Warkocz

Piękna, dobrze napisana książka. Przeczytałam ją sercem.

Recenzja pochodzi ze strony [Adres usunięty]

Poruszająca do głębi powieść, której akcja rozgrywa się dosłownie w kilku szybkich aktach.

Trzy kobiety, których historię splatają się jak tytułowy warkocz. Każda z nich prowadzi własną, ciężką walkę. Cierpią, bo życie ich nie oszczędza. Jednak mają w sobie tyle siły, by wygrzebać się z obecnego bagna, do którego zostały wrzucone przez los.

Smita jest mieszkanką Indii. Jej największym marzeniem jest zapewnienie córce lepszego bytu. Chciałaby, aby córka poszła do szkoły, do której ona nie miała okazji pójść. By praca, która przechodzi z pokolenia na pokolenie, nie dotknęła jej córki.

„Ale po co? – pytał. – Może i nauczy się czytać i pisać, ale nikt jej tu nie da pracy. Człowiek rodzi się czyścicielem ustępów i jest nim aż do śmierci. To się dziedziczy, to zaklęty krąg, z którego nie sposób się wyrwać. To karma.”

Giulia mieszka na Sycylii. Po tym jak jej ojciec wylądował w szpitalu, musi zająć się interesem rodzinnym. Niestety firma chyli się ku upadkowi, dlatego musi zrobić wszystko, by do tego nie dopuścić.

„Coraz później wraca po przerwie do pracowni. Nonna zaczyna się czegoś domyślać. Zauważyła uśmiech na jej twarzy, jakiś nowy błysk w oku. Giulia utrzymuje, że codziennie chodzi do biblioteki, ale wraca do pracy zdyszana, z rozpłomienioną twarzą.”

Sara mieszka w Kanadzie. Jest poważaną prawniczką, do czasu, aż dowie się o diagnozie lekarskiej, która położy się cieniem na całym jej dotychczasowym dorobku.

„Nic już nie może uchronić jej przed upadkiem. Zaczyna się powolne opadanie w dół.”

Każda z tych kobiet prowadzi swoją osobistą wojnę z bezlitosnym światem. Choć różni je praktycznie wszystko, zaczynając od środowiska, a kończąc na wieku, to widzimy w nich zadziwiające podobieństwo i intymną nić, która je łączy. Cechuje je przede wszystkim wysoka wrażliwość, determinacja, siła, a przede wszystkim dojrzałość w podejmowaniu decyzji.

Rozdziały pisane są z perspektywy naszych bohaterek, więc bezpośrednio od źródła dowiadujemy się co siedzi w ich głowie, z jakimi uczuciami, czy problemami się mierzą. Takie zabiegi lubię najbardziej, ponieważ pozwalają mi zajrzeć w głąb duszy bohatera.

Autorka stworzyła subtelną, choć mocną opowieść, która wpasowuje się w bieżące problemy. Trochę czuć od niej ten feminizm, ale również pojawia się pewien ważny cytat dotyczący religii.

„Sikhowie są przekonani, że wszystkie religie mogą prowadzić do tego boga i dlatego wszystkie zasługują na szacunek.”

Akcja powieści jest konsekwentnie poprowadzona, by w finale jak jedna historia splotły się losy całej trójki, choć dzielą je przecież tysiące kilometrów i żadna z nich nie wie o istnieniu pozostałej dwójki.

Podoba mi się również to, że Colombani nie stawia na ozdobniki, na zbędną otoczkę, która rozdmuchałaby powieść do olbrzymich rozmiarów. Nie próbuje również wzbudzać zbędnego współczucia, nie kaleczy nas na siłę wymyśloną historią. Pisze prosto, krótko i na temat. Opowiada historie, które się zdarzają. Nie ubarwia, nie mąci, po prostu jak gawędziarz opowiada. A smutek, który przytłacza czytelnika jest następstwem tej opowieści, naturalną reakcją na takie historie.

Nieco zasmuciło mnie zastosowanie otwartego zakończenia w każdej z trzech historii. Wolę, gdy wszystko jest zakończone, chociażby tragicznie. A teraz autorka pozostawiła mnie z uczuciem niedosytu i milionami myśli.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA - książka ukaże się 9 listopada 2017 r. nakładem Wydawnictwa Literackiego

„Warkocz” to powieść piękna, wzruszająca, napisana z powściągliwością, dbałością o formę i język. Czyta się ją jednym tchem i ze ściśniętym sercem, niecierpliwie wyczekując końca, który jest jednym z największych atutów książki.

Aż trudno uwierzyć, że „Warkocz” to debiut. Laetitia Colombani dała się już poznać jako scenarzystka i reżyserka, ale napisanie powieści to zupełnie inne doświadczenie. Jak się okazało, bardzo udane.

Bohaterkami tej współcześnie rozgrywającej się opowieści są trzy kobiety: Smita, Gulia i Sara. Mieszkają na różnych kontynentach, wykonują różne prace i żyją w odmiennych środowiskach oraz kulturach.

Szczególne wrażenie robią rozdziały opisujące codzienność Smity, młodej Hinduski, która marzy o lepszym świecie dla swojej jedynej córki. W kraju, w którym kobieta znaczy mniej od krowy i jest traktowana gorzej niż rzecz, takie pragnienia mogą wydawać się niedorzeczne i niebezpieczne. A jednak nietykalna Smita nie poddaje się.

Wytrwałością i determinacją wykazują się także dwie pozostałe bohaterki, Włoszka Gulia i Kanadyjka Sara.

Wszystkie trzy kobiety muszą stawić czoło przeciwnościom losu i zmierzyć się z wielkimi problemami, które zdają się je przerastać. Zdane tylko na siebie, nie poddają się, chociaż mają chwile zwątpienia i załamania.

Od początku czytelnik zastanawia się, co – oprócz nieustępliwości – łączy te bohaterki. Ta intrygująca zagadka wyjaśniać zaczyna się dopiero pod koniec lektury, lecz warto uzbroić się w cierpliwość, gdyż finał zaskakuje, urzeka i porusza do głębi.

Dawno nie czytałam tak pomysłowego zakończenia.

„Warkocz” to przemyślany i dopracowany pod każdym względem portret trzech kobiet, które pozornie wydają się jednymi z wielu. W rzeczywistości okazują się jednak heroinami budzącymi podziw i szacunek. Ich decyzje skłaniają do refleksji i poruszają do głębi.

Nie jest to niepoprawnie optymistyczna opowieść. Przy lekturze często towarzyszyły mi niewesołe rozważania na temat sytuacji kobiet we współczesnym świecie, zarówno tym odległym nam kulturowo, jak i zbudowanym na filarach cywilizacji europejskiej.

Laetitia Colombani pisze o swoich bohaterkach w sposób wyważony, bez rozdzierania szat i zbędnych opisów. Robi to z klasą i powściągliwością. Nie ma tu rozbudowanych opisów przeżyć wewnętrznych, rozwlekłych dialogów i banalnych zdań.

Właśnie taki wstrzemięźliwy styl robi ogromne wrażenie. W połączeniu z podjętą tematyką sprawia, że obok powieści nie można przejść obojętnie i pamięta się o niej długo po odłożeniu na półkę.

„Warkocz” można odczytać nie tylko jaki wielki hymn na temat kobiecej siły, niezależności i pragnienia wolności.

To również książka z ponadczasowym podtekstem wyznaniowym i historiozoficznym, którego głęboki, pełen humanizmu sens odkrywamy na ostatnich stronach.

Polecam z czystym sumieniem – to jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających powieści, jakie miałam okazję ostatnio przeczytać.

BEATA IGIELSKA