Tysiąc pocałunków

Są książki o których ciężko się pisze, nie dlatego, że są tak złe, iż trudno dobrać jakiekolwiek słowa i wykrzesać z siebie konstruktywną krytykę, ale dlatego, że są tak piękne. Kiedy już trafiam na taką powieść mam wrażenie, że żadne słowa nie są w stanie ukazać jej wyjątkowości i w pełni oddać tych emocji, jakie szarpią czytelnikiem podczas lektury. Właśnie taki rollercoaster zaserwowała nam Tillie Cole w swojej najnowszej książce i choć czytałam ze ściśniętym gardłem, przepłakując niemal ¾ treści, nie żałuję ani jednej uronionej łzy.

Tysiąc pocałunków to cudowna, ale bardzo bolesna historia o chłopaku którego serce zostało okrutnie złamane, ale wciąż potrafiło głęboko kochać i dziewczynie, która kochając zbyt mocno podjęła najtrudniejszą decyzję w życiu. Opowieść o dorastaniu i wybaczaniu, o walce z mrokiem i ogarniającym duszę gniewem, ale też świadectwo ścigania się z czasem i wyciskania z niego ile się da. Romantyczne, odrobinę bajkowe, ale pozbawione nadmiernej słodyczy love story z mocnym przekazem i naręczem tak intensywnych, wyżymających łzy emocji, że poruszy najbardziej zatwardziałe serca. To niewiarygodne w jaki sposób Tillie Cole potrafi manipulować słowem, oddziałując na czytelnika na każdym możliwym polu. Wiarygodność i łatwość z jaką autorka uchwyciła łączącą bohaterów więź sprawia, że nie sposób było tego nie poczuć, nie uwierzyć w ich uczucie i nie przeżywać z Poppy oraz Runem każdego życiowego zakrętu, śmiejąc się, płacząc i złoszcząc wraz z nimi.

Tysiąc pocałunków to piękna książka o głębokiej przyjaźni, niezwykłej sile miłości, przeznaczeniu i pełnej determinacji walce. Opowieść, która bez skrępowania obnaża ludzkie uczucia, budzi dawno zapomnianą empatię i uczy czerpać z życia, które jest bardzo kruche, choć tak naprawdę w delikatności tkwi jego siła. Udowadnia, że nie warto tracić ani sekundy, trzeba żyć z całych sił i jeszcze mocniej kochać. Spełniać marzenia, przeżywać przygody, utrwalać chwile. Po porostu otaczać się pięknem.

Z całego serca polecam!

Chwile zamykane w słoiku.

Tak płakałam tylko przy powieści „Gwiazd naszych wina”. Nie, nie… Tak u boku książki nie płakałam jeszcze nigdy dotąd. Czy to dobry wstęp do recenzji? Ktoś mógłby zapytać, po co fundować sobie ból? Czasami warto zrobić wyjątek. A na pewno dla tej historii. O wielkiej miłości, destrukcyjnym rozstaniu, o pięknie każdego dnia i o ponadczasowych wartościach pisze Tillie Cole, w powieści „Tysiąc pocałunków”. Ci, którzy znają twórczość autorki dzięki mrocznym romansom mającym w Polsce premierę w ciągu ostatniego roku, powinni całkowicie odciąć się od wyrobionych opinii. Ta książka to zupełnie inna bajka, choć tej wywołującej ogromne pokłady emocji historii do bajki naprawdę daleko.

ZARYS FABUŁY

Poppy i Rune poznali się mając zaledwie pięć lat. Od tego momentu nierozłączni przyrzekli sobie przyjaźń, ale wkrótce także wieczną miłość. Ich wielkie uczucie miało być nieśmiertelne. Miało… A wszystko zmieniło się w momencie, kiedy ON musiał na jakiś czas wyjechać, a ONA zupełnie niespodziewanie urwała kontakt.

Po dwóch latach pobytu w Norwegii Rune powraca do Stanów Zjednoczonych w miejsce, w którym wszystko się zaczęło. Nie jest już tym chłopcem, którym był kiedyś. Zmieniła go chwila, podczas której stracił serce. Wciąż nie jest gotów, by zapytać ją dlaczego? Nie może jednak wiedzieć o tym, że Poppy nigdy nie przestała go kochać. Jaki był zatem powód, dla którego przekreśliła mające trwać wiecznie uczucie?

POPPYMIN (MOJA POPPY) I WIKING

Celebrująca każdy dotyk dnia, wrażliwa, ale też niezwykle silna dziewczyna. Łobuz, który pod maską pozorów skrywa ciepłe, kochające serce. Tym się stali, kiedy spotkali się ponownie. Na temat tej pary mogłabym pisać wiele. Niejedna ich rozmowa, niejeden gest był powodem przebiegających ciało dreszczy. Szkoda czasu i szkoda słów na to, by zachwycać się nad łapiącą za duszę kreacją tych bohaterów. Tego nie da się opisać i nie da przeczytać. To trzeba przeżyć, w ich towarzystwie.

WZRUSZAJĄCA AKCJA, CZYLI MORZE PEŁNE ŁEZ

Kiedy zaczęłam wkraczać w tę historię, rozpłakałam się po raz pierwszy, nieudolnie tłumiąc łzy. Tak wielki pokład emocji zaserwowany czytelnikowi u boku ledwo co poznanych bohaterów okazuje się nie lada wyczynem. Nie miałam pojęcia, co będzie potem… Akcja tej powieści, uwita wokół rozmów, gestów czułości, wokół piękna życia, ale i niezwykle trudnego tematu, choć tak bardzo bolesna do przetrawienia zostaje podana w tak cudownie kojący smutek sposób, że nie w sposób się oderwać. To jedna z tych lektur, które pozostają z czytelnikiem jeszcze na długo po przewróceniu ostatniej strony. To jedna z tych niosących swoją treścią ogromną lekcję okraszoną wieloma morałami, z których naprawdę chce się skorzystać.

SŁOIK

Tillie Cole wplotła w tę historię nie tylko niebanalne postaci i bogatą we wrażenia akcję, ale także wyjątkowo oryginalny motyw słoika, w którym bohaterka zamyka wszystkie godne uwagi chwile. Dla każdego pomysłu tej książki, dla każdego elementu, dla każdego słowa – wielkie TAK. Trudno napisać cokolwiek mądrego będąc pod wpływem tak potężnie oddziaływującej treści. Niełatwo nakreślić recenzję stając w obliczu jednej z najlepszych powieści, z jakimi miało się kontakt w życiu.

PODSUMOWANIE

Pouczająca, częstująca nadzieją, fundująca szybką lekcję skutecznie ukierunkowującą myśli na właściwy tor. „Tysiąc pocałunków” roztrzaskało mnie na tysiąc kawałków. Oj, ciężko będzie się pozbierać, ale warto było. Polecam wszystkim, w szczególności młodzieży i kobietom lubującym się w powieściach gatunku New Adult, ale uwaga – to nie jest kolejna banalna książka o miłości. O tym jednak musicie przekonać się sami. Nie rozczarujecie się. Tylko pamiętajcie, żeby nie było, że nie ostrzegałam. Może boleć.

[Adres usunięty]

Uwielbiam książki wydawnictwa Filia. Uwielbiam to, w jakich szatach graficznych wydają swoje książki (szkoda, że nie w twardych, albo chociaż ze skrzydełkami, ale co zrobić!). O książce Tysiąc pocałunków słyszałam i czytałam wiele. Same pozytywy i to, żebym przygotowała się w tony chusteczek, bo ta historia, to wyciskacz łez. Nie myślałam, że po Promyczku coś wyciśnie ze mnie tyle łez, a jednak. Wiecie... Tillie Cole potrafiła mnie wzruszyć swoją poprzednią książką Raze, tyle, że była to mocna historia okraszona sporą dawką erotyzmu. A tutaj? Bum bum i czyste uczucia, bez siły, bez przemocy, bez wulgaryzmów... Coś pięknego, ciepłego, smutnego i wzruszającego. Naprawdę jestem zakochana w tej książce.

Początek mnie oczarował totalnie. Można powiedzieć, że przepadłam już od pierwszych stron. Chociaż, gdzieś tak pośrodku tejże powieści coś mi nie zagrało. Sama nie wiem co, ale było coś nie tak. Jakiś zgrzyt pomiędzy moim odbiorem a treścią. Niemniej było to chwilowe niedogranie, bowiem chwilę później oczy mi się zaszkliły, serce mocniej zabiło i wszystko wróciło do normy. Prócz moich emocji. Tillie Cole roztrzaskała moje serce... Nie sądziłam, że jej się to powiedzie, a jednak. Wszystkie słowa na temat tego, że Tysiąc pocałunków łamie serca i wyciska łzy, były prawdziwe! Chociaż w zasadzie nie wylałam potoku łez, to jednak wewnętrznie zadziało się naprawdę wiele.

On: wojownik od małego. Wiking jak się patrzy, silny charakter, upartość, powaga, mroczność, tajemniczość, chęć walki o swoje.

Ona: niewinna, słodka, spokojna, subtelna, urocza dziewczyna o wielkim sercu, które należy tylko do Niego.

Łączy ich wszystko, a dzieli przeszłość, którą da się pokonać. Jednak jest coś, czego pokonać się nie da. Utracony czas i brak czasu - te dwa czynniki sprawiają, że kluczowy wątek tak bardzo zagra na uczuciach czytelnika. Ogarnie go pewna niemoc, żal, smutek... A może nawet nadzieja? Cholera jasna! Cole, tak się nie robi no! Nawet pisząc tę opinię serce mnie boli, kiedy przypominam sobie ostatnie strony. Tak się po prostu nie robi.

Tysiąc pocałunków, to historia jakich niewiele. Historia, która jest tak prawdziwa, jakby napisało ją życie. Każda szanująca się romantyczka powinna ją przeczytać. Oczywiście przygotować się w chusteczki, bo mogą się przydać, w ramię - gdzieś trzeba się wypłakać i przygotować na pogrom emocji - to nieuniknione.

Jest to cudowna, urocza i smutna historia dwojga zakochanych i oddanych sobie całkowicie osób. Historia, która mówi nam, jak wielka jest moc miłości i oddania. Jak ważne są obietnice i jak ważne jest to, by je dotrzymać. Rune i Poppy pokażą Wam jak to wszystko powinno wyglądać, tyle, że coś im przeszkodzi. Czy jest to książka z happy endem? I tak, i nie. Zależy jak odbierzecie lekcję życia, jaką da Wam autorka wraz ze swoimi bohaterami. Ja cholernie mocno Wam ją polecam!

[Adres usunięty]