Uniwersum DC Joker. Świat

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Album Joker: Świat jak zostało wspomniane we wstępie, nie jest jednolitym dziełem, a zbiorem trzynastu krótkich historii, za które odpowiadają twórcy (scenariusz i rysunki) z trzynastu różnych krajów. Książę Zbrodni adaptowany jest tu przez autorów z takich państw jak:

Hiszpania, Niemcy, Włochy, Brazylia, Meksyk, Czechy, Turcja, Japonia, Korea, Kamerun, Polska, Argentyna, USA. Taka struktura sprawia, że każdy rozdział jest nowym i odmiennym spojrzeniem na mitologię Jokera, w której różni bohaterowie i złoczyńcy widzą go z innej perspektywy.

Komiks pokazuje, jak Joker oddziałuje na świat i na inne postacie z uniwersum. Każda opowieść przedstawia odmienne oblicze tego antybohatera – jego brutalność, szaleństwo i niezwykłą przenikliwość. Ponadto twórcy zatrudnieni do tego projektu starają się również dopasować go do klimatu swojego kraju.

Każda historia to osobne, zamknięte opowiadanie, w którym Joker staje się symbolem chaosu i anarchii. Dzięki temu czytelnik ma okazję zobaczyć, jak ten sam motyw szaleństwa jest interpretowany w różnych kulturach. Decydując się sięgnąć po ten album, trzeba jednak brać pod uwagę jego pewne niedociągnięcia. Zaserwowane tutaj scenariusze są dosyć krótkie, a przez to nie ma co liczyć na nadmierną głębię bohaterów czy świata przedstawionego. Całość opiera się tu głównie na wartkiej akcji wymieszanej z odrobiną dramatyzmu i szczyptą humoru (całkiem niezłego). Najciekawiej pod tym względem wypada moim zdaniem praca Felipe Castilho (Brazylia) najsłabiej zaś scenariusz Inpyo Jeona (Korea Południowa)...

Był „Batman: Świat” (jakieś trzy lata temu), czyli zbiór krótkich historii z Batmanem zrobionych przez twórców z całego świata i w realiach ich rodzimych stron, teraz jest „Joker: Świat”, czyli to samo, ale z uśmiechniętym bandziorem w roli głównej. I podobnie jest pod względem poziomu, czyli nieźle, czasem fajnie, acz nie zawsze w do końca spełniony sposób.

Co robi Joker podczas wakacji w Hiszpanii? W jaki sposób inspiruje naśladowców, tworząc swoje duplikaty w Czechach i Meksyku? Dzięki czemu kameruński Joker znajduje inspirację? Tylko najlepsi scenarzyści i rysownicy z rozmaitych krajów mogą udzielić odpowiedzi na te pytania. Przedstawiamy wyjątkowe historie obracające się wokół jednej z najbardziej fascynujących postaci w popkulturze.

Zasada jest taka sama: różni autorzy z różnych stron świata prezentują swoje wizje. Polskę znów reprezentuje Kołodziejczak i znów mam wrażenie, że jego historia jest mocno pretekstowa i wymyślona jakby na szybko. Reszta? Cóż, najlepiej wypadają tu dwa komiksy – Johnsa i Rubina, reszta jest raczej przeciętnymi ciekawostkami. Poza tym w odróżnieniu od poprzedniego tomu, tego z Batkiem, „Joker” nie ma artystów, których można by nazwać mistrzami. Ba, niewielu z nich jest znanych, poza wspomnianymi można jeszcze wymienić Faboka (no tego każdy fan DC kojarzy), Peraltę i… No właśnie, poza Miyagawa (ten od mangi o Supermanie) czy Gotou (manga „Joker”) są jakoś na naszym rynku kojarzeni, ale ledwie co i raczej przez fanatyków, niż fanów komiksów. I tyle. W skrócie: komiks ciekawostka. Rzecz dla wiernych fanów. Przyjemnie, różnorodnie zilustrowana, ale jako ogół raczej pretekstowa i pozbawiona prawdziwych perełek, chociaż nadal niezła.