Uczeń Nekromanty. Tom 1

Muszę przyznać, że książka jest niezwykle intrygująca. I choć początek szedł mi dosyć opornie, to później akcja zaczęła się stopniowo rozwijać i wszystko zaczęło układać się w całość.

Jest to historia młodego Nekromanty Norgala, ale opowiada ona jego historię od najmłodszych lat. Przy okazji poznajemy również historię życia innych postaci Rothgara, Rothanny oraz całej dynastii Syllonu postaci powiązanych z nimi.

Skomplikowane intrygi, które zawiązały się kilkadziesiąt lat wcześniej, powodowały stopniowe, lawinowe narastanie kolejnych zdarzeń, które miały miejsce w czasie, który jest opowiedziany w powieści. Dochodzą do tego, kolejne nieprzewidziane zdarzenia, które swoją dalszą kontynuację będą miały w drugim tomie.

Gdy już wydaje nam się, że jedna zagadka została rozwikłana, pojawiają się kolejne i znowu czekamy na dalszy rozwój sytuacji.

Forma w jakiej została napisana ta powieść, sprawia że musimy się na spokojnie, z rozwagą zagłębić w jej treść. Mamy tu dużo rozważań poszczególnych postaci na swój temat oraz podejmowanych działań.

Jest sporo przemyśleń na temat natury dobra i zła, oraz zachowań ludzi. Tak naprawdę nie ma ludzi tylko złych lub tylko dobrych, a w każdym z nas jest cała gama zachowań, które powodują, że mamy w sobie odruchy i zachowania i te dobre i te złe.

Aktualnie czytam Maveca (prequel do tomu drugiego, którego postać przewija się w tej książce). Jestem ciekawa tej postaci i czekam na kolejny tom serii. Polecam ponad 920 stron dobrej lektury.

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki „Uczeń nekromanty”, która jest dość obszerna, a mimo to potrafi wciągnąć na tyle mocno, że nie zauważa się faktu, pochłaniania coraz większej części , aż w końcu dobiega się do jej końca. Dlaczego skusiłam się na tą książkę? Bardzo lubię poznawać nowe miejsca, światy i bohaterów, zwłaszcza, kiedy można poznać w nich różne rasy. Kocham magię, a z nią wiedźmy i wszelkich magów, spoglądam tęsknie za elfami i demonicznymi bytami. Mogłoby się wydawać, że w temacie fantastyki poznaliśmy już wszystko, a jednak bardzo wiele jest przed nami.

„Uczeń nekromanty” tego dowodzi, chociaż książka sama w sobie trochę waży, posiadany przeze mnie egzemplarz recenzencki jest ciężki, ale być może dzięki temu mamy kilka wydawniczych perełek. O czym mowa? W książce znajduje się mapa, na której mamy zaznaczone wszystko, co jest nam potrzebne, aby wprawni się poruszać po Syllonie, Świątynię Trzech Księżyców, której członkowie zakonu sprzeciwiają się kultowi bogów, uważając go za szkodliwy, uznają jedynie indywidualną ścieżkę wyborów, pracują nad sobą i poświęcają się medytacji. Na mapie dostrzegamy różne dzielnice, pałac królewski , dwór Wenderlend, czy tez zamek regenta. Nie lada gratka dla miłośnika kartografii w książkach. Każdy rozdział rozpoczyna się cytatem, czy to ludowej pieśni, czy też z zapisków maga-kronikarza, smoczych bajek, czy fragmentów listów władców. Książka jest bardzo dopracowana, na samym końcu mamy także spis ważniejszych postaci i słowniczek podstawowych terminów.

„Każdy akt, z którego rodzi się nekromanta, musi być z definicji akrem nieprawości, aktem gwałtu i zepsucia. Pan Ciemności nie daje swojej mocy pierwszemu lepszemu przybłędzie, któremu roją się marzenia o mocy nad życiem i śmiercią!”.

Rothgar jest mistrzem nekromancji, a zarazem właścicielem dworu Wenderlend, jego rodowód jest dość ciekawy, jest ON bowiem nieślubnym synem Naramira II Okrutnego i Królowej Wiedźmy z Hezrynu. Musicie przyznać, że to brzmi ciekawie, mężczyzna ma także siostrę bliźniaczkę o imieniu Rothanna, która jest mistrzynią alchemii. Rothgar bierze za ucznia pewnego chłopaka, o imieniu Norgal, który został naznaczony od narodzin przerażającym piętnem. Czy to wszystko? Zdecydowanie nie. W Norgalu drzemie coś znacznie więcej, w jego duszy, przyznam, że jest niepokornym uczniem, ale to dodaje historii pewnego rodzaju smaczku. Ma się nauczyć, jak władać nad nieumartymi, jaki będzie tego finał? Co będzie, kiedy tajemnice chłopaka ujrzą światło dzienne? Jak pójdzie mu nauka? Jakim nauczycielem okaże się Rothgar? Kogo Norgal pozna na swojej drodze?

„Urokliwa gra świateł na szczytach okalających dolinę przyciągała jego wzrok, mamiła obietnicą szczęścia, tu, w mroźnym, surowym ale jakże pięknym Hezrynie. Tak bardzo chciał jej ulec…”.

Największe wrażenie zrobił na mnie przedstawiony przez autora świat, planeta z kilkoma księżycami, na której żyją różne istoty, elfy, ludzie, a nawet niziołki. Magia jest wszechobecna w każdej dziedzinie życia istnieją szkoły, które szkolą przyszłych magów jej tajników. Intryga przedstawiona w książce jest bardzo ciekawa, bohaterowie wielowarstwowi, wielobarwni, dobrze wykreowani. Styl pisania autora przypadł mi do gustu, nie musiałam się trudzić, by zrozumieć sensu zdań, po prostu przez nie płynęłam. Może się wydawać, że duża liczba pojawiających się bohaterów może nieco przytłaczać, ale potrafiłam się w tym rozeznać. Mnie to nie przeszkadzało, mam nadzieję, że Wam także nie. W „Uczniu nekromanty” pojawiają się sceny erotyczne i jest ich wiele, jednak nie zalewają sobą fabuły. Przyznam szczerze, że nie sądziłam, że ta książka może być tak dobra. Z reguły patrzę na taką literaturę z lekkim przymrużeniem oka, a tutaj nie musiałam tego zrobić. Cała otoczka zapadła mi w pamięć, jest kilka dość nagłych zwrotów akcji, które Was zaskoczą. Klimat przesiąknięty brudem, zgnilizną, niezwykle mroczny porwie Was w swoje szpony. Czy masz odwagę zapanować nad własną armią nieumartych?

Nikomu nieznana książka którą pożyczyłem od kolegi....a wsiąkłem na dwa dni. Czytałem jak zwariowany. Dawno nie czytałem niczego tak ciekawie napisanego, wciągającego, barwnego. Polecam, zamierzam kupić by mieć własny egzemplarz :)

Dobra mroczna fantasy, bez słodzenia. Napisana bogatym językiem powieść wciąga nas powoli w brutalne, ale jakże ciekawe życie młodego nekromanty. Warto pokonać lęk przed objętością tej książki, bo gdy już historia nas przekona do siebie, to nie będziemy żałować ani minuty spędzonej na czytaniu Ucznia.

Akcja powieści rozgrywa się w Syllonie, kilkadziesiąt lat po Rewolucji Światłości, która zrzuciła z piedestału wiarę w Pana Ciemności – Mor’tyra i narzuciła mieszkańcom wiarę w Pana Światłości. Podobnie jak w czasach Inkwizycji i tutaj nie obyło się bez prześladowań wyznawców innej religii, a najbardziej zagrożeni na utratę życia byli nekromanci. Profesja ta zniknęła z Akademii Magii, a wielu nekromantów straciło życie. Pozostała grupa nadal działała oferując swoje usługi bogatym mieszkańcom oraz przenosząc swoją działalność do podziemia.

Pod opiekę Mistrza nekromancji Rothgara, trafia młody chłopak imieniem Norgal. Młodzieniec przejawia ogromne zdolności w zakazanej profesji oraz wyjątkowe umiejętności telepatyczne. W tajemnicy szkoli się w sztuce władania nieumarłymi, i wiele wskazuje, że jego moc będzie potężniejsza niż jego Mistrza.

Miałam mieszane uczucia względem głównego bohatera. Wychowywany w przekonaniu, że jest kimś wyjątkowym, staje się egocentrykiem nieczułym na cierpienie i ból otaczających go ludzi. Nie próbuje nawet ukryć tego w rozmowach z innymi. Jest samotnikiem i z wielką niechęcią oraz pod przymusem wdaje się w interakcje z rówieśnikami. Towarzystwo ożywionych zmarłych zdecydowanie mu odpowiada. Jest też krnąbrnym uczniem, który nie boi się zadawać niewygodnych pytań. Zyskał trochę w moich oczach, gdy zaczął przejawiać bardziej ludzkie uczucia, ale co wpłynęło na zmianę jego zachowania dowiecie się z kart książki.

Podczas nauki Norgala, autorka wprowadza nas w meandry tajemniczej wiedzy jaką posiadają nekromanci. Razem z uczniem poznajemy kilka sposobów na wskrzeszenie umarłego, władanie energią, sterowanie umarlakami czy powołanie do życia wampira. Wszystko jest przemyślane i zrozumiale wyjaśnione.

W powieści spotkamy się z różnymi rasami oraz magią, w której się specjalizują. Na ulicach Syllonu spotkamy elfy, niziołki, krasnoludy, dylfy, orków oraz wielu mieszańców różnych ras. Prawdziwa parada osobliwości nadająca powieści oryginalny klimat.

Pierwsze 500 stron to swoisty wstęp do wydarzeń, które rozegrają się w dalszej części powieści. Na początku historia rozwija się spokojnie. Autorka wyjaśnia zależności pomiędzy postaciami, opisuje historię królewskiego rodu, którego członkowie mają bardzo podobne rysy, nakreśla spory jakie narosły przez lata panowania obecnego władcy. W drugiej części historia zaczyna pędzić na łeb na szyję, a czytelnik ledwo nadąża za rozwojem akcji. Sensacja goni sensację, skrywane tajemnice wychodzą na jaw, a miasto pogrąża się w szaleństwie i pladze zombie, które dziesiątkują ludność. Narasta poczucie grozy i apokalipsy.

Mimo, że E. Raj bardzo wiele miejsca poświęciła na szczegółowe opisy wyglądu i uczuć postaci oraz miejsc, w których rozgrywa się akcja, to język jakim się posługuje sprawia, że przez karty powieści się płynie. I jak nie przeszkadzało mi to w pierwszej części powieści, to gdy wydarzenia rozwijały się błyskawicznie, takie rozbudowane opisy mnie lekko nużyły, przez co traciłam poczucie grozy, które towarzyszyło bohaterom.

„Uczeń Nekromanty. Tom 1. Plaga” to udany debiut wchodzącej na wydawniczy rynek pisarki. Powieść z mrocznym klimatem, zdradzająca tajemnice tej owianej złą sławą profesji, zachwyci każdego fana dark fantasy oraz apokaliptycznej wizji świata. Mimo dużej objętości, język jakim autorka się posługuje sprawia, że strony uciekają w zaskakującym tempie, a przez powieść się po prostu płynie. W książce występuje duża ilość postaci o podobnych imionach, ale dzięki słowniczkowi znajdującemu się na końcu książki, z łatwością zorientujecie się kto jest kim. Powieść trzyma w napięciu i naprawdę warto poświęcić czas na bardzo rozwinięty wstęp, by przekonać się jak z plagą poradzą sobie nekromanci oraz mieszkańcy Syllonu.

Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję autorce!