Wieczne igrzysko. Imię duszy

Jakub Pawełek @pawelekkuba

"Wieczne Igrzysko - Imię Duszy"

@skarpawarszawska

* " Piekło jest prawdziwe i bardzo chcę tutaj wejść (...) - Czasem okazuje się, że dociera do nas nie tylko przez bramę, ale wyłazi z nas samych. Musimy więc bronić się również przed swoimi."

* " - Czasami po prostu dobrze wiedzieć, dlaczego ryzykuje się własną duszę."

* " - Są różne prawdy - (...) - I nie wszystkie chcą gdziekolwiek wychodzić."

* " - Człowieka światłego groza ogarnia sama, bo człowiek ten rozumie, jakie konsekwencje przyniosą jego zaniechania."

Zabieram Was do Warszawy, gdzie losy świata zależne są od kanoników. Lecz tutaj inna rozgrywka jest ważniejsza. Roksana jest jedną z kanoników, lecz ma swoje demony przeszłości, które musi zrozumieć.

Fabuła jest niczym świadomość zbliżającej się burzy. Wiesz, że grzmi, chociaż daleko, co jakiś czas widzisz błysk, ale jest on malutki. Do czasu, kiedy zagrzmi tak, że włoski stają dęba, a błyska się nad wyraz często, że ciężko jest coś dostrzec. To wtedy uświadamiasz sobie, że w tej burzy warto być, że już wiesz, że ona jest. I rozumiesz jej grzmienie i błyski!

Akcja jest jak wojna, niby zaplanowana, każdy wie co ma robić, plan jest, i jest realizowany. Niestety sama wojna zbiera żniwo niezależna od nikogo. Jest ona nieprzewidywalna, potrafi iść ba przód i już wiesz co się wydarzy, lecz nagle zwalnia i zmienia swój bieg. Nigdy nie wiesz, w jakim kierunku pójdzie.

Bohaterowie są wykreowani z krwi i kości, pełni emocji, charakterni oraz wyjątkowi. Nie sposób nie polubić głównej bohaterki Roksany. Jej przeszłość jest tajemnicza, i ona sama jest intrygująca. Do tego inne postacie, które nie są po to być, ale wnoszą oni bardzo dużo do fabuły i są potrzebni. I tutaj każdy ma swoje problemy, z którymi się zmaga, co sprawia, że każdy staje się realny. Autor stworzył postacie, które czują i dzielą się swoim bólem, przeżyciami oraz przemyśleniami.

🪖Emocje są na każdej stronie tej historii, w większym bądź mniejszym natężeniu i zależne oczywiście od Nas i od tego jak my je odbierzemy. Nie ukrywam, że zafascynowała mnie inna wizja kościoła, i wszelkich religii. Także czytałam z fascynacją, wsiąkając każde słowo i sytuację jakie miały miejsce.

Opisy są prze genialne, właśnie takiej uwielbiam. Dokładne, dopracowane i realistyczne! Tutaj wyobraźnia nie potrzebuje zbyt wiele pracować, by zobaczyć, poczuć i doświadczyć. Momentami jest brutalnie, boleśnie, ale również na rozmyślaniu się zatrzymamy. Tutaj autor bardzo fajnie to wszystko ze sobą połączył.

Podsumowując "Wieczne Igrzysko - Imię duszy" to kawał dobrej fantastyki, okraszonej innym spojrzeniem na religie i wiarę. To genialnie skonstruowana fabuła, w której odkrywa się wszystko w swoim tempie. To książka dla tych co lubią emocje, intrygi, przyjaźń oraz niepewność, która wsiąka w umysł! Do tego militarnie czyli wojsko, planowanie itp to istna rewelacja!

Perun to była genialna historia, pełna niewiadomych! Inne spojrzenie na Kościół, a do tego fabularnie wciągająca! Psiepolecam.

🪖Ps. Nie możemy się doczekać kolejnego tomu! Bo tak się książki nie zostawia. No i czytelnika z takim 🤯

[Współpraca barterowa z Wydawnictwem

Skarpa Warszawska ]

"Rycerze, kasztelani i pozbawione imion sieroty, podobnie jak Bytom i Jawor, nazwane na cześć wsi i miasteczek, gdzie odnalezione w rynsztoku przez duchownych, wpadły w tryby Kapituły i niekończącej się wojny. Przysposobieni do miecza i krzyża, najpierw stalą, a później kulami z samopałów i karabinów rozbijały w pył upiory, by samemu w końcu lec z duszą lub bez, z rąk tych, którzy raz już umarli."

Książek z motywem wrót do piekła, zastępów piekielnych próbujących podporządkować sobie ludzi czy demonów jest dużo. Niemniej jednak, gdy tylko przeczytałam opis tej książki ogromnie mnie on zaintrygował. Stanowi zapowiedź historii, jakiej jeszcze nie czytałam.

Akcja książki dzieje się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Na Morawach dochodzi do piekielnej manifestacji. Neutralizacją piekielnych zastępów zajmuje się oddział specjalnie wyszkolonych kanoników. Jednak coś idzie nie tak jak powinno...

Dochodzi do strat po stronie sił kościelnych i ludności cywilnej. Ocalali wracają do Warszawy, gdzie zaczyna się zupełnie inna rozgrywka...

W sam jej środek trafia Roksana, kanoniczna nawiedzana przez koszmary, które usilnie próbuje rozwikłać.

Tymczasem piekło "nie powiedziało" jeszcze ostatniego słowa...

Walka dobra ze złem trwa od tysięcy lat, często niezauważalnie dla nas.

Z jednej strony walka z potępionymi oddziałami, z drugiej wewnętrzne konflikty, które zaczynają przesłaniać właściwy cel.

"Dla ciebie ofiara kanoników to uszczuplenie świętych szeregów w wiecznym konflikcie. Dla mnie to zmurszała cegła wyjęta z równie chybotliwego muru, zza którego nie sposób już prowadzić skutecznej obrony. Ten mur musi runąć. Bo my mój drogi przyjacielu, chcemy na gruzach tego lichego szańca wznieść warownię, której nie zarysują diable pazury i ognie piekielnych armat. To marzenie kosztuje, a zapłatą jest ludzkie życie i ...ludzkie dusze."

Ogromnie zaintrygował mnie sposób, w jaki autor podszedł do walki dobra ze złem. Z takim spojrzeniem do tej pory się nie zetknęłam w literaturze.

Kanonicy, jako wyszkolona i uzbrojona armia przyszłości, walcząca z piekielnymi zastępami i to nie za pomocą krzyża i wody święconej, ale broni palnej.

Początek powieści zaczął się niezwykle interesująco. Niestety później w samą historię wkradło się sporo zagrywek politycznych, i naprawdę przez chwilę obawiałam się, że całość akcji skupi się właśnie na tym. Na szczęście tak się nie stało, z czego ogromnie się cieszę, bo walka pomiędzy siłami dobra i zła rozgorzała na dobre. Tak więc zapowiada się interesujący ciąg dalszy tej historii.

Ogromnie podobało mi się to, że bohaterowie nie są wyidealizowani. Są ludźmi popełniającymi błędy, pełnymi pychy i pragnień.

Ogromnie intryguje mnie Roksana i jej sekret. Natomiast nie do końca podobało mi się zrobienie z niej kozła ofiarnego, ale rozumiem zamysł autora.

Takie jest życie. Czyż na co dzień nie spotykamy się z ocenianiem innych na podstawie poszlak?

Wyznaję zasadę, że jeśli jesteśmy zespołem - działamy razem. Gdy brak jest jednomyślności w zespole, to w jaki sposób możemy osiągnąć założone cele?

"Piekło jest prawdziwe i bardzo chce tutaj wejść - wyjaśnił Augustyniak. - Czasem okazuje się, że dociera do nas nie tylko przez bramę, ale wyłazi z nas samych. Musimy więc bronić się również przed swoimi."

"Wieczne Igrzysko. Imię duszy " stanowi ciekawy początek całej historii. Jestem ogromnie ciekawa dalszych losów bohaterów, tak więc z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Polecam.

Na Morawy zostaje wysłana grupa kanoników, mają zakończyć piekielną manifestację i zamknąć otwartą bramę piekła. Niestety na miejscu okazuje się że ta sprawa wygląda gorzej niż przedstawiono wysłanym tam oddziałom, piekielników jest więcej niż sądzono na początku, w dodatku dostosowują się i jednoczą swoje siły. W starciu traci życie paru cywilów i kanoników, a winą za poniesione straty zostaje obarczona Roksana, która nawiedzana przez koszmary pragnie rozwiązac tajemnice dotyczące jej samej.

Co oznaczają koszmary Roksany? Kto ponosi winę za sytuację na Morawach?

Nie czytałam jeszcze takiej historii, mam wrażenie że mogła by się dziać naprawdę, w naszych czasach, tuż pod naszymi nosami. Rządy i kościoły na całym świecie ukrywają przed zwykłymi ludźmi to że cały czas walczą z piekłem, zamykając co rusz otwierane nowe przejścia i unicestwiają wychodzące na powierzchnię upiory. Poza walką z demonami, mamy tu oczywiście odwieczną walkę o władzę i stołki. Bardzo dobrze mi się czytało, niesamowicie wciągała, jednak kończy się w takim miejscu, że jestem przekonana iż ta historia to dopiero wstęp i akcja się dopiero rozpoczyna. Przecież musimy odkryć sekret Roksany, a i wątek jej nieśmiertelnego przyjaciela aż prosi się o rozwinięcie.

Dziś mam dla Was powieść z gatunku fantastyki, która okazała się miłym zaskoczeniem i w mojej opinii jest więcej niż bardzo dobra. Historia opiera się o walkę kanoników z siłami piekła. Kanonicy są zbrojnym ramieniem kościoła, ale w ich szeregach znajdują się też wierni innych wyznań nie tylko chrześcijanie, co jest ciekawym pomysłem, bardzo równorzędnym co do innych religii. Walki z demonami przybierają nagle na sile, po stronie dobra zaczynają być ofiary, a główna bohaterka, która sama dąży do zrozumienia siebie i swojej tajemnicy, jak to zwykle bywa jeśli chodzi o instytucje kościelne(nic nie zmienia się tu od wieków)zostaje wmanewrowana w wielką politykę. To tyle słowem wstępu. Bardzo dobrze sprawdza się tu połączenie akcentów współczesnych z elementami, które bardziej pasowałyby do powieści dziejących się w Średniowieczu. Zadziałało to tu genialnie, ale czemu się dziwić? Podobno piekło nigdy nie śpi, niewazne jakie są czasy. Sam pomysł na historię też jest bardzo trafny, mimo że jest to zaledwie pierwszy tom, opowiadający o przygodach Roksany czyli głównej osoby dramatu. Jeśli już jesteśmy przy postaciach to mają one wyraźnie zarysowane charaktery i psychologię, nie są jednowymiarowe i zwyczajnie nieciekawe. Da się ich lubić, nawet kibicować. Wielki plus za mały wątek LGBT, przynajmniej w literackiej fikcji Kościół odrobił lekcję w tym temacie. Te 300 stron Imienia duszy czyta się niezwykle szybko, dzięki ewidentnemu talentowi autora i jego stylowi prowadzenia narracji. I tu trzeba postawić kropkę, choć pewnie znalazłoby się jeszcze wiele dobrych rzeczy, które można by napisać o Wiecznym Igrzysku, ale zostawmy to sobie na drugą część i może jeszcze następne, bo mam wrażenie, że Jakuba Pawełka nie zawiedzie fantazja i zaserwuje nam jeszcze wiele w następnych odsłonach cyklu. Polecam!!!

Za książkę dziękuję @skarpawarszawska