Tusz. Księgi Skór. Tom 1

Jakiś czas temu zrobiłam swój trzeci tatuaż. Od dziecka wiedziałam, że chcę nosić ozdoby na swojej skórze. Była to moja świadoma decyzja, bo w naszym świecie nie jest to wymóg. W "Tuszu" społeczeństwo musi się tatuować, nie mają wyboru jak my, ale kochają to. Uważają, że jest to piękne, gdy umierają, a ich skóra zmienia się w księgę, z której czytają i którą trzymają w domu jak świętość. Na ciałach bohaterów powstają oznaki ich wieku, imię nadane przez rodziców, profesja, coś związane ze ślubem i wszystkim co ma wpływ na ich codzienność. Mówi się, że niektórzy ludzie potrafią czytać z innych jak z otwartej księgi, ale prawda jest taka, że wszystko co dzieje się z naszą duszą zawsze pozostaje ukryte. W "Tuszu" alternatywny świat mówi o tym, że każdy powinien być otwarty na wszystko co go otacza, a niektórzy bohaterowie - czytający są w stanie opowiedzieć historię życia drugiego człowieka na podstawie tego co przedstawia atrament na jego skórze.

Głowna bohaterka to Leora, która na naszych oczach wybiera profesję, przeżywa śmierć ojca, jak się okazuje rebelianta i staje przed wieloma ważnymi wyborami, które ważyć będą całą jej przyszłość.

Czytało mi się przyjemnie, czas upływał szybko, jednak do końca nie byłam pewna czy sięgnę po kontynuację. Dopiero ostatnie strony przekonały mnie, że chcę znać dalszą historię. Nie mogę tak tego zostawić bez poznania co dalej.

Ten antyutopijny świat to fascynujące spojrzenie w przyszłość, choć bywa i przerażające. Szczerze mówiąc, obdzieranie ze skóry i tworzenie z niej książki nie brzmią zbyt dobrze. Dziwne było dla mnie to, że nie można żyć w pamięci bliskich zwyczajnie jako wspomnienie, a jako książkę stworzona ze skóry, nad którą się modlą.

Możecie tu spotkać także dużo baśni w nowych odsłonach, dostosowanych do dziwnego społeczeństwa. Widzę tu głębsze znaczenie, jednak poczekam na Tom II, aby sprawdzić, czy miałam rację.

Książka mi się podobała. Jest czymś nowym, ale wolałabym ją jednak w bardziej dorosłym wydaniu, bo ma ogromny potencjał.

Krótko mówiąc książka jest dobra!

,,Tusz" Alice Broadway to nietypowa historia, gdzie ludzkie historię są zapamiętywane przez tatuowanie skóry. Jestem pewna, że nie spotkaliście się nigdy z takim tematem w książce i muszę przyznać, że jest ON na dobrym poziomie. Lektura wprowadza nas w świat pełen kontroli, lecz także pełen baśni. Nie da się nie oczarować tą książką, poznajemy stare historie ich ludu jak i widzimy odziałowanie legend w teraźniejszość. Główna bohaterka to dobra postać i nie da się jej nie polubić.

Uważam, że warto sięgnąć po tę pozycję i poznać inną historię od tych co czyta się na okrągło.

Zachęcam was do sięgnięcia po ,,Tusz" i mam nadzieję, że spodoba wam tak samo jak mi!

Ig- [Adres usunięty]

Bardzo podoba mi się świat, który kreuje autorka. Na samym wstępie otrzymujemy mapkę, by łatwiej móc sobie wizualizować przygody bohaterów. Alice Broadway jest bardzo konsekwentna w tym co robi. Od początku tworzy bardzo dopracowaną historie. Przemyślała reguły, zasady i stworzyła nową religię, którą wyznają wykreowane postacie. Podoba mi się, że w całej tej otoczce używa dużo realizmu, ludźmi targają problemy znane z prawdziwego życia. Emocje postaci są namacalne, a dialogi jak żywe. Nie ma tu czarów i magii. Głównym wątkiem są tatuaże, jednakże niektóre osoby mogą je czytać, w ich oczach historie na ciałach ożywają.

Polecam od razu kupić calą serię.

„Lepiej nikogo nie kochać. Ludzie i tak cię zdradzą.”, czyli wyjątkowo udany debiut, który zachwyci nie jednego fana książek młodzieżowych.

Pierwsze co mi się rzuca w oczy to okładka. Jest śliczna i ciężko przejść obok niej obojętnie. Tusz to kolejna książka fantasy, którą miałam przyjemność przeczytać. Ostatnio trafiam na same dobre historie, a po intrygującym opisie Tuszu spodziewałam się tego samego.

Każde zachowanie, każdy uczynek, każda ważna chwila zostawia ślad na Twojej skórze. Leora jest przekonana, że jej zmarły ojciec powinien zostać zapamiętany na zawsze. Wie, że zasługuje on, aby wszystkie jego tatuaże zostały usunięte i przekształcone w księgę skóry jako dowód dobrego życia, jakie wiódł.

Jednak kiedy odkrywa, że jego tusz zmieniono, a księga jest niekompletna, zaczyna się zastanawiać, czy tak naprawdę kiedykolwiek go znała.

Alice Broadway debiutuje tą książką i miałam pewne obawy, ale jak się później okazało – niepotrzebnie. Już po kilkunastu stronach tak wciągnęłam się w świat wykreowany przez autorkę, że trudno było mi oderwać się od niego choćby na moment. Mamy tutaj fantastykę, która została mistrzowsko połączona z utopią. Autorka wplotła w swoją historię kilka mitów, baśni i legend – a to urozmaica fabułę i nadaje jej nutkę tajemniczości.

Bardzo spodobał mi się pomysł na fabułę – na skórze ludzi znajdują tatuaże, które opowiadają ich historię. Człowiek przez to czuje się praktycznie nagi – inni mogą szybko dowiedzieć się o nim wszystkiego. Po śmierci natomiast ze skóry wykonuje się księgi, dzięki czemu zmarły jest nadal w pewien sposób obecny. Jest dosyć okrutne, zważywszy na to, że osoby, które w swoim życiu popełniły jakieś grzechy, mogą zostać zapomniane poprzez spalenie ich ksiąg. Z takim pomysłem się jeszcze nie spotkałam i z coraz większym zaciekaniem śledziłam tę historię.

Nie jest to książka, gdzie akcja będzie pędzić niczym rollercoaster. Mamy za to spokojną fabułę, która krok po kroku będzie wyjaśniać, jak działa świat stworzony przez Broadway. Autorka stara się w bardzo dokładny sposób zaznajomić nas z prawami, jakimi rządzi się ta rzeczywistość i jednocześnie nadal czujemy ciężar tajemnicy. Z każdą kolejną stroną historia ojca Leory będzie odkrywała kolejne sekrety, co zmusi dziewczynę do przewartościowania swoich wartości.

Książka trochę przypomina mi serię Niezgodna (podział społeczeństwa) czy też Igrzyska Śmierci (tutaj trochę Leora przypominała mi Katniss Everdeen). Mamy społeczeństwo, które dzieli się na wytatuowanych ludzi, czyli tych dobrych i Nienaznaczonych – tych złych (a przynajmniej tak właśnie uważa główna bohaterka, ale im dalej zagłębia się, tym nabiera coraz większych wątpliwości).

Gdybym nie wiedziała, że jest to debiut, nigdy sama bym tak nie stwierdziła. Książka jest napisana lekkim językiem i czyta się ją płynnie. Sama historia wciąga od pierwszych stron. Alice Broadway pozytywnie mnie zaskoczyła i sprawiła, że teraz nie będę mogła się doczekać, aż przeczytam kolejne tomy (szczególnie po takim zakończeniu, jakie zaserwowała nam autorka w Tuszu!). Książka spodoba się młodzieży, ale myślę, że fani fantastyki znajdą tutaj także coś dla siebie.

Prosta fantastyka młodzieżowa, ale podobał mi się motyw wokół, którego obraca się fabuła. Lekka i przyjemna, dobra na wieczór pod kocykiem. To dopiero początek historii, z chęcią sięgnę po drugi tom.

Bardzo przyjemna rozrywka, niekiedy wzruszająca. Autorka dobrze przedstawiła kulturę i historię społeczeństwa naznaczonych. podczas lektury poczułam pewną więź z główną bohaterką co pozwoliło mi lepiej odczuć jej emocje. Jedną z wad tej książki był brak jakiegoś większego przesłania, przez co szybko zostanie zapomniana i jest czystą oraz szybką rozrywką. Cała trylogia jest w ciekawy sposób ze sobą połączona, choć są to młodzieżówki warto je przeczytać [Adres usunięty]. dla ciekawego świata przedstawionego.

1234567890123456789012345)789012345678901234576890

Piękna i porywająca historia. Końcówki się trochę spodziewałam ale mimo wszystko podobała mi się. Środek trochę się ciągnął, ale dało się to przeżyć. Ogólnie polecam.

🦊Recenzja 🦊

Opowiada ona o ludziach którzy najważniejsze swoje wspomnienie zapisują na ciele w formie tatuażu. Nasza główna bohaterka marzy aby zostać tatuażystką. Musi odkryć jakie tajemnice skrywała jej matka i ojciec. Więcej wam nie powiem mosicie się przekonać czytając tą książkę 🦄. Dla innych historia może być trochę obrzydliwa bo początek faktycznie taki jest. Końcówka łamie serce i zmienia całą historię jakbyście się wogulę nie spodziewali 😅. Do bohaterki nie czułam zbytniej sympatii ponieważ według mnie była tak średnio wykreowana przez autorkę. Na początku czytania tej książki miałam bardzo mieszane uczucia 💕. Symbole które ludzie w historii mają na ciele są bardzo interesujące i bardzo tajemnicze. Nasza główna bohaterka umie je odczytywać za pomocą daru. Baśnie które są wplatane w historie są przepiękne i bardzo przyjemnie się je czyta ❤. Nie podobało mi się postępowanie mamy głównej bohaterki 😅. Czytało się jej wypowiedzi strasznie dziwnie i to jedynie tak bardzo mi przeszkadzało. Wydanie jej jest jak z bajki złote złocenia to marzenie każdego książkoholika. Cudowna książka i bardzo polecam cała trylogie 🐮🐷🐮

"Każdego ranka budzimy się jako nowa osoba. Przeszłość nie musi cię definiować, Leoro. Twoje błędy nie są wieczne. Odkupienie jest możliwe. Zawsze."

~

Długo zwlekałam z czytaniem "Tuszu". W jednym momencie bardzo dużo osób się za to zabrało, co mnie dosyć zniechęciło. Jednak całe to nagłośnienie książki według mnie było jak najbardziej warte! Pierwszy tom cyklu "Księgi skór" zdecydowanie trafia do grona najlepszych książek jakie przeczytałam w tym roku, jak i do ogólnych ulubieńców. Aż ciężko pomyśleć, że książka to debiut autorki. "Tusz" wprowadza nas w świat, gdzie na skórze człowieka tatuuje się symbole odzwierciedlające każdy uczynek, wydarzenia i zachowanie danej osoby. Po śmierci tatuaże zostają usunięte i przekształcone w księgę skóry, która stanowi upamiętnienie, jak i dowód nieskalanej duszy zmarłego. Leora, główna bohaterka, w momencie, gdy umiera jej ojciec, jest święcie przekonana, że nie zostanie ON zapomniany. Nie znała osoby o czystszym sercu niż on. Jednak, kiedy odkrywa ona, że księga jest fałszywa, przez myśl przechodzi jej kim jest osoba, którą przez lata nazywała swoim ojcem.

Sam pomysł na fabułę tego cyklu jest świetny i bardzo oryginalny. Dodatkowo historia jest opowiadana w taki sposób, że z chęcią się ją czyta, a od książki ciężko się oderwać. Klimat tajemnicy jaki panuje wokół głównego wątku, to tylko ogromny plus nadający charakteru całej opowieści. Co tu dużo mówić, "Tusz" mogę nazwać swego rodzaju odkryciem roku 2020, a po kolejne tomy, czyli "Iskrę" oraz "Bliznę" zamierzam sięgnąć jak najszybciej, bo pierwszy ogromnie mnie przekonał do dalszego czytania. Bardzo, ale to bardzo polecam zapoznanie się z debiutem Alice Broadway. Jest to coś nowego pośród literatury, dlatego nawet jeżeli historia nie ujmie was tak samo jak mnie, to będzie ona idealną odskocznia od schematów, które już znacie.

Recenzja była publikowana na innych portalach.

Pomysł dobry ale wykonanie niekoniecznie. Powieść "Tusz" ma wiele cech, które mogłyby sugerować, że jest to naprawdę udany debiut. Piękna okładka, nietuzinkowy pomysł na fabułę i kreacje świata. Niestety, według mnie autorka nie do końca podołała temu wyzwaniu. "Tusz" to pierwszy tom serii Księga skór, w którym społeczność naznaczana jest tatuażami przez całe swoje życie. Mają one symbolizować najważniejsze wydarzenia człowieka, jego cechy, charakter, pracę, hobby itp. a po śmierci z ich skóry tworzy się księgę, dzięki której człowiek zostaje zapamiętany. Oczywiście są tez buntownicy, którzy nie wierzą w powszechne idee i nie naznaczają swojej skóry. Takie osoby zostały wygnane z miasta. Uwielbiam tatuaże więc zarys fabularny od razu przypadł mi do gustu. Jest to zdecydowanie coś nowego wśród motywów literackich. Niestety autorka nie poświęca zbyt dużo uwagi na opis świata, proces tatuowania i ważenia dusz. Są to zazwyczaj zwięzłe i miało treściwe opisy. W treść powieści wplecione są również starodawne baśnie. Ten zabieg jest jak najrzadziej na plus. Urozmaica historię i wprawia czytelnika w magiczny klimat. Akcji jest tu niewiele i to dopiero na samym końcu. Chociaż prosty styl autorki sprawia, że książkę czyta się szybko to niestety można się wynudzić zanim coś zacznie się tam dziać. Jeśli chodzi o bohaterów to pojawia się ich tu dość sporo ale nie poznajemy ich zbytnio. Cała uwaga skupia się jednak na głównej bohaterce i jej ojcu. Loara jest typową, niepewną siebie dziewczyną, która głęboko wierzy w ideę naznaczania skór. Postępuje zgodnie z typowym dla literatury młodzieżowej schematem, chociaż w pewnym momencie mnie zaskakuje. Spodziewałam się innego zakończenia pewnego wątku a tu proszę niespodzianka i schemat przełamany. Pojawia się tu także wątek tajemnicy i intrygi politycznej. Zakończenie przypomina mi trochę zakończenie w książce "Zakon mimów" Samanty Shannon ale może tylko ja mam takie odczucie. W ogólnej ocenie książki nie jest tak źle, chociaż mogło by być zdecydowanie lepiej. Liczę na to, że w kolejnych tomach autorka rozbuduje wykreowany świat, doda więcej akcji i zapozna nas bardziej z pozostałymi bohaterami. Książka lekka i inna niż większość pozycji z fantastyki młodzieżowej. Seria Księgi skór spodoba się zapewne fanom Serii Niezgodna.

„Człowiek nie składa się wyłącznie z porażek i błędów. Każdego ranka budzimy się jako nowa osoba. Przeszłość nie musi cię definiować,(...)"

„Tusz” to pierwsza część serii Księgi Skór.

W tej książce poznajemy świat, w którym ludzie są postrzegani przez swoje tatuaże.

Pierwszy tatuaż wykonuje się już dziecku, tuż po narodzinach, zostaje naznaczony swoim imieniem.

Każdy wzór tworzy historię życia, która jest zapisana na skórze.

Naznaczeni, są ludźmi, którzy mają wszystkie prawa, jednak jest społeczność, która nazywa się nienaznaczeni, również są ludźmi, jednak oni świadomie nie zdobią swoich ciał tatuażami, są uważani za gorszych, za osoby, które coś ukrywają.

Książka ta rozwija się powoli, pokazuje nam niezwykłą opowieść, która nazywana jest bajką o dwóch siostrach, od których zaczął się rytuał oznaczania ciał.

Rodzina Leory to przykładna rodzina, jednak staje się niekompletna.

Ojciec dziewczyny dokonał swojego żywota, umarł. Jednak tajemnica, którą zabrał ze sobą, zaczyna wychodzić na jaw.

Są różne rodzaje tatuażu, jednym z najgorszych jest, symbol kruka, którym naznaczani są ludzie, którzy po śmierci, mają zostać zapomnianymi. Nikt nie będzie miał o nich prawa pamiętać.

Tylko czy można nakazać komuś o kimś zapomnieć?

„Nikt tak naprawdę nie zostaje zapomniany, dopóki ktoś wciąż wspomina jego nazwisko.”

Dziewczyna ma cel, chce zostać tatuażystką, jednak jej przeznaczenie jest inne.

Czy Leora pogodzi się z prawdą? Zaakceptuje swoje pochodzenie?

Ta książka z piękną okładką jest naprawdę ciekawie zaczynającą się serią, a samo zakończenie prosi się o sięgnięcie po kolejną część.

Ja z pewnością sięgnę po kolejne części.

"Tusz" zdecydowanie zasługuje na moje odkrycie 2020 roku. Bez wyrzutów sumienia mogę powiedzieć, że wkracza na listę ulubionych książek.

Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego. Pomysł był świeży, jeszcze nigdy nie spotkałam się z taką tematyką w żadnej z książek jakie czytałam. Ostatnimi czasy zauważyłam, że wiele z nich ma bardzo podobne schematy. W tym wypadku na pewno nie można tak powiedzieć. Wciągnęłam się już od samego początku. Z strony na stronę było coraz ciekawiej i czułam coraz większe napięcie jeśli chodzi o dalsze wydarzenia. Widać, że autorka cały czas miała pomysł na to co ma się dziać. Największym plusem jest tutaj kreacja świata. Dużą rolę odgrywają ludowe legendy, które zostały opisane w baśniowy oraz trochę mroczny sposób. Są moją ulubioną częścią historii. Wprowadziły nas w klimat utworu.

Jeśli chodzi o kreację postaci to dużą sympatię wzbudziła we mnie główna bohaterka- nie była idealna i to właśnie jest w niej najlepsze. Dzięki temu czułam, że jest prawdziwa i jak każdy z nas popełnia błędy, cierpi i ma swoje upadki w życiu. Jedyny minusem jest to, że nie mieliśmy szansy poznać bardziej reszty postaci, ale liczę na to, że w następnych częściach autorka nam to wynagrodzi.

Również styl Broadway był bardzo przyjemny i nie miałam ochoty odłożyć książki ani na chwilę. Ostatni raz miałam taką sytuację dawno temu.

Na wielki plus idzie okładka książki. Jestem sroką okładkową, więc gdy tylko zobaczyłam jak pięknie się błyszczy to przepadłam.

"Tusz" jest jedną z tych książek, którą będę polecać każdemu. Już nie mogę się doczekać zapoznania z resztą historii.

Leora żyje w świecie, w którym każdy uczynek człowieka, zarówno dobry jak i zły zostaje utrwalony na jego skórze w postaci tatuażu. Jej ojciec jest dla niej wzorem, niedoścignionym ideałem, do czasu, kiedy umiera. Wychodzą wtedy na jaw tajemnice, które burzą idealny obraz ojca w oczach dziewczyny. Leora nie ufa już nikomu, skoro zawiódł ją najważniejszy człowiek w jej życiu. Nie wie nawet czy może ufać sama sobie. Czy tatuaże pokazują w pełni jaki człowiek jest? Czy wiara w życie wieczne w pamięci innych ma sens? Czy ludzie nienaznaczeni tatuażami naprawdę zostają zapomniani? W głowie czytelnika rodzi się wiele pytań, bo świat przedstawiony jest nieoczywisty, fabuła zaskakująca, a bohaterowie żywi i barwni. Osobiście zaliczam "Tusz" do kanonu świetnej fantastyki i bez wahania sięgam po II tom cyklu Księgi Skór.

Książka z początku jest dosyć nudna, myślałam o tym, żeby ją nawet odłożyć, nie zrobiłam tego jednak i była to bardzo dobra decyzja. Po nijakim początku książka bardzo mi się spodobała. Autorka miała fajny pomysł na stworzenie świata i całej historii. Nie spotkałam się wcześniej z takim motywem. Jest to na pewno bardzo udany debiut. Ma ON swoje minusy np. ten nudny początek, ale biorąc pod uwagę, że jest to debiut, wiele można wybaczyć. Książka poza ciekawą fabułą, zachwyca okładkę. Sporo się na niej dzieje i po części zdradza czytelnikowi, o czym jest książka.

Wyobraźcie sobie rzeczywistość, w której każdy uczynek niezależnie czy dobry czy zły jest tatuowany na waszej skórze, kropki oznaczają wasz wiek, symbole na prawej dłoni osiągnięcia, na lewej porażki. Obok zwykłych, typowych zawodów jakie znamy mieszkają tu bajarki, skórownicy, tatuażyści, czytający i balsamiści, ciekawe prawda? To świat, w którym dominuje silna wiara w przodków, codziennie przeprowadza się rytuał odczytywania zmarłych, aby uczcić pamięć i ocalić od zapomnienia. Nie ma tu pogrzebów jakie znamy, po śmierci skóra zostaje oprawiona w księgę i zważona na szali uczynków. Już od pierwszych stron zostajemy zapoznani z rytuałem balsamowania czy skórowania, autorka niezwykle obrazowo zapoznaje nas ze wszystkimi szczegółami, opisy nie są nudne wręcz przeciwnie przeplatane dialogami ukazują fascynujący obraz miasteczka Fatherstone. Głowna bohaterka i jednocześnie narratorka to szesnastoletnia Leora - niczym nie wyróżniająca się nastolatka, a jednak niezwykle ambitna, stawiająca sobie cele i zdeterminowana by je osiągnąć. Od najmłodszych lat pragnie zostać tatuażystką, a tytułowy tusz ma jej towarzyszyć już do końca życia. Bohaterkę poznajemy w dość trudnym momencie, kiedy umiera ojciec Leory wraz z jego odejściem pojawiają się wątpliwości - kim tak naprawdę był? Trudne relacje z matką sprawiają, że narasta coraz więcej pytań i tajemnic związanych z wytatuowanym u ojca symbolem kruka, który uchodził za symbol niebezpiecznego odłamu Nienaznaczonych. Wszystko w co do tej pory wierzyła Leora ulega stopniowemu przeobrażeniu, na jaw wychodzą skrywane przed nią sekrety rodzinne. Okrutna prawda z którą bohaterka musi zmierzyć się w trakcie ceremonii ważenia duszy całkowicie przemieni dotychczasowe postrzeganie rzeczywistości i wywróci do góry nogami ideały, w które wierzyła. Jak poradzi sobie, gdy na jaw wyjdą kolejne szczegóły dotyczące jej tożsamości? Cała opowieść przeplatana jest baśniami, które nadają nieco baśniowej świeżości i sprawiają, że całość czyta się z zapartym tchem. Niezwykle oryginalny pomysł na fabułę sprawia, że książki nie da się porównać do żadnej innej, niewielkie podobieństwo zauważał jedynie z Katniss Everdeen z Igrzysk Śmierci. Zasmucę jednak wielbicieli historii romantycznych, gdyż wątek miłosny został przez autorkę całkowicie pominięty. Z przyjemnością sięgnę po drugi tom przygód.

W świecie, w którym żyje Leora wszystkie nasze znaczące w życiu uczynki trzeba uwiecznić tatuażem. Gdy człowiek umiera eksperci sprawdzają jak żyła dana osoba i decydują, czy powinna być zapamiętana czy na zawsze zapomniana. Gdy osoba jest godna by ludzie o niej nie zapomnieli, z jego skóry tworzy się księgę i oddaje się ją rodzinie, jeśli osoba nie jest godna, jej skóra zostaje spalone, a imię zapomniane na zawsze. Gdy umiera ojciec Leory, dziewczyna jest pewna, że jego skóra zostanie przerobiona w księgę i szybko wróci do domu. Jednak wychodzą na jaw pewne informację, które wywrócą jej życie do góry nogami i dziewczyna zada sobie pytanie, czy tak naprawdę znała ojca...

Przez pewien czas miałam wielkie obawy, by sięgnąć po tę powieść, bo wiele recenzji było niezbyt pozytywnych. Ludzie mówili, że książka jest nudna, powiela schematy, że jest to niewykorzystany potencjał, że słabo zostali wykreowani bohaterowie. Naprawdę bałam się po nią sięgnąć przez to, ale nareszcie się przełamałam i naprawdę jestem miło zaskoczona tą powieścią!

Świat wykreowany przez autorkę jest naprawdę ciekawy i oryginalny. Państwo, gdzie każdy człowiek musi tatuować sobie ważne chwile w życiu i to nie ważne czy dobre czy złe, po prostu każde. Młodzi ludzie pod koniec szkoły muszą napisać egzamin i zdecydować kim chcą zostać i od razu zaczynają do tego zawodu szkolenie. Panują tutaj twarde zasady, a nowy burmistrz jeszcze zwiększa rygor i podporządkowuje lud.

Bohaterów pojawia się tutaj naprawdę sporo i ciężko by było o każdej powiedzieć chociaż zdanie. Za to bardzo polubiłam główną bohaterkę. To dziewczyna, która dostosowuje się do otoczenia i stara się spełnić swoje marzenia by zostać tatuażystką. Może na początku była taką ciepłą kluseczką, która co chwila się rumieniła i nie potrafiła się obronić, ale im dalej idzie historia bym bardziej staje się pewna siebie. Wraz z wydarzeniami Leora dorasta i musi podejmować coraz trudniejsze decyzje. Mamy również Verity, która jest świetną postacią i oddaną przyjaciółką. To dziewczyna skora do poświęceń i która nigdy nie zawiedzie najbliższej osoby. To postać, którą trudno nie lubić.

Chcąc Wam opowiedzieć o stylu pisania autorki, chciałabym wspomnieć, że jest to debiut autorki, dlatego ja nie szykowałam się na coś fenomenalnego, a jednak nie było tak źle. Jasne, początek nie był rewelacyjne i ciężko była się wciągnąć w tą historię, ale im dalej tym lepiej. Potem gdy akcja się rozwinęła to mi ciężko było się od niej oderwać. Autorka miała naprawdę dobry pomysł na tą historię i może nie zostało to wykorzystane na 100%, ale na przyzwoitym poziomie. Sama końcówka nieźle mnie zaskoczyła i już nie mogę się doczekać aż znajdę chwilkę, by zapoznać się z kontynuacją.

Także podsumowując, Tusz to naprawdę dobry debiut. Książka ma oryginalny pomysł, a w tym tomie autorka otworzyła sobie kilka wątków, które można rozwinąć w kontynuacji. Ja zostałam miło zaskoczona! Książka ma przepiękną okładkę, a środek jest równie dobry. Dlatego jeśli macie okazję, to nie zastanawiajcie się, tylko dajcie tej historii szansę :)

„TUSZ”

Przyznaje, że opis tej książki bardzo mnie zaintrygował. Głównie dlatego, że tematyka tatuażu jest mi ogromnie bliska i pomyślałam że może to być ciekawa lektura. Nie zawiodłam się, książka jest bardzo fajna, nie nudziła mnie i przeczytałam ją w jedno popołudnie. Autorką powieści jest Alice Broadway, która według mnie miała fajny i oryginalny pomysł na jej napisanie. Uważam, że jest to naprawdę świetny debiut literacki. Miło czyta się coś tak oryginalnego. Nie jest to kolejna książka o czarodziejach, nie jest to również romans ani horror. Jest to naprawdę fajna książka fantastyczna, skierowana głównie dla młodzieży, lecz nie tylko.

Dodam też, że jest to pierwszy tom z serii „Księgi skór”. Tom drugi widnieje pod nazwą „Iskra” którą napewno przeczytam, gdy tylko trafi w moje ręce. Okładki obu tomów prezentują się fantastycznie i warto je mieć w swojej biblioteczne.



Teraz dosłownie kilka zdań o samej treści.



Dla wielu z nas tatuaż jest tylko „obrazkiem” na ciele, lecz nie dla Leory. Nastolatka, oraz mieszkańcy miasta, wierzą w to, że tatuaż dla człowieka znaczy o wiele więcej niż nam się wydaje. Tatuaże na ciele nie są przypadkowe i bez znaczenia. Z tatuaży możemy wyczytać, między innymi: życiowe porażki, ale również sukcesy a także podstawowe informacje takie jak wiek, oraz status rodzinny.

Po śmierci człowieka wszystkie jego tatuaże zostają przekształcone w księgę skóry jako dowód dobrego i uczciwego życia jakie wiódł.

Lecz co się dzieje z tatuażami w momencie, gdy ktoś nie do końca żył zgodnie z prawem?

Aby się o tym przekonać sięgnij po tę książkę, napewno się nie zawiedziesz.



Książkę oceniam 4-/5

(378 str.)

@gusiolec

[Adres usunięty]

"Idę bez namysłu przed siebie. Podoba mi się to, że ulice są takie puste. Lubię mijać domy i wyobrażać sobie, kto w nich mieszka. Za dnia, gdy ludzie wychodzą, ich życie krzyczy do mnie z tatuaży - nie mogę uniknąć ich historii, nie muszę zgadywać kim są lub co robią. Ale gdy wszyscy chowają się za ścianami i drzwiami, zasuwając zasłony w oknach, mogę wyobrazić sobie chociaż fragmenty ich życia, których nie pokazują tatuaże. Wyobrażam sobie, jakie prowadzą rozmowy, zanim zaczną myć zęby przed snem, co czytają, co ich bawi, a co doprowadza do płaczu."

W świecie w którym żyje Leora, każde dokonanie i wydarzenie z życia człowieka zostaje zapisane w formie tatuaży na jego skórze. W ten sposób, jeśli prowadził ON godne życie, nigdy nie zostanie zapomniany.

Leora jest pewna, że jej zmarły ojciec powinien być na zawsze zapamiętany. Wie, że zasługuje on, aby wszystkie jego tatuaże zostały usunięte i przekształcone w księgę skóry jako dowód dobrego życia, jakie wiódł. Kiedy jednak odkrywa, że jego tusz został zmieniony, a księga skór jest niekompletna, zaczyna zastanawiać się, czy tak naprawdę go znała.

Nie wie już co jest prawdą, a co zawsze było kłamstwem.

"Serce powinno trzymać się w środku. Nie można go chronić, jeśli komuś je oddajesz."

Na pewno znacie ten schemat. Nastoletnia dziewczyna żyje w świecie, który kieruje się własnymi regułami. Dni przeplatają się ze sobą i tak mijają kolejne noce. Nagle jednak dzieje się coś, co całkowicie odmienia jej życie, a świat już nigdy nie będzie taki sam. Mam już naprawdę wiele takich książek za sobą, jednak nadal uwielbiam je czytać i nie przeszkadza mi ten powielany schemat. Kiedy więc poznałam opis książki "Tusz" musiałam po nią sięgnąć. Bardzo cieszę się, że to zrobiłam. Oprócz historii, która wciągnęła mnie w swój świat, zyskałam również przepiękną okładkę, która zdobi moją biblioteczkę. Jest wyjątkowa i chciałabym, żeby na polskim rynku pojawiało się więcej dzieł w tak cudownej oprawie. Wracając do wnętrza książki, muszę zacząć od samego pomysły na fabułę. W świecie w którym żyje Leora, wszystkie wydarzenia z życia człowieka zapisywane są na jego skórze w formie tatuaży. W ten sposób jego dokonania i czyny, zarówno te dobre jak i złe nigdy nie zostaną zapomniane. Nigdy, ponieważ po śmierci z jego skóry powstaje tzw. księga skór. Jeśli człowiek prowadził godne życie, jego księga pozostanie z jego rodziną, a ON sam będzie wspominany. Muszę przyznać, że naprawdę jest to coś oryginalnego i nigdy nie spotkałam się z podobnym pomysłem. Przyznaję, że proces tworzenia ksiąg nie był przyjemnym opisem, jednak wielki plus dla autorki za tak wykreowany świat i taką dbałość o szczegóły. Ja sama uwielbiam tatuaże. Nie chciałabym aby na mojej skórze znalazły się wszystkie moje czyny, jednak ten motyw świetnie oddziałuje na wyobraźnie.

"Lepiej nikogo nie kochać. Ludzie i tak cię zdradzą."

Książka jest łatwa w odbiorze i czyta się ją bardzo szybko. Tak naprawdę jeśli już wciągniemy się w te wydarzenia, będziemy chcieli wiedzieć jak to się zakończy. Ja niestety spodziewałam się tego jak potoczą się losy bohaterów i myślę, że wiele osób by się tego domyśliło. Zaciekawiła mnie ona jednak i nie przeszkadzało mi to w czytaniu. Cała historia, to jak powstał ich świat i jak wszystko się zaczęło, jej opisane w świetny sposób. Nasza wyobraźnia działa na pełnych obrotach i możemy wczuć się w ten klimat. Dużym plusem jest też wykorzystanie bajek. Są one często przywoływane i naprawdę bardzo mi się to podobało. Lubię ten motyw w książkach i myślę, że wniósł ON wiele do całej historii.

Leora to dziewczyna, która musi podejmować wiele ważnych decyzji. Nie zawsze się z nią zgadzałam i czasem zastanawiałam się co nią kierowało, bo niektóre wydawały się bardzo bezmyślne i sprzeczne z tym co myślała przez większość czasu. Nie jest to jednak bohaterka, która mnie irytowała. Myślę, że w książce mogłoby być więcej akcji i wszystko mogłoby potoczyć się trochę szybciej, jednak jest to pierwsza część i można to uznać za naprawdę dobry wstęp do całej historii. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach wszystko nabierze tempa.

"Tusz" to książka, która moim zdaniem jest godna polecenia. Jest to młodzieżówka z elementami fantastycznymi, która mimo że schematyczna, wyróżnia się na tle innych oryginalnym pomysłem na fabułę. Na pewno sięgnę po kolejne części i nie mogę się doczekać ich premiery.

Po przeczytaniu opisu wewnątrz książki oraz po rzuceniu okiem na piękną szatę graficzną spodziewałam się interesującej młodzieżówki, która porwie mnie od pierwszej strony. Jednak czy niesamowita okładka oraz nietuzinkowy pomysłowi na fabułę wystarczą by nazwać książkę dobrą?

„Serce powinno trzymać się w środku. Nie można go chronić, jeśli komuś je oddajesz”

Okazuje się, że niestety nie do końca. Pierwszy tom „Księgi skór” posiada tyle wad ile zalet. Najbardziej rzucające się w oczy jest to, że autorka w żaden sposób nie nakreśliła świata otaczającego bohaterów. Czytelnik zupełnie nie ma pojęcia, gdzie odbywa się akcja ani w jakim miejscu i czasie żyją bohaterowie. Jakby autorka kompletnie zapomniała o tym, że liczy się coś więcej niż główny wątek, a opis otaczającego świata pomaga pobudzić wyobraźnie czytelnika. Jedyną rzeczą dobrze opisaną tutaj były tatuaże i związane z nimi historie, legendy oraz baśnie. Aczkolwiek Alice Broadway nie wykazała się w tym przypadku w ogóle kreatywnością. Skorzystała jedynie z dobrze znanych nam baśni takich jak na przykład ta o śpiącej królewnie. Wielka szkoda, bo choć brzmiało to dobrze to jednak podczas czytania mimo oryginalnego i nietuzinkowego pomysłu na fabułę odnosiło się wrażenie, że gdzieś się już to czytało.

Sam pomysł na fabułę jak już wspomniałam okazał się naprawdę interesujący. Idea życia we społeczeństwie, w którym każdy ważny moment wraz z uczuciami mu towarzyszącymi jest upamiętniany na skórze w postaci tatuażu bardzo mi się spodobał. Gdy dodać do tego jeszcze fakt, że po śmierci każdej osoby z jej skóry powstaje księga skór, mająca za zadanie przechowywać nieśmiertelną duszę denata oraz upamiętniać jego życie, to jestem naprawdę pod wrażeniem. Sama nie raz myślałam o zrobieniu tatuażu, jednak nigdy ten pomysł nie doczekał się zrealizowania.

„Tusz” porusza jednak bardzo ważne kwestię. Autorka między innymi zawraca czytelnikowi uwagę na to, że w życiu nic nie jest czarno-białe, a pozory często mogą mylić. Wydaje się to być wiedzą oczywistą, jednak wielu ludzi ciągle o tym zapomina i ślepo wierzy we wszystko co mówią rządzący lub duchowi przewodnicy. Alice Broadway w swojej książce próbuje zwrócić uwagę czytelnika na to jak łatwo jest nas zmanipulować osobom mającym nad nami władzę. Z tego też powodu autorka prowadzi Leore (i nie tylko) drogami pełnymi wątpliwości i zmuszą ją do weryfikowania posiadanej wiedzy.

Jak już wcześniej wspomniałam „Tusz” może pochwalić się naprawdę bajeczną szatą graficzną. Jak na co dzień nie przepadam za kolorem pomarańczowym, tak tutaj jestem po prostu urzeczona. Okładka jest piękna, błyszcząca, ale też sugestywna i idealnie pasująca do fabuły. To jednak nie koniec, bo w środku można znaleźć piękne grafiki. Powtórzę się już chyba po raz setny, ale okładki od Czwartej Strony i We Need Ya są jednymi z najpiękniejszych na Polskim rynku wydawniczym.

„Lepiej nikogo nie kochać. Ludzie i tak cię zdradzą.”

Ciężko jest mi podsumować „Tusz”, ponieważ książka ta ma tyle samo plusów co minusów. Myślę, że gdybym miała mniej lat to lepiej odnalazłabym się w tej historii. „Tusz” co prawda czytało mi się całkiem nieźle i dosyć szybko, lecz oczekiwałam chyba czegoś odrobinę innego. Z ciekawości jak potoczą się dalsze losy Leory i nienaznaczonych na pewno sięgnę po kolejny tom „Księgi skór”, aczkolwiek nie jest to tak, że będę musiała zrobić to już, teraz, natychmiast. Wam jednak, jeśli jesteście ciekawi tej książki to polecam sięgnąć po „Tusz” i na własnej skórze przekonać się co skrywa ta piękna oprawa. Może akurat Alice Broadway podbije Wasze serce.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Tusz” autorstwa Alice Broadway.

Więcej na : [Adres usunięty] oraz [Adres usunięty]

Naprawdę warto! To historia jakiej jeszcze nie było, świetnie się bawiłam czytając, pomimo 33 lat na karku. Książka potrafi oderwać od problemów! Polecam!

Już dawno nie miałam okazji przeczytać tak żywej i poruszającej książki. Cała fabuła skupia się w okół Leory oraz jej rodziny. Głównym problemem w lekturze są tatuaże, które w kulturze społeczeństwa Leory, służą jako źródło sensu ich życia. Wszystkie inskrypcje zamieszczone na ciele ludzi z ich świata, opisują życie danej osoby. W zależności od tego, co zrobili przez swoje życie, wszystko to powstaje później na ich ciele, za sprawą tuszu. Jest jednak jeden mały szczegół. Nie wszyscy ludzie pragną żyć zgodnie z tradycją ludzi Zapamiętanych.

"Uśmiecham się na myśl o ojcowskiej duszy bez skazy, która zostanie uznana za godną odejścia w zaświaty. Nie mogę się doczekać dnia jej ważenia.

Tata był skórownikiem – to jego koledzy z pracy zdjęli z niego skórę i przygotowali ją do garbowania. On to samo robił z ich ukochanymi, a także z niezliczoną liczbą nieznanych osób, które trafiały do niego po śmierci."

Po śmierci ojca Leora musi zmierzyć się z tragiczną prawdą o jego życiu. Szanowany i lubiany, dobry mąż i ojciec, przez całe swoje życie ukrywał prawdę o swojej przeszłości. Dla Leonory, odkrycie jego tajemnicy, staje się priorytetem. Co odkryje jej śledztwo? Kim był jej ojciec? Komu służył? Kim jest ona sama?

Lektura wciąga już od pierwszych stron. Imponującym jest fakt, ile wydarzeń odgrywa się w przeciągu kilkunastu stron. Książka bardzo hipnotyzuje. Już na samym początku czułam do niej przywiązanie i wielką dawkę sympatii.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę. Jej historia w cudowny sposób zabiera czytelnika w świat wciągający oraz kuszący. Bardzo lekko i płynnie czyta się tę historię, ponieważ jest bardzo niesztampowo opisana. Pierwszy raz miałam przyjemność poznać tego typu historie. Dostrzegam, że autorka stworzyła coś nowego, bardzo intensywnego. Czuję, że temat w jej powieści został wyczerpany, ale wiem że to jeszcze nie koniec. Jestem bardzo ciekawa kontynuacji.

" Kiedy ten skazaniec umrze, ten symbol zostanie odczytany, ten symbol go obciąży, a wtedy jego księga zostanie zniszczona w płomieniach w sali wyroków.

Jak można żyć, gdy naznaczono cię jako zapomnianego? Jak można żyć, gdy wiesz, że nic nie ma znaczenia, a na końcu czeka cię tylko śmierć i zapomnienie? Mam nadzieję, że trafię do grona zapamiętanych – przecież właśnie po to żyjemy. Ale życie tego mężczyzny zostało wymazane przez czarny atrament.

Zapomniany."

Bardzo polecam tę książkę. Na jej stronach rozgrywają się wydarzenia bardzo wciągające i poruszające. Jestem bardzo uradowana, że znalazłam dla niej czas. Jej poznanie było dla mnie chwilą radości i skupienia. Na pewno pragnę więcej. Mam nadzieję, że już niebawem poznam kontynuację tej fascynującej serii.

Wyobraź sobie, że przechodzisz obok półki z książkami. Na 100% obok tej książki nie przejdziesz obojętnie. Wszystko przez okładkę, która jest piękna i błyszcząca! Jeśli jesteś okładkową sroką, to musisz ją mieć między innymi dla okładki.

Każde zachowanie, każdy uczynek, każda ważna chwila zostawia ślad na Twojej skórze. Leora jest przekonana, że jej zmarły ojciec powinien zostać zapamiętany na zawsze. Wie, że zasługuje on, aby wszystkie jego tatuaże zostały usunięte i przekształcone w księgę skóry jako dowód dobrego życia, jakie wiódł.

Jednak kiedy odkrywa, że jego tusz zmieniono, a księga jest niekompletna, zaczyna się zastanawiać, czy tak naprawdę kiedykolwiek go znała.

Zacznijmy może od świata, w którym poznajemy Leorę, nastoletnią główną bohaterkę. Każdy po śmierci jest obdzierany ze skóry a z niej robiona jest tak zwana „Księga skóry” czyli swego rodzaju biografia. Oprócz zwykłych profesji bardzo ważną rolę odgrywają tatuażyści, bo to oni umieszczają na skórze ważne dla wszystkich symbole. Nasza bohaterka, podobnie jak jej matka, są osobami, które mają swego rodzaju dar. Potrafią czytać tatuaże. Niestety jest to postrzegane przez społeczeństwo jako coś, przed czym należy się chować, bo przed Leorą nic się nie ukryje.

Książkę czyta się bardzo szybko! Gdyby nie szkoła, przeczytałbym w jeden dzień, ale musiałem jednak odkładać to cudo, żeby posłuchać o czymś, co nie do końca mnie interesuje :/

Z każdym rozdziałem chciałem przeczytać kolejne dwa. Nie chciałem spać, dopóki nie przeczytam jej w całości. Akcja się rozwijała i w kulminacyjnym momencie sprawiła, że wstrzymałem oddech na bardzo długo. Miałem trochę jednak wrażenie, że gdzieś już to czytałem. Nie dokładnie tę historię, ale bardzo podobny schemat. Było to zauważalne zwłaszcza na końcu, ale dla samej historii warto przeczytać. No i dla stylu pisarki. Narracja jest prowadzona przez Leorę. W pewnym momencie to i ja i ona odczuwaliśmy podobne emocje. Byłem smutny wtedy, kiedy ona, chodziłem przybity i zdeterminowany tak jak ona.

Jedyne czego chciałem więcej, to świata, w którym żyje Leora. Niby były przesłanki co do czasu, ale tam niedokładne, że nie wiedziałem czy to już współczesność, czy jeszcze nie. Wiem, że akcja działa się w zupełnie innym świecie i nie da się go porównać do naszego. Właśnie dlatego chciałbym go poznać! Jakie dokładnie panuje tam prawo, jak funkcjonują ludzie, co kryje się za każdym tatuażem i jego właścicielem…

„Tusz” to niesamowita książka, która zachwyciła mnie najpierw okładką a później wnętrzem. Zakochałem się w niej i niezmiernie się cieszę, że autorka napisała drugą książkę pod tytułem „Spark”. Teraz tylko czekam aż We need YA da znać o jej premierze :D

Książka Alice Broadway to niesamowity debiut. To coś czego brakowało na polskim rynku książek YA. Piękna okładka stanowi tylko wisienkę na torcie tego dzieła. I tutaj też wielkie brawa dwa wydawnictwa. Nie zauważyłem tylu błędów korekty, tak jak wcześniej. Widać, że zależy im na ludziach, dla których wydają książki.

Recenzja z bloga: zatraceni w kartkach

Na samym wstępie muszę przyznać, że okładka tej książki jest naprawdę śliczna i to głównie dlatego zabrałam się za nią. Pomysł na całą historię wydaje mi się bardzo ciekawy i oryginalny. Czytając możemy dowiedzieć się, że nie jest to zwykła młodzieżówka, ponieważ jest w niej zawarta fantastyka, a może bardziej magia :D. Jest pewna rzecz, która niezbyt mi odpowiadała- bohaterowie. Jak dla mnie oni tylko byli w tej książce i nic poza tym. Nie zżyłam się z żadnym z nich, chociaż mocno trzymałam kciuki, aby wszystko im się udało. Chociaż nie wszystko było idealne, to i tak wyczekuję premiery następnego tomu.

Jeżeli ktoś nie zgadza się ze stwierdzeniem, że patrzy właśnie na najpiękniejszą książkową okładkę, niech pierwszy rzuci kamień... Powiedzenie być może lekko przesadzone, ale chyba naprawdę wszyscy zachwycają się tą cudną, mieniącą się okładką - razem ze mną! Jedna z najlepiej wydanych książek tego roku, po prostu cudo! A teraz przejdźmy do treści...

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona pomysłem autorki! Przeczytałam w swoim życiu naprawdę mnóstwo książek i nigdy nie spotkałam się z czymś podobnym. Owszem - motyw tatuaży gdzieś tam się przewija, ale nigdy nie urósł do rozmiarów całej koncepcji, do czegoś głównego, kluczowego dla fabuły. Był tylko elementem dodatkowym, a nigdy myślą przewodnią. W książce Alice Broadway każdy człowiek musi nosić tatuaże. No chyba, że mowa o nienaznaczonych, którzy zagrażają społeczeństwu... Ale czy naprawdę są tak źli, jak o nich mówią?

Utopię Alice Broadway można z łatwością przenieść do prawdziwego świata. U nas również społeczeństwo jest podzielone, co wynika z wielu przeróżnych rzeczy, m.in. płci, orientacji seksualnej czy poglądów politycznych. To jest całkowicie zrozumiałe i normalne. Jednak autorka Tuszu pokazuje, że konflikty, które rosną do rangi naprawdę poważnych problemów, czasami są tak potrzebne, jak rybie rower... Autorka wykreowała przesympatycznego bohatera, który działa raczej w tle, jako postać drugorzędna, ale dla mnie jest najważniejszym i najciekawszym elementem tej książki. Mowa tutaj o Obelu, mistrzu tatuażu. Niestety, nie mogę o nim pisać, ponieważ zdradziłabym zbyt wiele, a jest to postać, którą warto poznać na własną rękę. :)

Choć Tusz jest bardzo oryginalną książką, nie mogę powiedzieć, że całkowicie mi się podobał. Pomysł był dobry, ale z wykonaniem jest już o wiele gorzej... Autorka prawie wcale nie opisuje miejsc, nie kreuje przestrzeni. Bardzo mi to przeszkadzało w trakcie czytania, ponieważ uwielbiam, kiedy autor daje mi możliwość wyobrażenia sobie miejsca akcji przez choćby skromne opisy. Dzięki temu w książce panuje ciekawy klimat, umilający czytanie. Tutaj mi tego ewidentnie brakowało... Alice Broadway jest bardzo konkretna, zrezygnowała z długich opisów wyglądu bohaterów, miejsc, przeżyć wewnętrznych czy ogólnie sytuacji. Moim zdaniem to wszystko mogło być bardziej rozbudowane.

Jestem szalenie ciekawa, co przyniesie drugi tom, który mam nadzieję, że w ogóle zostanie wydany w Polsce. Przymykam oko na niedociągnięcia i mam nadzieję, że druga część będzie o wiele lepsza od tej. Uważam, że powinniście sięgnąć po Tusz, ponieważ jest to naprawdę coś świeżego, czego jeszcze nie było. Ciała pokryte tatuażami, chęć zostania zapamiętanym na zawsze, księgi skóry, specyficzne emocje, jakie towarzyszą członkom rodziny przy dotykaniu skóry swojego bliskiego zmarłego... To wszystko brzmi bardzo dobrze (choć może nieco strasznie) i jest naprawdę wciągające! Ze swojej strony serdecznie polecam - zarówno młodzieży, jak i starszym czytelnikom. :)

Tusz to świetna lektura, którą można połknąć podczas jednego posiedzenia.

Leora jest jedną z nastoletnich dziewczyn mieszkających w społeczności, która historię każdego człowieka zapisuje tuszem na skórze. Każde dokonanie, czyn lub inny kluczowy fragment życia zostaje umieszczony na ciele w formie tatuaży. To kim jesteś, jest widoczne dla każdego. Jeżeli wiodło się godne życie, po śmierci skóra zostanie zachowana i przekształcona na księgę.

Leora czeka właśnie na werdykt w sprawie ojca. Dziewczyna pamięta to jako prawego człowieka, lecz krył ON tajemnice, przez którą komisja zastanawia się, czy jego historia jest warta zapamiętania i przekształcenia w księgę. Leora próbuje ocalić skórę ojca. W międzyczasie zostaje zatrudniona na stażu u tatuażysty. Spełnia tym samym jedno ze swoich marzeń.

Jednak czy społeczeństwo oparte tylko na prawdzie może funkcjonować poprawnie? Czy nie mamy prawa do tajemnic? Osoby, które nie poddają się znaczeniu zostają odmieńcami- nienaznaczonymi. Uważa się je za niebezpiecznych wyrzutów. Z takimi osobami pragnie walczyć burmistrz miasta naszej bohaterki. Wprowadza ON również stare, kontrowersyjne tradycje, takie jak publiczne znaczenia przestępców. Podczas jednej z nich dziewczyna przypomina sobie fragment przeszłości, który ją niepokoi. Leora postanawia więc wszcząć śledztwo w sprawie przeszłości ojca oraz postanawia uratować jego historię przed zapomnieniem. Nie zdradzę jednak czy i co udało jej się ustalić i czy misja ratunkowa okazała się porażką lub wręcz przeciwnie. Pozostawię wam możliwość samodzielnego odpowiedzenia na te i inne pytania, które mogą powstać w miarę czytania.

Książka jest świetną i wciągającą lekturą na odstresowanie, nie tylko dla młodzieży, ale również ale starszego czytelnika, którego przykładem jestem ja sama. Tajemnice, które ukrywał Ojciec dziewczyny powoli wychodzą na światło dzienne, dzięki czemu akcja nabiera tempa. Finał natomiast sprawia, że chce się od razu sięgnąć po kolejny tom, który mam nadzieję będzie równie dobry :)

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Ciekawym elementem w tej książce jest społeczeństwo, które używa tuszu, by symbole na ich skórze, opowiadały ich życie i świadczyły o tym, że są dobrymi ludźmi, godnymi zapamiętania. Ich ideologia poparta jest opowieściami o dwóch siostrach i tłumaczy, dlaczego ich skóra jest zdobiona tuszem. Pozwala to im się odróżniać od nienaznaczonych, którzy w ich mniemaniu są źli i polują na naznaczonych z zazdrości.

„Tusz” jest oryginalną historią, która pomimo braku dynamicznej akcji, wciąga czytelnika w stworzony przez autorkę świat. Dobrze wykreowani bohaterowie, opisanie ich rytuałów oraz wplecenie w powieść baśni, pozwala lepiej zrozumieć ideologię mieszkańców społeczności. Książka porusza takie tematy jak poszukiwanie prawdy, przewartościowanie swojego życia i wszystkiego w co do tej pory się wierzyło. Doskonale pokazuje złożoność naszego świata i ludzkich relacji i intencji. W tej powieści wiele rzeczy okazuje się być inne niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Mnie książka mocno zaciekawiła i zaintrygowała, dlatego z pewnością sięgnę po kolejne dwa tomy.

W tym świecie najważniejsze są tatuaże. Każda ważna chwila, każdy uczynek i każde potknięcie zostaje uwiecznione na skórze. Uwiecznione w sposób dosłowny, ponieważ skóra człowieka po śmierci zostaje zbindowana w księgę. Jeżeli okaże się, że ktoś był dobrą osobą księga- trafia do rodziny. Jeżeli natomiast złe uczynki okazują się cięższe od dobrych, księga takiej osoby zostaje spalona, a ona sama zapomniana. Leora nie ma wątpliwości co do tego, że jej ojciec był dobry. Jednak po jego śmierci na jaw zaczynają wychodzić fakty, które całkowicie burzą jej dotychczasowy światopogląd.

Zaczynając od początku, dużym plusem tej książki jest sam pomysł na fabułę. Jest czymś całkowicie oryginalnym i świeżym na rynku młodzieżówek. Powieść od samego początku mnie wciągnęła. Nawet w momentach, w których nie za dużo się działo nadal czytałam z zaciekawieniem, ponieważ chciałam dowiedzieć się jak najwięcej o wykreowanym świecie. Bardzo podobało mi się podkreślanie tego, że ważna jest historia, jaką człowiek po sobie pozostawia i tego, że nikt nie jest do końca martwy jeżeli żyje w pamięci bliskich osób. Ciekawym aspektem, który był dużym plusem przy poznawaniu nowego świata było opisanie legend, w które wierzy społeczeństwo. Autorka oprócz ciekawego świata wykreowała również cudownych bohaterów. Do moich ulubionych należą Obel oraz przyjaciółka Leory. Książka była angażująca, przez co byłam bardzo ciekawa zakończenia. W pewnym aspekcie okazało się zaskakujące, co raczej rzadko się u mnie zdarza w przypadku fantastyki młodzieżowej. Podoba mi się również ukazanie, że nie wszystko w życiu jest czarne albo białe. Bardzo żałuję, że zwlekałam z przeczytaniem tej książki tak długo. Jak dla mnie jest to idealna młodzieżówka. To wszystko dopełnia piękna okładka, która dodatkowo nawiązuje do treści. Oceniam na 4,5/5.

To pierwszy tom z trylogii Księgi skór. Zresztą gdy mogliście zobaczyć książkę na żywo to doskonale wiecie jak 2 pierwsze tomy pięknie się błyszczą. Właściwie troszkę byłam uprzedzona co do tej części. Dużo zachwytów, a właściwie nie wiadomo co może z tego wyjść. Kiedyś już nie raz miałam taką sytuację. Przyznaję, że gdy doczytałam do 60-70 strony to dalej nie chciało mi się czytać. Wszystko wydawało mi się nudne i nie miało ze sobą sensu. Skoro już tak się zaczęło to jakiś wielkich oczekiwań nie miałam i przygotowałam się, że marzec niestety tak się skończy. Ale dalej jak to się rozkręciło to nie mogłam się oderwać. Nawet gdy chciałam normalnie funkcjonować (czyli nie tylko człowiek żyje książkami, trzeba się napić, coś zjeść. Szkoła również nie zaczeka) to miałam ją ciągle w myślach i chciałam wrócić do historii Leory. Zakończenie było dla mnie szokiem i uważam, że to było coś niebywałego. Chociaż widziałam wiele lepszych zakończenie, ale jak na tak cienką książkę uważam, że było genialne. Nasza główna bohaterka jest bardzo miła i sympatyczna, później nawet miałam wrażenie, że kiedyś już byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Nie możecie się na samym początku zniechęcić bo uwierzcie mi, że najgorsze was ominie. Jestem na prawdę pozytywnie zaskoczona. Nie spodziewałam się, że w taki sposób można napisać historię. Zresztą jest ona troszkę bliższa naszym czasom. W końcu teraz dużo ludzi robi sobie tatuaże. Uważam, że genialna fantastyka, która zasługuje na to, żeby ją przeczytać i na długo się o niej nie zapomina. Przez te 60 stron było za dużo wiadomości na raz. Właściwie wszystko to co jest związane z autorką mieliśmy opowiedziane w tych 60-70 stronach. A ja jednak preferuje gdy historia głównego bohatera jest opowiedziana stopniowo. W tej książce wszystko jest tak owiane tajemnicą, że czasami to nie wiedziałam co jest prawda a co kłamstwem. Musicie przeczytać koniecznie! Zdecydowanie warta uwagi! Książkę oceniłam 8/10 gwiazdek.

Tatuaż. Co mówi o człowieku?  W mieście Leory - wszystko. Obserwując tatuaże danej osoby możesz określić jej wiek, zawód, porażki i sukcesy, poznać członków rodziny i wiele więcej. Mieszkańcy bardzo sobie cenią własną religię i kulturę, które nakazują im wykonywać tatuaże. Uważają, że w ten sposób są otwarci i prawdziwi - wszystko mogą światu pokazać i nie ukrywają niczego. Ale czy naprawdę tatuaże, nawet te najbardziej szczegółowe, mogą pokazać kim jesteś?

Na to pytanie (między innymi) stara się odpowiedzieć Alice Broadway w swojej powieści. I robi to w ciekawy sposób. Opowieść o losach Lor, przeplatają baśnie z jej religii/kultury. Baśnie są bardo podobne do naszych, jednak mają ciekawe niuanse (moja ulubiona? O Śpiącej Królewnie, która w oryginale kole w uszy). Same losy Lor też dobrze się czyta. Nie jest to typowa bohaterka - piękna, mądra i elegancka. Ale jedno trzeba jej przyznać - wie czego chce i jest (w końcu) pewna siebie. 

Dodatkowo, książka w przewrotny sposób pokazuje, że nic nie jest czarno-białe (ani szare). Że nie należy ślepo wierzyć: rządzącym, religii, kulturze, nawet własnej rodzinie. Pokazuje, że należy wątpić i weryfikować. Poza kwestią rodziny - zgadzam się z takim podejściem. Ślepa wiara w cokolwiek nie prowadzi do niczego odkrywczego i niczego nie uczy. 

We need YA - to nazwa wydawnictwa. Według mnie: We don't need YA, we need next part of this book! (nie potrzebujemy YA, potrzebujemy kolejnej części "Tuszu"). Serię nazwano Księgi skór i nie mogę się doczekać kontynuacji. Bardzo mnie ciekawi rozwinięcie postaci Leory i wyjaśnienie wielu zagadek i tajemnic z pierwszego tomu.