Ubierałam arabskie księżniczki

Ta książka to prawdziwa perełka. W sumie przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Na początku myślałam, że będzie to pozycja raczej dla młodszych odbiorców, jednak zabrała mnie w niesamowicie przyjemną podróż do świata pełnego tkanin i kreatywności. Od początku spodobała mi się piękna okładka, bo przecież oczy to pierwsze, co sięga po książkę. Na największą uwagę zasługuje jednak to, co znajduje się w środku. Książkę poleciłam mojej znajomej i kilku innym koleżankom. W sumie polecam ją każdej osobie, która fascynuje się modą czy tradycją.

Byłam bardzo ciekawa tej książki, ze względu na sympatię, jaką darzę od wielu lat Evę Minge. Nie zawiodłam się - lektura to spojrzenie na arabską modę, na tamtejszą kulturę i sposób bycia. Równocześnie autorka nie wyciąga za czytelnika wniosków, lecz zostawia go z tym zadaniem samemu. Podoba mi się to, bo dzięki temu można samemu dojść do wielu rzeczy, zastanowić się spokojnie i nie ma się z tyłu głowy punktu widzenia autorki. Książka jest oryginalna, wciągająca i przyjemnie się ją czyta. Zdecydowanie polecam.

Książka odkrywa przed nami sekrety życia codziennego bliskowschodnich elit, a o nim raczej nie przeczytamy w znanych brukowcach. Dzięki niej dowiedziałam się sporo na temat funkcjonowania świata mody w krajach arabskich oraz losów kobiet pochodzących z tamtejszych rodzin królewskich, bez owijania w bawełnę i powielania stereotypów. Lektura uświadomiła mi, że pieniądze to nie wszystko, a wolność jest cenniejsza od złotej klatki. Można dostrzec w niej pewne mankamenty, jednak autorka nie jest zawodową pisarką, więc można jej to wybaczyć.

Eva Minge wróciła z kolejną książką, tym razem opisując kulisy zamkniętego pokazu w Abu Zabi, który przygotowywała na zlecenie arabskiej rodziny książęcej z okazji urodzin księżniczki. Kto bogatemu zabroni? Nikt, a już szczególnie, gdy jest się bogatszym od wielu naprawdę bogatych ludzi zachodu.

Z „Ubierałam arabskie księżniczki” można liznąć kawałka arabskiej kultury bez stereotypów i przeczytać jak wygląda „zwyczajny” dzień we wcale niepozbawionej przyziemnych problemów rodzinie abuzabijskiego szejka. Można też dowiedzieć się o jednym z największych międzynarodowych procederów przestępczych, który — od lat ścigany przez Interpol — rozgrywa się na salonach Abu Zabi, Dubaju, Stanów Zjednoczonych, Paryża, Sztokholmu, Moskwy... i Polski. Cóż za niespodzianka! Okazuje się, że moralność / niemoralność nie ma płci ani narodowości. Dobrzy i źli ludzie w takim samym stopniu zasiedlają każdą szerokość geograficzną, wyznają dowolną religię bądź żadnej.

Jeśli ktoś słyszał o „Dziewczynach z Dubaju” i myśli, że już wie wszystko to odsyłam do tej oraz poprzednich książek pani Minge, bo to jest dopiero mindblowing, jakie rzeczy dzieją się na tym świecie pod przykrywką fensi-szmensi show-biznesu. I to wcale niekoniecznie nie gdzieś tam na drugim końcu globu — w obcej kulturze ortodoksyjnego patriarchatu — a u nas, z udziałem ludzi, których niekiedy kojarzymy z kolorowych gazet.

Sięgacie po nowych autorów czy czytacie tylko sprawdzonych? Ja czasem sięgam, gdy zaciekawi mnie opis książki. I tak do moich rąk trafiła "Ubierałam arabskie księżniczki" Ewy Minge. Autorka, do tej pory znana jako kreatorka mody, od jakiegoś czasu pisze też książki. To już trzecia, jaką napisała, ale pierwsza, którą czytałam.

Od razu powiem, że nie jest to książka dla każdego, bo niektóre opisy, jakie w niej znajdziecie, naprawdę są brutalne i wywołują wręcz obrzydzenie i szok.

To po trosze sensacja, a po trosze może historia obyczajowa... I naprawdę dobrze mi się ją czytało, choć momentami łatwa nie była.

Jednak dla wielbicieli orientu, arabskich klimatów, wiadomości ze świata wielkiej mody i dużych pieniędzy, to pozycja obowiązkowa. Nie wiem, czy znajdziecie w niej ziarnko prawdy, czy to tylko fantazja autorki, ale naprawdę mnie wciągnęła...i ten wątek sensacyjny...

A opisy przygotowań do pokazu mody, strojów, biżuterii i życia bogatych szejków, czytałam z zaciekawieniem. Szczególnie ten arabski wątek.

Poruszająca i wzbudzająca emocje, naprawdę dużo emocji...i to różnych. Ale jakich, to niech już zostanie moją tajemnicą.

Mimo wydźwięku jaki ze sobą niesie, warto ją przeczytać, bo może być swoistym ostrzeżeniem...a o co chodzi, tego dowiecie się podczas lektury.