Uzdrowicielka

Witam, dziś mam dla was recenzje książki Uzdrowicielka ❤️ autorki Katarzyny Muszyńskiej ❤️.

W miejscowości Bydgostia Uzdrowicielka o imieniu Marena zdobyła zaufanie i sympatię mieszkańców. Tam znalazła swoje miejsce na ziemi, a jej serce i myśli zaczął zaprzątać mający bardzo dużo sekretów wiking. W końcu zaczęła być pewna, że wszystko się ułoży. Ale niestety los znów zaczyna knuć intrygi, w osadzie zaczynają ginąć kobiety, a wszystko wskazuje na to, że mordercą jest ktoś bliski serca Marianny. Właśnie wtedy znów do jej życia wkracza Jaga, która żąda, by uzdrowicielka spłaciła swój dług.

Czy to, co połączyło Mariannę z Eskilem to tylko nic nieznaczące uczucie? Czy pojawienie się tajemniczego Wolrada skomplikuje wszystkie sprawy sercowe Uzdrowicielki?

Ta powieść to kontynuacja „Zielarki”, tak samo jak poprzednia część książka bardzo mocno wciąga czytelnika w inny świat, świat fantastyki. Jak że wielkie było moje zaskoczenie, że Bydgostia to tak naprawdę, położona niedaleko mnie miejscowość Bydgoszcz, stąd nazwa.

Historia ta pokazuje jak nasza bohaterka Marianna, radzi sobie w świecie, którym żyje, tym bardziej że znana jest jako uzdrowicielka znająca się na leczeniu ludzi. Kiedy zaczyna spokojnie żyć i jest pewna, że wszystko ułoży się szczęśliwie, los płata, jej figala. Właśnie wtedy zaczynają ginąć kobiety, a niestety głównym podejrzanym jest wiking, którego kobieta zaczyna darzyć głębokim uczuciem, pilnowana przez braci i wikinga jednak zaczyna sama być w niebezpieczeństwie. Jakby tego było mało, na jej drodze znów staje stara znajoma Jaga, która żąda spłaty długu. Uzdrowicielka wie, że nie może postawić się Jadze i musi wyruszyć za nią w nieznane, by zrobić to, co oczekuje od niej Jaga.

Zaczyna się także rywalizacja miłosna, tym bardziej że wokół naszej bohaterki zaczyna kręcić się dwoje mężczyzn starających się o jej względy.

Historia o tym, że za wszelką cenę próbuje się odkryć prawdę o sobie, nie bacząc na to, że po drodze trzeba igrać z czymś, co jest niebezpieczne, tym bardziej że są siły, których się nie rozumie. Jednak myślę, że zawsze trzeba znaleźć miejsce na miłość mimo tego, iż może ona być krótka i bolesna.

Wspomnę jeszcze, iż epilog napisany przez autorkę jest świetny, pokazuje nam, jak kończy się ta opowieść, i to, że w naszych czasach możemy także natrafić na kogoś, kto jeszcze interesuje się rzeczami związanymi z zielarstwem 😉.

„Nie przejechali nawet połowy dystansu, gdy oblał ją zimny pot, a ręce zaczęły drżeć. Mimo, że starała się z tym walczyć, była bezsilna. Wszystko pociemniało, a ona spadła na ziemię. Otworzyła oczy i z przerażeniem zobaczyła, pochylającą się nad nią szarą postać.”

Marena wreszcie poczuła się w wiosce jak w domu. Zyskała sympatię mieszkańców. Szczęście nie trwa jednak wiecznie. W Bydgostii dochodzi do serii morderstw. Podejrzenia skierowane są na Eskila. Czy słusznie? Uzdrowicielka zmuszona jest bronić wikinga, z którym łączy ją więź. Na dodatek czarownica Jaga dopomina się o spłatę długu wdzięczności.

Autorka przenosi nas w odległe czasy. Żyją w nich istoty magiczne i obdarzone mocami. Bohaterzy historii są zróżnicowani. Spotkamy zmiennokształtnych, nieśmiertelnych, zielarki, zmory, demony i pana zaświatów. Wielu bohaterów Marena spotka na swojej drodze. Wszyscy tworzą całość i dopełniają fabułę. Przedstawiony świat przez autorkę częściowo został wymyślony. Pewne aspekty są jednak znane z dawnych wierzeń. Niektóre z nich kojarzę. Lektura stała się przez to ciekawsza.

Po opisie książki byłam bardzo ciekawa tej historii. Z początku nie mogłam ogarnąć tych wszystkich dziwnych imion. Z każdym kolejnym rozdziałem czułam się jednak mniej zagubiona. Nie spostrzegłam nawet, jak się wciągnęłam w fabułę. I już przepadłam, musiałam jak najszybciej poznać finał przygód uzdrowicielki. Autorka równoległe opowiada nam historię Jagy. Odkrywamy jej tajemnice, poznajemy również cel podróży. Nie wydaje się to jednak tak oczywiste. Na samym końcu dopiero wszystkie puzzle składają się w całość.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Chętnie poznam pozostałe dzieła.

„Uzdrowicielka” Katarzyna Muszyńska zabrała mnie do świata magii, pełnego żaru i demonów.

Początkowo trochę się bałam, że książka mi nie przypadnie do gustu. I noc z tych rzeczy po kilku stronach przepadłam i zatraciłam się w historii zawartej na stronach książki.

Polubiłam Marenę, która już wydaje się, że znalazła swoje miejsce na ziemi i sympatię mieszkańców Bydgostii. W osadzie zaczynają ginąc kobiety, wszystkie ślady wskazują, że za tymi morderstwami stoi Eskiklem. A na horyzoncie pojawia się Jaga, która domaga się spłaty długu.

Niepokój u Mareny powoduje również pojawienie się tajemniczego mężczyzny o imieniu Wolrad.

Kim jest mężczyzna? W jakim celu pojawił się w życiu kobiety?

Cała czwórka wybiera się w podróż, a cel tej podróży zna tylko Jaga.

„Uzdrowicielka” jest oparta na mitologii słowiańskiej. Autorka bardzo dobrze opisała wydarzenia, które miały miejsce wcześniej co powoduje, że bardzo dobrze poznajemy Jagę i dowiadujemy się jaki wpływ miała przeszłość na to jaka jest teraz i jakie motywy nią kierują. A także teraźniejszość, która dotyczy Mareny tytułowej uzdrowicielki, która jest bardzo wrażliwa, marzy o zwykłym spokojnym życiu pełnym miłości i przyjaźni.

Kobietom towarzyszą silni i zarazem mroczni mężczyźni, którzy odgrywają znaczącą role w ich życiu.

Autorka w książce wskazuje jak ważna jest miłość oraz przyjaźń i jak wiele można poświecić aby ocalić życie najbliższych osób.

Jeśli lubisz świat magii, szeptuch, demonów, mitologię słowiańską  to „Uzdrowicielka” jest właśnie dla Ciebie.

Wierzycie w szeptuchy? W ich magiczną, niewyobrażalną moc? Wierzycie, że ktoś ma taki dar wewnętrznej siły, że jest w stanie uzdrawiać? Jestem bardzo racjonalna, twardo stąpam po ziemi, ale w ubiegłym roku, gdy spotkałam się twarzą w twarz z diagnozą dla mnie, nieuleczalnej choroby jelit (WZJG) byłam w rozpaczy. Czytałam, szukałam, rozmawiałam z różnymi ludźmi. Przetrząsałam internet wzdłuż i wszerz…. Pomyślałam nawet, że gdy będzie bardzo źle, a może nawet wcześniej, znajdę szeptuchę w Polsce i do niej pojadę. Chciałam być po prostu zdrowa…. Fascynuje mnie ta magia, ten świat a jednocześnie przeraża i napawa lękiem.

Powieść „Uzdrowicielka” autorstwa Katarzyny Muszyńskiej zabrała mnie w fascynującą, pełną magii podróż do odległej krainy Bydgostii i jej bohaterów. Akcja rozgrywa się w czasach średniowiecza. Główna bohaterka Marena myślała, że odnalazła swoje miejsce na ziemi, niestety splot nieprzewidzianych zdarzeń sprawił, że znów musiała uciekać. Towarzyszy jej Wolrad, który chce również zdobyć jej serce. A serce Mareny głośno bije w stronę Wikinga Eskila. Czy Marena odnajdzie spokój, swoje miejsce na ziemi i wybierze przeznaczoną jej miłość? Przekonajcie się sami….

Moja pierwsza podróż w świat fantastyczny była niezwykle udana. Chociaż bałam się tej powieści i podchodziłam bardzo sceptycznie do niej. Nie mój świat, sądziłam, że to naprawdę będzie nudne, jakże się myliłam. Od pierwszych zdań przeniosłam się w niezwykły świat tej powieści. Narrator w trzeciej osobie pięknie oprowadził mnie po krainie lasów, zamków, twierdz, wiosek, całej Bydgostii, Gdanienska, innych wiosek i miast. Czułam zapach wszechobecnych ziół, pysznego jedzenia i czułam żar Mareny, który był jej mocą, darem ale i przekleństwem. Odczuwałam wszystkie emocje Mareny, cieszyłam się razem z nią, by za chwilę być przerażona i bać się o swoje/jej życie. Niezwykła podróż w magiczny świat. Jestem oczarowana. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i nadrobię zaległość w postaci pierwszego tomu.

Język powieści momentami trudny. Niektóre słowa były co prawda dla mnie niezrozumiałe, ale nie wszystko trzeba rozumieć, by wiedzieć. Ja lubię nutkę niedopowiedzeń i domysłów. Literatura science fiction ma również do tego prawo.

Powieść opowiada o samotności, obawy innych przed nieznanym, przed mocą, której się nie rozumie. O poszukiwaniu akceptacji swojej własnej i u innych. O potrzebach, które sam każdy z nas powinien odkryć i ich bronić poprzez wyznaczanie granic. O śmierci i niesprawiedliwości losu. O ludziach, których spotykamy przypadkiem, a dzięki którym w nas samych dokonują się zmiany.

Brawa i gratulacje dla autorki Katarzyny Muszyńskiej za stworzenie tej fascynującej historii, tak plastycznych i ciekawych obrazów.

Wydawnictwu WasPos dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Wzięłam do rąk “Uzdrowicielkę” i wiedziałam, że to będzie wspaniała opowieść! Już po kilku pierwszych rozdziałach czułam ogromny pisarski postęp pomiędzy częściami cyklu. Kasia z lekkością wprowadziła mnie w magiczny świat pełen różnorodnych stworów. Podała koszyk wypełniony pachnącymi ziołami i pchnęła ku zaskakującej przygodzie! Ah, jak miło płynie ta historia. Jest uporządkowana i logiczna, nie miałam wrażenia, że coś mi się plącze. Ależ się cieszę, że tak wspaniale rozwinięto relację między Mareną, a Eskilem. Nie ukrywam, że czekałam na to z utęsknieniem, a te niewinne, choć pełne uczuć sceny, niejednokrotnie sprawiały, że moje serce zabiło mocniej. No i Jaga… Kto by pomyślał, że jej historia okaże się tak poruszająca? Akcja “Uzdrowicielki” to zwalnia, to przyspiesza, dzięki czemu utrzymuje nieprzerwane zainteresowanie czytelnika. Mamy tu doskonale zbudowany klimat. Jest poważnie, groźnie, ale momentami także zabawnie i namiętnie. Bardzo lubię takie połączenia! Co mogę powiedzieć o zakończeniu? Z pewnością ogromnie Was zaskoczy… Pozytywnie! Nie żałuję żadnej minuty spędzonej z tą książką. Jest miodem na moje serce i doskonałym zakończeniem cyklu. Smutno mi, że czas rozstać się z ulubionymi bohaterami właśnie wtedy, gdy ich drogi w końcu się odnalazły. Czy ja polecam tę książkę? Niech odpowiedź stanowi fakt, że przeczytałam ją dwa razy, choć nigdy tego nie robię.