Tylko żywi mogą umrzeć. Tessa Brown. Tom 1

Książka, na którą wpadłam zupełnie przypadkiem i przepadłam w jej świecie.

Główna bohaterką tej historii jest Tessa, półdemon. Trudni się w odsyłaniu demonów do piekła. Podczas jednej z takiej misji poznaje tajemniczego mężczyznę, który jak się okazuje później jest demonem. Tess nie może go odesłać. ponieważ tylko z jego pomocą jest w stanie uratować świat.

Czy im się uda? Przekonajcie się sami;)

Książka jest na bardzo wysokim, wręcz światowym poziomie i jak dla mnie może konkurować z innymi światowymi książkami. To co się tam dzieje te opisy, te zwroty akcji to jest majstersztyk.

Polecam ją z całego serca. Przeczytajcie i wpadnijcie w świat Tessy;)

Polowanie na niebezpieczne demony, walka ze złem i przeciwstawianie się własnemu pochodzeniu. Oto historia za jaką tęskniłam.

D. B. Foryś zabiera nas do świata paranormal romance, który kiedyś był najchętniej wybieranym gatunkiem wśród młodzieży. Dziś odszedł w zapomnienie i pojawia się zaledwie garstka historii w tym temacie, ale jeśli już są - bardzo chętnie po nie sięgam. Lubie ten klimat, lubię zwariowanych, nadnaturalnych bohaterów oraz te niecodzienne wątki romantyczne, które są chlubą gatunku. Mogę Was jednocześnie zapewnić, że powyższy tom serii Foryś idealnie wpasował się w ramy tych książek i prezentuje sobą wszystko co najlepsze.

To historia Tessy Brown, dziewczyny która szczyci się posiadaniem podwójnej tożsamości. Za dnia jest zwykłą kelnerką, w nocy zaś poluje na demony. Nie wiąże z tym aspiracji zawodowych czy pieniężnych a wewnętrzne rozterki, ponieważ w połowie jest jedną z nich. I nie potrafi tego znieść. Wybuchowa, piekielnie (żeby nie powiedzieć demonicznie) pewna siebie, z ciętym językiem jest bohaterką o jakiej marzymy: przy niej nie sposób się nudzić a tym bardziej nie da się przejść obok niej obojętnie. Już po pierwszych stronach obdarzyłam ją wielką sympatią i z przyjemnością śledziłam problemy z jakimi musiała się zmagać.

Kreacja bohaterów to najlepsza zaleta tej książki. Autorka postawiła na wiarygodność, szczerość i otwartość, więc postacie nie były w żaden sposób przerysowane a charyzmatyczne i świadome swoich losów w fabule. Nie tylko Tessa zasługuje na uznanie, ponieważ wspaniała kreacja jej towarzysza w wątku miłosnym Kiliana również robi swoje. Jest też opiekun dziewczyny, Ksiądz Gabryjel oraz inni poboczni bohaterowie bez których całość nie byłaby taka sama.

Akcja pędzi na złamanie karku. Nie ma miejsca na nudę, ciągle coś się dzieje, fabuła zmienia swój bieg, Tessa pakuje się w przeróżne kłopoty nim rozwikła zagadkę większego zaangażowania demonów oraz zaginionego krucyfiksu. Autorka postawiła na tempo, więc nie ma mowy by czytelnik choćby przez moment nudził się czytając a w dodatku mamy szansę odwiedzić Watykan, Madryt czy Londyn, więc jak sami widzicie jest tego sporo. Wszystko okraszone sporą dawką dobrego poczucia humoru oraz sporej dawki sarkazmu.

Jeśli kojarzycie już skądś tą książkę - macie racje. "Tylko żywi mogą umrzeć" była już raz wydana, dziś jednak doczekała się wznowienia i nowej szaty graficznej. Cieszę się, ponieważ być może w innym wypadku nigdy bym po nią nie sięgnęłam. Tymczasem jestem bardzo zadowolona z lektury, świetnie bawiłam się podczas czytania i bardzo polubiłam się z główną bohaterką. Nie pozostaje mi więc nic innego jak zmierzyć się z kontynuacją.

Tessa nie jest zwyczajną dziewczyną, chodź początkowo mogłoby się tak wydawać. Bohaterka wiedzie podwójne życie. Za dnia jest kelnerką, natomiast nocą zamienia się w żądną krwi łowczynie demonów. Nie jest to zajęcie, które sobie wybrała i z przyjemnością je wykonuje. Nie jest ono również źródłem dochodu, w końcu nikt jej za to nie płaci. Tessa tropi i zabija, gdyż posiada nad demonami przewagę... Jest w połowie jedną z nich. Bohaterka jest osobą dość wybuchową, jednak nigdy specjalnie nie robi nikomu krzywdy. Jej nietypowe zajęcie jest dość niebezpieczne i czasami sprawia, że pakuje się w duże kłopoty. Gdy wydawałoby się, że życie bohaterki bardziej nie może się skomplikować zostaje wezwana do klasztoru, by zbadać sprawę kradzieży krucyfiksu. Początkowo sprawa wydaje się prosta, jednak czym bardziej Tessa się w nią zagłębia tym więcej rodzi się pytań. Dochodzi do tego jeszcze poznanie pewnego mężczyzny, który chce jej pomóc, chodź nic o sobie nie zdradza. Czy razem zdołają rozwikłać tą sprawę, czy może przerodzi się ona w coś znacznie większego, z czym trudno będzie im walczyć?

"Tylko żywi mogą umrzeć" to rewelacyjna książka, w której nie ma ani chwili na nudę. Każda kolejna strona to coraz więcej wydarzeń, które wciągają i trudno się od nich oderwać. Świetny pomysł na historię. Ciekawi, charyzmatyczni bohaterowie, których nie sposób nie polubić. Akcja, która od pierwszej chwili wciąga i utrzymuje ten poziom do samego końca. Książka ma wiele wątków, jednak nie sprawiają one, że nie możemy się we wszystkim rozeznać, a właśnie są tak połączone że wszystko jest jasne, a do tego niezwykle ciekawe. Ta historia to nie tylko walka dobra ze złem, ale również walka z własnymi słabościami i próba ratowania innych przed niebezpieczeństwem. Książka, która posiada wiele barwnych postaci, które wiele wnoszą do historii. Bardzo polubiłam główną bohaterkę za jej charakter, gdyż jest odważna, zawsze walczy o swoje, potrafi zagiąć niejednego swoimi sarkastycznymi uwagami, a do tego dobrze walczy. Lektura o przyjaźni, miłości, rodzinie, demonach, która bawi, ale również momentami wprawia w osłupienie. Bardzo polecam.

"Tylko żywi mogą umrzeć" to powieść, która na dniach ukażała się w nowym i zupełnie odmienionym wydaniu - i bardzo dobrze! Ponieważ jej treść zasługuje na godne reprezentowanie, a okładka - co tu ukrywać - jest przepiękna, magnetyczna i przyciąga wzrok.

Pierwszym co rzuca się w oczy w zetknięciu z cyklem o Tessie Brown jest niesamowity i świetnie dopracowany styl. Bogate opisy, niezliczone sceny walki i rozbudowane, wielowymiarowe postaci. Wraz z główną bohaterką będziemy mieli okazje zwiedzić kawał świata: wylądujemy w Watykanie, Madrycie, Londynie, zahaczymy nawet o kawałek Meksyku.

Fabuła pędzi błyskawicznie. Wraz z bohaterką i jej przeuroczym towarzyszem, który skradnie serce niejednej czytelniczce, zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń i akcji, która nie zwalnia aż do ostatnich stron. W przerwach od brawurowych scen walki doświadczymy kilku... nieco bardziej intymnych zbliżeń, które całości powieści nadają jeszcze większej pikanterii.

Jeśli miałabym do czegoś porównać "Tylko żywi mogą umrzeć" bez wątpienia byłby to cykl o Nocnej Łowczyni, który zresztą uwielbiam. Choć samą powieść czytało się ekspresowo wszystko, czułam, że nie jestem do końca odpowiednim targetem wiekowo i niestety nie zawsze dogadywałyśmy się z główną bohaterką ;).

Ciesze się ogromnie, że powieść Doroty Foryś doczekała się nowej, przepięknej okładki, ponieważ w każdym calu na to zasługuje. Jej ognisty i mroczny klimat świetnie odwzorowuje klimat książki i pasuje do drapieżności głównej bohaterki. Właściwie, nie jednej, ale dwóch przepięknych okładek, ponieważ pierwszy i drugi tom pasują do siebie idealnie, jak również obie cieszą oko czytelnika.

Powieść czyta się bardzo szybko, a zakończenie... Ech, takich rzeczy się nie robi. Więc lepiej się przygotujcie i zaopatrzcie się od razu w oba tomy ;)

Bogiem, a prawdą kawałeczek opisu, który widnieje powyżej powinien mówić sam za siebie. Nie znałam do tej pory autorki, ale kiedy ta seria do mnie przyszła nie umiałam opanować radości. Kocham fantastykę, ale przeważnie czytam coś w stylu czarownic, rycerzy, wojowników itp. A tu na warsztat wjechała łowczyni demonów i to z jakim hukiem!

Co mogę dobrego powiedzieć? Taka literatura to strzał w 10! Tessa to pozornie normalna babeczka, która wiecie ma normalne życie, zaś druga strona jej codzienności wygląda zupełnie inaczej, bo przecież nasza bohaterka jest łowczynią demonów. Tu nie tylko mamy misję. Tu nie tylko mamy zagadkę. Tu nie tylko mamy tajemniczych bohaterów, którzy przyspieszają nasze tętno. Tutaj mamy historię, która wyrywa ze skarpet, bo już nawet nie z butów. Nawet mój małżonek i jego marudzenie, że jest późno, a jutro trzeba wstać do pracy nie namówiło mnie na odłożenie tej książki na bok. To zupełnie było nieważne, szczególnie, że ta historia porwała mnie do cna! Przy tej opowieści nie można się nudzić. Nie ma takiej możliwościowi. Dzieje się sporo, ale całość poprowadzona jest z rozmysłem i zainteresowaniem. Bohaterowie nie zależnie od swojego położenia i kwestii tego czy są – pierwszo czy – drugo planowi mają to coś, co sprawia, że lubi się ich od ręki. Uwielbiam, gdy książka nie nudzi, a akcja nie pozwala nam złapać tchu, chodź nie oznacza to też, że pędzi jak szalona, a my gubimy się na pierwszym zakręcie. Tą książkę zdecydowanie się „zjada”, bo przecież jak już pozwolimy się wciągnąć Tessie w jej przygodę, w jej perypetie to nie będziemy chcieli wracać do realnego świata.

Dla mnie to jedna z lepszych książek tego roku. Ma konkretną fabułę, konkretne postacie, a autorka piszę doskonałym (jak dla mnie) językiem i trafia w serca czytelnika. Śmiało mogę polecać, bo mam wrażenie, że na pewno dacie się uwieść jak ja!

Gdy zobaczyłam zapowiedź tych książek, wiedziałam jedno - muszę to przeczytać! Jako fanka seriali typu "Supernatural" oraz "Buffy postrach wampirów" z przyjemnością sięgam po tego typu pozycje.

Historia opowiedziana przez D.B. Foryś swój początek miała na Wattpadzie, chociaż nie natknęłam się wtedy na nią, tak teraz nadrabiam. Jest ona napisana w narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia głównej bohaterki.

Mocny charakter, cięty język, który z początku może irytować, i umiejętność posługiwania się sztyletem jak mało kto, tak można opisać postać, z którą przyjdzie nam spędzić czas podczas lektury. Tessa Brown za dnia pracuje w barze, a pod osłoną ciemności odsyła demony tam, gdzie ich miejsce - do Podziemi. Pomaga jej w tym wszystkim fakt, że sama jest w połowie jedną z nich. Gdy pewnego dnia z kościoła ginie krzyż, a ona angażuje się w tę sprawę, jeszcze nie wie, jak bardzo wywróci ona jej życie. W książce nie zabraknie humoru, wątku miłosnego i przystojnych facetów, a także dynamicznej akcji, dzieki której nie mogłam oderwać się od książki.

"- Jadę z tobą - zarządził Kilian.

- Nie ma mowy. Powiedziałam ci, że nigdzie się ze mną nie wybierasz. - Pokręciłam głową. - To zły pomysł.

- To świetny pomysł! - oświadczył, pociągając mnie za rękę. - Chodź, pokażemy mamusi, jak wygląda prawdziwy diabeł!"

Zakończenie natomiast wywołało we mnie wiele emocji i choć w jakimś stopniu spodziewałam się takiego obrotu spraw, tak nie byłam przygotowana na to wszystko.

Przeczytałam ją w trzy dni, ale tylko dlatego, że nie mogłam sobie pozwolić na całe dnie z tą pozycją. W tak ekspresowym czytaniu pomógł przyjemny styl pisania, prosty, lekki w odbiorze oraz moja ciekawość, jak potoczą się losy grupy bohaterów. Bo uwierzcie mi, będzie się działo. Książka spodobała się również mojej młodszej siostrzenicy, więc zapewniam, jest ona dla każdego fana takich klimatów. Z pewnością polecę ją mojej siostrze, która także jest fanką klimatów "Supernatural".

Bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytania tej książki, zabieram się w trybie natychmiastowym za kolejną część, mam nadzieję, że równie dobrą, co pierwsza. Zakochałam się również w okładkach, które pięknie prezentują się na półce.

Nadszedł czas na polowanie!

Na kogo będziemy polować? My na nikogo, ale Tessa pokaże co potrafi biegając za demonami.

Uwierzcie jak powiem, że jest barmanką w podrzędnej knajpie w LA? Uwierzcie. Ta dziewczyna jest podejrzliwa, wygadana i bardzo dobra w tym co robi.

Oczywiste korzysta z pomocy różnych specyfików i niebezpiecznych, śmiercionośnych zabawek ale nawet bez tego ma przewagę nad demonami, bo sama jest w połowie jedną z nich.

Tessa nie ma lekkiego życia, ojca nie zna, matka jej nienawidzi, a jej jedynym oparciem jest Gabriel- ksiądz, którego traktuje jak rodzinę. Oczywiście jest jeszcze były chłopak z którym łączą ją skomplikowane relacje i Leo od którego bierze zioła na demony.

Pewnego dnia pojawia się również Kiljan, demon z krwi i kości, który z jakiegoś powodu nie ginie z jej rąk. Od tej pory często na siebie wpadają. Jakie relacje będą ich łączyć? Żeby się tego dowiedzieć przeczytajcie książkę, która swoją drogą jest świetna. Jak tylko się zacznie, ciężko jest przestać. Świat Tessy pochłania bez granic i jedyną możliwością wyrwania się z sideł przygód, jakie przeżywamy razem z bohaterką jest skończenie tej powieści. Oczywiście wcale nie gwarantuję, iż nie sięgnięcie od razu po kolejną część, aby tam wrócić i zobaczyć co będzie dalej, bo ja jeszcze tego samego dnia wzięłam się kontynuację serii i wcale nie żałuję. "Tylko żywi mogą umrzeć" jest drugą książką na mojej liście gdzie bardziej podoba mi się bohater drugoplanowy niż główny. Mowa o Sebastianie, bardzo bym chciała dowiedzieć się o nim czegoś więcej niż do tej pory. Na uwagę zasługuje również ksiądz, nie da się przejść koło niego obojętnie, jest świetną postacią, a jego podejście do życia jest rozbrajające. Osobiście bardzo bym chciała spotkać takiego kapłana, do tej pory niestety nie miałam szczęścia w tym temacie. Książka jest dobrze napisana i szybko się ją czyta, nawet bardzo co w przypadku tej powieści jest minusem bo chciałoby się więcej, a tu nagle koniec. Naprawdę gratuluję świetnie wykonanej pracy, oby więcej takich książek.

Kto będzie lepszym pogromcą ciemnych sił… od pół-demonicy? Tessa Brown prowadzi podwójne życie, próbując oczyścić swoją okolicę z nieczystych mocy. Gdy z klasztoru w tajemniczych okolicznościach znika stary krzyż, kobieta próbuje rozwikłać zagadkę. Nie ma pojęcia, że tym samym wpakowała się w aferę wykraczającą ponad ludzkie rozumowanie.

Gdy ostatnio przyjrzałam się nieco naszemu polskiemu rynkowi urban fantasy zorientowałam się, że właściwie wcale nie mamy takiej literatury jakoś szczególnie wiele. Chociaż mi ta ilość wystarcza to wydaje mi się, że fani tego konkretnego podgatunku fantastyki mogą czuć pewien niedosyt. Książka D. B. Foryś, „Tylko żywi mogą umrzeć” może więc przynajmniej trochę tę lukę wypełnić. Czy jednak naprawdę jest warta uwagi?

Ta powieść zaczynała jako twór self-publishingowy (którego kojarzę jeszcze z tamtych czasów). Obecnie zaopiekowało się nią wydawnictwo Niezwykłe, od razu wydając dwa tomy. Podejrzewam więc, że tytuł jest poprawiony w stosunku do poprzedniej wersji i cieszę się, że nie zabrałam się za nią wcześniej, bo moja opinia mogłaby być jednak sporo gorsza. Szczególnie, że nawet teraz nie mam zamiaru piać z zachwytu. Przyznaję jednak, że czytanie tego debiutu powieściowego wcale nie było męką: chwilami nawet dobrze się bawiłam. Ale po kolei!

Szczerze przyznam, że nawet nie wiem, czy mogę w przypadku „Tylko żywi mogą umrzeć” mówić w ogóle o jakimkolwiek światotworzeniu. To, co znajdziemy wewnątrz to po prostu kalki tego, co już z popkultury znamy. Jeśli czytelnik kojarzy, czym jest „Supernatural”, bądź „Buffy” od razu zrozumie z czym ma do czynienia i raczej nie poczuje się niczym zaskoczony. Właściwie ta książka trochę kojarzy mi się z takim dość tanim serialem, próbującym kopiować szczególnie ten o braciach Winchester, tylko w wersji jeszcze prostszej i bardziej wypranej z czegokolwiek.

Do tego przemielonego przez popkulturę świata autorka wkłada Tessę Brown. Nasza główna bohaterka jest w połowie demonem, który przez całą powieść wypowiada się w pierwszej osobie. Nie wiem, czy Foryś miała taki zamiar, czy nie, ale szczerze przyznam, że ta postać po prostu potrafiła mnie bawić. Głównie dlatego, że Tessa jest tak doskonałym obrazem „typowej kobiety”, że… że chyba bardziej nie mogła taka być. Mówi o sobie, że jest silna i niezależna, by chwilę później narzekać, że nikt jej nie pomaga w noszeniu walizki. Mówi o sobie, że jest nie ufna, ale wierzy i ufa pierwszemu napotkanemu w książce facetowi (wiecie, przystojny był). Ma się za profesjonalistkę, ale jeśli coś jest to spartaczenia… to ona to spartaczy. To wprawdzie nie jest postać, do której czuje szczególną sympatię, ale na pewno kilkukrotnie mnie rozbawiła. Jej męski kompan wydaje się trochę bardziej zaradny, ale powiedziałabym, że to po prostu typowy przystojno-ironiczno-śmieszny męski charakter, który ma przede wszystkim topić serca czytelniczek.

Właśnie, co do topienia serc! Książka, oczywiście, wątek romantyczny zawiera i nie sądzę, by kogokolwiek na tym etapie to dziwiło. Przyznam jednak, że mnie kompletnie nie obszedł. Widzę potencjał w relacji Tessy i Killiana, ale właściwie to byłoby na tyle. Wszystko wydaje się dziać za szybko, za gwałtownie, zbyt naiwnie i głupiutko. Jeśli pani Foryś to czyta – polecam sięgnąć po „Szamankę od umarlaków” Raduchowskiej. Ona zrobiła taką relacje dobrze!

Jak na książkę imitującą „tani amerykański serial o demonach” nie brakuje w niej scen akcji. Właściwie „Tylko żywi mogą umrzeć” na tym się opiera. Ta powieść ma bardzo prosty schemat: mamy trochę ekspozycji, jakiś dialog Tessy i Killiana, a potem scenę akcji, jeszcze jedną scenę akcji, a potem jeszcze jedną i znów: ekspozycja, dialog… akcja. To sprawia, że powieść, mimo bycia lekturą raczej niższej niż wyższej klasy, po prostu nie nuży i pozwala czerpać jakąś przyjemność z czytania.

Jeśli chodzi o kwestie językowe, powiedziałabym, że autorka radzi sobie… ot, tak średnio. Zdania są zbudowane poprawnie i raczej prosto, w przeciwieństwie do na przykład Anety Jadowskiej, u której to pierwsze potrafi kuleć mimo lat profesjonalnego pisania. Ekspozycja wychodzi jednak Foryś dość topornie i nudnawo (jakiś bohater zwykle po prostu siada i wypowiada monolog), podobnie jak popkulturalne nawiązania. W ogóle, to aspekt powieści, który chyba zasługuje na swoją chwilę.

W co najmniej kilku miejscach autorka nawiązuje do jakiegoś dzieła, po czym przy nawiązaniu widzimy gwiazdkę, a na dole strony oficjalny tekst: „To nawiązanie do filmu X [przyp. red.]”. Przyznam, że niezwykle mnie to irytowało. Jeśli nawiązanie jest istotne dla zrozumienia treści książki, powinno zostać wyjaśnione w narracji. Jeśli nie – to ten, kto się domyśli, będzie się dobrze bawił, a ten, kto nie… po prostu to zignoruje. Gwiazdki przy słowach w takim przypadku naprawdę nie sprawdzają się najlepiej. Ponadto zauważyłam, że o ile język używany przez Foryś jest prościutki, tak czasem nagle używa trudnych słów… i znów, zamiast wyjaśnienia znaczenia w narracji, mamy gwiazdkę. Ech. To takie drobne detale, a jakże mnie irytowały!

W trakcie lektury przeszło mi przez myśl, że mimo wszystko „Tylko żywi mogą umrzeć” jest swoistą nowością na współczesnym, polskim rynku fantastycznym. Nie przypominam sobie żadnego obecnie dostępnego urban fantasy, które byłoby tak proste, tak amerykańskie i tak mocno skupione na tym rozrywkowym aspekcie. Foryś chyba w tej chwili najbliżej do Jadowskiej, ale jednocześnie ta toruńska pisarka jednak wykazała się większą kreatywnością. Stworzyła odrębny świat, jego mitologie, potwory, różnorakie postacie. U Foryś w tej chwili nawet nie widzę zalążka czegoś takiego. Ot, dostajemy od niej powiastkę o super (nie)poważnej łowczyni demonów, w której nikt nie przejmuje się światotworzeniem, czy poprawnością historyczną. Hej, wiecie, że 2000 lat temu mieliśmy papier w basenie Morza Śródziemnego? Nie wiedzieliście? To teraz wiecie.

Mimo tego, że to wcale nie jest książka dobra, ja przyznaję, że bawiłam się przy niej całkiem dobrze. Nie było to ani zbyt mądre, ani kreatywne, ale Tessa jest naprawdę absurdalnie przerysowaną główną bohaterką, a ja dawno nie czytałam aż tak skupionej na akcji powieści. „Tylko żywi mogą umrzeć” jest trochę jak średniej jakości kino sensacyjne. Niby wiesz, że w tym nie ma żadnej logiki, niby wiesz, że postacie nie mają głębi, tak samo jak świat przedstawiony… ale oglądasz i nawet, jeśli nie przyznasz się do tego publicznie to w duszy tym dziełem trochę jednak się cieszysz. Jeśli więc szukacie właśnie czegoś takiego to myślę, że po książkę Foryś można sięgnąć. Jeśli wymagacie czegokolwiek więcej – zostawcie. Mimo ograniczonego wyboru, nawet wśród polskich autorów znajdziecie lepsze urban fantasy, zarówno pod kątem światotworzenia, jak i warsztatu autorskiego.

Na mojej półce czeka już tom drugi – szczerze przyznam, że jestem ciekawa, czy warsztat autorki poprawił się po wydaniu pierwszej powieści. Kto wie, może po „Tylko martwi mogą przetrwać” okaże się, że autorka rozwinęła skrzydła? W końcu debiuty mają tendencje do bycia najsłabszymi książkami pisarzy.

Wstyd się trochę przyznać, że dopiero teraz stykam się z twórczością D.B Foryś, mimo wydanych wcześniej antologii, nie miałam okazji, aby przeczytać cokolwiek, co wyszło spod jej pióra. Czas to zmienić, przypadkiem krążąc po otchłani internetowych lektur natrafiłam na pozycję „Tylko żywi mogą umrzeć”, przeczytałam opis i stwierdziłam, że to jest to. Stali czytelnicy wiedzą, że lubuję się w takich tematach, dlatego radość moja była niezmierna, kiedy się okazało, że będę miała możliwość jej przeczytania i napisania dla Was recenzji. Kim jest Tessa Brown? Czym się trudni? Jaką jest osobą? I ile osób jest potrzebnych do rozpętania apokalipsy? Na te pytania postaram się Wam dziś odpowiedzieć.

„Ludzie nie byli z natury źli, a jedynie stawali się tacy, bo tak było łatwiej”.

Główna bohaterka książki „Tylko żywi mogą umrzeć” nazywa się Tessa Brown, jest osobą bardzo twardą i nieustraszoną, a także bardzo zaradną, prowadzi podwójne życie pozostając przy tym niezwykle interesującą osobą. W dzień pracuje jako barmanka w przydrożnej pas adeńskiej "mordowni", natomiast nocą trudni się czymś zupełnie innym, wywołującym dodatkowe pokłady adrenaliny w jej żyłach. Jest łowczynią i poluje na demony, wydaje się być do tego wręcz stworzona, ponieważ ma jeden znaczący atut, jest w połowie człowiekiem, a w połowie demonem. Tessa zna więc wszystkie mocne i słabe strony plugastwa, na które przyjdzie jej zapolować. Jest bezwzględna i bardzo nieprzewidywalna, dlatego też w tym fachu jest najlepsza. Pewnego wieczoru, jak to zazwyczaj bywa otrzymuje zlecenie, które jedynie pozornie niczym się nie różni od tych, które wcześniej przyjmowała. Pozornie, ponieważ kobieta zostaje wciągnięta w odwieczną walkę dobra ze złem, po której opowie się stronie? W końcu w połowie jest demonem, czy cechy ojca zdominują Tessę?

„Każdy jego ruch przybliżał mnie do zagubienia i oderwania od rzeczywistości. Sprawiał, że poza nami nie istniał świat. Jedyną realną rzecz stanowiliśmy wyłącznie my oraz nasze demony. Podniosłam się. Przylgnęłam do niego w chwili spełnienia, by móc zobaczyć bursztynowe spojrzenie. Działało na mnie jak nałóg. Odurzałam się nim i kompletnie uzależniałam. Byłam na kilianowym haju”.

Dobro i zło istnieją od zawsze, od wieków toczą ze sobą zażarte boje, nie przewidując przy tym uczciwości przy wyborze metod do osiągnięcia zwycięstwa. Podobno w miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone, prawda? Znalezienie tajemniczych artefaktów staje się dla niej priorytetem, a finał odzyskania znaleziska może zaważyć o losie całej ludzkości. Wcale nie przesadzam! Rola tajemniczych artefaktów jest niezwykle istotna mogą otworzyć lub zamknąć Bramy Piekieł, problem w tym, komu można zaufać i czy owa misja się powiedzie.

Przeszłość dziewczyny jest bardzo ciekawa, kiedy miała czternaście lat uciekła od matki, która uważała ją za potwora. Podróż, którą przebyła zaprowadziła ją do pewnego księdza Gabriela stacjonującego w Pasadenie. Gabriel przygarnął Tessę i nauczył, czegoś bardzo ważnego, tego, że wcale nie musi być zła, sama odpowiada za swój los, za każdą decyzję, którą podejmuje. Dał jej cel i naprowadził ku temu, aby silna demoniczna kobieta broniła tych, którzy sami się ochronić nie mogą. Ktoś, kiedyś powiedział, że rodzina to nie tylko więzy krwi, czasem tą prawdziwą możemy sobie wybrać sami, tak oto Tessa przeklęta przez własną matkę, odrzucona przez dawne życie znalazła swoją własną drogę.

„Mój puls pędził jak szalony. Z trudem łapałam kolejne wdechy powietrza. Kilkudniowy zarost drażnił podbródek, a smukłe palce wędrowały wzdłuż kręgosłupa, przyprawiając mnie o przyjemne dreszcze, aż marzyłam już jedynie o tym, by zedrzeć z niego koszulę i przytulić się do nagiej skóry”.

„Tylko żywi mogą umrzeć” zabierze Was w ekscytującą, pełną przygód podróż do mrocznego świata, gdzie dobro toczy boje ze złem, prawda ściera się z kłamstwem, a światło stara się przezwyciężyć nadchodzącą ciemność, z jakim skutkiem? Opowieść charakteryzuje się niezwykłą lekkością i bardzo rozbudowanym poczuciem humoru, które zdaje się być naturalną umiejętnością autorki, zupełnie jak oddychanie, ona potrafi rzucać niezwykle sarkastyczne riposty zawsze tam, gdzie jest to potrzebne. Przepadłam w świecie, który był taki, jakim go sobie niejednokrotnie wyobrażałam, poznałam klasyfikację demonów, autorka zademonstrowała sposób kontaktu z zaświatami, a także jak przebiega zawarcie paktu z demonem.

Historię poznajemy z perspektywy Tessy, co sprawia, że lepiej potrafimy się wczuć w jej sytuację, zrozumieć wybory, jakich przyszło jej dokonać.

„Nie zatrzymałam go. Nie zareagowałam. Nie powiedziałam kompletnie nic! Nigdy przedtem nie doświadczyłam czegoś podobnego. Odniosłam wrażenie, jak gdyby ktoś oblał moje ciało wrzątkiem. Skóra płonęła niemal żywym ogniem. Nie mogłam się poruszyć. Obserwowałam tylko jego znikającą w ciemnościach sylwetkę. Zaklęłam. Nie było w nim niczego pociągającego! Tym bardziej nie umiałam zrozumieć, dlaczego go nie odepchnęłam? Czemu, do jasnej cholery, pozwoliłam, by robił mi takie rzeczy?! Czy to wciąż ja? A może mój demon próbował wyrwać się na powierzchnię?”.

D.B Foryś wykreowała niesamowity świat, ale także postaci, nie można nie lubić głównej bohaterki, jest prawdziwą twardzielką, która potrafi okiełznać nie jedno zagrożenie. Wątek miłosny jest prowadzony w taki sposób, że nie przysłania całości, jest jego dodatkiem i dopełnieniem. Jest przede wszystkim ciekawy, niejedno wymiarowy, jestem przekonana, że Kilian się Wam spodoba, jest świetną postacią. To wszystko otulone wspaniałymi dialogami, plastycznością opisów, dbałością o każdy szczegół. Wprost nie mogę się doczekać, aby poznać kolejny tom przygód tej wspaniałej pogromczyni.

Pisanie o książkach, które obejmuję patronatem jest dla mnie zawsze okropnie trudne. To coś więcej niż po prostu napisanie recenzji. Przykładam swą dłoń do czegoś, co według mnie jest nowatorskie, ciekawe, oryginalne. Jak jednak pisać obiektywnie o takich książkach? Ilekroć pracuję nad opinią o takiej powieści czuję się jakbym miała do wykonania podwójne zadanie : przedstawić autora i jego dzieło, zachęcić do przeczytania czytelników i, co bywa niezmiernie trudne, nie popaść w nadmierne zachwyty. Nie da się jednak pisać bez emocji o takich pozycjach, które wciskają człowieka w fotel. Diabelski patronat, który swą premierę miał 23.10.2019, a ukazał się pod szyldem wydawnictwa NieZwykłe to „Tylko żywi mogą umrzeć” autorstwa D.B Foryś.

Kradzież niepozornego krzyża z pewnego klasztoru mogłaby wydawać się błahą sprawą. Jednak wezwana na miejsce zdarzenia Tessa Brown czuje, że to dopiero początek czegoś poważniejszego. Tessa pracuje jako barmanka. Ma również drugie, mniej oficjalne zajęcie- tropi i zabija demony. Wyszukiwanie tych niecnych osobników nie sprawia jej szczególnych problemów. Tessa nosi w sobie piętno – sama jest pół człowiekiem, a pół demonem. Gdy staje do walki władzę przejmuje demoniczna część jej osobowości. Staje się szybsza, silniejsza i jest żądna krwi. Zaginiony krucyfiks okaże się niezmiernie cennym artefaktem. Jeśli trafi w ręce sił zła następstwa mogą być naprawdę straszne... Teresa Brown wraz z grupą przyjaciół stają do nierównej walki z siłami ciemności. Czy uda im się odnaleźć krucyfiks i inne rozproszone po całym świecie artefakty? Czas biegnie nieubłaganie, a światu grozi zagłada. Czy dzielnej kobiecie uda się powstrzymać okrutnego Władcę Podziemia?

„Nie jestem tchórzem. Tchórzem jest ten, kto się boi i ucieka, a ja się boję, ale nie uciekam”- Fiodor Dostojewski. Teresa Brown to nie jest komiksowa bohaterka, która, gdy usłyszy zew walki przywdziewa lateks i za pomocą nadprzyrodzonych mocy zbawia świat. To zupełnie normalna kobieta, a nawet dość przeciętna. Taka jak ja i ty. Jest silna i potrafi bronić swoich racji, ale strach także nie jest jej obcy. Wybrała trudną drogę po której kroczy z podniesioną głową. Ma poczucie humoru i mnóstwo dystansu do siebie. Bywa roztargniona i zagubiona. Jest sobą. Polubicie ją. Niesamowitą rzeczą jest to jakich wiarygodnych i żywych bohaterów udało się stworzyć D.B Foryś. Oprócz Tessy jest to grupka całkiem intrygujących postaci : medium i łowca duchów, ksiądz, który posługuje się mało pobożnym językiem, demon, który opowiada się przeciwko swoim pobratymcom i zakręcony zielarz, który tworzy magiczne mikstury na różne okoliczności. W takim towarzystwie nie można bawić się źle. To w ich rękach znajdą się losy świata. Jak łatwo się domyśleć – będzie się działo. Każda z tych postaci jest inna. Posiada swoje wady i zalety. Łączy je to, że wszyscy bez wyjątku, dopracowani są bardzo szczegółowo. Mają swój język, swój zbiór zachowań, oni po prostu żyją. Już dawno nie trafiłam na powieść, którą cechowałoby tak doborowe i plastycznie nakreślone grono bohaterów. Kolejną bardzo mocną zaletą „Tylko żywi mogą umrzeć” są dialogi. Bez względu na to jakim stylem pisana jest powieść, do jakiego gatunku należy, bardzo często w literaturze uderzają i rażą dialogi. Wielu, uznanych nawet pisarzy, ma spory problem z tworzeniem przekonujących rozmów między bohaterami. Tymczasem Dorota, debiutantka, na tym polu radzi sobie po prostu rewelacyjnie. Świetne i naturalne poczucie humoru, rzetelny i niewymuszony dobór słownictwa są ogromną siłą kreowanych jej piórem dialogów. Czyta się je bardzo dobrze, nie są dłużyznami, co , niestety, często się zdarza i bardzo dużo wnoszą do narracji.

Bardzo trudno jest podporządkować tę powieść do określonego gatunku literackiego. Powiedzieć o niej, że to fantastyka byłoby krzywdzące. Łączy różne style. Znajdziemy tu pasjonującą powieść przygodową, sensację, elementy magiczne, mroczny horror i romans, a wszystko to okraszone urzekającym humorem. To taka książka, która trafi do różnych czytelników i zaspokoi nawet wymagające gusta. Nie sposób się przy niej nudzić. Czytanie „Tylko żywi mogą umrzeć” przypomina spływ maleńkim kajakiem wodami wzburzonej Missisipi. Groza trzyma cię za rękę, strach paraliżuje ciało, zmysły wyostrzają się, a gdy mijasz kolejne zdradzieckie meandry czujesz się jak zdobywca. Ta książka taka właśnie jest. Wyciśnie z ciebie mnóstwo przeróżnych emocji, sprawi, że będziesz się bać, ale także dostarczy ci mnóstwa frajdy. Tu nie ma czasu na wzięcie głębokiego oddechu. Akcja cały czas przyśpiesza, a każda następna strona odsłania przed tobą kolejny frapujący wątek. Jest gwarancją rozrywki na bardzo dobrym poziomie.

Jakiś czas temu miałam przyjemność zapoznać się z antologiami wydawanymi przez Grupę Literacką Ailes. Są to zbiory opowiadań młodych, zdolnych autorek, z których wiele to zupełne debiutantki. Ileż świetnej prozy można tam znaleźć! I w tychże właśnie antologiach poznałam twórczość D.B Foryś. Pomyślałam wtedy, że będzie prawdziwą literacką ucztą moment, gdy ta kobieta wyda powieść. To się stało. W moje ręce trafił jej debiut powieściowy „Tylko żywi mogą umrzeć” , a ja poczułam dumę , myślę że zbliżoną do tej, którą czuje sama autorka. Jest dla mnie fantastycznym doznaniem to, że teraz Tessę Brown mogą poznać wszyscy. I zachwycić się, ponieważ jestem przekonana, że każdy, kto zdecyduje się sięgnąć po tę książkę będzie po prostu oczarowany. Czytam sporo udanych debiutów, ale ten jest na tak wysokim poziomie, że może zawstydzić niejednego topowego pisarza. Pomyślcie, że to dopiero początek pisarskiej drogi Doroty. Dopracowana w każdym najmniejszym nawet szczególe, oryginalna, nowoczesna, śmiała, zabawna. Mogłabym dodać jeszcze wiele epitetów, a to dlatego, że ta powieść wymyka się z ram. Jest czymś zupełnie innym niż to z czym na co dzień w świecie literackim się spotykamy. Jest powiewem świeżości, której tak bardzo brakowało.

Obecne wydanie "Tylko żywi moga umrzeć " to wydanie drugie. Wydawnictwo NieZwykłe podarowuje nam ksiązkę w całkiem nowej odsłonie wizualnej. Mroczna, ale i pełna artyzmu okładka przykuwa wzrok. Kolorystyka idealnie oddaje mroczną, pełną zagadek treść. Przepięknie zostałą ta powieść wydana. Tessa Brown powraca w jeszcze lepszym stylu. Okładka uwodzi i czaruje, a treść sprawi, że wsiąkniecie w ten pełen magii świat na kilka wieczorów. Warto delektować się tą historią. Autorka przukłada duża wagę do estetyki słownej, a to w porównaniu z pędzącą akcją sprawia, że otrzymujemy powieść pełną emocji, barwną i wciągającą. "Tylko żywi moga umrzeć" to kunszt stylu i pomysłowości. Książka, która wprowadzi Was w nowy, nieznany, ale jakże pasjonujący świat. W krainie Tessy nie ma miejsca na złapanie tchu. Tu akcja rozpędza się w tempie ekspresowym, a niezwykle plastyczna kraina demonów pochłania bez reszty.

Wszyscy ci, którzy lubią nowatorskie spojrzenie, cięty język, akcję, która wręcz miażdży swym tempem i niesztampowych bohaterów odnajdą w tej lekturze mnóstwo przyjemności. Jeśli macie odwagę wkroczyć do mrocznego świata Tessy Brown, nie wahajcie się. Każda chwila spędzona z tą powieścią będzie chwilą pełną emocji. Diabelska ocena 6 jest ogromną rzadkością. Zarezerwowana jest dla książek, które nie mają słabych punktów i prezentują wysoki poziom stylistyczny i fabularny. D.B Foryś „Tylko żywi mogą umrzeć” oceniam na 6 i polecam z pełnym przekonaniem

Książka "Tylko żywi mogą umrzeć " to książka z gatunku fantasy , książka w której dzieją się rzeczy nienormalne ,ale za to bardzo wciągające .

Walka z demonami podziemia czyli standard walka dobra ze złem, lecz to nie zwykłe przepychanki .

Tessa Brown nasza główna bohaterka , oczywiście ma swoje wady ,bywa irytująca , ale lubię ją na swój sposób , widzę ją oczami wyobraźni , widzę co musiała przejść wiedząc kim jest.

Tessa to nie zwykła dziewczyna z problemami , ona sama w sobie jest problemem dla innych .

W tej książce polowanie nadchodzi nocą , dziewczyna zabiera nas na walkę z ludźmi opętanymi przez demony , w tej walce są dwa wyjścia , egzorcyzm ,który uwalnia ciało i posyła demona do piekła , bądź piekielne ostrze , które kończy raz na zawsze żywot jednego i drugiego .

Zdarzają się demony wyjątkowe ,albo wyjątkowo zabawne , tu widzimy Kiliana ,demon jak się patrzy ,który stał się wrogiem dla swojego gatunku , jest za razem tym dobrym i tym złym .

W książce tej nie brak przyjaźnij , rywalizacji i walki . Walka ta , nie zawsze kończy się wygraną ,ale zawsze pozostawia po sobie ślady .Tessa jest bardzo dzielna , albo jej wewnętrzny towarzysz jest całkiem przydatny . Ja jestem przyjemnie zaskoczona , czytało się bardzo ciekawie , nie mogłam się oderwać , było napięcie , była prawdziwa wojna i był zdrajca !

Wiecie co ,kiedy nie czytałam , chodziłam po domu "coś tam robiąc" zastanawiałam się co będzie w następnym odcinku .

W książce znajdziemy zabawne dialogi , dziewczyna mimo swojego powołania ,potrafi być zabawna a w towarzystwie Kiliana razy dwa :) Mogła bym pisać więcej ,o nich o całej historii , ale wolę żebyście na własnej skórze to poczuli.

Podoba mi się to , że nasi autorzy a w tym przypadku autorka ma tak genialną wyobraźnię , aby wykreować cały ten piekielny świat , chwilami czułam , jak bym była obecna na polowaniu . Kochani jak się okazuje to jest dobre ,bo nasze Polskie . Cieszę się ,że mogłam przeczytać ,poznać i na prawdę polubić.

Także kochani dajcie porwać się Tessie na polowanie , może razem uda wam się skopać parę tyłków , a może i wy spotkacie swojego demona z piekła rodem :)

Dawno, dawno temu zastanawiałam się jak ludzie mogą czytać powieści fantasy i co oni takiego w nich widzą. Sama po takie nie sięgałam, bo wydawały mi się one bezwartościowe. Dzisiaj z ręką na sercu mogę się przyznać, że nie można oceniać czegoś po co się nie sięga. Moja opinia o powieściach tego typu zmieniła się diametralnie, gdyż dzisiaj nie wyobrażam sobie, że w moim życiu mogłoby zabraknąć takich książek. Te powieści przenoszą nas do świata, w którym wszystko może się zdarzyć, a nasza wyobraźnia może działać na najwyższych obrotach. I to się ceni, naprawdę.

„Ludzie nie byli z natury źli, a jedynie stawali się tacy, bo tak było łatwiej.”

Czego możemy spodziewać się w tej powieści? Niesamowitej przygody z nietuzinkowymi bohaterami, podróżami do niejednego miejsca, odkrywaniem artefaktów i ich transkrypcji, które w rękach Władcy ziemi, mogą wywołać Apokalipsę. Pojawi się również wątek miłosny, któremu mocno kibicowałam.

Główna bohaterka Tessa to pół człowiek, pół demon. Szanuje swoich przyjaciół, nie obdarza obcych zaufaniem na pierwszym kroku. To kobieta, która ma ludzkie uczucia, ale bywają chwile w których jest żądna krwi. Zdecydowanie można na niej polegać, a za swoimi przyjaciółmi jest w stanie pójść nawet w ogień.

„Gdy wyczuwam w tłumie demoniczną energię, rozpoznaję swój cel po tym, że wygląda, jakby kroczył wśród cieni. Jest niewyraźny, jak gdyby spowijała go mgła.”

Narracja poprowadzona jest z perspektywy Tess, dzięki czemu krok po kroku poznajemy jej zamiary, a także uczucia, których z początku stara się za bardzo nie okazywać. Autorka zadbała o to, aby naszej bohaterce nie nudziło się, dlatego czeka na nią wiele przygód. Fabuła nie jest banalna, z całą pewnością nie powiela schematu innych powieści w tym rodzaju. D.B. Foryś doskonale manipuluje losami bohaterów, wzbudzając w czytelniku coraz większą ciekawość. Ich kreacja jest na wysokim poziomie, każdy z nich jest postacią z krwi i kości, zostali stworzeni do konkretnych celów, nie baczą na zagrożenia.

Autorka umiejętnie dawkuje emocje. Czytałam dany rozdział, a kiedy dochodziło do momentu kulminacyjnego, ON nagle się kończył. Momentami doprowadzało mnie to niemal do zawału. Można to poniekąd porównać do tykającej bomby – słyszysz jej tykanie, czujesz, że lada moment wybuchnie, szykujesz się na najgorsze, a tu nagle robi się cisza i kompletnie nic się nie dzieje. I jak tu przetrwać w takiej chwili?

Polubiłam postać Tess, ale moje serce oddałam Kilianowi, a dlaczego właśnie jemu? Koniecznie musicie przeczytać, aby się tego dowiedzieć.

„Każdy jego ruch przybliżał mnie do zagubienia i oderwania od rzeczywistości. Sprawiał, że poza nami nie istniał świat. Jedyną realną rzecz stanowiliśmy wyłącznie my oraz nasze demony. Podniosłam się. Przylgnęłam do niego w chwili spełnienia, by móc zobaczyć bursztynowe spojrzenie. Działało na mnie jak nałóg. Odurzałam się nim i kompletnie uzależniałam. Byłam na kilianowym haju.”

Moim zdaniem Foryś doskonale czuje się w mrocznych klimatach. Umiejętnie wprowadza odpowiedni nastrój, potrafi zaciekawić czytelnika i sprawia, że nie możemy oderwać się od jej powieści. Tutaj ciągle coś się dzieje, nie ma czasu ani na odrobinę nudy. Do tego świetny język i czarny humor autorki, tylko umilają nam czas podczas czytania.

"Tylko żywi mogą umrzeć" to powieść, która trzyma w napięciu od początku do samego końca, wręcz bym mogła powiedzieć, że niejednokrotnie wznieca pożar w naszym sercu. Doskonały styl, niesztampowi bohaterowie i wciągająca fabuła sprawiają, iż ciężko rozstać się z książką choć na moment. Gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję.

Tessa prowadzi podwójne życie, przez co wyróżnia się na tle swoich rówieśników. Posiada też bardzo osobliwe hobby. Za dnia jest kelnerką, a gdy zrzuca z siebie fartuch, staje się łowcą demonów. Tak, demonów. Jest w połowie jedną z nich i zrobi wszystko, by ocalić ludzi przed swoimi pobratymcami.

Gdy dziewczyna myśli, że jej życie nie może skomplikować się jeszcze bardziej, zostaje wysłana do klasztoru, by zbadać sprawę kradzieży krucyfiksu. Na jej drodze staje Kilian, tajemniczy mężczyzna, który chce pomóc Teresie w jej misji.

„Tylko żywi mogą umrzeć” autorstwa D. B. Foryś to zdecydowanie jedna z lepszych książek literatury fantastycznej, jaką miałam okazję przeczytać.

Fabuła książki jest zdumiewająca. To dopiero pierwszy tom, a od samego początku możemy świetnie rozeznać się w całej sytuacji, ale żeby nie było tak łatwo, to autorka wprowadziła wiele ciekawych wątków, które świetnie urozmaicają całość powieści. Z pewnością przy tej pozycji nie da się nudzić.

Dorota do swojej książki wniosła bardzo wiele. Motyw odwiecznej walki dobra ze złem w takim wykonaniu jest bardzo satysfakcjonujący. Do perfekcji opracowała każdy szczegół i nie ma możliwości, żeby ktoś zgubił się gdzieś w całej fabule. Ma świetny styl i wyczucie. Nie przeciąga tego, co nie potrzeba, by trochę nas zmylić. Po niej po prostu nie można się niczego spodziewać. Akcja toczy się cała czas, momentami zwalnia, ale tylko dlatego, żeby pokazać nam to, co dzieje się w życiu prywatnym bohaterów. Dzieje się dość sporo, bo romans też jest gwarantowany. Możemy liczyć też na sporą dawkę humoru i liczne sceny walki oraz zwiedzić kawałek świata.

Postać głównej bohaterki jest intrygująca. Została stworzona od początku do końca i nic nam nie umyka. W połowie jest pół demonem, więc samo to sprawia, że jest ciekawa. Ma wyjątkowe cechy, które odziedziczyła po jednym z rodziców. W pewnym sensie ułatwiają jej życie, ale są również powodem do jego komplikacji. Tessę polubiłam od samego początku za sprawą jej charakteru. Jest odważna, potrafi stawiać na swoim, nie przejmuje się głupotami, jest sarkastyczna i posiada cięty język. Poza tym nieźle kopie tyłki. Nie jest też doskonała i nie robi z siebie pępka świata. Jej też czasem podwinie się noga, w końcu jest tylko pół demonem.

Odnoszę wrażenie, że w tej książce nie ma postaci drugoplanowych, chociaż wszystko jest przedstawione z punktu widzenia głównej bohaterki, to reszta bohaterów ma w całej historii swój udział. Przyjaciele Tessy są również moimi. Dorota nie zapomniała o tym, by każda postać była na swój sposób wyjątkowa. Ksiądz, egzorcysta, demony, zielarz i ciasteczkowy potwór. Niezła ekipa, ale każda z tych osób jest niezwykle barwna i w pewien sposób zachwycająca.

Moim zdaniem całość książki „Tylko żywi mogą umrzeć” wyszła idealnie, a finał książki Was zaskoczy. Zresztą jak większość sytuacji w tej książce.