Czas białych nocy. Wiatr ze wschodu. Tom 1

Początek XXw to czas historycznych zawirowań.

Kazimierz wraz z ojcem wyjeżdża wgłąb Rosji do pewnej bardzo zamożnej rodziny. Poznaje tam Anastazję. Bardzo uroczą dziewczynkę z ogromną wyobraźnią, która niestety jest okropnie traktowana przez swoją macochę..

Po latach dochodzi do ich spotkania, jednak nie pamiętają wspólnie spędzonego czasu.

Wojna niejednokrotnie pokrzyżuje plany młodych bohaterów...

"Czas białych nocy" to pierwszy tom serii "Wiatr ze Wschodu" opowiadający o trudach życia w tamtejszych czasach.

Powiem, że kiedy zaczęłam czytać tę powieść byłam odrobinę jakby znudzona. Dziwnie dojrzałe wydawały mi się wypowiedzi młodego Kazy i Anastazji, po prostu nie pasowało mi to do ich wieku i to mnie odrobinę zniechęcało. Jednak nie poddałam się i brnęłam dalej, i wiecie co? Jestem przeszczęśliwa, że nie poddałam się na początku. To niezwykle piękna i wzruszająca powieść opowiadająca o burzliwych latach w czasie rewolucji. Mówiąca o miłości, nadziei, ale także o nienawiści i przeszłości, która bardzo skutecznie niszczy dorosłe życie Anastazji.

Autorka zaserwowała mi niezwykły rollercoaster emocjonalny, ponieważ były chwile, kiedy czytałam tekst z ogromnym niedowierzaniem, kiedy pojawiał się ogromny uśmiech na mojej twarzy, byłam zła do granic możliwości i nie raz uroniłam łzę. Mogłabym porównać tę powieść do mojej ulubionej serii "Jeźdźca miedzianego" P.Simons. Jestem niezwykle zaskoczona tym, że Polska posiada tak dobrych autorów, którzy potrafią oddać klimat ubiegłego wieku, ogromny trud życia w tamtych czasach i przekazać nam ogrom emocji (szczególnie w zakończeniu, przez które prawie oczy wyskoczyły mi z orbit! I to dosłownie!).

Naprawdę polecam sięgnąć po tę powieść, szczególnie jeśli jesteś miłośnikiem powieści historycznych i ogromnej miłości, która wydawałaby się niemożliwa do zrodzenia w tamtych czasach.

PS poza tym ta okładka jest cudowna! Wydawnictwo zrobiło naprawdę świetną robotę. Ja miałam problem z oderwaniem od niej wzroku XD

Panią Marię Paszyńską kojarzyłam do tej pory z serii pod tytułem „Owoc granatu”. Nie czytałam jej, ale natrafiłam na kilka dobrych recenzji tej serii po których trafiła ona na moją listę do przeczytania. Gdy zobaczyłam, że pani Paszyńska wydaje nową książkę, to od razu się nią zainteresowałam. Najpierw moją uwagę zwróciła okładka, później opis i tyle wystarczyło, abym zechciała przeczytać książkę pod tytułem „Czas białych nocy”.

Po przeczytaniu opisu książki „Czas białych nocy” miałam swoje pewne wyobrażenia. I tak mniej więcej po stu stronach książki stwierdziłam, że moje wyobrażenia były jednak błędne. Czy to sprawił, że książka mniej mi się spodobała? Absolutnie nie. Spodziewałam się, że to będzie romans od pierwszych stron, który dzieje się w czasach dla nas historycznych. Okazało się, że dostałam naprawdę ciekawą obyczajówkę z wątkiem romantycznym.

„Czas białych nocy” to wciągająca obyczajówka. Mnie wciągnęła już po kilku stronach. Zaczęłam się zastanawiać, jak potoczą się losy bohaterów. W ogóle nie spodziewałam się tego, co otrzymałam. Historia popłynęła w kompletnie inną stronę niż przypuszczałam. Jestem bardzo zadowolona, że sięgnęłam po tę książkę i już czekam na kolejną część.

Historie wojenne, szczególnie te w których wykorzystano autentyczne wydarzenia, czytam zawsze z zapartym tchem. "Czas białych nocy" jest jedną z nich.

Dwójka dzieci, która spotkała się raz w życiu, przypadkiem trafia na siebie kilkanaście lat później. Anastazja wie, że to Kazik. On również szybko przypomina sobie tą rezolutną dziewczynkę z wielką wyobraźnią. Zostają parą. Jednak Anastazji nie opuszczają stare demony. Spotyka znienawidzonego brata, który postanawia się na niej zemścić w okrutny sposób.

Życie bywa trudne, pełne niezrozumienia szczególnie dla małych dzieci, które pragną być kochane. Z braku miłości, z rozpaczy dokonują trudnych wyborów. Taki podjęła Anastazja, która na swój wiek była niezwykle mądra i dojrzała. Bardzo ją polubiłam od samego początku i bardzo jej współczułam takiego życia, jakim raczyła ją przyrodnia rodzina. Kazik, który przy boku ojca i opiekunki nauczył się jak być odpowiedzialnym mężczyzną, również zdobył moje serce. W dobrych powieściach nie może też zabraknąć czarnych charakterów. Borys, przyrodni brat Anastazji a zarazem najlepszy przyjaciel Kazika doprowadził mnie do szewskiej pasji...

Pierwsza część cyklu "Wiatr ze wschodu" bardzo mi się podoba. A samo zakończenie kusi, żeby od razu sięgnąć po kolejną część. Zdecydowanie ucieszyły mnie autentyczne wydarzenia, na których została wybudowana miłość Anastazji i Kazimierza. Autorka ma świetne, lekkie pióro, czyta się szybko i z wielką ciekawością. Polecam wam serdecznie. Dziękuję @publicat_sa za egzemplarz.

Mimo szczerych chęci nie dałam rady skończyć tej książki. Czytałam ją ponad miesiąc, dotarłam do około 250 strony ( w tak zwanym międzyczasie przeczytałam 6 innych książek). Ta pozycja jest zwyczajnie nudna... Bardzo dziwny język jakim włada główna bohaterka- ten sam gdy ma kilka i kilkanaście lat- górnolotny, nadęty. Osoby polecające tę książkę użyły zwrotu "napisana z wielkim rozmachem"... Ten rozmach polega na przegadaniu większej części książki. Bardzo mało prawdopodobne wydarzenia, które spotkały bohaterów, nierzeczywiste szczegóły, kilka "cudów" (znalezienie kąta za free u zakonnic, dom za free po zmarłym małżeństwie). Ogromnie się rozczarowałam, nie zamierzam już tracić czasu i nie dokończę tej pozycji, nikomu też nie mogę jej polecić bo to strata czasu.

U Marii Paszyńskiej to zawsze ludzie ich wybory, niezagojone blizny, traumy czy szczęście są najważniejsi. W „Czasie białych nocy” to los człowieka uwikłanego we własną przeszłość, na którą nie miał wpływu wcześniej, ani nie ma wpływu teraz, jednak to ona go determinuje, wysuwa się na pierwszy plan. Teoretycznie fikcyjne postaci, a mające w sobie tak wiele realnych uczuć, sprzecznych emocji, że ciężko nie przeżywać tej historii wraz z nimi. Historia, która jest konikiem, a właściwie czarnym koniem autorki to tło, a jednak zgrane, tworzące całość z bohaterami.

Lubię styl Marii Paszyńskiej, opisy, swobodne dialogi, jej powieści są jak filmy, które wyświetlamy sobie we własnej głowie. Każda jej książka jest inna, każda wyjątkowa. Nie inaczej będzie z cyklem „Wiatr ze wschodu”, który został otwarty „Czasem białych nocy”. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Mam nadzieję, że przekonamy się o tym już wkrótce. Polecam!