Vincent Boys. Tom 1

"Vincent Boys" to kolejna książka new adult, której nie poleciłabym żadnemu młodemu dorosłemu. Choć opowiada historię, która jest jak najbardziej wiarygodna, sama mogę wymienić kilka przykładów z licealnego życia, to powieść ta zawiera negatywne wzorce zachowań, które mogą źle wpłynąć na rozwój psychiczny nastolatków. Na początku myślałam, że Abbi Glines te zachowania napiętnuje i przemyci, skierowany do czytelników, morał. Niestety wraz z rozwojem fabuły, nie dość że atmosfera robiła się coraz bardziej niepokojąca i niesmaczna, to główna bohaterka, która odpowiedzialna była za taki rozwój wypadków, była sukcesywnie przez autorkę wybielana. Na to się zgodzić nie mogę. Żałuję, że tak dobra fabuła, oparta została na tak wątłych i żenujących podstawach.

Kiedy chłopak Ashton wyjeżdża z rodzicami na wakacje, dziewczynie wpada w oko jego kuzyn, seksowny i przystojny Beau. Para zna się jeszcze z dzieciństwa, jednak ich drogi rozeszły się ponad trzy lata temu, kiedy dziewczyna związała się z Sawyerem. Ashton i Beau zaczynają się spotykać. Kiedy chłopak młodej kobiety wraca wcześniej do domu próbują trzymać się od siebie z daleka i zachować romans w tajemnicy. Jednak im dalej są od siebie tym bardziej się pragną...

Zdrada to czyn hańbiący, który potrafi skreślić człowieka. Doświadczyłam jej na własnej skórze i to w niejednej postaci. Po latach od tych wydarzeń, mogę śmiało stwierdzić, że najłatwiej jest wybaczyć zdradę fizyczną. Zwierzęta, do których rodziny zalicza się również człowiek, są poligamiczne. To, że żyjemy w parach jest związane z naszą kulturą, tradycją i religią. Zresztą wyznawcy Islamu mogą posiadać cztery żony, o ile ich na to stać. Dlatego jestem w stanie zrozumieć naszą główną bohaterkę. Jej partner wyjechał i wpadła na dawnego przyjaciela z dzieciństwa, niezwykle przystojnego rozrabiakę, który okazał się typowym "owocem zakazanym". Znudzona poprawnym i przewidywalnym związkiem dziewczyna uwikłała się w gorący romans. Zdarza się i zapewne znajdzie się niewielu takich, którzy pierwsi rzucą kamieniem. To to co wydarzyło się dalej sprawiło, że zarówno główna bohaterka, jak i cała książka, wzbudziły mój niesmak. Otóż, chłopak Ashton wraca z wakacji i co? I nic. Dziewczyna jak gdyby nic się nie wydarzyło nadal się z nim spotyka, choć za plecami wzdycha do innego. Porywy ciała i serca jestem w stanie zrozumieć, jednak gdy jedna osoba wyrządza drugiej krzywdę, tylko dlatego bo tak jest jej wygodnie, nie zrozumiem nigdy. Młoda kobieta tęskni za swoim kochankiem, żałuje że nie może go mieć. A ja czytając się zastanawiam : Ashton co jest z Tobą nie tak? Po co ta cała drama? Przecież wystarczyło pójść, porozmawiać, powiedzieć że to koniec i zaoszczędzić każdemu bólu i wstydu. Zdrady zdarzały się, zdarzają i zdarzać będą. Zresztą są one w pewien sposób usprawiedliwione nawet z punktu widzenia genetyki. No ale to temat na inną rozprawkę.

Zdecydowanie trudniej jest wybaczyć zdradę w przyjaźni. Proszę państwa, nasi bohaterowie znali się od piątego roku życia. Byli przyjaciółmi. Beau i Sawyer to kuzyni i to w pierwszej linii. Czy ktoś z was jest mi w stanie powiedzieć, jakim cudem tak zżyci ze sobą ludzie są w stanie zrobić sobie takie świństwo? Odbić dziewczynę bratu? WTF? Tak się po prostu nie robi. I choć nie wszystko było winą Ashton, to właśnie ją oskarżam o całe zło tego świata. Chciała czegoś nowego? Chciała się pobawić? Fajnie, tylko dlaczego rozbiła coś tak trwałego jak przyjaźń? Przez cały czas czekałam, aż spotka ją zasłużona kara. Nadaremnie. Część czytelniczek usprawiedliwia Ashton mówiąc, że żyjąc w "nudnym" związku musiała w końcu wybuchnąć. Naprawdę? Ile z nas jakoś sobie radzi chociaż pierwsze zauroczenie już dawno przeszło? Czy od razu zdradzamy, odchodzimy, ranimy innych? Nasza bohaterka wybrała najprostszą i najbardziej tchórzliwą drogę i tym samym sprawiła, że nie podałabym jej ręki lecz zdecydowanie pokazała środkowy palec.

Jak często się zdarza w literaturze new adult i tutaj było dość schematycznie, przynajmniej jeśli chodzi o głównych bohaterów. Jeden z "chłopców Vincent" Sawyer to typowy dobrze ułożony, zdolny, ambitny i "równy" synek bogatego tatusia. Wie czego chce, ma zapewnioną przyszłość a jedyne czego mu brakuje to pięknej dziewczyny do dopełnienia wizerunku młodzieńca sukcesu. Takich panów znamy z amerykańskich filmów o młodzieży. Jednak nasz Sawyer oprócz zalet i talentów posiada również wady. Największą z nich jest naiwność. Nie potrafiłam zrozumieć jakim cudem jego związek z Ashton doszedł do skutku i trwał przez całe trzy lata. Znając dziewczynę od przedszkola doskonale zdawał sobie sprawę jakie z niej ziółko. Wiedział co wyczyniała będąc dzieckiem i czego się można po niej spodziewać. Czy naprawdę wierzył, że się zmieniła w aniołka? Że to właśnie ON zadziałał jak czarodziejska różdżka? I jeszcze jedno pytanie. Czy naprawdę mam uwierzyć w to, że podczas tak długiego związku, chłopak zaliczył tylko pierwszą bazę? Naprawdę?

Kolejnym bohaterem jest Beau. Ciekawostką jest znaczenie tego imienia : chłopak (w sensie boyfriend), gagatek, absztyfikant, piękniś, dandys i muszę przyznać, że każde z tych określeń doskonale do niego pasuje. Beau jest przystojnym sportowcem, lokalnym kasanową i tak zwanym, "złym chłopcem", za którym szaleją wszystkie dziewczyny. Na początku myślałam, że to właśnie ON okaże się tym dobrym bohaterem, który otworzy Ashton oczy lub też kopnie ją w tyłek. Niestety się pomyliłam i okazał się równie patetyczny jak cała reszta.

Na koniec zostawiłam sobie ostatni kąt trójkąta miłosnego czyli Ashton, najbardziej niewiarygodną i irytującą postać literatury NA. Jaką okrutną i zakłamaną trzeba być osobą, by po kilku dniach odnowionej starej znajomości, wskoczyć komuś do łóżka, a konkretniej zaliczyć szybki numerek w furgonetce (czy tam na trawie obok), jeśli przez trzy lata trzymało się własnego faceta na dystans? Sam fakt tej nagłej rozwiązłości dyskredytuje tę bohaterkę w moich oczach. Potem było niestety jeszcze gorzej. Koniec.

Siedzę i zastanawiam się na plusami tej powieści i muszę przyznać, że kilka znalazłam. Po pierwsze jest bardzo dobrze napisana. Choć recenzenci na portalu goodreads narzekają na błędy gramatyczne i merytoryczne, to zdecydowanie muszę pochwalić pracę włożoną w tłumaczenie. Wyszło poprawnie, logicznie i zgrabnie. Po drugie Abbi Glines umie pisać i swoją prozą jest w stanie porwać czytelnika, niezależnie czy ma ON lat 15 czy 55. Momentami było gorąco, momentami dramatycznie lecz jedno jest pewne : nie było tutaj czasu na nudę. Nawet opisy zwykłego pocałunku sprawiały, że miałam gęsią skórkę.

"Vincent Boys" jest pierwszym tomem serii o tym samym tytule, jednak już teraz wiem, że nie sięgnę po kolejne "odcinki". Dla mnie było to po prostu niesmaczne. Fakt oparcia fabuły na tak haniebnym czynie jakim jest zdrada od razu wzbudził moją złość i rozczarowanie. Podczas lektury nie potrafiłam wybić sobie z głowy tego, jak okrutni są bohaterowie o których czytam. Jak zakłamani. To nie była tylko łyżeczka dziegciu w miodzie, to była cała szklanka goryczy, którą musiałam wypić. Osobiście nie polecam, jednak wiem że moja opinia będzie w zdecydowanej mniejszości.

Wyobraź sobie, że masz chłopaka doskonałego w każdym calu. Tak perfekcyjnego, szarmanckiego i kochającego, że wydaje się wręcz nierzeczywisty. Ciebie też wszyscy postrzegają za chodzącą doskonałość, dlatego w ich oczach pasujecie do siebie idealnie. Jednak Ty, czujesz się jak oszustka. Czujesz, że nie zasługujesz na tego cudownego chłopaka, bo tak naprawdę wcale nie jesteś perfekcyjna. To tylko maska, którą przybierasz, by nie zawieść oczekiwań innych. W głębi serca wcale nie chcesz być doskonała. Pragniesz żyć naprawdę, a nie na pokaz. Łamać zasady, przekraczać granice i słodko grzeszyć. Chcesz ekscytacji, której twój perfekcyjny chłopak nie jest w stanie Ci zapewnić. I wtedy na horyzoncie pojawia się jego zbuntowany kuzyn- uosobienie grzechu, zepsucia i seksapilu. Jest wszystkim czego pragniesz i nie możesz mieć. Posłuchasz serca czy rozumu? Niegrzeczny buntownik, czy chłopak idealny- kogo wybierzesz?

W pierwszym tomie serii o chłopcach z rodu Vincent, Abbi Glines wykorzystuje dosyć lubiany przez siebie motyw przyjaźni z dzieciństwa, która z czasem przeradza się w młodzieńcze zauroczenie. W każdej jej serii pojawia się tom bazujący na tym schemacie (w różnych konfiguracjach), ale mi chyba nigdy się ON nie znudzi. W dzieciństwie Ashton Grey oraz Sawyer i Beau Vincent, byli nierozłączni. Ash i Beau, dwie niepokorne dusze, stale psocili ładowali się w kłopoty a łagodny i spokojny Sawyer ratował ich opresji. Jednak wbrew oczekiwaniom wszystkich, kiedy dorośli, to Sawyer został chłopakiem Ashton, a ona z szalonej i zadziornej dziewczynki zmieniła się w idealną i skromną córkę pastora. Nikt jednak nie wie, że „stara” Ashton wciąż mieszka gdzieś w jej wnętrzu i bardzo pragnie wyrwać się na wolność. Nikt poza Beau Vincentem. Choć Ash o tym nie wie, Beau kocha się w niej od dzieciństwa i zrobi wszystko, by w końcu była jego. Kiedy Sawyer wyjeżdża z rodziną na wakacje, Ash i Beau zbliżają się do siebie. Problem z miłosnymi trójkątami jest jednak taki, że zawsze kończy się złamaniem przynajmniej jednego serca. Kogo ostatecznie wybierze Ash? Czy wakacyjny romans ma szansę przerodzić się w coś poważnego?

Choć książki Abbi Glines nie są ani przesadnie oryginalne, ani odkrywcze, jestem w nich całkowicie zauroczona. Autorka lubi grać na emocjach czytelnika, zaskakiwać i maksymalnie utrudniać bohaterom życie. Również tym razem od pierwszej strony wciągnęła mnie w świat swoich postaci, sprawiła, że naprawdę ich polubiłam i przejmowałam się ich losem. Każdy tu ma jakieś wady i zalety, czasem czyny bohaterów budziły mój zachwyt, a innym razem złość, ale dzięki temu stali się tak bardzo ludzcy i wiarygodni, że czytanie ich perypetii było prawdziwą przyjemnością. Gdzieś w 1/3 książki miałam chwilę zwątpienia w pomysł autorki, wydawało mi się, że pewne sceny nastąpiły zbyt szybko, zabrakło mi napięcia i mocniejszych emocji. Ten drobny zgrzyt, Pani Glines wynagrodziła mi jednak później istnym tornadem wrażeń i zgrabnym zakończeniem w którym ciekawie pozamykała wątki, a nawet przemyciła kilka uroczych mądrości.

O CZYM? „Vincent boys”, to uroczy nastoletni romans z akcją w liceum i obowiązkowym miłosnym trójkątem, w starym dobrym stylu Abbi Glines. Autorka kreuje bohaterkę, którą nawet można polubić i dwóch przesłodkich chłopaków, w których zdecydowanie można się zakochać (a szczególnie w jednym #teambeau). To nie tylko opowieść o zakazanym owocu i wakacyjnym romansie, ale też o przyjaźni, poszukiwaniu swojego „ja”, i stereotypach, które mogą mocno uprzykrzyć życie. Jak zwykle u Abbi, nie zabraknie tu rodzinnych tajemnic, dramatycznych zwrotów akcji i kilku bardziej namiętnych scen. Jeśli lubicie lekkie romanse, niepozbawione odrobiny dramatu- będziecie zachwyceni chłopakami od Vincentów- gwarantuję!

Ashton, Sawyer i Beau przyjaźnią się ze sobą od dzieciństwa. Niegdyś Ashton i Beau razem wycinali niezłe numery. Teraz ta mała dziewczynka stała się piękną kobietą, której w głowie nie żarciki a chłopcy. Oddaliła się od Beau i zaczęła spotykać z Sawyer jednak po wyjeździe jej chłopaka dziewczyna ponownie zbliża się do Beau który nie tylko był przyjacielem Ashton, ale również kuzynem jej chłopaka. Tę dwójkę połączą uczucia, których nie da się uciszyć. Czy ulegną pokusie, czy posłuchają zdrowego rozsądku?

Bardzo długo czekałam, aż jakieś wydawnictwo zdecyduje się wydać tę serię. Słyszałam o niej naprawdę wiele pozytywnych opinii od osób, które miały okazję czytać ową książkę w oryginale. Wreszcie się doczekałam, z czego bardzo się cieszę. Nie mogło być lepiej: jedna z mich ulubionych autorek w moim ulubionym wydawnictwie.

Nie jest to młodzieżówka! Nie chcę, abyście się nadziali, ale pojawiają się w tej pozycji kilka scen erotycznych, co całkowicie usuwa ją z kategorii książek młodzieżowych. Ja raczej zaliczyłabym ją do gatunku new adult. Ale to w sumie tylko moja opinia. Mimo iż jak już napisałam, pojawiają się w tej książce sceny erotyczne, nie są one jakoś mocno wyszukane czy coś takiego.

Historia jest zdecydowanie idealna na lato. Duża część książki rozgrywa się właśnie latem, dzięki czemu ja siedząc pod ciepłą kołderką, poczułam taki fajny letni klimat. Myślę, że w wakacje będzie czuć go jeszcze lepiej. A dzięki temu, że jest cieniutka, nie zajmie Wam dużo miejsca w walizce.

Nie będę oszukiwała, że Abbi wynalazła coś nowego. Nie. Jest to typowy, schematyczny romans. I mimo pewnego momentu zaskoczenia, wciąż był ON przewidywalny. Mimo wszystko książka napisana jest fajnym i lekkim językiem. Czyta ją się bardzo szybko i przyjemnie. Myślę, że będzie fajna dla osób, które kochają romanse! Ja twórczość Abbi Glines uwielbiam, dlatego dla mnie była ona idealna.

Całą opinię znajdziecie na moim blogu!

[Adres usunięty]

~Zaczytana Anielka~

Abbi Glines zasłynęła z kilku serii. ,,Vincent boys" to zupełnie nowa historia.

Ashton, Sawyer i Beau przyjaźnili się w dzieciństwie. Tak było do czasu aż dziewczyna nie postanowiła związać się z jednym z chłopców, o co drugi był zazdrosny. Teraz Sawyer wyjechał na wakacje, a w życiu Ashton wiele się zdarzyło. Czy to zbliży ją z Beau?

Pozostałe książki Abbi Glines były typowymi młodzieżowymi romansami. ,,Vincent boys" jest historią o niejako zakazanej miłości, jednej dziewczynie i dwóch chłopakach - kuzynach, którzy zakochali się w jednej bohaterce.

Akcja nie jest bardzo rozciągnięta w czasie. Ashton jest córką pastora, Beau pochodzi ze złego domu, a Sawyer z dobrego. Jest ogromna przepaść między dwoma bohaterami, a także tym, jaka naprawdę jest Ashton i tym, jak została wychowana. Czy postąpi zgodnie z sercem czy dobrym wychowaniem?

,,Vincent boys" Abbi Glines to powieść z kilkoma dość pieprznymi scenami. Czyta się dość szybko i ze sporym zainteresowaniem.

Abbi Glines to autorka, która kojarzy mi się z lekkimi i przyjemnymi książkami. Każde jej dzieło, po które do tej pory sięgnęłam zapewniało mi fascynującą i relaksującą historię. Czy tak samo było w przypadku "Vincent boys"?

Moją wypowiedź o "Vincent boys" muszę zacząć od pewnego stwierdzenia - Beau Vincent to bad boy, którego będziecie chciały na własność, najlepiej jako prawdziwego chłopaka! Praktycznie niemożliwie jest, aby nie ulec jego urokowi i zadziornemu charakterowi. Z dwójki Vincentów to zdecydowanie Beau gra pierwsze skrzypce i przyciąga uwagę. Będący jednocześnie całkowitym przeciwieństwem swojego kuzyna, stanowi zakazany owoc. A wszystkie dobrze wiemy, że taki smakuje najlepiej!

Sama historia niestety mnie nie porwała. Choć muszę przyznać, że po przeczytaniu opisu, gdy rozpoczynałam książkę czułam obawę. Abbi Glines oferuje nam historię, która jest tykającą bombą zegarową! Napięcie z każdym kolejnym rozdziałem rośnie i się kumuluje, a my niepewni niczego i pełni obaw wyczekujemy wybuchu, który nieuchronnie ma nastąpić. I za to czekanie polubiłam tą książkę!

Faktem jest, iż autorka podejmuje się trudnego tematu, jakim jest prawdziwy trójkąt miłosny. Dodatkowym czynnikiem sprawiającym, że sytuacja jest jeszcze trudniejsza jest więź chłopaków. Ich przywiązanie do siebie oraz przyjaźń stanowią ważny element tej opowieści i cieszę się, że autorka skupiła się również na nim.

Sawyera nie mogę pominąć. Przez większość książki zwyczajnie go nie lubiłam, był bardzo nijaki i skupiony na sobie i swoim wyobrażeniu świata, jednak koniec końców było mi go szkoda. Pomijając epizod, podczas którego najchętniej bym go udusiła. Cóż, niewątpliwie jest to postać budząca wiele emocji. Niestety tego samego nie mogę powiedzieć o Ashton. Choć jej charakter zależał tak naprawdę od sytuacji i towarzystwa, to naszej głównej bohaterki specjalnie nie polubiłam. Ale nie była denerwująca, ani infantylna. A to duży plus.

Po "Vincent boys" spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Nie mogę powiedzieć, że ta historia mnie rozczarowała, bo tak nie było. Wydaje mi się, że po prostu nie do końca trafiła w mój gust. Nie odmówię jej jednak dobrze znanego mi stylu Glines, który ponownie zaskakuje lekkością i trafnością. Autorka wywołała u mnie łzy oraz uśmiech, co dowodzi, że pod kątem warsztatu jest naprawdę znakomita!

Nie myślcie jednak, że nie odnalazłam w tej powieści nic dla siebie - moje serce podbiła babcia Ashton! Dla niej warto było sięgnąć po tą książkę :)

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty] :)

Ashton ma idealne życie, tak mogłoby się wydawać. Piękna, dobrze wychowana, a jej chłopak Sawyer to chodzący ideał. A jednak czegoś jej w życiu brakuje. Uświadamia to sobie, gdy na jej drodze pojawia się przyjaciel z dzieciństwa i kuzyn Sawyera - Beau, chłopak o złej reputacji, który raczej nie powinien się zadawać z córką pastora...

Przyznam szczerze, Ashton mnie denerwowała. Zachowywała się bardzo nie fair w stosunku do swojego chłopaka. Swoje zasady porzuciła nagle, praktycznie z dnia na dzień. Jakoś mi się to kupy nie trzymało. Czytałam jednak dalej, będąc ciekawa, jak to się dalej potoczy. Generalnie schemacik stary jak świat, chłopak i dziewczyna chcą być razem, ale nie mogą, ciągle pojawiają się jakieś przeszkody nie do pokonania. Uda im się czy nie uda?

Książka ogólnie w porządku, nie jest jakaś wybitna, ot takie czytadełko, które można dość szybko przeczytać w przerwie między jakąś poważniejszą literaturą. Na pewno sięgnę po kontynuację ("Vincent brothers") z perspektywy kuzynki Ashton, ale bardziej z ciekawości.

Ashton, Beau i Sawyer przyjaźnili się jako dzieci. Ashton była chłopczycą i lubiła rozrabiać razem z Beau, który był czarną owcą, o którym nikt nie miał dobrego zdania. Sawyer natomiast był tym, który wyciągał ich z tarapatów, był złotym chłopcem. Gdy zaczęli dorastać i interesować się płcią przeciwną ich przyjaźń nie przeszła próby. Sawyer i Ashton zostali parą, a Beau został zepchnięty na drugi plan co skutkowało rozpadem ich paczki. Chłopcy byli kuzynami, więc dalej się przyjaźnili, jednak Beau i Ashton całkowicie zaprzestali spędzać ze sobą czas. Do czasu aż kilka lat później Sawyer wyjechał, a dawni przyjaciele zaczęli odnawiać kontakty.

Najbardziej polubiłam chłopaków. Sawyer mimo późniejszych momentów był uroczym chłopakiem, którego zranili przyjaciele. W stu procentach potrafiłam go zrozumieć i bardzo mu współczułam. Pewnie dlatego tak bardzo czekam na jego historię. Beau natomiast szukał uczucia, kogoś kto go pokocha takim jaki jest. Całe życie czuł się odrzucony, więc nic dziwnego że dziewczyna, którą zawsze kochał stała się jego przystanią. Ale Ashton to inna bajka. Mam wiele zastrzeżeń co do jej osoby. Chciała zjeść ciasto i mieć ciastko. Krzywdziła ich obydwu zdając sobie z tego sprawę. Co prawda z czasem zmądrzała, ale i tak nie zyskała sobie mojej sympatii.

Bardzo nie lubię wątku zdrady, dlatego cenię sobie książki, w których bohaterzy zrywają z obecnymi partnerami, by zacząć coś z kimś innym. Myślę, że Pani Glines powinna wziąć przykład z takich książek. Zdrada nie jest przyjemna i nawet w książkach doprowadza mnie do szału. Musiałam mocno zacisnąć zęby, bo w tym przypadku cisnęły mi się na usta brzydkie słowa kierowane do bohaterów. Żeby zacząć coś nowego należało by najpierw zakończyć coś obecnego. Autorka o tym zapomniała.

Abbi Glines ma lekkie pióro dzięki czemu przez jej książki się płynie. Nim się obejrzymy, obracamy już ostatnią stronę. Może i jej powieści nie są wybitne, nie wyróżniają się w swoim gatunku i są schematyczne, ale czyta się je przyjemnie, darzy się sympatią bohaterów przez nią tworzonych (nie wszystkich, ale jednak) i chce się więcej.

Książka w oryginale została wydana 7 lat temu, kiedy new adult dopiero wchodziło na rynek, więc nie można oczekiwać od niej zbyt wiele. Jest przewidywalna, schematyczna i raczej nie do zapamiętania. Mnie jednak się podobała. Nic nie poradzę na to, że takie historię lubię czytać - no może oprócz zdrad. Poleciłabym ją szczególnie fanom autorki i nurtu new adult. Należy pamiętać, by nie oczekiwać uniesień i emocji bo zwyczajnie ich tu nie znajdziecie. Jednak parę godzin spędzicie na przyjemnej i lekkiej lekturze.

Ashton postrzegana jest jako idealna dziewczyna idealnego chłopaka, jakim jest Sawyer. Ashton jest grzeczna, poukładana, a jej ojcem jest pastor. Więc tym bardziej nie wypada, żeby zachowywała się nagannie. Z resztą ojciec przypomina jej o tym na każdym kroku. Bo Sawyer jest idealny i ona też taka powinna być.

Sawyer wyjeżdża z miasta na jakiś czas, a Ashton wpada na jego kuzyna. Kiedyś Beau, Sawyer i Ashton tworzyli małą paczkę przyjaciół. Spędzali razem mnóstwo czasu. Jednak to się skończyło, kiedy Sawyer i Ashton zaczęli być razem.

Beau to prawdziwy bad boy. Ma nawet taką łatkę w mieście, bowiem jego matka pracuje w barze, więc co takiego obydwoje mogą sobą reprezentować? Jednak Ashton widzi w nim nie tylko swojego dawnego przyjaciela - widzi w nim seksownego przystojniaka. I chociaż wmawia sobie, że tylko próbuje z nim odbudować dawną więź, to rzeczywistość jest inna. Jej zachowanie ją zdradza, a sam Beau również ją pragnie. Próbuje trzymać się od niej z daleka tylko dlatego, że Sawyer to jego kuzyn.

Obydwoje próbują być grzeczni, ale jest to bardzo trudne. Ashton zaczyna podobać się to, że przy Beau może uwolnić dawną siebie, że może puścić siebie ze smyczy i nie musi nikogo udawać.

Czy ta dwójka faktycznie będzie grzeczna pod nieobecność Sawyer'a? Jakie tajemnice rodzinne wyjdą na jaw?

Uwielbiam Abbi za jej styl i te jej wszystkie historie, jakie nam opowiedziała. Czytam ją już od kilku lat i muszę przyznać, że jeszcze ani razu mnie nie zawiodła.

Vincent Boys to lektura idealna na wakacje. Spójrzcie na tę okładkę - kojarzy mi się z latem, muzyką country i wakacjami. Szczerze, to zabrakło mi tutaj jakiejś namiastki muzyki country, którą uwielbiam i myślę, że ta dopełniłaby całą tę historię :D

Jakby nie patrzeć to mamy tutaj trójkąt miłosny i wcale mi nie przeszkadzał. Z jednej strony rozumiem zachowanie Ashton. Myślała, że robi dobrze, ale stłamsiła tym swoją prawdziwą "ja". Udawała kogoś, kim nie jest i źle się z tym czuła. Trochę przykre, że zrozumiała to w ten sposób i też rozwiązała to w taki sposób (ale ja tajemnicza), ale chyba inaczej się nie dało. Z uczuciami się nie wygra. Chociaż przez chwilę mnie irytowała, kiedy nagle poczuła wyrzuty sumienia i chciała każdemu z nich dać święty spokój. Lamentowała tylko w kółko jaka to ona zła. No kurde, dziewczyno, wiedziałaś z czym to się je!

A co mogę powiedzieć o chłopakach? Beau polubiłam, chociaż to taki lajtowy bad boy, że tak powiem. Jednak bardziej rozrywkowy i to ON widział prawdziwą Ashton. Wiedział, kiedy naprawdę się cieszy, a kiedy udaje. A Sawyer to niby taki ułożony chłopak, ale jakoś nie mam do niego przekonania. Bo koniec końców wcale taki wspaniały to ON nie był.

Lekturę czyta się naprawdę szybko, ale to jest cecha książek tej autorki. Przeczytałam ją w jeden wieczór. Nie nudziłam się ani przez chwilę. Nie było jakiś przydługawych opisów, czy dennych dialogów. Naprawdę jestem zadowolona z lektury! No i ta okładka :D

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Chęć usatysfakcjonowania innych za koszt własnego szczęścia prędzej czy później może nas zgubić. Ashton od pewnego czasu była przykładem czystej perfekcji. Ułożona, zawsze skora do pomocy, zdobywająca najlepsze stopnie, nigdy niesprawiająca jakichkolwiek problemów wychowawczych swoim rodzicom. Pozornie była chodzącym ideałem, wersją, którą chciał widzieć jej chłopak i pozostali najbliżsi. Jednak jak się okazuje nie wszyscy. Beau lata temu był nie tylko jej przyjacielem, ale i bratnią duszą, osobą, która stała za nią murem. To właśnie przy nim dziewczyna nie bała się być naprawdę sobą, nie bała się ujawniać na światło dzienne skrywanych wad i silnego charakteru, który od tamtego czasu bezustannie w sobie zdusza. Czy tej dwójce ostatecznie uda się odbudować głęboką, czystą więź, która niegdyś ich łączyła? Czy po tak długim czasie pozostało coś z dawnej, nieposkromionej Ashton?

"Nie mogłam pozwolić, żeby ludzie, na których mi zależy, zbierali za mnie ciosy. Nie lubiłam dziewczyny, którą się stawałam".

O twórczości Abbi Glines już wcześniej słyszałam wiele dobrego, szczególnie na zagranicznych portalach, gdzie jej dzieła są bestsellerami. I chociaż wydawać by się mogło, że to już nie do końca mój target wiekowy, to jednak po pracy niejednokrotnie mam ochotę na odrobinę lżejszą, niewymagającą zbyt dużego zaangażowania lekturę, która zapewni mi odrobinę relaksu - i już teraz mogę Wam zdradzić, że pozycja ta sprawdziła się pod tym względem się idealnie.

"Vincent Boys" jest to pierwszy tom serii o tym samym tytule, która z tego co się orientuję jest dylogią. Występuje w nim uwielbiana przeze mnie narracja pierwszoosobowa, która w kobiecej literaturze sprawdza się zdecydowanie najlepiej. Ponadto podzielona została ona między dwójkę głównych bohaterów, dzięki czemu stopniowo poznajemy lepiej nie tylko każdego z nich, ale również towarzyszące im w danych momentach emocje oraz wspomnienia dotyczące ich wspólnej przeszłości. Postaci wykreowane przez Glines wzbudzają masę skrajnych, nie tylko tych pozytywnych emocji. Bywają kontrowersyjne, egoistyczne czy wręcz bezmyślne, a ich zachowanie chwilami wywoływało moją irytację. Jednak z drugiej strony czy nie właśnie o to chodzi? O realność i autentyczność, o bohaterów niepozbawionych wad, zwyczajnie ludzkich? Idealnym przykładem jest Ashton, która starając się uszczęśliwiać innych pogubiła się i zatraciła samą siebie. Podobał mi się sposób, w jaki autorka przemycała przebłyski jej prawdziwego charakteru, pozwalając poznać nam zabawną, szaloną i żadną przygód młodą dziewczynę, która pragnie od więcej od życia. Beau z kolei został postawiony przed jedną z najtrudniejszych decyzji, musiał wybrać pomiędzy skrywaną od lat miłością, która w końcu mogła się urzeczywistnić, a lojalnością względem Sawyera, jego kuzyna i równocześnie chłopaka Ashton. Emocjonalne rozdarcie Beau i jego pełne sprzeczności myśli zostały oddane przez Abbi niemal idealnie, za co kolejny spory plus dla autorki. Moje serce skradła również jedna z postaci drugoplanowych, a konkretnie ukochana babcia Ashton. To niesamowicie szczera, zabawna i bezpośrednia kobieta, która była dobrą duszą tej historii.

Styl Glines należy do przyjemnych w odbiorze i niezwykle lekkich, a duża ilość dialogów oraz narzucone od samego początku spore tempo akcji sprawia, że książka praktycznie czyta się sama. Osobiście zabrakło mi odrobinę bardziej plastycznych i rozbudowanych opisów otoczenia, które niestety zostały w tej pozycji spłaszczone. Sama fabuła, mimo iż nie była oryginalna, przypadła mi do gustu. Przyjaźń, miłość, więzi rodzinne - wszystkie te wątki przenikały się wzajemnie i tworzyły ciekawą mieszankę, która wciąga już od pierwszych stron. Co prawda miałam wrażenie, że część z nich została potraktowana po macoszemu i miała do wykorzystania o wiele większy potencjał, jednak całościowo pozycja ta wypada naprawdę nieźle. Zakończenie natomiast, chociaż mogłoby się wydawać oczywiste, ze względu na pewną skrywaną tajemnicę trzyma w napięciu aż do samego końca. Abbi w piękny sposób ukazała również, jak ważne jest w naszym życiu słuchanie siebie samych, swoich wewnętrznych potrzeb. I jak łatwo jest zatracić swoją tożsamość, chcąc uszczęśliwiać innych.

Abbi Glines to jedna z moich ulubionych autorek, którą pokochałam za serię Rosemary Beach. Dlatego też, kiedy tylko zobaczyłam tytuł „Vincent Boys”, pomimo, że wydawała mi się tematycznie zbyt odpowiednia typowo dla młodzieży, to jednak skusiłam się. Czy żałuję? Czytajcie dalej!

Historia w niej poruszona to opowieść o miłości, jednak takiej, która powstała w wyniku wieloletniej przyjaźni. Dwóch kuzynów i ona. Wspaniała trójka kochających się ludzi, jednak kiedy pomiędzy Sawyer’em a Ashton pojawia się coś więcej niż przyjaźń, Beau Vincent, niepokorny i buntowniczy mężczyzna schodzi im z życiowej drogi. Ashton to dziewczyna wulkan. Wewnątrz wrze w niej gorąca lawa, jednak z zewnątrz pod naporem rodziny, ojca pastora i poukładanego Sawyera Vincenta ukrywa swoje prawdziwe oblicze. Jak zapewne możecie się domyślić, w pewnym momencie jednak zostanie przekroczona granica jej wytrzymałości. I życie obu rodzin zostanie odmienione o 180 stopni. Książka jest dobrym przykładem na to, że najlepszym wyborem, jaki musimy w życiu wybrać, to decyzja zgodna z naszym sumieniem, charakterem i tym co kochamy. Nikt nie będzie szczęśliwy w życiu, w którym nie może być sobą, a wieczne udawanie innej osoby niesie za sobą tylko i wyłącznie nieszczęście. Myślę, że dla młodych czytelników, stojących przed trudnymi wyborami, czy to miłosnymi, czy też związanych z innymi rzeczami, ta książka może otworzyć oczy i pokazać, że życie tak na prawdę należy tylko i wyłącznie do nas i nikt go za nas nie przeżyje. Do tej powieści pasuje mi powiedzenie, że lepiej czegoś spróbować, niż później żałować, że się nie spróbowało. Abbi Glines ma nadzwyczaj lekkie pióro, dlatego też, pomimo poważnych tematów w niej poruszanych odnosimy wrażenie, że wszelkie przeciwności losu są do pokonania. Nic nie powinno nas zatrzymywać w drodze do szczęścia! Książka ta jest przyjemnym umilaczem czasu, a przy okazji może przekazać nam wiele ważnych myśli.

Historia braci Vincent to poruszająca opowieść o młodości, buncie, przyjaźni, życiowych wartościach i osobistych tragediach. Myślę, że trafi ona do serc młodych czytelników, ale i starsi, dojrzalsi miłośnicy książek dostrzegą w niej ważne przesłanie.

Jest to książka młodzieżowa, dawno takiej nie czytałam, więc stwierdziłam, że sięgnę i cofnę się do szkolnych lat. Książka opowiada historię trójki przyjaciół, którzy od dzieciństwa są sobie bliscy.

Ashton, Beau oraz Sawyer chodzą do jednej szkoły, Ashton i Sawyer połączyła miłość i niestety przyjaźń z dzieciństwa całej trójki została lekko nadszarpnięta. Ashton jest grzeczną, poukładaną, porządną dziewczyną, która w dzieciństwie lubiła psocić. Sawyer i Beau są kuzynami, którzy staną za sobą murem. Na pierwszy rzut oka różnią się, jak ogień i woda. Sawyer jest kulturalnym, miłym chłopakiem, natomiast Beau jest typowym niebezpiecznym łamaczem serc, który korzysta z życia bez oporów. Pewnego dnia Sawyer wyjeżdża z rodziną na wakacje i Ashton zostaje sama. Po pewnej imprezie odwozi Beau oraz jego dziewczynę do domu. Od tamtego czasu Ashton i Beau zbliżają się do siebie, odnawiając swą przyjaźń z dzieciństwa. Czy tylko przyjaźń ? A może nawiąże się między nimi pewne uczucie, którego nie będą mogli się pozbyć ?

Jest to opowieść o miłosnym trójkącie, zakazanej miłości oraz trudnych wyborach. Czasami trudno podjąć taką decyzję, aby nikogo nie zranić. A jak już wchodzą w grę uczucia to niestety, ale się nie da. Kto zostanie zraniony ? I jakie pokusy czekają na bohaterów książki ? Myślę, że znajdziecie odpowiedź na wszystkie wyżej wymienione pytania sięgając po tę książkę.

Skończyłam właśnie kolejną książkę Abbi Glines Vincent Boys. Pora więc na kilka słów ode mnie😊

Książka opowiada historię miłosnego trójkąta bliskich przyjaciół. Ashton, Beau i Sawyer znają się od dziecka, od dawna byli sobie bliscy i spędzali razem dużo czasu jedna dziewczyna i dwóch kuzynów jak to się potoczy? Wszystko zmienia się, gdy zaczynają postrzegać się w inny sposób, dojrzewają, wtedy to Ash zostaje dziewczyna jednego z Vincentów Sawyera.

Dorosła Ashton to chodzący ideał, dobrze wychowana córka pastora, uczynna, grzeczna idealna dziewczyna dla idealnego chłopaka. Sawyer przystojny chłopak z dobrego domu, dobry uczeń i sportowiec, ulubieniec całego miasta. Takie życie wydawałoby się spełnieniem marzeń , gdyby nie natura Ashton. Dawnej razem z Beau sprawiała dużo problemów, wymykali się i dobrze się razem bawili. Czy wyjazd Sawyera obudzi w niej dawne wspomnienia i jej prawdziwe oblicze? Beau jest nigrzecznym chłopcem, który kusi ją do zaprzestania udawania i bycia sobą. Jest nieprzewidywalny, nie obchodzi go co myślą o nim inni, nie tak jak Ash. Jednak są zasady, których ON nie chciał złamać, nigdy nie chciał zranić i zdradzić więzi jaka go łączyła z jedynym członkiem rodziny, któremu na nim zależało. Niestety Sawyer posiadał coś czego on, pragnął od zawsze, a była to Ashton. Czy przyciąganie i chemia jaką do siebie czują pozwoli zachować dystans i nie zranić kuzyna, cóż szybko odkrywają oboje, że to co ich łączy jest o wiele silniejsze niż sobie wyobrażali. Zaczynają spedzac ze sobą coraz więcej czasu. Nic co dobre nie trwa wiecznie, niespodziewanie Sawyer wraca szybciej. Sprawy się komplikują. Abbi po raz kolejny trafia w dziesiątkę z historią, która intryguje, wciąga i Cię pochłania. Miłość w młodym wieku może namieszać w głowie, tutaj mamy do czynienia z trójką przyjaciół. Bardzo ciężko wybrnąć z takiej sytuacji, aby dało się zapobiec zranieniu drugiej osoby, autorka doskonale opisuje zmagania i rozterki bohaterów. W pewnym momencie zaczęła mnie trochę denerwować postawa Ash, bo szczerze mówiąc mogła jakoś złagodzić sytuację od razu po powrocie swojego chłopaka, a nie brnąć w to dalej. Bardzo spodobała mi się postać Beau chłopak jest bezpośredni, doskonale wie czego chce, nie miał łatwo w życiu z matką i bez ojca, jedynie Ash wie jaki jest naprawdę i to właśnie ON skradł jej serce. Książka jest genialna, historia mogłaby się wydawać przewidywalna, ale Abbi potrafi zaciekawić czytelnika, uwielbiam jej lekki styl pisania, sprawia, że czyta się szybko i przyjemnie, a ostrzejsze sceny są opisane idealnie i pobudzają wyobraźnię. To bardzo sexowna historia o przyjaźni i miłości przy, której miło spędzicie czas gorąco polecam ten pełen pasji miłosny trójkąt.

Wydawnictwo Kobiece zaprosiło nas do świata kolejnej książki, tym razem Abbi Glines przedstawia nam urokliwą historię miłosną z pewnymi komplikacjami. Trójkąty miłosne są nam dobrze znane, nie raz spotykaliśmy się z nimi w literaturze, może nawet i w życiu osobistym. Wcześniej nie czytałam nic od tej autorki, dlatego chętnie zgłosiłam się do recenzji, zwłaszcza, że jest to pierwszy tom. Okładka nastraja na pierwsze, romantyczne doznania, jakieś lekkie, romantyczne, a jednocześnie silne i na tyle intensywne, które sprawiło, że świat Ashton zadrżał w posadach. Czy tak było? Czy ta książka jest typową młodzieżówką, czy może jest w niej coś więcej?

„Jakie to dziwne. Wydaje ci się, że ktoś rozwala ci życie, a potem okazuje się przyjacielem. Tak rozpaczałam, że muszę dzielić pokój i wysłuchiwać ciotki, że nie zauważyłam przyjaciółki, której potrzebowałam. A miałam ją pod nosem. Nadal była mi potrzebna”.

Ashton Gray to chodzący ideał, jest córką pastora, dziewczynka z dobrej rodziny, miła, pomocna, wzór wszelkich cnót. Może się wydawać obrzydliwie nudna. Spotyka się z porządnym chłopakiem- Sawyerem, lokalną gwiazdą sportowej drużyny, którą pożąda każda nastolatka. Wyidealizowany świat naszej bohaterki, jednak wygląda zupełnie inaczej, a mianowicie wcale nie jest taka grzeczna, jakby mogło się wydawać. Wydaje mi się, że nikt z jej najbliższego otoczenia jej nie zna, poza jedną osobą, przy której nie jest ugłaskaną wersją samej siebie. Chodzi tutaj o Beau, niegrzecznego chłopca z opisu okładki. Młoda dziewczyna, która wkracza w świat dorosłości nie może być taką chodzącą doskonałością, prawda? Taka kreacja byłaby nierealna, nierzeczywista, a przede wszystkim nużąca. Zbyt nierzeczywisty obraz całej rzeczywistości Ashton zaczyna mieć drobne ryski, które zaczynają być coraz bardziej widoczne. Kiedy Sawyer znika z pola widzenia, dziewczyna zaprzyjaźnia się z Beau Vincentem, który jest jego kuzynem.

"Poznać dreszcz wymykania się z domu albo, jakie to uczucie być pożądaną przez kogoś tak bardzo, że ten ktoś nie potrafi się powstrzymać przed całowaniem mnie".

Ashton tłamsiła siebie w przezroczystej otoczce, którą stworzyła, aby zadowolić wszystkich wokoło oprócz siebie. Stała się grzeczna, pokładana, jak na córkę pastora przystało, jednak nie zawsze tak było. Kiedy była młodsza, jej charakterek powodował, że często wpadała w kłopoty z Beau, jej kołem ratunkowym był Sawyer, z czasem przyjaźń z kuzynem chłopaka zanikała. Od trzech lat poświęcała się rozwojowi związku, starając się być wzorem i świecić przykładem.

Przyjaźń z Beau jest do uratowania, ich spotkania sprawiają, że coś zaczyna się zmieniać. Kopuła, w której tkwiła zaczyna pękać, sprawiając, że Ashton staje się bardziej sobą. Myślę, że musi być zmęczona udawanie kogoś, kim nie jest, na dłuższa metę jest nie do zniesienia. Zmiana, która dokonała się w Ashton jest pozorna niż rzeczywista, zaczyna to odkrywać, kiedy znowu może oddychać pełną piersią przy Beau. Chłopak przypomniał jej, kim jest naprawdę i jak powinna się czuć w swoim własnym ciele.

Między tą dwójką zaczyna iskrzyć, jakby spotkały się dwie połówki tego samego jabłka, dusze, które szukały siebie przez ten calutki czas, jednak jest przeszkoda, a mianowicie bliski im obojgu Sawyer. Dziewczyna nie wierzy w siebie, jest nastolatką, chciałaby, żeby wszyscy mieli o niej jak najlepsze zdanie, w gruncie rzeczy boi się opinii innych, tego, co ona ze sobą niesie.

Beau w życiu nie miał lekko, stracił ojca, a mama pracuje w barze, aby ich utrzymać. Przylgnęła do niego łatka tego złego chłopca, którego mało, kto darzy sympatią. Nikt nie zadawał sobie trudu, aby go poznać, dostrzec w nim coś więcej. Od zawsze podkochiwał się w Ashton, jednak ustąpił miejsca Sawyerowi ze względu na dziewczynę i jej dobro. Co ON mógł jej dać? Nie chciał dla niej źle, chciał, aby była szczęśliwa. Beau nie chciał pociągnąć ją na dno ze sobą, chociaż cierpi, co jest zrozumiałe. Raz znosi to lepiej, ma tez chwile załamania, kiedy jest gorzej i potrzebuje jej wsparcia.

„Vincent Boys” to książka, która przedstawia różne oblicza miłości, problemy z brakiem akceptacji, niewłaściwym zaszufladkowaniu i walce o to, czego pragnie serce z tym, co podpowiada rozum. To książka młodzieżowa, którą przeczytałam z przyjemnością w ten jesienny wieczór. Beau stał się moim ulubieńcem w tej historii, rozterki i walkę, jaką toczył była nie do pozazdroszczenia. Glines stworzyła postacie, które zyskują naszą sympatię, rozważa zwyczajne problemy, mogą spotkać każdego, nie są przekoloryzowane. Kwestia podporządkowania się komuś, z kim chciałoby się spędzić przyszłość, aby stać się tego godną musiała być dla głównej bohaterki straszną. Sawyer chciał tej grzecznej, ugłaskanej Ashton, która pasowała do jego wizerunku, tylko, czy było to szczere? Dla młodych ludzi, wkraczających w dorosłość, może dać lekcję o tym, że nie warto udawać kogoś, kim się nie jest, z biegiem czasu człowiek zaczyna się dusić, tonąć w nieszczęściu, które zgotował sobie sam. Poszukiwanie siebie bywa trudne, ważne jest, aby nie przesadzić i nie pozwolić się zatracić zgubić stając plastyczną masą, która chce zgarnąć namiastkę szczęścia. „Vincent Boys” to przyjemna historia, z której można wyciągnąć dla siebie wnioski.

Ta książka była dla mnie pierwszym spotkaniem z tą autorką, a muszę przyznać, że o jej twórczości słyszałam sporo dobrego. Sięgając po tę pozycję spodziewałam się młodzieżówki i ją dostałam, ale czy do końca? Od razu zaznaczam, że pojawia się kilka scen erotycznych.

Zacznijmy od bohaterów! Od samego początku mowa jest o trójce starych przyjaciół, którzy znają się od najmłodszych lat - Ashton, Beau i Sawyer. W dzieciństwie Ashton uwielbiała Beau, mieli nić porozumienia, lubili psocić i wpadać w tarapaty, a Sawyer był tym, który ich z nich wyciągał. Mimo, że nic na to nie wskazywało, bohaterka została dziewczyną tego grzeczniejszego... Z czasem odcięła się od rozrabiaki i zaczęła stawać się grzeczną dziewczynką... Ale rzecz jasna po wyjeździe ukochanego zbliża się ponownie do Beau i zdaje sobie sprawę, że to jego od zawsze kochała.

Bohaterzy zostali przedstawieni w ciekawy sposób. Autorka na przykładzie Ashton pokazuje, że pomimo wielu starań zmiany swojego charakteru, ON i tak gdzieś w głębi nas jest. Bohaterka próbowała być wzorową córką pastora, jednak w głębi duszy nadal siedziała w niej ta niegrzeczna wersja jej.

Moim zdaniem Abbi za mało uwagi poświęciła Sawyerowi, którego od samego początku postrzegamy jako nudnego, egoistycznego... A jakby się dłużej nad tym zastanowić to wcale tak nie jest.

Za to nasza Ashton jest niesamowitą egoistką! Nie mogłam strawić jej zachowania. Pod krótką nieobecność swojego partnera wskakuje "do łóżka" jego kuzyna. Dla mnie to totalna paranoja. Nie dość, że go zdradza to jeszcze udaje, że nic takiego się nie wydarzyło... Okropna postać! :P

A Beau? Oczywiście został wykreowany na przystojnego bad boya, który ma za sobą ciężkie przeżycia... Standard! To się już robi trochę nudne ;P

Sama historia jest niestety niesamowicie przewidywalna i naciągana. Największą rzeczą, która mnie "raziła po oczach", był fakt, że cała szkoła podlegała jednej osobie... Wystarczyło jedno pstryknięcie, a wszyscy nagle zaczynają szydzić i prześladować wybraną osobę. Nikt nie reaguje, nawet przyjaciele, którzy zamiast wstawić się za daną osobą, to robią zdjęcia i wysyłają dalej... Halo! Ziemia do autorki! Ja rozumiem, że to młodzieżówka, coś musi się tutaj dziać, ale żeby aż tak pojechać po bandzie? No średnio :)

Nie mogę jednak zaprzeczyć, że dobrze czytało mi się tę książką. Autorka ma ciekawy i lekki styl. Historię przedstawiła z punktu widzenia dwóch osób, co właściwie od samego początku naprowadza nas na rozwiązanie całego "konfliktu", no ale...

Myślę, że spodoba się osobom lubiącym typowe, przewidywalne młodzieżówki ;)

[Adres usunięty]

Dość często sięgam po literaturę z gatunku New Adult, ale jak dotąd nie miałam okazji przeczytać żadnej historii Abbi Glines. Nie oznacza to jednak, że nic na jej temat nie słyszałam. Książki tej autorki są dość popularne, a wielbiciele tego gatunku z tego co zauważyłam, polecają jej historie. Stwierdziłam, że najwyższy czas zapoznać się z twórczością pani Glines i mój wybór padł na „Vincent Boys”.

Było coś nikczemnego w Beau, co mnie do niego przyciągało. Co ze mną było nie tak? Dlaczego chciałam tak bardzo grzeszyć?

Aston jest zmęczona, będąc dobrą, imponującą swoim rodzicom córką i grając idealną dziewczynę Sawyera Vincenta. Sawyer jest idealny, jest zawsze czarujący, ale kiedy wyjeżdża z miasta na lato, jego kuzyn Beau wpada Ashton w oko. Beau jest najseksowniejszym facetem, którego kiedykolwiek widziała i nawet pomimo tego, że jest niebezpieczny, pociąga ON Ashton.

Beau kocha swojego kuzyna jak własnego brata, więc ostatnią rzeczą, jaką chciałby zrobić, jest podrywanie jego dziewczyny. Ashton jest mu oczywiście zakazana. Dlatego stara się jak najbardziej utrzymać między nimi dystans, nawet mimo tego, że kochał ją od zawsze. Gdy Ashton chce rozbudzić ich dziecięcą przyjaźń podczas nieobecności Sawyera, Beau wie że nie powinien się zgodzić.

Ashton i Beau nie chcą zranić Sawyera, ale im bardziej próbują trzymać się od siebie z daleka, tym bardziej siebie pragną. Coraz trudniej jest się oprzeć...

Nie miałam wobec tej historii większych oczekiwań, dzięki czemu uniknęłam jakichkolwiek rozczarowań. „Vincent Boys” jest ciekawą historią, choć jednak dość przewidywalną. Jeśli liczycie na jakieś wyjątkowo oryginalne New Adult, to prawdopodobnie możecie się rozczarować. Nie mniej jednak czytało mi się to bardzo dobrze i spędziłam z tą książką parę przyjemnych godzin.

Z motywem trójkąta zazwyczaj bywa tak, że albo całkowicie obrzydzi mi historię (choćby „Tonąca w błękicie”), lub tak jak w przypadku „Vincent Boys” zaciekawi, zaintryguje. Faktycznie te relacje między trójką bohaterów z każdą kolejną stroną były coraz to bardziej zagmatwane i tylko czekałam aż cała trójca zacznie się szczerze nienawidzić. Do samego końca byłam ciekawa, kogo wybierze Ash, gdyż widoczne było, że kocha zarówno Sawyera jak i Beau.

Wszystkich bohaterów wykreowanych przez autorkę co nieco łączy, ale są to zupełnie inne charaktery. Ashton (nie mogłam przywyknąć do tego imienia, cały czas wyobrażałam sobie mężczyznę) ogólnie rzecz biorąc imponowała mi swoim tokiem myślenia i swoją dojrzałością. Zazwyczaj w tego typu książkach, dziewczyny kreowane są ta takie tępawe idiotki, które nic o życiu nie wiedzą, dopóki nie spotkają na swej drodze jakiegoś boskiego bad boya. Klasyk. Tym razem było trochę inaczej. Owszem, były momenty, gdzie tok myślenia Ash był zupełnie inny od jej czynów, ale przecież nie można mieć wszystkiego. Sawyer od początku mi śmierdział i czułam, że nie jest tak idealny, za jakiego mają go jego znajomi. A Beau skradł moje serducho już od pierwszych stron i zachował je sobie do samego końca.

Historia napisana jest w lekkim, przyjemnym w odbiorze stylu. Narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch osób: Ash i Beau. Pomimo tego, że wątek miłosny gra tutaj pierwszorzędną rolę, to jednak istotne są tu też wątki takie jak: przyjaźń, rodzina, strata bliskich czy religijność. Ten ostatni wymieniony przez mnie wątek wyjątkowo mi się spodobał. Autorka idealnie ukazała postawę osób wierzących wobec stereotypów, oraz to, jak łatwo oceniamy innych, nie znając ich historii.

„Vincent Boys” pomimo swojej banalności, niesie jednak ze sobą pewien przekaz.Jasno pokazuje, że nikt z nas nie jest idealny. Każdy z nas popełnia błędy, jest zwyczajnym grzesznikiem. Jednak pomimo tego, każdy z nas zasługuje na to, by być szczęśliwym.

Moja ocena: 7/10

[Adres usunięty]

O JEDNEGO ZA DUŻO

Ponoć nie wszyscy przepadają za trójkątami. Ja nie jestem tą osobą, która lubi rzucać ogólnymi stwierdzeniami, bo przecież podczas gdy jedne irytują, drugie są w stanie zafundować mocno emocjonującą przygodę. I tak też właśnie jest w przypadku „Vincent Boys”. Ale zacznijmy od początku. Ashton, czyli główna bohaterka powieści, to dziewczyna z porządnego domu, poukładana, serdeczna, ale niepotrafiąca w pełni cieszyć się życiem, a to za sprawą narzucanych jej zasad krępujących wolność. Bo przecież nie może ktoś na każdym kroku dyktować nam, jak mamy żyć. Sawyer, jej ukochany partner i zarazem przyjaciel z dzieciństwa, to troskliwy, sympatyczny i dobrze wychowany chłopak. Stąd też sytuacja wydaje się bardziej skomplikowana i trudna, aniżeli w przypadku, gdyby autorka postawiła na banalny schemat wkurzającego typa, którego po prostu z przyjemnością chciałoby się kopnąć w tyłek. Jest jeszcze Beau. Ach ten Beau… nogi miękną na samo jego wspomnienie. Niebezpieczny, ale nie chamski, raczej powiedziałabym, że spontaniczny, żywiołowy, także opiekuńczy i czuły. Facet, który wie co zrobić, żeby serducho zabiło szybciej. Może to nie w pełni dojrzały typ, którym zadowolą się dojrzałe czytelniczki, ale tym nastoletnim obwieszczam – uważajcie, żeby nie doszło do Waszego samozapłonu, bo jest gorąco. Ja już co prawda naście lat nie mam, ale Beau udało się rozpalić i mnie.

MIŁOŚĆ (NIE)SZCZĘŚLIWA

Sporo o bohaterach, ale to na nich i na ich obecnej, wystarczająco pogmatwanej sytuacji, skupia się cała historia. Trudne wybory skontrastowane z ulotnymi chwilami, ambitne plany walczące z carpe diem, w końcu stateczność burzona przez chwiejny, ale przyjemny grunt. Tutaj aż kipi od emocji, dialogi wychodzą ze stron i stają się realnymi obrazami, można wyłapać magię wielu chwil i poczuć autentyczny ból, bo przecież nie ma dobrej książki bez momentu załamania. I tylko ja się pytam, dlaczego nie więcej, czemu nie dłużej? Było wszystko, co lubię i co uważam za dobre, więc życzyłabym sobie co najmniej stu stron więcej.

POTAJEMNE SCHADZKI

Pojawiają się opisy scen zbliżeń, może nie jakieś rozległe i wulgarne, ale autorka zarzuca paroma dosadnymi i nieowijającymi w bawełnę określeniami - wszystko w granicach rozsądku. W połączeniu z zakazanym uczuciem, z aurą potajemnych spotkań, w obliczu powrotu do tego, co wbrew pragnieniom, wszystko nabiera intensywności w dwójnasób. Piszę o tej książce w samych superlatywach, ale dosłownie pożarłam ją jednym tchem. Takie historie uwielbiam.

PODSUMOWANIE

O miłości, która nie miała prawa się zdarzyć. O szczęściu, które może istnieć tylko wtedy, kiedy wypływa prosto z serca. O moralnych zasadach, oczekiwaniach, o skrępowanej wolności skontrastowanej z ryzykiem chwili zapomnienia. To wszystko czeka na Was w historii o młodych ludziach i o dojrzewającym uczuciu, w książce „Vincent Boys”.

[Adres usunięty]