Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce

Historie prawdziwe , trudne i smutne, ale po ich poznaniu zmieniłam zdanie w pewnych kwestiach. Warto przeczytać, przede wszystkim dlatego, żeby zrozumieć drugiego człowieka

Temat bardzo ciężki , lekturę musiałam sobie dozować .

Śmiało mogę stwierdzić ,że temat zostaw przedstawiony bardzo płytko , gdzie dostajemy dużo opinii a zbyt mało faktów .

Cały proceder adopcji przedstawiony bardzo pobieżnie,a historie rodzin najczęściej zakończone niepowodzeniem w przysposobieniu .

Serce pęka kiedy się czyta,że dzieci z niepełnosprawnościami chcą adoptować tylko nieliczne rodziny zagraniczne, a państwo im to utrudnia , bądź gdy rodzinna po kilku latach oddaje dziecko bo sobie z nim nie radzi i opisuje ,że nie żywi do dziecka takich uczuć jakich się spodziewali. WTF?!

Dlaczego nikt nie spojrzał tutaj z perspektywy dziecka przerzucanego z domu do placówki itd gdzie wciąż poznaje od nowa środowisko i musi się dostosować . Zabolało też to że każda z tych rodzin chciała małe dziecko,bez problemów, które wpadnie im w ramiona. No niestety,tak to nie działa bo choć prawnie tworzycie rodzinę to w realiach jesteście sobie z początku obcy . Być może w dużej mierze zawiniły tu szkolenia dla takich rodziców,bardzo pobieżnie,pokazujące tylko pozytywne strony.

Miałam wrażenie,że te rodziny adopcyjne a głównie rodziny zastępcze pokazywane są jak jakieś objawienie , wyidealizowane do cna .

Wszystkie historie mają w sobie coś co się permanentnie powtarza , a my możemy odczuć jak napiętnowane są te dzieci ,cały czas czytając o ich buncie i wyobcowaniu.

To wszystko idzie po prostu w złym kierunku,więc wybaczcie ale jestem okropnie rozczarowana tym reportażem ,bo jednak od wydawnictwa które z tego słynie wymaga się ciut więcej i większej dozy informacji.

Adopcja-trudny i ważny temat.

Kto się decyduje na adpocje? Jak długo ,,czeka się w kolejce" po dziecko? Jakie warunki trzeba spełnić...

Autorka porusza dużo tematów dotyczących samej procedury adopcyjnej. Prowadzi rozmowy z byłymi wychowankami domów dziecka, rodzin zastępczych, z osobami tworzącymi takie rodziny, ale też z pracownikami różnych placówek opiekuńczo wychowaczych.

Państwo chce robić wiele, ale pomysły realizuje tylko na papierze. Państwo z dykty i kartonu. Dzieci zostały uwięzione w systemie, z którego ciężko się wydostać a wsparcie po wyjściu z domu dziecka nie istnie. Reportaż traktuje przede wszystkim o patologi, która pije, bije i ćpa. Rzadko zdarza się zabieranie dzieci z domów, gdzie panuje tylko bieda. Ciężko czyta się te historie, ale mamy możliwość spojrzeć na problem z różnych perspektyw.

I wyłania się oblicze rodzin, w których patologia przenosi się z pokolenia na pokolenia i ciężko jest to zatrzymać.

Nie trudno zauważyć po lekturze, że dalej ludzie tkwią w przekonaniu, że co sie dzieje za ścianą, to nie moja sprawa. Ciężko pozbyć myśli, że krzywda drugiego człowieka, jeśli nie dotyka nas samych, niewiele znaczy, bo kiedy trzeba ludzie naokoło mają klapki na oczach.

Autorka uświadamia, że często dalej tkwimy w przekonaniu, że dzieci głosy nie mają. Dzieci nikt nie słucha. Dzieci kłamią, bo tak i już.

Reportaż porusza emocje! Unaocznia stereotypy, które dalej pokutują w społeczeństwie, błędy systemu, na których cierpią dzieci, które przeżyły już dość bólu zarówno fizycznego jak i psychicznego.

Bardzo wartościowa lektura. Nie miałam pojęcia jak wygląda wszystko od środka, ale książka książka pewnością nie jest na jeden wieczór.

Bezmiar tu cierpienia, nadziei dzieci, bólu, rozpaczy i goryczy, niespełnionych marzeń na lepsze jutro i piękniejsze życie. Niemniej bardzo polecam

Adopcją zainteresowałam się zbierając materiały do książki. Wtedy skupiłam się przede wszystkim nad dziećmi dorastającymi w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, czyli domach dziecka. Przywiązałam się do tego tematu, więc nie potrafiłam przejść obojętnie obok „Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce".. Chciałam dowiedzieć się więcej, również o innych formach pieczy zastępczej. I dostałam to, czego oczekiwałam, a nawet dużo więcej. Ta książka uderzyła prosto w splot słoneczny mojej wrażliwości i powaliła mnie na łopatki.

Marta Wroniszewska przygotowała zbiór reportaży, które ujmują problem z różnych stron. Mamy historie osób już dorosłych, które wychowywały się w rodzinach adopcyjnych, czy zastępczych. Jedni trafili lepiej, inni gorzej. Dostajemy także zbiór opowieści rodziców adopcyjnych, którzy przeszli długą drogę by pomóc, a ich wyobrażenia o życiu z przysposobionym szkrabem zostały brutalnie zniszczone przez rzeczywistość. Zderzyli się z FAS (alkoholowym zespołem płodowym), zaburzeniami empatii, chorobą sierocą i wieloma innymi przypadłościami, z którymi przybyły do nich dzieci. Marta Wroniszewska relacjonuje życie rodzin zastępczych i rodzinnych domów dziecka, ich walkę, codzienne poświęcenia i brak odpowiedniej pomocy ze strony samorządów. Mamy wzmianki o rodzicach biologicznych, którzy próbują walczyć o swoje pociechy, dorosłych szukających krewnych, których utracili, domach dziecka oraz dzieciach próbujących na ślepo wejść w dorosłe życie.

Reportaże Marty Wroniszewskiej uświadomiły mi, jak mało wiem na temat pieczy zastępczej, bo powiedzmy to głośno, rzadko się o tym mówi. Weźmy chociaż fakt, że do tej pory utożsamiałam dzieci w rodzinach zastępczych, adopcyjnych, czy domach dziecka z biednymi sierotkami, którymi nie ma się kto zaopiekować. Okazało się, że takich dzieciaków jest ledwie kilka procent. Zdecydowana większość wychowanków placówek opiekuńczych to dzieci ciężko chore i/lub pochodzące z rodzin dotkniętych problemem alkoholowym, przemocą, zaniedbaniem, czy narkotykami. Są to dzieci odbierane rodzicom, którzy nie potrafią zapewnić im spokojnego domu pełnego miłości. I zanim zaczniecie takich ułomnych dorosłych oceniać, zatrzymajcie się na chwilę. Pamiętajcie, że większość z nich nie zna innego życia, często wychowywali się w podobnych warunkach, otoczeniu, nie zostali nauczeni, jak powinien wyglądać normalny, zdrowy dom, jak opiekować się dzieckiem, jak kochać. Są kolejnymi ofiarami wadliwego systemu. Z jednej strony pocieszające jest to, że jest grono rodzin z problemami, które chcą je pokonać, ale niestety więcej mamy „domów”, czy raczej melin, które nie czują potrzeby jakiejkolwiek zmiany i to jest smutne. Przerażający jest też odsetek dzieci, które osiągając dorosłość, wracają na „stare śmieci”. Idą w ślady rodziców, kontynuując błędne koło, bo tak jest łatwiej, to znają. Ciężko jest im się zmienić.

Ta książka to cała góra dowodów na ułomność systemu. Dzieci są przerzucane z kąta w kąt, proces adopcyjny jest żmudny, długi, czasochłonny, a często brak w nim rzetelnego przygotowania, czy pomocy w późniejszym czasie dla rodzin. Zbyt mało odpowiednio przygotowanych opiekunów, zbyt dużo nieprzygotowanych na dorosłość dzieci. Nasz system nie skupia się na dobru dziecka, bo decyzje podejmują osoby krótkowzroczne, „zza biurka”, nie mające bladego pojęcia, jakie skutki mogą wywołać. To nieodpowiedzialne, straszne i przykre. Bo osoby które chcą pomóc, stają się bezradne. Rzuca się im kłody pod nogi, choć mogłyby zdziałać wiele, a w tym czasie dzieci cierpią, próbując za wszelką cenę przetrwać.

O tej książce nie potrafię pisać na chłodno, wychodzi mi to trochę zawile, poza tym nie chcę Wam jej streszczać, więc zbliżę się do końca. Zatem…

„Tu jest teraz twój dom” to emocjonalnie ciężka lektura, która wzrusza, przeraża, ale też daje odrobinę nadziei, że nie wszystkie dzieci trafiają źle, że na świecie są jeszcze dobrzy ludzie. Całe szczęście istnieją osoby, które gotowe są pomagać, płacąc za to niemałą cenę. Przyznaję bez cienia wstydu, że kilka razy płakałam. Po prostu obok tych historii nie można przejść obojętnie, przynajmniej jeśli posiada się cień wrażliwości.

Polecam wszystkim choć odrobinę zainteresowanych tematem, szczególnie ludziom, którzy zastanawiają się nad adopcją. Może „Tu jest teraz twój dom” nie przygotuje Was na wszystko, ale z pewnością pomoże podjąć świadomą decyzję, pokaże kilka istotnych za i przeciw.

W Polsce mamy wiele tematów tabu. Jednym z nich jest adopcja, a tak naprawdę moment, w którym dziecko jest zabierane spod pieczy rodziców. Dlatego też chciałam zagłębić się w sytuacje i dowiedzieć więcej o tym jak wygląda los dzieci, które zostają same.

Na samym początku chciałabym powiedzieć o cechach, które powinien posiadać dobry reportaż. Musi być łatwy w zrozumieniu, bo często nie jesteśmy specjalistami w danej dziedzinie i chcemy się czegoś dowiedzieć. Jednak mnóstwo niewytłumaczonych określeń nie pomaga w zrozumieniu tematu. Najlepiej, jak reportaż jest obiektywny, a zdanie autora jeśli ma się znaleźć to na końcu. Najgorsze jest uczucie, kiedy właśnie w każdym momencie autor pokazuje swoją opinię i nie jesteśmy w stanie zrozumieć "tej drugiej" strony. No i oczywiście powinien być napisany w sposób interesujący i ciekawy. Bo jak wiemy nawet najnudniejszy temat może zostać przedstawiony niesamowicie wciągająco. I vice versa.

Na szczęście książka pani Marty Wroniszewskiej posiadała te wszystkie cechy. Poznajemy punkt widzenia praktycznie każdej osoby, która jest związana z tematem adopcji. Dostajemy perspektywę dzieci, wychowawców, osób, które prowadzą domy dziecka, są rodzinami zastępczymi. Tu jest teraz Twój dom jest napisany w formie wielu krótkich historii. To nam daje możliwość poznania losów wielu ludzi, a te losy nie zawsze były piękne i kończyły się happy endem.

Uważam, że Tu jest teraz Twój dom to kawał porządnego reportażu. Wiele razy czytając, serce mi się krajało, ponieważ liczba luk w polskim systemie jest zatrważająca. Dotarło do mnie, że domy dziecka, czy rodziny zastępcze nie są winne temu, że dziecko przez wiele lat tuła się od instancji do instancji, a z każdym dniem jego szansę na adopcje maleją. To co pokazuje ten reportaż to fakt, że nie można piętnować ludzi, którym nie udało się wyprowadzić dzieci na prostą, ponieważ to jest bardzo trudna praca i jak w każdej pracy czasem popełniamy błędy.

Nie daję tej książce maksymalnej oceny, ponieważ taką zostawiam na lektury wybitne i takie, które zapamiętam na lata. Tu jest teraz Twój dom. Adopcja w Polsce była świetną książką, którą zdecydowanie będę polecać innym. Otworzyła mi oczy na ten temat i cieszę się, że tylu przeróżnych rzeczy mogłam się dowiedzieć. Mam nadzieję, że zachęciłam Was do przeczytania reportażu.