynki. Nawet jeśli to zdanie będzie różniło się od zdania większości, to też je należy mieć. I swój kręgosłup moralny. Nie można być przelewającą się galaretą".

,,Dopiero jej prawnuczka nauczyła ją, że to nieważne, co ludzie powiedzą. Najważniejsze, by to ona czuła się dobrze ze sobą".

,,Nikt nie wie, co się dzieje w głowach i duszach ludzi zapadających na demencję (...). Bo serce wciąż bije i kocha. Tak bardzo kocha! Tylko umysł nie jest taki sprawny i język splątany wygaduje bzdury".

,,Jeśli chcecie przeżyć jak najlepiej swoje życie, to popełniajcie błędy".

,,Czasem trzeba się pokruszyć, rozkruszyć, a nawet celowo rozłupać i wybebeszyć, aby móc na nowo się poskładać i by było nam ze światem po prostu dobrze".

Tak naprawdę pisarka w tym ostatnim cytacie zawarła całą swoją książkę, cały jej przekaz, nauki i przekonania. A na samym końcu uwierzcie mi, że i wasze życie się odmieni. Po przeczytaniu ogromu błędów ludzkości, bez względu na to czy jest się nastolatkiem, czy osobą starszą, zobaczycie, że można żyć szczęśliwie. To taka terapia w której wy tylko czytacie, lecz odczuwając tą burzę emocjonalną, uczycie się każdej emocji na nowo, przeżywacie porażki i troski osób z opowiadań, a tym samym zdobywacie doświadczenie, którego wcześniej nie mieliście. Ja sama bardzo ją przeżyłam i strasznie bardzo wam ją polecam!

Gabriela Gargaś podbija serca czytelników swoimi mądrymi, życiowymi powieściami, w których każdy zawsze odnajdzie swoje miejsce. Tym razem nie było inaczej, ponieważ "Wiem, co czujesz" to klimatyczna, kameralna i bardzo nastrojowa opowieść o skrywanych przez nas lękach, która udowadnia, że każdy z nas zasługuje na szczęście, miłość oraz poczucie bliskiej osoby u boku.

Oto opowieść z przesłaniem, w której każde słowo ma znaczenie. Napisana cudownym, charakterystycznym dla autorki stylem, który powoli, stopniowo, ale za to bardzo skutecznie, trafia do naszego serca oraz rozumu. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to typowa lektura obyczajowa o codzienności otaczającej nas każdego dnia, ale im więcej stron przerzucimy, im więcej bohaterów oraz ich historii poznamy, tym mocniej zaczniemy dostrzegać ukryte znaki, podpowiadające nam, że równie dobrze sami moglibyśmy się znaleźć na ich miejscu.

Iga kiedyś mieszkała i pracowała w Warszawie, ale trzy lata temu postanowiła odmienić swoje życie. Przeprowadziła się na wieś, zagospodarowała pod siebie starą chatę i urządziła tam samotnię otwartą dla ludzi. To miejsce przepełnione było życiem, zwierzętami oraz zwierzeniami oczyszczającymi duszę. Iga pisała więc swoją trzecią, najważniejszą powieść i słuchała opowiadań Miry, Pawła, Elli i Mateusza, którzy szukali ukojenia. Pewnego dnia jednak do jej samotni trafił Michał, który miał być kolejnym zranionym człowiekiem do uleczenia, ale jego historia okazała się zupełnie inna.

Przerzucałam kolejne strony, zachwycałam się fabułą i nie mogłam odłożyć książki choćby na moment. Zarwałam dla niej noc, ale zdecydowanie było warto! Tak pięknej, dojrzałej, otwartej na czytelnika i jednocześnie osobistej oraz kameralnej opowieści już dawno nie czytałam. Zwykła historia podyktowana była lawiną skrajnych emocji i mówiła o problemach, które spotykają nas na co dzień: o porzuceniu, stracie, potrzebie bycia chcianym oraz kochanym. Dużo było skrywanego bólu, ale były to łzy przez powoli zakwitający uśmiech, ponieważ podstawą fabuły była przede wszystkim nadzieja.

"Wiem, co czujesz" to lektura dla każdego czytelnika, który stoi na życiowym zakręcie. Pokazuje, że każdy z nas codziennie mierzy się z prywatnymi problemami i udowadnia, że nie jesteśmy sami. Porywająca a jednak spokojna i niemal nostalgiczna opowieść trafiła prosto do mojego serca za sprawą swojej szczerości oraz wiarygodności a sama Gabriela Gargaś po raz kolejny udowodniła, że w pisaniu wartościowych powieści nie ma sobie równych.

Nikt, żadna inna autorka i żaden inny autor nie umie we wzruszenia tak, jak Gabrysia Gargaś. Kolejna jej książka i kolejny nokaut. Niełatwo się wzruszam. No, chyba że zwierzętom dzieje się krzywda. Ale niełatwo jest mnie złamać książką czy filmem. A Gabrysi się udało…again!

Iga to pełna optymizmu, nieco szalona i ekscentryczna młoda pisarka. Właśnie zbiera materiał do swojej kolejnej książki. Innej niż dotychczas, wyjątkowej dla samej autorki, bo dotyka tematu samotności. Różnych jej odcieni i powodów. Jednym z rozmówców Igi zostaje Michał — egocentryczny bankier. Ale tak, jak za każdym, za nim też stoi cień samotności. Czy ta dwójka znajdzie nić porozumienia i jaki sekret skrywa kochająca życie Iga?

Ta książka tak na początku niepozorna, w ostatecznym rozrachunku rozkłada na łopatki. Rozkłada tak bardzo, że wgryza się w głowę i serce i tam już zostaje. Autorka w cudowny sposób oddała hołd życiu, ale przede wszystkim stopniowo dawała czytelnikowi poczucie bezpieczeństwa, oparcia, nadziei, żeby ten na samym końcu mógł czuć się oswojony z bombą, która została na niego spuszczona. I wiecie co? Faktycznie podziałało! Mimo całego smutku i wzruszenia, jakie przebijają się przez karty tej powieści, po kilku głębszych oddechach dochodzi się do wniosku, że to bardzo pozytywna i potrzebna treść.

“Wiem, co czujesz” to do bólu autentyczna książka, która porusza historie, o które na co dzień się ocieramy, które znamy z zasłyszenia lub autopsji. Ale przez cały czas, czytając kolejne zdania, miałam wrażenie, że Gabrysia Gargaś siedzi obok i w charakterystyczny, ciepły sposób opowiada mi historie Igi i jej najbliższych. Dosłownie słyszałam w głowie jej miły głos. Dzięki Gabrysiu! Fajnie się Ciebie słuchało, to znaczy, czytało.

I ja też kocham “Mori”.

Powiedzmy, że wszyscy mamy swoje pasje, pragnienia, oczekiwania. Ze swoich pomysłów, jak z cennych włókien, tkamy obraz naszego życia. Praca zawodowa to za mało, żeby osiągnąć satysfakcję. Usiłujemy ogarnąć rzeczywistość, okiełznać codzienność. A przecież są nasi najbliżsi, najważniejsi nawet wtedy, kiedy się do tego nie przyznajemy. Mąż, który czasem „rozchodzi się w szwach”. Żona, cudownym sposobem dostosowująca się do okoliczności. Koniecznie trzeba pokonywać życiowe przeszkody.

„Trzeba przecierpieć, przeżałować, przeżyć i iść do przodu”

Dzieci, uroczo rozbiegane i trochę dokuczające, ale kochane. Takie, jakimi je wychowujemy.

„Wychowywały się w domu pełnym książek i ekspresji twórczej, bo Mira było kostiumologiem w teatrze i na planach filmowych”

Takich żywiołowych, wspaniałych zachowuje się w pamięci na czas, kiedy kontury się zamazują, kolory blakną, wszystko staje się jednolicie czarne i przytłaczające. Depresja, demencja mogą przygnieść każdego. Dziadek Zygmunt wzruszał Igę swoimi reakcjami, swoim zapominaniem i rozpoznawaniem wciąż od nowa.

„Mają swój świat, swoje nieposkromione myśli, ich serce wciąż żyje, a w nim… Dzieją się przecież cuda”

Dłoń w dłoni, uśmiech na twarzy, pomagają odnaleźć właściwą drogę w ciemności.

„Bo jesteś moją iskierką światła, kiedy wpadam w ten swój ciemny tunel niepamięci”

Wiele mówiący jest błysk w oku chłopca, kiedy na swojej drodze niespodziewanie zobaczy rudowłosego anioła. Każde kolejne spotkanie z Mateuszem to zaskoczenie nad jego przemianą. Z chłopaka, któremu towarzyszył codzienny wkurw i ból okaleczeń, powstaje młodzieniec zauroczony Leśmianem i Przyborą. Mówi się, że kobiety bywają bardzo skomplikowane. Męski labirynt umysłu też zaskakuje swoją głębią i bogactwem, zawiłością. Oziębły pracodawca stopniowo odsłaniał się przed pisarką.

„- Nie jestem za bardzo wierzący, ale zawsze fascynowała mnie ta kobieta – powiedział Michał przyciszonym głosem, wskazując głową Marię Magdalenę”

Bez względu na wiek i płeć w końcu nastaje jesień uczuć.

„Masz w sobie łzy, które czasami połykasz, i uśmiechy, które tak chętnie rozdajesz”. Tak podobne do złotych łez z obrazu Gustava Klimta, które symbolizują smutek i melancholię.

„Wiem, co czujesz”. Nie każda osoba posiada ten dar odczytywania psychiki rozmówcy. W powieści pani Gabrieli Gargaś pojawiła się galeria ludzi niezwykłych i skomplikowanych, których przeszłość bywała dusząca jak opar znad bagien. Ile potrzeba pracy, aby to zmienić... Całą tę potęgę uczuć zaprezentowała Autorka na stronach swojej ostatniej opowieści. Przytuliłem do serca tę książkę, żeby uspokoić jego bicie po lekturze. Pani Gargaś wie, co czuje czytelnik absolutnie poruszony. To jest doskonały utwór, w którym są wyłącznie emocje. Jestem zachwycony tą powieścią. Oceniam ją wyżej niż robię to zazwyczaj.

Niech Was nie zwiedzie ta piękna, kolorowa i wiosenna okładka. Ja byłam pewna że sięgam po uroczą, ciepłą i słodką powieść obyczajową. A co dostałam? Masę emocji od smutku przez samotność aż po łzy...

Przy lekturze tej książki będziecie potrzebować chusteczek...

Jest to opowieść o ludziach, którzy zostali skrzywdzeni - przez najbliższe osoby jakimi byli rodzice, przez obcych ludzi, przez system, czy też przez los, który jak szalony rzucał im kłody pod nogi. Przeczytacie tu o naprawdę trudnych relacjach, które nigdy nie powinny mieć miejsca na poziomie dziecko - rodzic. To historia o ucieczce w nałogi, uzależnienia, złe decyzje, krzywdzące związki czy po prostu w pracę.

Ale jest to przede wszystkim opowieść o samotności - takiej która wdziera się w życie i je po prostu ogarnia, takiej którą bierzemy za pewnik myśląc że tak musi być, że sobie na to zasłużyłam, na nic więcej nie zasługuje, nikt mnie nie pokocha, taki mój los... To takie smutne... Czytanie tych opowieści było naprawdę bolesne.

Ale jest to też opowieść o tym, że gdzieś na świecie jest człowiek, który wyciągnie do nas rękę, który czeka gdzieś tam właśnie dla nas, że dla tej jednej osoby będziemy kimś ważnym i zaczniemy wierzyć - mi też się może udać!

Nie chcę Wam tu opowiadać o bohaterach, bo to byłby spojler, a po za tym każdego z nich musicie poznać sami. Musicie ich zrozumieć i poznać od początku do końca z ich traumami, krzywdami ale i nadziejami.

Mnóstwo emocji, dużo smutku, nadzieja i uśmiech, ale też złamane serce - to da Wam ta książka! Jeśli jesteście gotowi na taką kumulację emocji to czytajcie tę książkę!