Trylogia czasu. Tom 3. Zieleń szmaragdu

„Co robi dziewczyna ze złamanym sercem? To jasne – godzinami wisi na telefonie z najlepszą przyjaciółką, obżera się czekoladą i wypłakuje sobie oczy. Problem w tym, że Gwendolyn, podróżniczka w czasie mimo woli, musi wziąć się w garść, by stawić czoło niebezpiecznemu hrabiemu de Saint Germain, który jest coraz bliżej realizacji swojego planu. Przed Gideonem i Gwenny huczne bale, ucieczka w przeszłość i zagadka nieśmiertelności.”

„Zieleń szmaragdu” to już ostatni to genialnej Trylogii czasu, którą wręcz uwielbiam i mogłabym ją czytać naprawdę wiele razy, bo chyba nigdy mi się nie znudzi. Autorka stworzyła historię, która niesamowicie wciąga już od pierwszej strony, a tom ostatni jest według mnie najlepszą częścią. I mimo tego, że trylogia przeznaczona jest przede wszystkim dla nastolatków, w której wątek miłosny jest dość naiwny i powinien mnie denerwować, to ja w tych książkach przepadłam i świetnie spędziłam przy nich czas. Dla mnie to naprawdę jedna z lepszych serii fantastycznych dla młodzieży i polecam ją każdemu z czystym sumieniem.

W tej części autorka odkryła wszystkie karty i wszystkie wątki, które zostały poruszone w poprzednich częściach, zostały wyjaśnione. Jest to ogromnym atutem, bo czasami zdarza się tak, że autorzy o niektórych sprawach zapominają lub specjalnie pomijają pewne wątki, które według nich nie zasługują na wyjaśnienie, a ja później siedzę i myślę, dlaczego tak się stało i dlaczego nie uzyskałam wszystkich odpowiedzi. Tutaj na całe szczęście autorka się spisała i dopracowała oraz dopieściła tę ostatnią część w najdrobniejszym szczególe, więc choćbym chciała, to nie mam się do czego przyczepić.

Jestem także zadowolona z kreacji bohaterów, którzy z tomu na tom się zmieniali, można było to zauważyć w ich zachowaniu i decyzjach, które podejmowali. Ciężko mi się z nimi rozstawać, ale wszystko, co dobre, kiedyś musi się skończyć. Na pewno jeszcze nie raz powrócę do tej serii, choć już teraz czytałam ją drugi raz, ale chyba każdy z nas ma w swojej biblioteczce książki, do których lubi wracać i do których czuje wielki sentyment. U mnie właśnie tak jest z Trylogią czasu, trylogią świetną, pełną zwrotów akcji oraz dobrego poczucia humoru.

Jeżeli lubicie książki lekkie, zabawne, w których podróże w czasie nie są czymś niezwykłym, to ta trylogia będzie dla Was idealna. Zdecydowanie polecam ją młodszym czytelnikom, ale i starsze osoby, takie jak ja też miło spędzą przy niej czas.

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina.

Po dwóch tomach porywającej „Trylogii czasu” przyszedł czas na jej zakończenie. Sporo oczekiwałam od „Zieleni szmaragdu” i miałam nadzieję, że Kerstin Gier moich oczekiwań nie zawiedzie. Liczyłam na satysfakcjonujące zakończenie i... nie przeliczyłam się. Trudno byłoby mi wyobrazić sobie lepsze zwieńczenie przygód Gwen.

Po ciosie zadanym jej przez Gideona Gwen czuje się zdradzona i wykorzystana jak marionetka w grze Strażników. Najchętniej poddałaby się rozpaczy, wypłakując sobie oczy i rozpamiętując swoje błędy, nie ma na to jednak czasu. Musi pozbierać się, bo bezwzględny hrabia de Saint Germain nie będzie czekał na to, aż ktoś przeszkodzi mu w realizacji jego podstępnych planów. A go powstrzymać go trzeba. I Gwen, mimo złamanego serca, zrobi wszystko, by to uczynić.

Przyznam szczerze, że obawiałam się początku tej powieści i tego, jak będzie zachowywała się Gwen po tym, czego dowiedziała się o Gideonie. Nie znoszę, gdy bohaterki książek zachowują się jak chodzące fontanny i płaczą przy każdej okazji. Ja rozumiem, złamane serce boli, ale niewiele rzeczy irytuje bardziej niż beksa, która jest narratorką i przez której rozterki, chcąc nie chcąc, trzeba przebrnąć. Początkowo rzeczywiście było trochę łzawo, na szczęście Gwen szybko musiała wziąć się w garść, by stawić czoła temu, co ją czeka.

Autorka ponownie zadbała o to, by czytelnik bez problemu mógł na nowo odnaleźć się w wykreowanym przez nią świecie. Przypomina ważniejsze wydarzenia nie tylko z tomu drugiego, ale również z tomu pierwszego. To ważne, by czytelnik miał taką możliwość, w końcu nie każdy czyta całe serie jednym ciągiem.

Poprzednie dwa tomy zrodziły naprawdę sporo pytań. „Zieleń szmaragdu” wreszcie udziela odpowiedzi na każde z nich odpowiedzi i rozwiewa mgłę tajemnic, która spowijała świat Strażników. Muszę przyznać, że kilka razy to, co udaje się odkryć Gwen, mocno mnie zaskoczyło. Nie brakuje tutaj niespodzianek i zaskakujących zwrotów akcji. Na nudę narzekać nie można.

Gwendolyn odkrywa szokujące tajemnice rodzinne, próbuje także zdemaskować prawdziwy cel hrabiego de Saint Germain i udaremnić próbę jego osiągnięcia. Korzysta w tym celu z każdej możliwej pomocy – dzielnie we wszystkim wspiera ją jej niezawodna przyjaciółka, wsparcia udziela jej także rodzeństwo, ciotka i niezastąpiony, a przy tym przezabawny duch gargulca, Xemerius. W książce dzieje się naprawdę sporo, akcja porywa i często trzyma w napięciu. Hrabia de Saint Germain to człowiek bez skrupułów, nie ma dla niego granic, których nie przekroczy, by osiągnąć swój cel. Gwen wie, że zadzieranie z nim to nie zabawa. To niebezpieczna misja, od powodzenia której zależeć może życie jej i jej najbliższych. Śledzenie tego, jak dziewczyna sobie z tym wszystkim radzi, było naprawdę świetną przygodą.

„Zieleń szmaragdu” to bez wątpienia dobre zakończenie „Trylogii czasu”. To, w jaki sposób Kerstin Gier rozwiązała i pozamykała wszystkie wątki, usatysfakcjonowało mnie w pełni i nie mam tutaj do tego kompletnie żadnych zastrzeżeń. Jeśli czytaliście i polubiliście poprzednie dwa tomy, jestem niemal pewna, że będziecie równie zadowoleni, jak ja.

„Trylogia czasu” okazała się bardzo przyjemną serią młodzieżową i nawet ja, osoba, która dawno ma za sobą nastoletnie czasy, bawiłam się przy niej świetnie. Polecam ją z całego serca.

Chyba każdy czytelnik zna to uczucie, gdy cieszy się i jednocześnie smuci kończąc książkę. "Zieleń szmaragdu" przeczytałam niemal jednym tchem i w ekspresowym tempie przewracałam strony jedna za drugą. Myślę, że sporym ułatwieniem jest idealna wielkość czcionki i nieduża ilość tekstu na jednej stronie. To właśnie jedne z czynników sprawiających, że książkę czyta się przyjemnie i płynnie. Kolejnym czynnikiem jest szybka akcja. W recenzjach poprzednich tomów pisałam o wartkiej akcji, ale ta tutaj to absolutne mistrzostwo! Co chwilę coś się dzieje, jednakże nic nie jest zagmatwane i wykluczona jest możliwość pogubienia się w wirze wydarzeń.

W trzecim tomie nie mogło zabraknąć mojego ulubionego wątku, czyli podróży w czasie, których Gwen i Gideon odbywają bardzo dużo. Ogromnie podobał mi się sposób przedstawienia ich przez Kerstin Gier. Nie ma tutaj zbędnego przynudzania historią i aż chciałoby się razem z głównymi bohaterami udać w jedną z takich wizyt do przeszłości. Tym bardziej, że wcześniej trzeba zadbać o odpowiednie stroje i maniery. Zresztą, kto by nie chciał zobaczyć tego, co było dawniej z własnej perspektywy?

Wraz z poznawaniem treści kolejnego rozdziału, Kerstin Gier przedstawiała coraz to nowsze i szokujące fakty. Każdy z nich sprawiał, że otwierałam szeroko oczy ze zdumienia i nie mogłam uwierzyć w to, co się właśnie wydarzyło. Zapewniam Was, że poczujecie taki sam szok podczas lektury, jak ja. Zaczynając czytać "Czerwień rubinu" nigdy nie zgadłabym jaki będzie finał Trylogii Czasu. Jednocześnie muszę zaznaczyć, że jestem w pełni usatysfakcjonowana obrotem spraw. Autorka zrobiła kawał dobrej roboty pisząc książki o Gwendolyn Shepherd!

Wspomnę jeszcze, że uwielbiam humor Kerstin Gier! Wydaje mi się, że ta część była jeszcze bardziej zabawna niż poprzednie. Niejednokrotnie wybuchałam głośnym śmiechem, ilekroć jakiś bohater rzucał zabawnym tekstem lub gdy dana sytuacja była komiczna. Szczególnie pokochałam ciocię Maddy i Xemeriusa, którzy co rusz wywoływali na mojej twarzy uśmiech. Tych dwoje nie można nie lubić!

Cieszę się, że wydawnictwo Media Rodzina tak ślicznie i solidnie wydało Trylogię Czasu! Okładki przyciągają wzrok i zachęcają do wgłębienia się w powieść, a twarda oprawa poprawia komfort czytania. Książki Kerstin Gier to jedne z najpiękniej wydanych powieści na mojej biblioteczce i każdy kto widzi grzbiety tych książek, od razu wyciąga je i ogląda.

Dodam tylko, że będę za nimi ogromnie tęsknić! Zamykając książkę uzmysłowiłam sobie to, jak bardzo się z nimi zżyłam. Gorąco polecam Trylogię Czasu wszystkim tym, którzy lubią tajemnicze zagadki, podróże w czasie, humor, napięcie, szybką akcję, rewelacyjne postacie i pięknie wydane książki! Mam nadzieję, że ci z Was, którzy jeszcze jakimś cudem nie poznali tej trylogii lub mają przed sobą kolejne tomy, szybko je nadrobią. Gwarantuję świetnie spędzony czas!

Długo przyszło mi czekać na finał serii od Kerstin Gier a im bliżej było do premiery, tym bardziej byłam ciekawa jak potoczy się ostateczna rozgrywka. Autorka zaserwowała nam emocjonalny rollercoaster w dość prostej słodko-gorzkiej romantycznej odsłonie, ale za to jakiej uroczej!

"Zieleń szmaragdu" to finał serii dla młodzieży, w której spotyka się ze sobą wiele motywów. Głównym i prowadzącym nas przesz całą serię jest przede wszystkim ten ze skokami w czasie, od którego wszystko się zaczęło. Jednak w tle, pojawiło się kilka mniej lub bardziej intensywnych - zawsze ważnych - które połączone ze sobą zaowocowały w kompletną całością. Tak oto otrzymałam powieść o miłości, która ma różne oblicza, o sile przyjaźni i marzeniach oraz o tym, czym tak naprawdę powinniśmy kierować się w życiu.

Nie mogę napisać o samej fabule zbyt wiele, by nie odebrać Wam radości z poznania wszystkich ostatecznych rozgrywek bohaterów. A dzieje się sporo, zważywszy na fakt, że nadszedł czas rozwiązania i zamknięcia wszystkich rozpoczętych wątków. Gwendolyn i Gideon, bohaterowie obdarzeni genem podróży w czasie, po raz kolejny zostają rzuceni w wir przygody, przez co nie ma czasu na rozpaczanie. Złamane serce może któregoś dnia w końcu się zrośnie, ale co się stanie gdy hrabia Saint Germain zostanie bez kontroli? Definitywny skok w przeszłość zaniesie dwójkę głównych bohaterów po raz ostatni w podróż magiczną i niezapomnianą, pełną uroczych sytuacji i niebezpiecznych zwrotów akcji, w których odkryją prawdę o własnych uczuciach i rozwiążą zagadkę nieśmiertelności.

Wizytówką Kerstin Gier jest humor. To ON towarzyszył mi przez wszystkie trzy tomy i praktycznie nie odstępował mnie na krok, dzięki czemu mroczniejsze wydarzenia w fabule raz dwa przemieniały się w zabawne chwile. Autorka pisze lekko i przyjemnie a jej styl obrazowo oddaje postrzeganie świata przez nastoletnich bohaterów. Narratorką wszystkich trzech tomów jest Gwendolyn co jedynie potwierdza, że Gier zrobiła wszystko by czytelnikom łatwo było utożsamić się z głównymi postaciami. I naprawdę się jej to udało, ponieważ nie miało znaczenia, że to po części powieść fantastyczna, że są tu skoki w czasie czy niewiarygodne wydarzenia z przeszłości - liczyła się wiarygodność pierwszoplanowych postaci, a Gwendolyn idealnie odnalazła się w roli typowej nastolatki przepełnionej problemami i miłosnymi wyborami. Jednak nie sam humor zbudował tą historię, ponieważ spotkacie tu radość, smutek a czasami nawet i chwile wzruszenia - to paleta nieograniczonych emocji zaserwowanych przez autorkę w bardzo niepozornej serii, ale na pewno zapadającej w pamięć na długi czas.

Przykro mi, że nadszedł czas rozstania. To zawsze trudne dla mnie chwilę, kiedy żegnam się z ulubioną serią, ale chwile smutku zawsze rozjaśnia dobrze przemyślany finał. Tym razem autorka mnie nie zawiodła, podtrzymała poziom dwóch wcześniejszych części i zaserwowała rozwiązanie idealne dla każdego. "Zieleń szmaragdu" zaskakuję, bawi i intryguje - lepiej naprawdę być nie mogło! Oto finał na jaki czekaliśmy, który bez wątpienia pozostanie w pamięci fanów serii, bo autorka stawiając sobie wysoko poprzeczkę już w pierwszym tomie przeskoczyła ją z zapasem i pokazała, że wie jak zawrócić w głowie czytelnikom.