Uratuj mnie. The Last Regret. Tom 1

Mimo, że do młodzieży już się nie zaliczam, to lubię książki NA. Dodajcie do tego motyw muzyczny i już macie pewność, że po tę książkę sięgnę. Tak skusiła mnie powieść Anny Bellon "Uratuj mnie". Powieść ta jest częścią pierwszą cyku: The Last Regret.

Książka opowiada historię Mai, która po śmierci brata zmienia się i odsuwa od ludzi. Jedyne co pozostaje jej i wciąż budzi wspomnienia, co zbliża ją do brata i pozwala poczuć się lepiej — jest muzyka. Na tle tragedii, której doświadczyła dziewczyna, zaczyna rodzić się miłość.

Muszę przyznać, że mam mieszane uczucia co do tej książki. Jedno jest pewne. Gdyby była ona napisana tylko, z perspektywy Mai, zapewne bym przez nią nie przebrnęła. Tu powieść uratował nieco Kyler, mimo że bywało iż i jego miałam dość. Dla mnie postacie są po prostu zbyt przekoloryzowane.

Dawno nie miałam do czynienia z tak wkurzającą bohaterką, jaką była Maia. Ja rozumiem, że postacie, które tworzą dla nas autorzy muszą wzbudzać emocje, ale nie niechęć i złość.

Muzyka odgrywa jedną z ważniejszych o ile nie najważniejszą rolę w tej powieści i to dzięki niej moja ocena jest nieco wyższa, niż byłaby, gdyby nie ona. Książkę przeczytałam, ale raczej do niej nie wrócę. Bywało po prostu zbyt dziecinnie.

Jako plus dodam, że autorka pisze lekko, posługuje się prostym i niewymagającym językiem, co sprawia, że książkę czyta się w miarę szybko.

Wam może spodoba się twórczosć autorki, więc mimo wszystko polecam sięgnąć po tę powieść i przekonać się samemu o tym, czy warto.

W dalszym ciągu szukam jakiegoś New Adult, które mnie zachwyci. Może podeślecie mi jakieś tytuły, które urzekną i zapadną mi w pamięć?

Uratuj mnie to debiut literacki młodej autorki, Anny Bellon, który został okrzyknięty sensacją polskiego Wattpada. Tak na dobrą sprawę, nigdy nawet nie odwiedziłam tej strony. Wiem o jej istnieniu i tyle mi wystarcza, nigdy nie odczułam nawet potrzeby zaglądania tam. Nie mam żadnego urazu, choć pamiętam czasy, kiedy swoją twórczość niektórzy publikowali na blogach – były to opowiadania czy też po prostu fan-fiction, sama nawet próbowałam, ale osobiście uważam, że po prostu się do tego nie nadaję. Czy do zapoznania się z tą lekturą zachęciło mnie coś specjalnego? Nie, zdecydowanie nie było to nic konkretnego, ot tak, zwykła zachcianka – dosyć łatwa do spełnienia.

W powieści tej poznajemy przede wszystkim historię dwójki młodych ludzi. Maja, zamknięta i pogrążona w żałobie nastolatka, która po tragicznej śmierci swojego starszego brata zaczęła się odsuwać od wszystkich znajomych, boi się kolejnej utraty, dlatego unika jakiejkolwiek bliskości z drugim człowiekiem. Po drugiej stronie stoi Kyler, pseudo bad-boy, który żałuje swojego dawnego życia i tego, co robił. Pochodzi z toksycznej rodziny i marzy tylko o chwili, w której będzie mógł się uwolnić od ojca tyrana. Doskonale jednak zdaje sobie sprawę z tego, że nie może zostawić swojej matki na pastwę losu i życie u boku nieszanującego jej męża. Zarówno Maja jak i Kyler żyją w klatce, praktycznie w potrzasku. Czy oboje będą w stanie się uratować?

Mam bardzo mieszane odczucia, co do tej książki. Ma ona swoje plusy i minusy, choć nie jestem pewna, które elementy zyskują przewagę. Z pewnością należą się gratulacje dla Anny Bellon, że w tak młodym wieku udało jej się wybić ze społeczności Wattpada, a jej powieść została wydana przez naprawdę dobre wydawnictwo. Należy jej się uznanie za to, że walczyła o swoją twórczość i się nie poddawała, choć nie okłamujmy się, historia Mai i Kylera nie jest niczym oryginalnym. To historia jakich wiele, niewyróżniająca się niczym szczególnym. Chciałabym napisać, że pojawia się tutaj jakaś innowacja, jakiś powiew świeżości, ale tak nie jest. Historie tego typu to bardzo często te same schematy, te same stereotypy, a jednak wciąż istnieje grono czytelników, a może bardziej czytelniczek, które uwielbiają takie opowieści. Dla mnie są to typowe odmóżdżacze, które chwilami nawet tutaj nie spełniają swojej roli, bowiem bywają niezwykle irytujące.

Sama książka i przedstawiona w niej historia być może nie jest irytująca, a raczej po prostu przewidywalna i nieskomplikowana. Rozwój wydarzeń jest logiczny, ale zdecydowanie nie pojawia się tutaj żaden element zaskoczenia. Dodatkowym motywem jest muzyka, bowiem poza tym, że mamy do czynienia z romansem dwójki głównych bohaterów, o którym za chwilę, to jest to również zaprezentowanie grupy przyjaciół, których połączyło stworzenie zespołu. Jednakże jest to tylko pewne urozmaicenie, o którym chwilami nawet zapominałam, bowiem największy nacisk jest jednak położony na Maję i Kylera, ich przeszłość oraz rozwijającą się relację. Uczucie między nimi rozwija się stopniowo, ale od początku wiadomo, do czego zmierzamy. Niestety, wiele razy miałam wrażenie, że sama akcja toczy się dziwnym tempem, pełnym szybkich przeskoków, za czym raczej nie przepadam. A sam romans? Przypominał mi takie typowo nastoletnie zaloty, o których skrycie marzy każda czternastolatka (uwaga, bohaterowie są starsi!). Jednak toczące się pomiędzy Mają i Kylerem dialogi, wymieniane smsy czy po prostu samo zachowanie było raczej dziecinne. To ten rodzaj ekscytacji, kiedy ma się kilkanaście lat, zaczyna się dostrzegać płeć przeciwną i że tak kolokwialnie powiem, jara się tym, że w wiadomości na Facebooku pojawił się dwukropek z gwiazdką.

Trzeba jednak przyznać, że książka mimo swojej prostoty potrafi wciągnąć. Czyta się ją bardzo szybko i lekko, ale raczej nie jest to historia, którą się zapamiętuje na długo. Ginie w wielu innych książkach tego typu, jak już wyżej napisałam, po prostu się niczym nie wyróżnia. Nie jest najgorzej, ale zdecydowanie nie jest też najlepiej – Maja bywa irytująca, chwilami bywa zbyt różowo i cukierkowo, choć podoba mi się to, że każdy z bohaterów ma za sobą jakąś mroczną, choć też mało zaskakującą przeszłość, z którą się wciąż mierzy. Być może wszystko dzieje się zbyt szybko, co sprawia, że brakuje tutaj życiowej głębi, gdyż wszystko po krótkiej chwili okazuje się banalnie proste. Myślę, że odpowiednim określiłabym mianem przeciętnej, ale w miarę poprawnej. Z pewnością będzie świetną lekturą dla osób lubujących się w tego typu historiach, ale w przypadku bardziej wymagającego czytelnika raczej się nie sprawdzi. Moja ocena to takie 3/5.

[Adres usunięty]

Ktoś kiedyś powiedział, że serce jest tylko mięśniem, który odpowiada za doprowadzenie krwi w ciele człowieka. Miłość natomiast jest tylko pustym wyrazem nic nie znaczącym.

Ze śmiercią ciężko jest się uporać, a szczególnie ze śmiercią kogoś kogo kochało się ponad życie. Brat, lub siostra to nie tylko rodzeństwo, czasami przyjaciele, którzy rozumieją co się z tobą dzieje. Nie wymawiacie ani jednego słowa, a rozumiecie się.

Lecz pewnego dnia ta więź zostaje gwałtownie przerwana, a ty zostajesz całkiem sam na świecie pogrążony w ciemnej rozpaczy.

Normalne życie Mai skończyło się w wieku piętnastu lat na moście w Pittsburghu. Serce roztrzaskało się na kawałki i krwawi do dziś. Jedynym co przypomina dziewczynie o stracie brata są cienkie blizny na plech szpecące połowę jej ciała. Także jej życie towarzyskie rozsypało się na kawałki, nie mogła znieść tych nieszczerych współczujących słów i po prostu odizolowała się od wszystkich. Postawiła mur, który odgradza ją od całego świata, a nawet od rodziców.

Prawdziwe życie Kylera rozpoczyna się dziś na nowo. Jednak jest jeden szkopuł. Największym utrapieniem dla niego i matki jest ojciec. Brutalny, wiecznie niezadowolony i agresywny ciągle narzuca rodzinie swoją wolę. To przez niego przeprowadzki od miasta do miasta stały się dla Kylera rutyną.

Pierwszy dzień w nowej szkole nie zapowiada się tak świetnie. Na dodatek spóźnienie na pierwszą lekcję przez głupie szukanie sali. Po prostu świetnie. Lecz nic nie dzieje się bez przyczyny, a los czasami jest bardzo przekorny. W drodze na stołówkę, w sali muzycznej chłopak słyszy anielski głos. Głos, którego nie da się zapomnieć do końca życia. Już w następnej sekundzie Kyler postanawia przekonać się, kto zawładnął jego duszą.

Historia dwóch nastolatków, którzy przeszli w swoim życiu naprawdę okropne rzeczy. To właśnie spowodowało, że przedwcześnie dorośli i spoważnieli. The Last Regret, Ostatni Żal nie jest tylko pustą nazwą. Dzięki niemu możemy obserwować, jak z czasem główni bohaterzy zmieniają nie tylko swoje usposobienie do świata i ludzi, ale i także do siebie wzajemnie.

Czasami mur, którym się otaczamy wokoło jest niepotrzebny. On długo nie wytrzyma, ponieważ w naszym życiu zjawi się taka osoba , która budowany przez nas tak skrupulatnie i przez lata mur zburzy.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

W tragicznym wypadku samochodowym zginął nie tylko brat Mai, ale także i ona sama. Wraz ze śmiercią tak bliskiej osoby utraciła cząstkę własnej osobowości, chowając się w twardej skorupie i nie dopuszczając do siebie nikogo. Niegdyś popularna, potrafiąca zawalczyć o pozycję, teraz uznana za szkolną wariatkę, która nie utrzymuje z nikim kontaktu. Maia pozostaje samotna, do chwili, kiedy na jej drodze staje Kyler, który sam szuka ucieczki przed własnym losem.

Ta przeprowadzka nie jest dla Kylera pierwszą i być może nie ostatnią. Nic więc dziwnego, że chłopak marzy o samodzielnym życiu z dala od toksycznego ojca. Mocno zachwiany model idealnej rodziny już dawno odebrał mu szansę na odnalezienie prawdziwego i bezpiecznego domu. A jednak tym razem sprawa wygląda nieco inaczej, ponieważ spotyka dziewczynę, która podobnie jak ON potrzebuje ratunku.

Autorka postawiła na narrację pierwszoosobową, dzieląc prawo do głosu pomiędzy Kylera, a Maię. Ci zaś, jako główni bohaterowie tej powieści i zarazem ludzie z bagażem bolesnych doświadczeń, sporo mają do powiedzenia. Ona odizolowała się od wszystkich, łącznie z rodzicami, którzy czują, że kilka lat temu utracili dwójkę dzieci. Zrzucając na siebie winę tragicznej śmierci brata nie potrafi wyjść z depresji, która nieustannie ciągnie ją w dół. On z kolei nigdy nie miał szansy zamieszkania w prawdziwym, pełnym ciepła domu. Jego ambitny zawodowo, aczkolwiek beznadziejny w kontaktach rodzinnych ojciec, gromadzi w sobie tak wielkie pokłady nienawiści, że aż trudno uwierzyć, jakiego czynu się dopuści. Kyler, pomimo własnego cierpienia, potrafi jednak wykrzesać z siebie nadzieję, którą postanawia się podzielić. Czy dotrze do Mai budującej wokół siebie gruby i wysoki mur?

Akcja powieści rozgrywana jest w środowisku amerykańskiej młodzieży. Pojawiają się tutaj ludzie bardzo nieżyczliwi, których z pewnością nie chciałabym spotkać na swojej drodze, ale także i tacy, którzy nie wahają się przekroczyć pewnych granic, by podarować innym uśmiech. Czytając, przez chwilę zastanawiałam się nad tym, czy sytuacja z wyzwiskami padającymi w stronę człowieka, któremu należałoby współczuć, nie jest trochę naciągana. Aż trudno uwierzyć, że ludzie mogliby być tak podli. A jednak… Doszłam do wniosku, że słyszałam już prawdziwe historie o tym, jak gnębione są słabsze jednostki. W pełni akceptuję więc taką koncepcję autorki, która tą powieścią uczula na okrutne zachowanie.

Pojawiło się kilka momentów przestoju, kiedy moje zainteresowanie malało. Stanowiły jednak one wyraźną mniejszość, w efekcie czego pochłonęłam całość w niecałe dwa dni. Sporo tutaj pięknych złotych myśli i wskazówek. Autorka postanowiła wyręczyć czytelnika i w wielu przypadkach wyróżniła je grubą czcionką.

Skomplikowane, aczkolwiek niepopadające w skrajność osobowości bohaterów, wątek miłosny, któremu towarzyszą jednak rodzinne problemy przeplatające się z trudnymi do przegryzienia wspomnieniami. Niegalopująca akcja, a jednak tocząca się miarowym rytmem, wystarczająco wartkim, by nie odłożyć tej książki na bok. Co to dużo pisać? Podobało mi się.

„Uratuj mnie” to historia o pięknym, szczerym uczuciu, które rodzi się powoli, stawiając ostrożne kroki na miękkim gruncie. Wyzbyta tandety, przejaskrawienia, sztucznej namiętności. Niewinna, a jednak pokazująca, jak wielką moc może mieć miłość. Obok emocjonalnej więzi tworzonej pomiędzy ludźmi kroczy nieustannie, dotrzymując tempa, muzyka. To ona jest w stanie wyrazić to, co spoczywa na dnie duszy łącząc, a nie dzieląc. Powieść o walce z demonami przeszłości, o sile słowa, o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi. Jest wzruszająco, z powolnie dawkowanymi zmianami. Jest pięknie i rozczulająco. Pojawia się jednak także moment grozy, kiedy serce przyspiesza i chociaż nie poczułam się od tej książki uzależniona, czytałam ją z czystą przyjemnością.

Uratuj mnie to prosta historia, o trudach, jakie przynosi nam życie, może i niektórych wzrusza, mnie niestety nie do końca poruszyła, choć były momenty, w których moje serce wypełniało przyjemne uczucie. Znajdziecie tam jednak kilka interesujących cytatów i wiele dobrej muzyki. Książka mówi o potrzebie miłości, bliskości, akceptacji, zarówno partnerskiej, jak i rodzicielskiej. Pokazuje przyjaźń w wyrazistym świetle i miłość zrodzoną z takiej przyjaźni. Warto dać jej szansę i przekonać się na własnej skórze gdzie leżą plusy i ewentualne minusy książki (które może wam nie będą przeszkadzać?).

[Adres usunięty]

Szczerze mówiąc czytając na początku opis książki nie byłam do niej szczególnie przekonana. Wydawała mi się przeciętną książką dla młodzieży o pierwszym zauroczeniu, motylkach w brzuchu itp….Pomyślałam nie moje klimaty….

Okazało się być zupełnie inaczej- książka wciągnęła mnie od samego początku aż po uszy, już dawno nie mogłam oderwać się od czytania. Przy codziennych obowiązkach myślałam żeby jak najszybciej skończyć, aby móc czytać :D

A teraz co do samej treści. Fabuła z pozoru banalna ale to tylko pozory….

Maia, która straciła brata w wypadku samochodowym nie może poradzić sobie z żalem i bólem po tragedii. Odsuwa się od przyjaciół i rodziny, w szkole próbuje być niewidzialna. Wszystko się zmienia gdy poznaje Kylera, chłopaka, który jako jeden z nielicznych nie udaje współczucia, nie lituje się tylko powoli staje się dla niej oparciem w trudnym okresie. Łączy ich pasja do muzyki, dzięki chłopakowi Maja odzyskuje przyjaciół z którymi zakłada zespół. Dzięki muzyce i wsparciu najbliższych z trudem, ale wraca do normalnego życia.

„Życie miejscami było do [motyla nóżka], ale czasem na drodze spotykaliśmy ludzi, którzy byli warci by żyć.”

Keyler wbrew pozorom też ma epizody z przeszłości o których chce zapomnieć….

Książka wspaniała wzruszająca bo tak prawdziwa, o przyjaźni, miłości i wsparciu młodych osób w ciężkich chwilach życia, które ma każdy z nas….

Jedna z lepszych książek jakie czytałam :Moja ocena 10/10

Ponad milion odsłon na Wattpadzie? Nie dziwię się!!

Maia Hamilton i Kyler Seymour to główni bohaterowie pierwszej części trylogii The Last Regrets. Każde z nich walczy z własnymi demonami, każde doświadczyło w swoim młodym życiu zdecydowanie za dużo cierpienia…

Maia po śmierci ukochanego starszego brata postanawia z nikim nie nawiązywać głębszych relacji. Boi się kolejnej straty…

Kyler to chłopak, który nie spełnia oczekiwań ojca-tyrana. Chłopak, który ciągle zmienia miejsce zamieszkania, ciągle poznaje nowych przyjaciół i ciągle szuka miejsca, które mógłby w końcu nazwać domem…

Ich spotkanie, powolne zbliżanie się do siebie, otwieranie na drugiej człowieka i akceptowanie siebie pochłonęło mnie bez reszty. Nie jestem już nastolatką, jednak z racji wykonywanego zawodu bardzo często mam do czynienia z książkami dla młodzieży i ta pozycja naprawdę mi się spodobała. Nie ma tu przekleństw, scen seksu, czy niepotrzebnej przemocy. Autorka poruszyła kilka tematów, które w dzisiejszym świcie powinny być dla młodych ludzi bardzo istotne: przyjaźni, wiary w siebie, dążeniu do realizacji marzeń, akceptacji przeszłości, na którą już wpływu nie mamy, czy też relacji z innymi ludźmi (zarówno rodziną, jak i znajomymi).

POLECAM !!!

„Nie trzeba znać kogoś długo, by na stałe ulokował się w naszym życiu. Musi tylko znaleźć drogę prosto do naszego serca, poruszyć wszystkie właściwe struny. Czasami już poznając kogoś, wiesz, że będzie dla ciebie kimś ważnym. I nie mówię tu o miłości od pierwszego wejrzenia. Nigdy w nią nie wierzyłam. Wierzyłam natomiast w to, że każdy człowiek spotkany na naszej drodze nie staje na niej przypadkiem. Niektórzy mieli nas skrzywdzić, a inni uratować. Jeszcze inni mieli robić i jedno, i drugie. Krzywd miałam dość, ale potrzebowałam ratunku”.

Lekka powieść o bardzo poważnych sprawach – utracie najbliższej osoby, traumie, rezygnacji, wycofaniu oraz ponownym odnalezieniu przyjaźni i miłości. Maia i Kyler, główni bohaterowie „Uratuj mnie”, mają zaledwie po 18 lat, niemniej książka z pewnością przypadnie też do gustu o wiele starszym czytelnikom. Autorka pisze w sposób pokrzepiający, pełen ciepła i nadziei, ale jednocześnie nie boi się mówić o bardzo trudnych problemach, takich jak śmierć, przemoc domowa, odtrącenie dziecka przez rodziców, czy wybaczenie komuś, kto wyrządził wielką krzywdę, której w żaden sposób nie można wynagrodzić. Maia i Kyler „wychodzą na prostą” – dzięki wzajemnemu zaufaniu i oddaniu udaje im się pokonać lęki i trudności, które wydawały się niemożliwe do przezwyciężenia. „Uratuj mnie” to ciepła opowieść o tym, jak między młodymi ludźmi rodzi się przyjaźń, a później miłość. Co najważniejsze, nie jest to romantyczna miłość od pierwszego wejrzenia, ale uczucie głębokie i prawdziwe, oparte na wzajemnym zrozumieniu.

Życzę wszystkim miłej lektury :-)

Osobiście mam wrażenie, że z każdą kolejną stroną następnej młodzieżowej książki dostaję coś czego odpuścić bym sobie nie mogła. A jeśli bym to zrobiła to bym sobie tego nie darowała. Dlaczego, więc mam odkładać literaturę młodych na bok? Tylko dlatego, że mam trochę więcej lat niż ten wskazany dla czytelników przedział wiekowy? Nie mam zamiaru tego robić i czytać będę to co lubię i co mnie wciągnie.

W dniu w którym Maia uszła z życiem z wypadku a zginął jej brat zmieniło się wszystko. Nie wiadomo jaki wpływ na to miała sama tragedia, a jaki decyzje i zachowanie nastolatki. Od tej pory dla dziewczyny liczy się tylko muzyka i książki. Do tych rzeczy skurczył się jej świat.

"Strach. To uczucie było moim natrętnym towarzyszem od trzydziestu siedmiu miesięcy i siedemnastu dni. Towarzyszem, który nigdy mnie nie opuszczał, jak najlepszy przyjaciel. Tyle, ze to był mój największy wróg. Z obecnością wroga da się oswoić, to brak przyjaciela jest bardziej bolesny" *

Dziewczyna pogrążyła się w żałobie, zamknęła w sobie i zerwała wszystkie kontakty - również z przyjaciółmi. Normalnie stara się zachowywać wobec rodziców chociaż i to bywa trudne. Jednak cały mur odosobnienia legł w gruzach, gdy do jej szkoły trafia Kyler. Chłopak od początku robi wszystko by dotrzeć do dziewczyny. Już przy ich pierwszym spotkaniu jest nią zafascynowany i nie rozumie czemu nastolatka ucieka przed wszystkim i wszystkimi. I udaje mu się krok po kroku, cegła po cegle obniżać fortecę. Nawet Maia zaczyna widzieć w tym plusy i zaczyna chętniej spędzać czas z chłopakiem, ale nie tylko. Ich początkowa koleżeńska relacja szybko obraca się w przyjaźń.

"Bo przyjaciele nie są tylko od pocieszania, gdy użalasz się nad sobą. Są od kopnięcia cię w tyłek, kiedy chcesz się poddać." **

Jak się jednak okazuje nie tylko dziewczyna ma tajemnice, problemy i koszmary. Kyler też walczy. I robi to nie tylko dla siebie, ale i dla matki. A od pewnego czasu doszła też troska i walka o Maię. Jednym ze sposobów w jaki radzą sobie nastolatkowie to założenie zespołu, granie i śpiew. Ich zespół "The Last Regret" - czyli po polsku "Ostatni żal" daje szansę na zmianę życia. Każdy z członków grupy w dniu kiedy ona powstaje postanawia wyznać to czego żałuje najbardziej. Padło wiele smutnych i tragicznych słów, ale pojawiła się też nadzieja.

"Nie proś życia o wieczność, proś je o to, by po prostu było. Czasem jest złe. Czasem jest wręcz beznadziejnie złe. Ale właśnie wtedy, właśnie w tedy, gdy już gorsze być nie może, może być tylko lepsze. I kiedyś będzie. Jeśli tylko będziesz o nie walczyć" ***

Każdy z nastolatków zaczyna walczyć i stawiać się swoim demonom. Postanawiają w tunelu zobaczyć światło i nie nadjeżdżającego pociągu, ale jego wylotu ku lepszemu.

Może powinniśmy wziąć z nich przykład? I zamiast się poddawać, zamykać i dręczyć to znaleźć ten moment, gdy czujemy siłę by powiedzieć: DOŚĆ i zacząć coś od nowa. Ale pamiętajmy. Najważniejsze by mieć kogoś z kim ten krok będzie nam łatwiej wykonać. Kogoś kto podeprze, ale i kopnie. Kto pocieszy lub wyzwie jeśli będzie trzeba. Książka choć o młodzieży i dla młodzieży to ja pozwolę ją sobie polecić każdemu. Jeśli masz aktualnie ochotę na lżejszą w piśmie, ale cięższą w treści książkę to ta jest idealna.

* - Cytat z "Uratuj mnie" Anna Bellon, str. 71

** - Cytat z "Uratuj mnie" Anna Bellon, str. 143

*** - Cytat z "Uratuj mnie" Anna Bellon, str. 239