Warszawianka. Tom 1

Patrząc na okładkę debiutanckiej powieści historycznej Idy Żmiejewskiej oczami wyobraźni przenosimy się do schyłku lat XIX wieku. Jest to zasługą projektu, autorstwa Mariusza Banachowicza, który perfekcyjnie oddał ducha tamtych lat, a co najważniejsze klimat fabuły „Warszawianki”. Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1885. Autorka idealnie zadbała, by czytelnik, zasiadając do lektury, przeniósł się z teraźniejszości w przeszłość. Zwroty obecnie rzadko używane jak na przykład buduar, fiakier, czy też policmajster oraz imiona, jak i również nazwy ulic, powodują, iż możemy zaczerpnąć wiedzy dotyczącej „języka” tamtych lat. Mamy również przyjemność poczuć atmosferę tamtej epoki. Zbrodnia i romans od lat elektryzowały naszą ciekawość. Tak samo jest w historii opisanej na kartach „Warszawianki”. Zwłaszcza gdy romans rozwija się podczas śledztwa w sprawie śmierci znanego adwokata. Ale od początku. W listopadową noc w zamtuzie dochodzi do zabójstwa adwokata. Jednym ze świadków tego wydarzenia był radca tytularny Aleksander Nikitycz Woronin. Czy jego obecność w tym miejscu była przypadkowa? A może komuś zależało, by trafił ON w samo centrum tych wydarzeń? Komu zależało na zabójstwie znanego adwokata? Czy wydarzenia polityczne miały wpływ na to, co wydarzyło się za ścianami domu publicznego? Do rozwikłania sprawy tajemniczej zbrodni przydzielony zostaje rosyjski policjant, który do stolicy przybył z Petersburga. Czy jego młody wiek i brak doświadczenia będą miały wpływ na toczące się postępowanie? Autorka w tę historię wplotła dodatkowy intrygujący element. Otóż policjant poznaje córkę zamordowanego, a po pewnym czasie nawiązuje się między nimi nić, która przeradza się w poważne uczucie. Jakby tego było mało jej narzeczony ze względu na poglądy polityczne, w oczekiwaniu na wyrok osadzony został w Cytadeli. Trzeba przyznać, iż Pani Ida przygotowała dla nas niezwykłą mieszankę ze zbrodnią i romansem idealnie oblekając ją w tło historyczne. I jak nie sięgnąć po książkę, która zapewni nam nie tylko porywy serca, lecz poprzez wątek kryminalny szybsze jego bicie. Zatem nie bijcie się z myślami i zasiądnijcie do czytania „Warszawianki”, która zapewni Wam emocje na najwyższym poziomie. A znak jakości Wydawnictwa Skarpa Warszawska jest potwierdzeniem iż powieść tą możemy umieścić w grupie Najlepszych Interesujących Książek. Ida Żmiejewska uknuła intrygującą fabułę, zgrabnie umieszczając ją w realiach XIX wieku, dbając przy tym o fakty historyczne tamtych czasów. Czytając „Warszawiankę” odczuwamy wrażenie, że Autorka nie tylko włożyła wiele serca w napisanie powieści. Książka ta jest również wynikiem rzetelnej pracy pod kątem historycznym oraz dopracowania każdego szczegółu składającego się na jej wyjątkowość. Miłośnicy powieści historycznych będą usatysfakcjonowani. Natomiast Ci, którzy jeszcze nie sięgali po ten gatunek literacki, po przeczytaniu „Warszawianki” jeszcze chętniej zerkać będą w kierunku prozy, której historia rozgrywa się w przeszłości. Czyt-NIK poleca! Czyt-NIK patronuje!

[Adres usunięty]

Powieść historyczna a w dodatku kryminał to jest właśnie to…… Mamy tu zgrabnie połączony świat fikcji z wątkami historycznymi. Realnie wykreowane postacie, ciekawie oddana atmosfera XIX- wiecznej Warszawy, śmiałe i trafne ukazanie relacji Polsko-Rosyjskie. Świat arystokracji, obłudy, zakłamania, ludzi którymi rządzą pozory. Lekko zarysowany wątek polityczny – socjaliści.

Intryga kryminalna, tu autorka pozwala nam na uczestnictwo w dochodzeniu do prawdy razem z młodym rosyjskim policjantem Aleksandrem Woroninem. Zabójstwo, które wciąga od początku do końca. Niestety słaby ze mnie detektyw, tu poległam- obstawiałam zupełnie inna osobę.

Główni bohaterowie Aleksander i Leontyna uwierzcie mi nie da się ich, nie pokochać . Wątek miłosny tylko delikatne zarysowany w tle. ,,Zakazany romans’’ Polka i Moskal tu czuję nie dosyt, zakazane uczucie, które jest w fazie kiełkowania. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że autorka podejmie kontynuację. Albo też Pani Ida poszła na łatwiznę i nie dokończyła tego wątku, bo tak naprawdę chyba nie da się go skończyć bez uszczerbku dla którejś ze stron. Bo jest tu potrzeba miłości nie tylko pomiędzy mężczyzna i kobietą, ale pokazana jest ogromna potrzeba ciepła, miłość i akceptacji naszej najbliższej rodziny.

Pozwólcie, że całą opowieść porównam do tortu, który składa się z różnych warstw smakowych. Przy których autorka pozawala nam na zaspokojenie i delektowanie się danym kawałkiem do końca lub nie. Bo będą kawałki w których, gdy już się wsmarujemy i zaczynamy czuć potrzebę zaspokojenia naszych zmysłów i chcemy więcej- tu bum koniec. Tak jakby Pani Ida Żmijewska celowo podsyca naszą ciekawość, jakby chciała zostawić sobie furtę do dalszej kontynuacji.