Trauma. Komisarz Eryk Deryło. Tom 4

Zacznę od tego, że o ile trylogię o Cztery Iksie należałoby czytać w kolejności, o tyle "Traumę" zrozumiecie bez poznawania pierwszych części o komisarzu.

"Trauma" jest mniej brutalna ,aczkolwiek nie wcale. Trylogia z Cztery Iksem podobała mi się bardziej. Nie jestem też przekonana do Pani podkomisarz Haler, moze dlatego, że bardzo polubilam aspiranta Brzeskiego i jego relacje z komisarzem Deryło. Strasznie brakowalo mi go w czwartej części Lublina...Kiedy się pojawiał, dosłownie na chwilę, mówiłam do siebie O! JEST BRZESKI! ( Z resztą, ON sam był równie nie zadowolony z nowego "szefa" jak ja ;-) ).

Więc może doczekamy kolejnych części i kurde no, może aspirant wróci!!!

Została "Klątwa", zaraz zaczynam i już się boję. ..

Książkę polecam i oceniam najwyżej (dla Komisarza, mój ulubiony 🖤) nie inaczej....

Kolejny tom z Erykiem Deryło to książka, od której się nie oderwiesz, ale nie czytaj jej przed snem.. Siłą napędową akcji jest przypadek. Zaskakujący ciąg wydarzeń powoduje, że czytelnik zastanawia się, co dalej? Ciekawie poprowadzona narracja powoduje, że ma się wrażenie, że czytający wie więcej niż bohaterowie, ale to tylko złudzenie. Finał będzie bowiem zaskakujący. Książka jest także mrocznym obrazem duszy ludzkiej. Powoduje, że zastanawiamy się, czy warto zagrać w szczęście., czyli o życie, a może mamy pecha, który w okrutnej grze oznacza śmierć w męczarniach.

Komisarz Eryk Deryło należy do moich ulubionych bohaterów literackich. Dlatego niezmiernie mocno ucieszyła mnie informacja, że Max Czornyj w swojej najnowszej książce postanowił powrócić do tej postaci.

Max Czornyj urodził się 6 września 1989 w Lublinie. Polski adwokat i pisarz. Praktykował prawo w Polsce i we Włoszech. Ukończył aplikację adwokacką przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Lublinie.

Do redakcji jednej z lubelskich gazet trafia nietypowy list. Nadawca, nazywający siebie Mistrzem Gry, domaga się jego publikacji. Ogłasza rozpoczęcie ,,Gry w szczęście”, nie podając jednak żadnych reguł. Każdy może dołączyć do makabrycznej rozgrywki. Chętnych nie brakuje. Tymczasem w opuszczonej ruderze odnalezione zostają bestialsko okaleczone zwłoki. Wszystko wskazuje na to, że gdyby nie pechowy zbieg okoliczności, ofiara mogłaby przeżyć… To dopiero początek. Kolejne osoby giną w okrutnych męczarniach. Do gry o najwyższą stawkę włącza się Eryk Deryło i podkomisarz Tamara Haler. Mistrz Gry coraz mocniej wciąga ich w świat własnych, chorych fantazji.

Autor przyzwyczaił już nas do tego, że pisze swoje książki w bardzo charakterystycznym stylu. Krótkie rozdziały urywają się w kluczowych momentach, zmuszając nas do tego żeby czytać dalej. Tak też jest i tym razem, dzięki czemu „Traumę” czyta się błyskawicznie. Jeżeli ktoś z Was nie poznał poprzednich powieści z komisarzem Deryłą w roli głównej, to nie musi się tym przejmować. Max Czornyj bardzo zręcznie wplótł jego historię w fabułę tej lektury, dzięki czemu nie będziemy mieli żadnych problemów ze zrozumieniem jego przygód. Książka rozkręca się z każdą kolejną stroną. Autor nie szczędzi nam brutalnych opisów (scena z wyrywaniem paznokci sprawiła, że miałem ciarki na plecach), trup ściele się gęsto, a krew leje się hektolitrami. Zdecydowanie najmocniejsza stroną tej powieści jest jej zakończenie. Czornyj po raz kolejny udowodnił, że posiada umiejętność wywoływania w czytelniku efektu zaskoczenia. Po pierwsze nie spodziewałem się, że akurat ta osoba jest Mistrzem Gry. Ale to jeszcze nic. Największe wrażenie zrobił na mnie twist, jaki autor zastosował w ostatnim zdaniu tej lektury. Raz jeszcze zbierałem szczękę z podłogi i mogę tylko napisać: chapeau bas Panie Maxymilianie!

Jak wspomniałem na początku „Trauma” to powrót komisarza Eryka Deryło. Tym razem w śledztwie wspiera go podkomisarz Tamara Haler. Towarzystwo atrakcyjnej kobiety oraz dramatyczne przeżycia związane ze śmiercią najbliższych sprawiły, że jest ON zdecydowanie mniej sarkastyczny. Z jednej strony jest to dla mnie spory minus, ale z drugiej miałem okazję poznać drugą twarz jednej z moich ulubionych postaci literackich.

Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na pewien dialog, który pokazuje ogromny dystans autora do siebie i swojej twórczości. UWAGA SPOILER!!!

„- Coś chyba o tym słyszałam, akurat jak się przenosiłam do Lublina. Złapano sprawcę, prawda?

– Tak, jego kumpla malarza. Zawsze uważałem, że artyści to popieprzone środowisko, ale to była po prostu kretyńska zbrodnia. A na koniec jakiś pisarzyna wszystko opisał w książce . Najszczęśliwsza, rozumiesz ten tytuł? – Komisarz lekceważąco machnął ręką.”

„Trauma” to bardzo dobra lektura. Jak zwykle niezawodny główny bohater, bardzo ciekawy czarny charakter i przede wszystkim świetna końcówka sprawiają, że w mojej ocenie jest to zdecydowanie jedna z lepszych książek w dorobku tego autora. Dlatego dochodzę do wniosku, że Max Czornyj równa się dla mnie komisarz Deryło, bo właśnie powieści, w których występuje ta postać, oceniam najwyżej. „Trauma” na pewno spodoba się wielbicielom twórczości Maxa Czornyja, a także miłośnikom mrocznych thrillerów. Polecam.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Bardzo podoba mi się w tej książce to, że jest częścią serii, ale do niej nie należy ;) jak zwykle mocna i trzymająca odpowiedni poziom napięcia.

"Trauma" to czwarte już, mocne uderzenie młodego adwokata, autora świetnej serii o komisarzu Deryło - Maxa Czornyja! Tym razem zagramy w pewną grę... Jaki będzie jej finał? Czym zaskoczy nas fabuła? Radzę zająć wygodny fotel, popijać herbatkę z melisą i dobrze zamknąć drzwi...

Kto czytał poprzedni tom - "Pokutę" - doskonale wie, jak tragiczny moment zawisł nad bohaterami w finale... Jeśli jednak myśleliście, podobnie jak ja, że Czornyj szybko potwierdzi lub zaprzeczy skutkom wypadku to... cóż, to nie ten autor! Max długo trzymał w niepewności, skupiając naszą uwagę wokół nowej sprawy - 'gry w szczęście'.

Do dziennikarki śledczej pewnego czasopisma - Natalii Lec - przyszedł mail od Mistrza Gry, w którym prosi o publikację jego tekstu. Jednak naczelnemu nie jest łatwo podjąć taką decyzję. Dopiero, gdy lista zaginionych rośnie, aplikacja gry osiąga coraz większą liczbę odsłon i chętnych do zabawy a na maila przychodzą kolejne teksty oraz zdjęcia sytuacja staje się naprawdę poważna. Policja nie może jednak w żaden sposób ustalić, kim jest Mistrz Gry.

Sprawę prowadzi komisarz Eryk Deryło, który pracuje tym razem w duecie - jego współpracownicą została podkomisarz Tamara Haler. Jak będą wyglądały ich wspólne działania? Czy się dogadają? W jakie miejsca skierują ich wskazówki mordercy?

Gra zatacza coraz szersze kręgi, odruch ratowania drugiego człowieka sprawia, że przypadkowa osoba staje się winna śmierci a Mistrz Gry ma wciąż ciekawsze pomysły na dalsze kroki. Zdaniem policji, zabójca żąda popularności i rozgłosu; gra jest dla niego tylko pretekstem, by ukryć prawdziwą motywację - tylko jaką? Deryło wciąż wychwytuje nieścisłości w tej sprawie a patomorfolog Gawiński dostarcza mu szokujących informacji dotyczących kolejnych ciał.

Czornyj wie jak sprawić, by ciśnienie wzrosło a kończąc tom zmusza do sięgnięcia po następny, niezmiernie intrygującym finałem. Każdy kto lubi mocne sceny, szczegółowe opisy zbrodni czy sekcji zwłok będą zachwyceni. Zmyślny zabójca, który "dba" o ciała i wskazówki dla policji a mimo to jest przez długi czas nieuchwytny. Podczas lektury wciąż myślałam, że najbardziej szokują mnie metody i pomysły Mistrza Gry, jednak im bliżej końca, tym bardziej moje zdanie się zmieniało - chylę czoła przed rozwiązaniem tej sprawy. Kluczenie, nowe tropy, przekonywanie do kolejnych podejrzanych... pojęcia nie miałam, kto jest prawdziwym sprawcą! A tym, jaki był motyw.

Z drugiego planu wciąż przebija smutek, rozpacz i niechęć do życia komisarza Deryły, który wciąż wspomina szczęśliwe lata z rodziną. Z jednej strony chciałby już odpocząć na emeryturze, ale z drugiej lubi być potrzebny, chwali sobie rosnącą adrenalinę a w obecnej sytuacji fakt, że ma czym zająć myśli.

Podsumowując - "Trauma" to fabuła wykwintnie poprowadzona wokół ciekawej osoby mordercy, zaskakujących torów myślenia oraz niezwykłej zdolności do kamuflażu. Jest to historia o utracie bliskiej osoby, wściekłości, rozpaczy, przerażeniu i niepokoju; diametralnych zmianach w życiu, bezsilności i determinacji. Najważniejszym tematem tego kryminału jest... nie mogę zdradzić, gdyż zepsułabym Wam całą przyjemność z odkrywania tego, co chciał nam przekazać Max Czornyj. Dopiero kiedy odkryjecie ten wątek, domyślicie się dlaczego zginęły właśnie te, a nie inne osoby. Emocjonującej lektury!