W zasadzie tak

Żyłem już aktywnie i świadomie w czasach, które są opisane w tej książce. Nic dodać nic ująć. Dla mnie jest to bardziej sarkastyczna satyra (nie bardzo wiem jak to ująć). Dzisiaj to chyba niewyobrażalne dla osób, które nie doświadczyły tamtych czasów na własnej skórze. Życzmy sobie wszyscy, żeby te czasy nigdy nie wróciły! Książka wywołała we mnie stan zadumy i nostalgiczne wspomnienia osobistych doświadczeń z tamtych czasów. Sądzę, że dla ludzi młodszych może być swego rodzaju przewodnikiem / poradnikiem. Czyta się łatwo, ja potraktował bym tę lekturę jako "ku przestrodze", w odróżnieniu do sienkiewiczowskich "ku pokrzepieniu serc". Gorąco polecam młodym, starszym i starym czytelnikom. Każdy będzie na swój sposób ją odbierał i przeżywał.

Jacek Fedorowicz to postać, która kojarzy mi się z moim dzieciństwem, choć może to się wydawać dziwne, biorąc pod uwagę mój wiek. To dość nieoczywiste, że siedmio czy ośmiolatka oglądała jego kultowy „Dziennik telewizyjny”. Nie żebym była jakimś genialnym dzieckiem zafascynowanym polityką. Po prostu prowadzący program był łudząco podobny do mojego kochanego dziadziusia, więc lubiłam na niego patrzeć i słuchać jego głosu. Nieważne, że niespecjalnie dużo lub nawet wcale nie rozumiałam, o czym mówi. Wystarczyło, że był. Kiedy więc po latach, już jako dorosła kobieta, zobaczyłam książkę Jacka Fedorowicza, musiałam po nią sięgnąć i po raz kolejny zmierzyć się z jego słowami, tym razem bardziej świadomie.

Jako człowiek doświadczony w poradach ułatwiających funkcjonowanie innym ludziom, dzięki prowadzonej Poradni Zdrowia Psychicznego, Fedorowicz radzi Czytelnikom, jak żyć. Pytanie dla jednych być może banalne, dla innych niemożliwym jest udzielenie na nie uniwersalnej odpowiedzi, a jednak autor w sposób sobie właściwy i niepodrabialny, tj. okraszony porządną dawką dobrego humoru, snuje swoje rozważania na temat niełatwego życia w świecie PRL-u.

Wizyta w urzędzie – coś, co prędzej czy później i z różną częstotliwością czeka każdego z nas. Nigdy przyjemna, nigdy szybka, to akurat nie zmieniło się od lat. Kolejki, biurokracja i dobra (lub nie) wola urzędników, zawsze mających w zanadrzu haczyk, przez który petentowi będzie pod górkę. Jeśli oczywiście będą chcieli, żeby miał pod górkę. Pech chce, że niestety często chcą. Oczywiście, że można się kłócić, dowodzić swoich racji, co odważniejsi decydują się nawet na straszenie złożeniem skargi u przełożonego. Bilans takich zachowań? Zszargane nerwy, stracony czas, nieprzyjaciel, którego pomocy jeszcze kiedyś możemy potrzebować, a sprawa i tak niezałatwiona. Brzmi znajomo? To książka dla Was.

Fedorowicz w genialnym stylu parodiuje, choć w tonie pozornie poważnym, rozmaite absurdy PRL-u. Pisze o tym, dlaczego lepiej kupić rodzime auto niż jego zagraniczny odpowiednik i dlaczego nie jeździć ani jednym, ani drugim. Jak stać się idealnym klientem dla taksówkarzy, od których wbrew pozorom dużo w naszym życiu zależy. Niejednego Czytelnika przerazi nagłe uświadomienie sobie, że nie prowadzi ON archiwum domowego i w związku z tym jest bezbronny w walce z administracją, która tylko czeka na jego potknięcie. Z kolei stwierdzenie, że w hotelach sprzęty nie muszą działać, po prostu muszą być, żeby wszystko zgadzało się ze spisem inwentarza (obecnie z ogłoszeniem) wydaje się być ponadczasowe. A na koniec prawdziwa petarda – autor stara się dowieść, że życie w Polsce będąc abstynentem jest możliwe (sic!). Nikt nie twierdzi, że to życie pełnowartościowe, ale (ponoć) możliwe. Należy stosować się tylko do wskazówek podanych przez autora książki.

Różne bywają książki o absurdach poprzedniego ustroju – jedne komiczne, inne (zbyt) górnolotne, przepełnione patosem. Ta jest idealna – bo o Polsce Ludowej ze spokojem można mówić tylko satyrycznie, w krzywym zwierciadle. Wtedy oszczędza to niepotrzebnych nerwów, a przecież o to chodzi w Poradni Jacka Fedorowicza.

Skąd tytuł? Dlaczego „W zasadzie tak”? Bo od wszystkich zasad znajdą się wyjątki. W zasadzie tak, czyli tak pod pewnymi warunkami. Tak, wtedy, gdy jest wygodnie, zwłaszcza przedstawicielom władzy. W zasadzie tak, czyli może jednak nie albo jak kto woli.

Książkę zdecydowanie polecam – osobom, które żyły w PRL-u, aby po obśmiać to, co budziło śmiech już przed laty, choć wtedy niejednokrotnie mógł to być śmiech przez łzy, ale także młodym, dla których wszystko, co zostało opisane w tej publikacji, wyda się niemal komedią, czymś trudnym do uwierzenia. Cóż, dobre i to. W końcu śmiech to zdrowie.

Ulubione cytaty:

„Kiedy mam coś do załatwienia w jakimkolwiek urzędzie, przede wszystkim staram się tego nie załatwiać i żyję sobie niezałatwiony, współczując tym, co się szarpią”.

Czy po tym cytacie ktoś jeszcze ma wątpliwości, że po „W zasadzie tak” warto sięgnąć? A to tylko preludium :)

[Adres usunięty]

Jacek Fedorowicz to postać, której nikomu przedstawiać nie trzeba. Stale przewijał się przez moje dzieciństwo, kiedy razem z rodzicami oglądałam telewizję. I choć nie zawsze rozumiałam kontekst jego postaci to zawsze ta twarz kojarzyła mi się pozytywnie. Z wiekiem zaczęłam rozumieć znacznie więcej. I w momencie ukazania się ponownego wydania zbioru jego felietonów, byłam bardzo zainteresowana tym,, co mógł chcieć przekazać swoim czytelnikom.

Muszę przyznać, że pierwszy kontakt z tą książką był dla mnie jasnym sygnałem, iż przez cały tekst będę miała znaczący obraz czasów minionych, których jako młoda osoba mam prawo nie znać. I choć książka długa nie jest to czytało mi się ją stosunkowo długo. I pewnie jest to spowodowane typowym językiem jaki został użyty, niebędącym już dla nas współczesnym. Poza tym przyznać muszę, że sama treść jest ogromnie ciekawa i frapująca. Dowiedziałam się całkiem sporo na temat tego co było i poznałam jego ciekawy punkt spojrzenia na owe sprawy. Co więcej wszystko okraszone jest specyficznym humorem i sarkazmem z którym kojarzony jest Pan Fedorowicz.

Jednym słowem książka warta uwagi. I jeśli nie dla osób młodszych, to z pewnością dla rodziców, którzy doskonale pamiętają owy okres. Co więcej może to być ciekawy pomysł na prezent na zbliżające się święta Bożego Narodzenia.

Jacek Fedorowicz to znany aktor, satyryk, dziennikarz i karykaturzysta.

Znany szczególnie w moich czasach z „Dziennika Telewizyjnego”, który powstawał w latach osiemdziesiątych.

Dziś proponuje nam przesympatyczną książkę pt. „W zasadzie tak”.

Zawarte w nich porady pozwolą Wam przeżyć najbliższe lata w całkowitym szczęściu i spokoju(jeśli chodzi o tamte lata komunistyczne).

Najbardziej ujął mnie rozdział o motoryzacji, który po krótce Wam przytoczę.

Posiadanie samochodu już nie jest wadą obywatela. Dawniej też można było mieć samochód, ale tylko pozornie. Od razu były podejrzenia, skąd ON wziął na to pieniądze. Przepić, przejeść, wydać na cokolwiek, a kupno samochodu powodowało, że trzeba było sprawdzić źródło dochodów tegoż obywatela.

Więc nowy samochód po nabyciu, zarejestrowaniu, ubezpieczeniu, naprawieniu usterki zatankowaniu, ustawimy przed domem. Jeszcze tylko zabezpieczymy przed korozją, zdejmiemy wycieraczki, kołpaki z kół, lusterko boczne i wyjmiemy akumulator(przed złodziejem) i udamy się do naszych codziennych zajęć na piechotę.

Autor w swoich felietonach nie tyko wyśmiewa relikty przeszłości sprzed ponad czterdziestu laty, lecz także porównuje je do nowych czasów współczesnych, jak choćby ”Jak żyć, jak jeść, jak rozmawiać z władzą” itp.

Autor Jacek Fedorowicz, tak bardzo przez nas uwielbiany, za poczucie humoru, dystans i luz.

Czytając tę książkę będziesz bawić się „po pachy”, bowiem autor odkrywa kolejne absurdy PRL-u.

Swoim dowcipem zaraża innych, jak choćby ostatnio bardzo popularny Kabaret Moralnego Niepokoju.

Ta niewielka książeczka, bo licząca zaledwie 170 stron powoduje, że będziesz śmiać się w głos, a także polecisz ją swoim najbliższym, aby wraz z nimi dziwić się jak można było wtedy normalnie żyć - pośród takich absurdów.

Zachęcam Cię Drogi czytelniku do lektury i dobrej zabawy.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Jacek Fedorowicz to człowiek orkiestra można by powiedzieć. Aktor, pisarz, felietonista, prowadzący audycję w radiu i w telewizji. Bazując na jego cyklicznych audycjach radiowych, w latach siedemdziesiątych ukazała się jego książka „W zasadzie tak”. Według informacji na okładce, to cud, że została wydana w niezmienionej formie.

A zawarte tu są pozornie poważne porady, dla każdego, kto w tamtych czasach miał do czynienia z pewnymi sytuacjami, czy chciał uzyskać fachową poradę.

Autor radzi jak się zachować w sytuacjach, które mogą wymagać naszego zaangażowania.

Możemy się dowiedzieć co następuje:

-dlaczego należy unikać dopiero co wybudowanych hoteli i dlaczego lepiej meldować się w hotelu, który już ma przynajmniej parę lat

-dlaczego należy unikać meldunku na niższych piętrach

-jak zamawiać posiłki w restauracji

-jak rozmawiać z taksówkarzem

-jak najszybciej naprawić auto, jeśli je mamy

-jak poruszać się po drodze

-czy należy brać autostopowiczów

i o wiele więcej.

Autor śmiertelnie poważnie, niesamowicie zabawnie objaśnia, radzi i przestrzega przed pewnymi zachowaniami. Robi to znakomicie i zabawa jest naprawdę murowana.

Dodatkowo całość ilustrowana jest zabawnymi rysunkami, które wykonał sam Fedorowicz.

Polecam wszystkim, którzy pamiętają te-nie tak znowu odległe czasy, ale i tym którzy szukają lekkiej i przyjemnej lektury, która jest także zabawnie poważna.