Tylko morze zapamięta

Tylko morze zapamięta to najnowsza książka Moniki A. Oleksa.

Jest to moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki. Kiedyś byłam zachwycona powieścią Spacer nad rzeką... dziś jeszcze mocniej zachwyciła mnie ta książka.

Jest to historia miłości... pięknej , prawdziwej lecz nieszczęśliwej.

Kiedy Maks po 12 latach wraca do Polski musi zmierzyć się nie tylko ze wspomnieniami ale także ze smutną rzeczywistością.... chorobą matki i wiadomością że Beata jego największą miłość nie żyje.

Maks stara się dzielnie przyjąć te wszystkie wiadomości....jednak nie jest łatwo. Ucieka często nad morze gdzie kiedyś często spędzał czas z Beatą i gdzie ona zginęła.

Jak wyglądało ich życie przed wypadkiem Beaty i wyjazdem Maksa dowiemy się z lektury. Zdradzę tylko że narracja w ciekawy sposób miesza teraźniejszość z przeszłością... piękne listy Beaty które pisała do Maksa ... oraz jego chęć dotarcia do prawdy powoduje że książkę czyta się naprawdę na jednym wdechu.

Polecam wszystkim... tym bardziej że będzie kolejny tom

Jestem świeżo po przeczytaniu ponad 400-sto stronicowej powieści Moniki Oleksa pt."Tylko morze zapamięta" i wciąż zastanawiam się, w jaki sposób napisać recenzję by Was zaciekawiła. Zaciekawiła nie dlatego, bo książka okazała się niewypałem, tylko dlatego aby chociaż w 1/10 oddać to co czuję po lekturze tej wyjątkowej powieści.

"Dopiero gdy coś się w tym życiu załamywało, przychodziła spóźniona refleksja, że przecież od zawsze chodziło o coś więcej niż zmaganie się z codziennymi udrękami. W takich chwilach jak te spędzone w szpitalu człowiek tęsknił za smakami, zapachami i za świeżym powietrzem, pozbawionym zaduchu choroby. W takich chwilach człowiek doceniał życie, nawet te najprostsze, najuboższe. I bardzo się tego życia trzymał uświadamiając sobie, że zastępczego nie dostanie."*

"Tylko morze zapamięta" to powieść, która już samą okładką skłania nas do zgłębienia jej treści. Przepiękny widok morza skąpanego w zachodzącym słońcu, zachęca do otwarcia książki i poznania historii bohaterów. Bohaterów, którzy mają na swoich barkach bagaż życiowych doświadczeń.

"Tylko morze zapamięta" zawiera w sobie piękną i niezwykle pouczającą lekcję życia, choć chyba niekoniecznie takiego o jakim marzymy. Autorka przedstawia nam historię nasyconą miłością, tęsknotą, cierpieniem, śmiercią oraz zagadką, które powodują, że naprawdę trudno odłożyć powieść w trakcie czytania. Ja przeczytałam ją, można rzec jednym tchem.

„Nasze życie składa się z tysiąca niewiadomych. Dochodzisz do zakrętu i nie wiesz, co za nim zastaniesz. Czasami wydaje ci się, że droga, którą wybrałeś, jest tą najwłaściwszą, ale już po kilku krokach orientujesz się, że prowadzi cię donikąd. Za późno jest jednak na to, aby zawrócić.”**

"Tylko morze zapamięta" to opowieść o tym, jak niedomówienia mogą zniszczyć szansę bycia z ukochaną osobą. Niepotrzebne słowa , błędnie wyciągnięte wnioski, męska, urażona duma, samotność w małżeństwie, tęsknota za ukochaną osobą...to wszystko znajdziecie na kartach tej niezwykle życiowej książki.

Na początku wspomniałam o tym, że bardzo chciałam przeczytać najnowszą powieść Moniki Oleksa. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że przy piórze tej pisarki potrafię się wyciszyć i zrelaksować nawet wtedy, gdy tematyka jest trudna, smutna, przygnębiająca. Pięknymi sentencjami umiejętnie wplecionymi w tekst, pisarka wskazuje na to co w życiu najważniejsze, oczywiste, a jednak zapomniane przez wielu z nas. Książki Oleksy nie są z tych, które można przekartkować i odłożyć na półkę. Z całą pewnością też, Monika Oleksa nie jest pisarzem, koło którego można przejść obojętnie. Ja do tej pory, mimo znanego nazwiska pisarki, nie zawiodłam się na jej powieściach, tak jak to zdarzało się w przypadku innych pisarzy. Mało tego, w moim odczuciu każda kolejna książka jest jeszcze lepsza od poprzedniej. Dodatkowo chciałabym wspomnieć, że w przypadku powieści "Tylko morze zapamięta", ogromne wrażenie zrobiły na mnie, przepięknie opisane przez Oleksę nadmorskie klimaty. To właśnie one spowodowały, że czułam jak wraz z bohaterami spacerowałam po plaży i wdychałam nadmorską bryzę, a szum fal i śpiew mew, słyszę do tej pory.

MAKS I KOBIETY, CZYLI SŁOWO O BOHATERACH

Głównym bohaterem powieści, którego losy zostały przedstawione przez narrację trzecioosobową, jest Maks, dojrzały mężczyzna, który wciąż zmaga się z niestabilnym emocjonalnie życiem. Nieszczęśliwy, rozdrapujący rany przeszłości, niepotrafiący odpuścić. Z drugiej strony dociekliwy i mający w sobie pokłady dobra, które po trochu co jakiś czas zaczyna uwalniać. W tej niezwykłej przygodzie zwanej losem towarzyszy mu schorowana mama Adela, z powodu której z Islandii trafia na powrót do rodzinnej Polski. Nie jednak przedstawicielka starszego pokolenia, a trzy kobiety w nieco młodszym wieku budują pajęczą sieć fabuły, bazującą na rozmaitych relacjach. Przez to, że nie do końca sprecyzowanych, ciekawszych. Jest Arleta, z którą spędza upojne noce, kobieta, z którą już kiedyś łączyła go luźna więź. Dziewczyna zdająca się być aktualnym lekarstwem na jego troski. Jest Beata, istniejąca tylko we wspomnieniach, listach, w relacjach innych osób. Wszak z jej postacią wiąże się ogromna tajemnica stanowiąca meritum tej powieści. Na koniec pozwolę sobie przywołać postać Irki, dość irytującej w przeszłości, teraz na pewno bardzo uczynnej, wspierającej. Choć z Maksem łączy ją na razie choroba matki i przyjacielska więź, mam wrażenie, że w tej kwestii autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

NIESZCZĘŚLIWA MIŁOŚĆ I INNE WĄTKI, CZYLI WIELOBARWNY WYMIAR TREŚCI

Wspomniałam na początku o wielobarwnym wymiarze tej powieści. Naprawdę ciężko przywołać tutaj wszystkie poruszone przez autorkę wątki, nie pominąwszy któregoś. Tyle się tutaj dzieje. Absolutnie miałam jednak uczucia przepychu, wręcz przeciwnie, mnogość postaci drugoplanowych z jedną, główną dominującą, zapewniła czytelniczą przygodę, od której ciężko było mi się oderwać. A wszystko w towarzystwie umiaru, wiarygodnego wydźwięku, emocji. Spoiwem treści jest oczywiście miłość, ta nieszczęśliwa – która nadaje historii goryczy oraz ta gdzieś słabiutko rodząca się w tle. Na drugim miejscu kwestia tajemniczych okoliczności śmierci jednej ze wspomnianych wcześniej kobiet, prywatne śledztwo i szokujące odkrycia. Sekrety skrywane przez ludzi, poruszający obraz choroby i odchodzenia, konfrontacja z wrogiem.

CLIFFHANGER

Przyznam, że zdziwiłam się finałem, bo przecież wciąż pozostało jeszcze tyle znaków zapytania, bez odpowiedzi. Napis „koniec części pierwszej” jednak wiele wyjaśnił. Będzie następny tom, a ja już wiem, że obligatoryjnie po niego sięgnę. Bo zafundowany przez Monikę A. Oleksa cliffhanger nie pozostawia innego wyboru.

PODSUMOWANIE

W tle Bałtyk, zapach słonej wody, rybackie kutry i wysokie fale. Wzbudzone morze i zarazem morze emocji. Dotąd przeczytałam wszystkie powieści tej autorki i choć każda z nich ma w sobie coś wyjątkowego, tę zaliczam do najbardziej udanych, na równi z „Miłość w kasztanie zaklęta”. Autorka wyraźnie rozwinęła swój warsztat i tym razem z pewnością pokazała, że tak wiele intrygujących zdarzeń ma czytelnikom do przekazania. Wszystkim wielbicielom powieści obyczajowych szczerze polecam. A ja niecierpliwie doglądam już dalszego ciągu.

[Adres usunięty]