Umrę, jeśli tego nie polubisz

„Umrę, jeśli tego nie polubisz” to autobiografia popularnej influencerki Lee Tilghman.

Autorka opowiada w niej, jak ze zwykłej dziewczyny stała się osobą rozpoznawalną nie tylko w Stanach Zjednoczonych, lecz także poza ich granicami. Pokazuje również, z jakimi trudnościami musiała się zmagać, wkraczając w dorosłość.

Alkohol, narkotyki, zaburzenia odżywiania oraz nieustanna pogoń za uznaniem innych to tylko część problemów, z którymi przyszło jej się zmierzyć.

Książka ukazuje emocje młodej dziewczyny, która podczas rozwijania kariery influencerki w pewnym momencie się pogubiła. Początki były niewinne: pierwszy post, pierwsza współpraca, pierwsze upominki od marek. Z czasem jednak oczekiwania obserwatorów zaczęły rosnąć, a ona sama chciała coraz więcej.

Nie chodziło już tylko o publikowanie postów czy relacji z nowym produktem.

Pojawiła się obsesyjna kontrola zasięgów i liczby polubień oraz nieustanne zastanawianie się, czy dany post dotrze do większej grupy odbiorców, a tym samym przyciągnie nowych obserwujących.

Nie sięgam często po biografie, ale ta niezwykle mnie wciągnęła. Zastanawiam się jednak, czy najbardziej urzekła mnie szczerość autorki, czy może fakt, że sami coraz więcej czasu spędzamy w wirtualnym świecie.

Publikujemy zdjęcia z szerokimi uśmiechami i pokazujemy obserwatorom wyidealizowany obraz naszego życia, poświęcając przy tym wiele energii na kreowanie takiego wizerunku.

Największym atutem książki jest szczerość autorki, która nie boi się opowiadać o swoich błędach, słabościach i trudnych doświadczeniach.

Dodatkowo książka została napisana prostym i przystępnym językiem, co sprawia, że czyta się ją szybko i z zainteresowaniem.

Myślę, że książka może być zarówno inspiracją dla osób publikujących treści w mediach społecznościowych, jak i przestrogą, by podchodzić do tego rodzaju działalności z dystansem i nie zatracić się w wirtualnym świecie.

Uważam, że warto sięgnąć po tę książkę, ponieważ pokazuje ona mniej znaną stronę życia influencerów i skłania do refleksji nad wpływem internetu na nasze codzienne życie.

Ta książka naprawdę daje do myślenia. Poznajemy historię Lee Tilghman, znanej jako @leefromamerica , której życie z zewnątrz wydawało się wręcz idealne. Zdrowe posiłki, piękne ciało, uporządkowana codzienność. A jednak za tym wszystkim kryło się bardzo dużo presji, zmęczenia i problemów, o których na Instagramie się nie mówi.

Najbardziej uderzyło mnie to, jak łatwo porównujemy się do takich osób. Widzimy perfekcyjne zdjęcia, rutyny, zdrowe życie i myślimy, że to z nami jest coś nie tak, bo jesteśmy na kolejnej diecie cud, a efektów jak nie było tak nie ma. Że kolejny raz skusiliśmy się na tego batona, którego uwielbiamy, że mieliśmy wstać w weekend o 6:30 i zrobić rano trening, a znowu obudziliśmy się o 9:00 i nie mamy siły na nic. Ta książka pokazuje, że często te idealne życia to tylko wycinek rzeczywistości, często wyreżyserowany, podkręcony, dopasowany do oczekiwań odbiorców.

Bardzo doceniam ją za szczerość. Autorka naprawdę się otworzyła i opowiedziała o trudnych, bardzo prywatnych sprawach. Momentami aż mnie to zaskakiwało miałam wrażenie, że niektóre rzeczy są tak osobiste, że sama nigdy nie zdecydowałabym się ich ujawnić. Czasami nawet myślałam, że to już „trochę za dużo” 🫣

Mimo to właśnie ta autentyczność sprawia, że książka jest tak mocna. Dla mnie jej największą wartością było to, że nauczyła mnie większego dystansu do tego, co widzę w internecie i przypomniała, że za każdym „idealnym” profilem stoi zwykły człowiek z problemami, których nie widać na pierwszy rzut oka.

„Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków” autorstwa Lee Tilghman to jedna z tych książek, które czyta się z narastającym niepokojem — bo choć na pierwszy rzut oka opowiada o świecie idealnych zdjęć i perfekcyjnych poranków, bardzo szybko okazuje się historią pęknięcia, zagubienia i cichego wołania o pomoc. To autobiografia z pogranicza reportażu i literatury psychologicznej, mocno osadzona w realiach współczesnych mediów społecznościowych, ale jednocześnie niezwykle uniwersalna.

Fabuła nie jest klasyczną, linearną opowieścią — raczej intymnym zapisem drogi: od spektakularnego sukcesu influencerki, przez stopniowe uzależnienie od aprobaty innych, aż po moment załamania i próbę odbudowania siebie na nowo. Tilghman prowadzi czytelnika przez kulisy swojej działalności jako @LeeFromAmerica, pokazując, jak bardzo jej życie zaczęło być podporządkowane algorytmom, współpracom i oczekiwaniom obserwatorów. Z czasem każda chwila przestaje być przeżywana „naprawdę”, a zaczyna być potencjalnym materiałem do publikacji. To właśnie ten moment — kiedy rzeczywistość zostaje zastąpiona przez jej cyfrową wersję — staje się osią całej książki.

Bohaterką jest oczywiście sama autorka, ale wokół niej pojawia się cały świat ludzi, którzy powoli tracą znaczenie: przyjaciele zmęczeni ciągłym dokumentowaniem życia, partnerzy, którzy nie potrafią odnaleźć się w relacji „na pokaz”, a także anonimowi obserwatorzy — paradoksalnie najważniejsi, choć zupełnie obcy. To bardzo przejmujące, jak Tilghman pokazuje proces izolacji: im więcej ludzi ją śledzi, tym bardziej jest samotna.

Gatunek tej książki można określić jako autobiografię z silnym komponentem społecznym i psychologicznym. To nie tylko historia jednej osoby, ale też diagnoza pewnego zjawiska — kultury lajków, porównań i ciągłej autoprezentacji. Autorka nie moralizuje, raczej odsłania mechanizmy, które wciągają niepostrzeżenie i bardzo trudno się z nich wyrwać.

Najmocniejszą stroną książki są emocje — surowe, momentami wręcz bolesne. Jest tu lęk, napięcie, poczucie pustki, ale też wstyd i ogromna presja. Czytelnik bardzo szybko zaczyna odczuwać dyskomfort, bo widzi, jak cienka jest granica między „inspirującym życiem” a autodestrukcją. Pojawia się też smutek — szczególnie w momentach, gdy autorka uświadamia sobie, że straciła kontrolę nad własnym życiem. A jednocześnie, gdzieś pod tym wszystkim, przebija się nadzieja — cicha, niepewna, ale obecna.

Podczas czytania towarzyszy silne poczucie refleksji. Trudno nie zadawać sobie pytań: ile z tego świata dotyczy również nas? Czy naprawdę jesteśmy wolni od potrzeby bycia „polubionym”? Momentami książka wywołuje wręcz niepokój, szczególnie gdy uświadamia, jak bardzo media społecznościowe potrafią zniekształcić postrzeganie siebie i rzeczywistości. To nie jest lekka lektura — raczej taka, która zostaje w głowie na długo.

Styl Tilghman jest bardzo bezpośredni, szczery i pozbawiony upiększeń. Nie ma tu literackiego zadęcia ani prób budowania wizerunku „lepszej wersji siebie”. Wręcz przeciwnie — autorka momentami obnaża się aż do granic komfortu czytelnika. Pisze prostym językiem, ale trafia w sedno, dzięki czemu jej historia brzmi autentycznie i wiarygodnie. To właśnie ta szczerość sprawia, że trudno odłożyć książkę.

To książka szczególnie ważna dla młodych ludzi — zwłaszcza tych, którzy dorastali lub dorastają w świecie Instagrama, TikToka i nieustannej ekspozycji. Ale nie tylko. Warto ją polecić również osobom, które pracują w marketingu, mediach czy branży kreatywnej — wszędzie tam, gdzie granica między życiem prywatnym a wizerunkiem zaczyna się zacierać. To także dobra lektura dla tych, którzy czują zmęczenie mediami społecznościowymi i nie do końca rozumieją dlaczego.

To historia o tym, jak łatwo zgubić siebie, próbując być kimś dla innych — i jak trudno później wrócić do punktu wyjścia. Jednocześnie daje coś bardzo cennego: świadomość, że za każdym idealnym obrazkiem może kryć się coś zupełnie innego. I że czasem największą odwagą jest po prostu przestać być oglądanym.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Instagram – idealny świat, w którym widzimy piękne zdjęcia z podróży, spotkań z przyjaciółmi, treningów czy perfekcyjnie wystylizowanych kadrów z domowego zacisza. Influencerzy – wysportowani, świetnie ubrani, z nieskazitelną cerą i fryzurą – polecają kolejny produkt za 1000 zł, który „akurat” dostali w prezencie, a Ty możesz kupić go z ich kodem rabatowym -5%.

Bycie twórcą internetowym stało się dziś jedną z najbardziej pożądanych ścieżek kariery – do tego stopnia, że według badań aż 58% dzieci na świecie chce w przyszłości działać w sieci. Coraz częściej słyszymy też o szkołach średnich, które otwierają profile kształcące w kierunku social mediów – Instagrama, TikToka czy YouTube’a.

I choć gdzieś z tyłu głowy wiemy, że ten świat nie może być aż tak idealny, jak na zdjęciach – to jednak bardzo łatwo o tym zapomnieć.

I właśnie w tym miejscu pojawia się książka Umrę, jeśli tego nie polubisz. Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków autorstwa Lee Tilghman.

Na wstępie zaznaczę, że wcześniej nie znałam jej działalności w sieci, więc tę historię poznawałam zupełnie „od zera”. I może właśnie dlatego zrobiła na mnie tak duże wrażenie – mogłam wejść w ten świat bez uprzedzeń, bez wyobrażeń, bez filtrów.

Autorka zabiera nas w podróż dużo wcześniej, zanim pojawiły się lajki, współprace i zasięgi. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę, której ojciec wnosi do domu komputer – moment, który dla wielu z nas był początkiem czegoś zupełnie nowego. To symboliczne otwarcie drzwi do świata, który z czasem miał ją całkowicie pochłonąć.

Nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, bo to jedna z tych książek, które trzeba po prostu przeżyć samemu. Pewnych emocji i refleksji nie da się streścić – one przychodzą dopiero w trakcie czytania.

To, co jednak zasługuje na szczególne wyróżnienie, to styl Lee. Jej pióro jest niezwykle lekkie, naturalne i autentyczne – czyta się ją tak, jakby słuchało się dobrej przyjaciółki. Nie ma tu sztuczności, nadęcia czy prób „upiększania” rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – jest szczerość, momentami wręcz bolesna, ale podana w sposób, który nie przytłacza, tylko wciąga jeszcze bardziej.

Lee pisze w sposób bardzo obrazowy, ale jednocześnie prosty i przystępny. Potrafi jednym zdaniem oddać emocje, które wielu z nas trudno byłoby nazwać. Jej narracja płynie – nie ma tu zbędnych dłużyzn, a każde kolejne zdanie sprawia, że chce się czytać dalej. To właśnie ten styl sprawił, że pochłonęłam tę książkę jednym tchem – bez przerw, bez odkładania „na później”.

Co więcej, autorka świetnie balansuje między opowieścią a refleksją. Nie moralizuje, nie narzuca swoich wniosków, ale daje przestrzeń, żeby czytelnik sam je wyciągnął. I to działa – bo ta historia zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Uważam, że to szczególnie ważna lektura dla młodych osób, które marzą o karierze w internecie. Pokazuje bowiem nie tylko blaski, ale przede wszystkim cienie życia „dla lajków” – presję, uzależnienie od opinii innych i moment, w którym granica między prawdą a kreacją zaczyna się zacierać.

Morał?

Internet może być pięknym miejscem, ale tylko wtedy, gdy nie próbujemy za wszelką cenę dopasować się do jego filtrów. Bo prawdziwe życie nie dzieje się w idealnym kadrze – tylko poza nim.