UNO

„Uno” to prosta, szybka i przyjemna gra karciana, przeznaczona dla grupy graczy od 2 do 10 osób. Zasady zebrane są w krótkiej i czytelnie napisanej instrukcji, dzięki czemu każdy przyswoi je w zaledwie kilka minut. Cel gry jest prosty – należy jak najszybciej pozbyć się swoich kart (a zaczynamy z siedmioma na ręce), dokładając w swojej kolejce do kolory, liczby lub symbolu wierzchniej karty ze środku stosu. Banalne, prawda?

Myślę, że śmiało można powiedzieć, że „Uno” to w pewnym sensie nieco odmieniona forma klasycznej karcianej gry, jaką jest „Makao”. Mechanika jest zasadniczo taka sama, ale same karty są zdecydowanie przyjaźniejsze oku i młodszym odbiorcom. Wprowadzone są tu karty funkcyjne, opisane jednoznacznymi symbolami, dzięki czemu w przeciwieństwie do „Makao”, nie trzeba się zastanawiać jaka reguła wiąże się z daną kartą. Sprawa jest prosta:

• karta stop sprawia, iż kolejny gracz traci kolejkę

• karta zmiany koloru pozwala zmienić kolor kart, które gracze muszą wykładać na stos środkowy

• karta zmiany kierunku sprawia, iż gracze zagrywają karty w odwróconej kolejności

• karta +2 nakazuje kolejnemu graczowi dobrać dwie karty

• karta +4 i zmień kolor nakazuje kolejnemu graczowi dobrać cztery karty oraz zmienia kolor kart, zagrywanych na stos końcowy.

Skąd nazwa gry? Tu też sprawa jest dość oczywista! W momencie, gdy któremuś z graczy pozostanie na ręce jedna karta, musi on krzyknąć „Uno”, informując innych graczy, że rozgrywka zbliża się do finału. Co dzieje się, gdy ktoś wyłoży ostatnią kartę z tych, które miał na ręce? Wtedy wygrany otrzymuje punkty za wszystkie karty, które pozostały na rękach jego rywali. Zwycięzcą całej rozgrywki jest ten, kto zgromadzi 500 puntków.

Jakie plusy ma „Uno”?

• gra ma nieskomplikowane zasady, które z łatwością można wytłumaczyć osobie, dołączającej do grona graczy znających „Uno” na wylot

• instrukcja jest czytelna, jasna (choć niepozbawiona wad, o czym za chwilę)

• karty są miłe dla oka, przyjazne młodszym graczom

• do gry może zasiąść szersze grono graczy, dzięki czemu jest ona świetna na wszelkiego rodzaju imprezach czy wyjazdach

• pudełko jest bardzo kompaktowe i można je zabrać ze sobą w zasadzie wszędzie

• sama rozgrywka jest bardzo krótka (nie zawsze trzeba grać na punkty, co pozwala dopasować grę to zasobów czasowych, którymi dysponujecie)

• gra jest idealna zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci w wieku szkolnym, z powodzeniem jest to więc propozycja, która zjednoczy pokolenia

Jakie dostrzegam minusy?

• niektórych zasad brakuje w instrukcji – o tym, że w przeciwieństwie do „Makao” tu nie można „przebijać” kart 2+ i 4+ oraz że dozwolone jest wykładanie trzech kart o tej samej wartości lub o rosnącej wartości (ale w tym samym kolorze) doczytałam w Internecie. W odpowiedzi na pytania graczy autorzy i wydawcy gier doprecyzowali te dwie zasady. I choć nietrudno te wyjaśnienia wyszukać w sieci, to szkoda, że instrukcja nie została uzupełniona o te dwie zasady

• opakowanie gry jest mało trwałe – nasze zaczęło się rozdzierać po kilku rozgrywkach, musieliśmy więc pomyśleć o alternatywnej formie przechowywania kart

• same karty również są mało odporne na wszelkiego rodzaju zagniecenia i zagięcia, warto więc wyposażyć się w osłonki do kart, by przedłużyć ich żywotność

Mimo drobnych niedoskonałości uważam, że „Uno” to naprawdę świetna familijna gra karciana, która pozwoli Wam przyjemnie i w emocjach spędzić wspólnie czas. Zdecydowanie jest to warta polecenia forma rodzinnej rozrywki.

Świetna gra, w którą mogą grać dorośli z dziećmi i wszyscy dobrze się bawią. Zaskakujące jest w tej grze, że tak nieskomplikowane reguły dają ogromną dozę zabawy. Mnie nauczyły grać w nią dzieci w wieku pięciu lat a to mówi samo za siebie, jak łatwa jest ta gra. Gra składa się jedynie z kart, więc możemy ja zabrać ze sobą dosłownie wszędzie, bo nie zajmuje miejsca w bagażu. zmieści się do kieszeni, małej torebki i plecaka. Świetne rozwiązanie na długie wieczory bez względu na to z kim je spędzamy.

Uwielbiam grę UNO! To niesamowicie wciągająca i ekscytująca gra karciana, która dostarcza wiele radości i zabawy zarówno dla mnie, jak i moich znajomych. Uwielbiam strategię i nieprzewidywalność tej gry - nigdy nie wiadomo, co się wydarzy w kolejnej rundzie! Dodatkowo, możliwość dostosowania zasad do własnych preferencji sprawia, że gra staje się jeszcze bardziej interesująca i dostosowana do naszych potrzeb. UNO to doskonała gra na każdą okazję i zawsze chętnie do niej wracam! Szczerze polecam.

Uno jest dla mnie grą klasyczną i ponadczasową, wygodniejszą formą powiedzmy makao. Ładnie wydana i kolorowa, o wiele łatwiejsza do nauczenia dla dzieci. My mamy w domu wersję standard, ale też junior, dla dzieci z motywem Psiego Patrolu. Jedna z bardziej lubianych karcianek przez moje dzieci, a i z mężem sobie czasem pogramy, by umilić chwile. Karty są dobrze wykonane, nie zgrywają się za szybko, wygodnie trzyma się w ręce. Tylko opakowanie mogłoby być trochę bardziej solidne, bo u nas dość szybko wymagało poklejenia taśmą.

Karty Uno to świetna rozrywka dla całej rodziny niezależnie od wieku. Proste reguły gry, mnóstwo kolorów i tak samo wiele emocji w trakcie gry to coś, co wyróżnia tą kultową karciankę. Warto również podkreślić, że same kolorowe karty wykonane są solidnie, odznaczając się wysoką jakością. Nawet po wielu rozgrywkach karty nie tracą swojej sztywności, a nadruki na nich się nie zacierają. Idealny wybór dla osób chcących spędzić czas z rodziną czy znajomymi dobrze się bawiąc. Choć w sprzedaży jest wiele różnych odsłon, moim zdaniem klasyczne Uno firmy Mattel to najlepszy wersja tej gry.