W żywe oczy

,,W żywe oczy'' jest to historia jeszcze lepsza niż Lokatorka. Urzekła mnie pod każdym względem. Bohaterowie byli wspaniale wykreowani, a sama fabuła i pomysł zostały starannie dopracowane. Potencjał został wykorzystany. Tak mi się spodobała, że pokusiłam się na stwierdzenie, że powinna znaleźć się w topce najlepszych książek tego roku w swoim gatunku. Według mnie była rewelacyjna. I z czystym sumieniem i ręką na sercu mogę Wam ja polecić jeszcze bardziej niż poprzednią książkę tego autora!

Fragment tekstu pochodzi z mojego bloga, po ciąg dalszy zapraszam tutaj:

[Adres usunięty]

W PUŁAPCE PERFEKCYJNYCH KŁAMSTW

JP Delaney to autor, który posiada niezwykły dar. Potrafi wyczarować świat pełen niedopowiedzeń, mrocznych tajemnic i niedokończonych historii, od którego nie sposób się oderwać. Kiedy już musisz wrócić do zwykłego świata, kładąc zakładkę na odpowiedniej stronie, czujesz że robisz to wbrew sobie. Jakby już nie ten namacalny świat był tym, w którym żyjesz, ale ten z papieru i atramentu, stworzony przez niezwykle utalentowanego pisarza. Nie tak dawno temu, gdy przeczytałam „Lokatorkę”, debiut literacki Delaney'ego, wiedziałam że odnalazłam autora, którego prozę będę chciała odkrywać już zawsze. Kiedy więc pojawiła się możliwość przeczytania jego drugiej już powieści, cieszyłam się jak dziecko i czekałam na swój egzemplarz, jak na Gwiazdkę. „W żywe oczy” stało się moją kolejną ulubioną powieścią.

Claire Wright, Brytyjka studiująca aktorstwo w Nowym Jorku, pracuje dla jednej z kancelarii prawniczych, specjalizującej się w sprawach rozwodowych. Bądźmy szczerzy, to nie jest wymarzona praca dla młodej, aspirującej aktorki, ale z czegoś żyć trzeba, a czynsz za mieszkanie u koleżanki nie spłaci się sam. Claire fascynuje aktorstwo, które każe całkowicie „wejść” odgrywającemu w swoją rolę. Wierzy w to, co mówi jej mentor Paul, że aktorstwo to bardziej stawanie się postacią, niż odtwarzanie roli. Claire więc stosuje tę metodę nie tylko podczas zajęć akademickich, ale również podczas swojej pracy, gdy wciela się w „call girl”, mającą na celu uwieść niewiernego męża, a potem dostarczyć dowód zrozpaczonej żonie. Claire kłamie zawodowo, i robi to bardzo dobrze.

Pewnego dnia otrzymuje kolejne zlecenie od swojego przełożonego, Henry'ego. Niby wydaje się takie, jak każde inne, ale gdy Claire zjawia się w apartamencie hotelu Lexington, okazuje się szybko, że tym razem nie będzie to zlecenie takie, jak każde inne. Po pierwsze, Stella Fogler, ich klientka, osobiście chce ją poznać, co jeszcze nigdy się nie zdarzyło. Po drugie, wydaje się aż nadto zdenerwowana całą sytuacją. Aż w końcu, nie jest zadowolona z tego, że Claire nie udało się oczarować Patricka. Zachowuje się tak, jakby chciała, aby jej mąż okazał się niewierny. Przecież to bez sensu, prawda? Sprawa komplikuje się jednak całkowicie, gdy następnego poranka Stella zostaje znaleziona martwa w swoim pokoju.

W wyniku tej tragedii Claire zostaje przesłuchana w charakterze świadka, i być może, potencjalnej sprawczyni morderstwa. Jednak, gdy przesłuchuje ją detektyw Frank Durban oraz psycholog sądowy Kathryn Latham, okazuje się, że mają dla niej propozycję pracy. Ma pracować pod przykrywką. Zrobić wszystko, aby Patrick Fogler, wykładowca filologii, jej zaufał, a może nawet pokochał. Okazuje się bowiem, że głównym podejrzanym o zabójstwo Stelli jest właśnie Patrick. Jednak policja podejrzewa go również o dokonanie kilku innych morderstw. Jednym oparciem tej tezy jest tomik poezji „Kwiaty zła” francuskiego poety Charlesa Baudelaire'a. Fogler fascynuje się jego poezją, a swoje mordy dokonuje tak, jakby odtwarzał scenariusz mrocznych poematów. Claire wchodzi w to. Wchodzi w to cała.

Relacja Claire i Patricka od samego początku podszyta jest kłamstwem, dwuznacznościami i niedopowiedzianymi historiami. W rezultacie nie wiadomo, kto kłamie lepiej. Oboje wydają się w tym mistrzami. Nie wiadomo też, czy Patrick jest winny, jak sądzi Latham, czy też nie, jak obstawia Claire. Jedną kieruje rozum, drugą serce. I czy miłość Claire do Patricka jest tylko wyrachowaną grą, mającą na celu złapać go w perfekcyjnie zaplanowaną pułapkę; czy jest to rola, w którą zbyt mocno się wcieliła; a może to prawda, której tak mało w życiu bohaterki. Tych dwoje łączy więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Oboje są sierotami, ale gdzieś głębiej, w trzewiach ich dusz tkwi coś znacznie ważniejszego niż środowisko, z którego się wywodzą. Oboje bowiem pociąga mrok, jaki skrywa tomik wierszy Baudelaire'a. Pytanie tylko, kim jest Claire, według wzorca życiorysu ekscentrycznego poety, Białą czy Czarną Wenus?

Czy można aż tak dobrze zagrać miłość? Kto w końcu zabił Stellę? Patrick, Claire, a może ktoś trzeci? Czy Claire może zaufać ludziom, na których polega? A Patrick, czy ON powinien był do tego stopnia zaufać swojej kochance? JP Delaney pozwala, aby te pytania nurtowały nas do końca lektury. To wspaniały manipulator, dobrze wie, kiedy ma nastąpić zwrot akcji, kiedy jej przyspieszenie, a kiedy dać nam odetchnąć. Zupełnie jak bohaterowie jego najnowszej powieści bawi się z nami, dobrze znając psychikę czytelnika. Nikt, kto sięgnie po „W żywe oczy” nie będzie mógł o tej powieści długo zapomnieć. Ja nie umiem i już czekam na kolejną książkę tego autora. Jednego z najlepszych, jakich udało mi się poznać.

[Adres usunięty]

Claire Wright przenosząc się z jednej rodziny zastępczej do drugiej marzyła tylko o jednym - o byciu prawdziwą aktorką. Po miłosnym skandalu, który wybuchł na planie "Tumultu" (jej debiutanckiego filmu) i związanej z nim nadszarpniętej reputacji, Claire przenosi się z Wielkiej Brytanii do Nowego Jorku, by w jednej ze znanych szkół studiować - a jakże - aktorstwo. Szybko staje się jedną z ulubienic prowadzącego zajęcia Paula, ale na przeszkodzie ku szczęściu i realizacji marzeń o graniu na deskach teatru staje jej brak zielonej karty i związany z tym zakaz pracy poza terenem kampusu. Zdesperowana dziewczyna podejmuje się pracy dla pewnej kancelarii prawniczej jako tzw. testerka wierności. Po jednym z ostatnich zleceń dostaje propozycje współpracy z policją. Jako fikcyjna postać miałaby pomóc w zdemaskowaniu seryjnego mordercy. Jednak w trakcie akcji coś poszło nie tak... Claire zakochuje się w podejrzanym o liczne zabójstwa Patricku, odkrywając jednocześnie, że to ona sama może być w gronie podejrzanych... Dziewczyna przechodzi załamanie nerwowe i trafia do placówki specjalizującej się w leczeniu zaburzeń osobowości. I na tym fragmencie książka powinna się zakończyć. Niestety, im dalej, tym bardziej fabuła traciła na wiarygodności oraz tajemniczości. JP Delaney udowodnił, że nie wystarczy sam niezły pomysł na treść, gdy wykonanie kuleje. Miałam nadzieję, że "W żywe oczy" przebije poziomem "Lokatorkę" jednak gorzko się rozczarowałam.

Pamiętacie "Lokatorkę" ? Książkę przez którą nie mogłam zasnąć, dopóki jej nie dokończyłam, pewnie wiele osób miało podobnie. Nareszcie przyszedł czas na kolejną książkę autora "W żywe oczy", kompletnie inna historia niż Lokatorka, ale czy lepsza?

Claire - kłamie zawodowo. Na co dzień pracuje na zlecenia firmy prawniczej, która specjalizuje się w sprawach rozwodowych. Jej zadaniem jest demaskowanie niewiernych mężów oraz zdobycie dowodu owej zdrady. Claire marzy o aktorstwie, dlatego wydaje się być idealnie stworzona do roli, którą musi odgrywać. To ona dyktuje warunki, potrafi omamić faceta tak, że ten nawet się nie spostrzeże, że został oszukany. Gdy z pewnych przyczyn kobieta traci swoją pracę, nieoczekiwanie otrzymuje propozycję, aby zdemaskować mordercę. Gdyby nie fakt, że Claire potrzebuje gotówki na czynsz za mieszkanie, bez chwili wahania podejmuje się tego zlecenia. Na początku, Claire nie zdaje sobie sprawy w co się wplątała, lecz nie ma odwrotu - musi skończyć to, co zaczęła...

Kiedy tylko odkryłam, że JP Delaney znowu zawita na półkach w księgarniach, nie mogłam się doczekać, aż będę mogła ją przeczytać. Mimo iż nie czytałam opisu fabuły, to wiedziałam, że będzie to coś genialnego, bo samo nazwisko autora zwiastuje sukces. Nie pomyliłam się w swoich przypuszczeniach, bowiem historia okazała się świetna, mówiąc wprost: zwala z nóg i uzależnia swoim mrocznym klimatem. Na pierwszy rzut oka, może się wydawać, że jest to zwykły thriller, który zawiera dość prostą zagadkę do rozwiązania, a także akcję książki, która nie zaskakuje. Autor podzielił ją na trzy części, sklejając je w absolutnie zachwycającą całość. Bohaterowie, jakich stworzył Delaney są niesamowicie wyraziści. Już na samym początku zauważamy, że każdy z nich potrafi idealnie kłamać, manipulować i oszukiwać czytelnika, dlatego do samego końca nie możemy rozgryźć o co tak naprawdę chodzi w tej historii. Ciężko rozróżnić, kto gra, a kto zachowuje się naturalnie. Co dzieje się w głowie Claire, co jest tylko scenariuszem, a co prawdziwą akcją. Do samego końca dałam się oszukiwać. Bo nawet, gdy już myślałam, że wiem kto jest zabójcą, a kto ofiarą, pojawiało się coś, co burzyło mój obraz, jaki zdążyłam narysować w głowie.

Najlepszą zaletą tej powieści, jest fakt, iż nie czuje się, że jest to rzeczywiście thriller, w którym poleje się krew i będzie strasznie, jest wręcz przeciwnie, czytelnik w ogóle tego nie odczuwa. Sama akcja powieści jest dość spokojna, lecz im dalej czytałam, zaczęłam odkrywać mrok tej historii. Wykorzystanie poezji Baudealire'a: tych ostrych, ocenzurowanych utworów, to siła napędowa do prawie wszystkiego, co się rozgrywa w tej książce. Nie dość, że poznajemy losy bohaterów, to mamy okazję zapoznać się z twórczością Baudelaire'a, którą po mistrzowsku Delaney wplótł w akcję książki.

Delaney od samego początku wodzi czytelnika za nos. W sumie do końca nie wiemy, czy poznajemy to wszystko z perspektywy sprawcy, ofiary, a może osoby zupełnie postronnej. Ciągle zastanawia mnie to, jak autor zdołał wymyślić, tak genialną intrygę nie gubiąc się w niej. Jak sprawił, że od samego początku do końca ta historia nie traci sensu.

"W żywe oczy" to książka, która być może zrobi z waszego mózgu sieczkę. W moim przypadku tak właśnie było. Ciężko było odróżnić w tej historii prawdę od udawania, czy odgrywania wyuczonej roli, co sprawiało, że nie mogłam odkryć o co chodzi w tej zagadce, jednak dzięki temu zabiegowi, nie mogłam odłożyć tej książki na bok, dopóki nie poznałam motywów autora, co do poprowadzenia tej akcji w taki, a nie inny sposób. OSTATECZNIE zdradzę wam, że jestem zachwycona. Kolejna książka autora, która od początku do końca wciąga w losy bohaterów i nie da się uwolnić od niej, dopóki nie pozna się zakończenia. Jak najbardziej polecam, nie tylko fanów thrillerów, ale każdemu, bo książka jest tak skonstruowana, że każdy czytelnik wciągnie się w intrygę Delaney'a.

Nie jestem w stanie napisać złego słowa na temat tej powieści, bo całkowicie mnie omamiła. Była po prostu świetna. Znakomita. Wspaniała. Myślę, że kolejna książka Delaneya utwierdzi mnie w przekonaniu, że jego twórczość jest jakby dla mnie stworzona. Jego styl, jego zagrywki… Czyste mistrzostwo. Właśnie takie książki powinny dominować na rynku wydawniczym – mocne, całkowicie angażujące czytelnika, zaskakujące, niecodzienne i nieprzewidywalne.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

"Szarość przejmuje władzę nad niektórymi ludźmi i nie potrafią się od niej uwolnić."

Oczekiwałam potężnej dawki ekscytacji, jak w przypadku "Lokatorki", wcześniejszej książki autora, której wystawiłam aż pięć punktów. Otrzymałam zwyczajny i przeciętny thriller, wprawdzie błyskawicznie prześlizgnęłam się przez niego, to jednak nie wywołał zachwytu, uznania, czy choćby intensywnego zaangażowania. A zapowiadało się frapująco, ciekawy pomysł na prowadzenie narracji, przeniesienie w zakulisową sferę powstawania spektaklu, stopniowe kształtowanie wyrazistości przedstawienia, nadawanie życiu elementów odgrywanych scenek, podsuwanie niejasnych zarysów portretu głównej postaci, dezorientujących szkiców odgrywanych ról, zaś do czytelnika należało obudowanie wszystkiego emocjami, wypełnienie przypuszczeniami i interpretacjami.

Doceniam próby wprowadzenia aury złożonej tajemniczości, trudnych do rozszyfrowania kłamstw, wywołujących sprzeciw manipulacji, jednak w dużym stopniu okazywały się one intuicyjnie wyczuwalne i swobodnie przewidywalne. Powodowało to spadek niepewności i napięcia, a przecież to elementy mocno wyczekiwane w thrillerze. Nie przeszkadzała mi irracjonalność i nieprawdopodobieństwo zdarzeń, w tym gatunku literackim przekombinowanie i absurdalność mają uzasadnienie. Z jednej strony wywołują sprzeciw i wątpliwość, czasem zdumienie i szok, z drugiej oddziałują na wyobraźnię, zachęcają do postawienia się w sytuacji bohatera. Aby uzyskać taki efekt treść musi być nasycona, właściwie podana i sprytnie odwoływać się do fantazji, a tu tego niestety zabrakło. Potencjał książki nie został w satysfakcjonującym stopniu wykorzystany, za nietuzinkową koncepcją nie poszła w parze wysoka jakość wykonania. Owszem, thriller potrafi zaskoczyć zwrotami akcji, ale dostarcza rozrywki umiarkowanej i bez błyskotliwości.

Clare Wright, dwudziestopięciolatka ucząca się aktorstwa w renomowanej nowojorskiej szkole, wykorzystuje talent artystyczny do zarabiania pieniędzy na utrzymanie i opłacenie nauki. Chętnie przyjmuje intratne zlecenia od kancelarii prawnej specjalizującej się w sprawach rozwodowych. Jednak rozchwianie emocjonalne kobiety prowadzi ku niebezpiecznym ścieżkom wyobraźni, imaginacji i iluzji. Często granice między prawdą a złudzeniem zacierają się. Na niestabilne podłoże psychologiczne nakłada się intrygująca znajomość z Patrickiem Foglerem. Clare zdaje sobie sprawę, że tym razem z myśliwego może stać się ofiarą, lecz mimo wątpliwości decyduje się przyjąć wyzwanie i uczestniczyć w wyjątkowo ryzykownej grze, walce skrajnych osobowości.

[Adres usunięty]

“W żywe oczy” JP Delaney’a to nie książka. Twór książko-podobny? Wypociny grafomana? Jak najbardziej. Ale książka? Nigdy w życiu!

Dziewięćdziesiąt procent tej “powieści” to dialogi. I to dialogi nader marne i infantylne, nawet nie na poziomie dziecka z podstawówki, a ameby. Autor operuje tak prostym językiem, że z przetłumaczenie tego dziełka bez większych problemów poradziłby sobie szóstoklasista. Znikome opisy sprawiają że nie uświadczymy w książce żadnego klimatu - brak tu grozy, napięcia. Zero, nic, null. A podobno miał to być thriller psychologiczny. Lekturze towarzyszą jedynie nuda i zażenowanie. Poza dwójką papierowych głównych bohaterów, inne postaci praktycznie nie istnieją. Czasem się pojawią, coś powiedzą i tyle. Mają jedynie imiona, charakteru nie wykryto. Czytanie “W żywe oczy” skojarzyło mi się z teledyskiem - krótka, szybka scena - cięcie, kolejna scena - cięcie i tak dalej. Ten czytelniczy koszmarek właśnie tak jest skonstruowany - krótkie rozdziały, a każdy z nich to taka mini scenka, z pojawiającymi się znikąd i pourywanymi wątkami. Ta “książka” nie tworzy całości. Ostatnie 100 stron to już festiwal komizmu, żenady i głupoty w najczystszej postaci. Autor odleciał kompletnie. Czekałam tylko, kiedy pojawią się zombie nazisci i latające rekiny. To nawet nie jest literatura klasy B, a klasy Z. Chwilę, to w ogóle nie jest literatura.

Proszę państwa, mamy arcygniot roku 2018!

I jeszcze na koniec. Jestem wściekła, że te uwłaczające inteligencji czytelnika grafomańskie popłuczyny są tak szeroko promowane, podczas gdy wiele wartościowych pozycji (jak np. wydawnictwa z serii Biblioteka Grozy C&T), kurzy się gdzieś na dolnych półkach księgarskich regałów.

PS. Przy JP Delaney’u Remigiusz Mróz to niezły pisarz.

[Adres usunięty]

Nie będę ukrywać, po "Lokatorce" miałam dość spore oczekiwania względem najnowszej pozycji JP Delaney. Gdy zaczęły schodzić pierwsze opinie oraz recenzje, nie ukrywam, delikatnie zrzedła mi mina. Czy rzeczywiście "W żywe oczy" jest tak słaba, że zasługuje na ocenę 3 lub 4 na 10 możliwych gwiazdek? A może osoby ją czytające, poszły po łebkach i po kilku elementach, które im nie pasowały, stwierdziły, że na więcej nie zasługuje ta powieść?

Postanowiłam sprawdzić na własnej skórze.

JP Delaney ponownie mnie zaskoczył w kilku elementach. Po pierwsze sama konstrukcja książki zaskakuje. Kiedy w lokatorce mieliśmy test psychologiczny, tak teraz zostają nam wplecione konkretne scenariusze wzięte rodem z jakiejś sztuki oraz wiersze Baudelaire'a, w których można próbować doszukiwać się wskazówek. Było to zdecydowanie coś innego i w pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że podświadomie próbuję zanalizować wiersz w tekście książki.

Przyznam się, że po przeczytaniu opisu, odniosłam wrażenie, iż w środku zastanę thriller psychologiczno-erotyczny. Nic bardziej mylnego! Autor skupia naszą uwagę na zagadnieniach psychologicznych, których uczą się w szkołach młodzi aktorzy. Okazuje się, że nauka ta, niewiele się różni od tego, co musi poznać profiler w policji. Obie osoby parające się tymi zawodami muszą stać się, wręcz przekształcić w daną postać i wczuć się w zarówno w jej położenie jak i spróbować odczytać oraz przewidywać to, co się dzieje w głowie takiego osobnika. Lubię takie wątki w thrillerach, kiedy na pozór niemożliwe zadanie, staje się codziennym życiem postaci.

Akcja książki w "W żywe oczy" jest szybka, wartka, momentami odnosiłam wrażenie, iż jest wręcz porwana i przekombinowana, ale brnąca w znanym tylko autorowi kierunku. I tak właśnie było, bo kiedy pierwsza połowa książki nie wnosiła efektu zaskoczenia, tak w drugiej, w pewnym momencie zapomniałam jak się nazywam :)

Nie będę ukrywać, ale w książce były również fragmenty, kiedy bardzo mnie drażniła Claire. Mając świadomość, że była ona aktorką, a na jej zachowanie miała wpływ rola jaką musiała odegrać, jednak w trakcie czytania kilkukrotnie zastanawiałam się czy jeszcze gra, czy może to już koniec i ona właściwie taka jest: lekko naiwna, małostkowa, dość potulna i niezbyt inteligentna.

Ta książka każdym zakręci i zmąci spokojny oraz poukładany bieg akcji. Autor nami manipuluje do samego końca, przez co "W żywe oczy" jest według mnie zdecydowanie lepszą pozycją niż "Lokatorka".

więcej: [Adres usunięty]

Jeszcze dobrze nie ochłonęłam po przeczytaniu ‘W żywe oczy’ JP Delaney, ale już muszę się z Wami podzielić moją opinią. Przy większej ilości czasu śmiało pochłonęłabym ją w jeden dzień, ale tak się złożyło, że najzwyczajniej w świecie nie miałam czasu na czytanie, więc zajęło mi to jakiś tydzień. Tydzień, w którym wszystkie moje myśli ciągnęły właśnie do tej książki, więc śmiało można się domyślić, że będzie w moim top 5 tego roku.

Thriller psychologiczny, w którym nic nie jest pewne. Tysiące teorii w mojej głowie i tak nie odgadły zakończenia a takie książki właśnie uwielbiam. Nieoczywiste, które czyta się z zapartym tchem. Delaney idealnie scharakteryzował postacie, miało się wrażenie, że są to ludzie, których zna się całe życie.

Historia początkującej aktorki Clarie, która zatraca się w swoich rolach, zafascynowanego nią Patricka oraz morderstw/a. Miłość, zaufanie, morderstwa a nawet i szpital psychiatryczny. To wszystko przeplata się z wierszami Baudelairea.

Spodoba Wam się!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością J.P. Delaneya i jestem pełna podziwu. Książka jest rewelacyjna.

Powieść wciąga od pierwszej strony i do końca trzyma w niepewności w stanie ciągłego napięcia. Główni bohaterowie świetnie kłamią, z tym że to właśnie Claire zajmuje się tym zawodowo, a jej największym atutem aktorskim jest zagłębienie się w postać aż do momentu, gdy traci kontakt z tym co rzeczywiste. Podobne odczucia cały czas mi towarzyszyły. Co jest w końcu prawdą, a co fikcją?

"W żywe oczy" to doskonały thriller psychologiczny, który czyta się błyskawicznie i trudno odłożyć go na miejsce. Trzyma w napięciu do samego końca a zakończenie jest bardzo zaskakujące, którego się nie spodziewałam. Powiem szczerze, że książka nieźle namieszała mi w głowie :-)