To

To to bez wątpienia, najlepsza i najobszerniejsza książka Kinga. Przy tym niczym kałuża z błotem, albo jakieś bagno wciąga, z każdą przeczytaną stroną coraz bardziej wciąga.

Na dodatek cała historia na długo zostaje w pamięci. Ja przynajmniej przez długi czas miałem takie surrealistyczne uczucie, że klown jest obok mnie.

Po raz pierwszy przeczytałem książkę ponad 20 lat temu. To była niesamowita lektura. Do dziś pamiętam, jak wielkie wrażenie wywarła na mnie ta historia. Gdy teraz po latach zobaczyłem filmowe wydanie To na liście nowości postanowiłem wrócić do książki i sprawdzić, jak odbieram ją po latach.

Treści nie będę wam opisywać, nie ma to sensu. Brulb, większe lub mniejsze streszczenie może każdy sobie znaleźć w sieci. Chcę tylko tak ogólnie napisać o książce o moich odczuciach.

Po 20 latach od 1. spotkania z dziećmi z Derry w stanie Maine, historia, jej sposób przekazania, cała magia i zło To, nic nie straciły na swojej sile. Porywa, wręcz powala sama historia, jak i sposób jej napisania przez Kinga. Stephen King to jednak świetny pisarz. Nic dziwnego, że każda jego książka określana jest mianem - bestseller.

W trakcie lektury To czas zwalnia, historia pochłania, wszystko wokół jest nie istotne. Tym samym chciałbym przestrzec, nie jest to lektura dla osób szukających czytadła z akcją na zasadzie zabiligoiuciekł. W To nie ma nagłych, dynamicznych zwrotów akcji, nie ma pędzącej fabuły, wszystko jest zupełnie inne. Wszystko dzieje się powoli, a ponad 1000 storn daje autorowi spore pole do popisu.Czytamy strona po stronie i nagle zauważamy, że już jest noc, a powolna lektura (której spory plus to - jak to u Kinga- plastyczne opisy ) wciągnęła nas w coś całkowicie nieoczekiwanego, innego od tego, co już znamy.

Dodatkowo smaczku dodają bardzo ciekawie nakreślone postaci. Każda z nich inna, każda unikalna, każda mająca w sobie to coś.

Liczne wątki poboczne, z których żadne nie znika, żaden nagle nie zostaje urwany, a każdy zostaje doprowadzony do końca.

Trochę niezbyt (przed 20 laty i teraz) podoba mi się samo zakończenie. Ja rozwiązałbym całą sprawę inaczej. Jednak to nie ujmuje niczego książce.

To to świetna lektura, genialnie skrojona, mistrzowsko poprowadzona, nic nie tracąca, gdy czyta się ją ponownie po xxx latach. Jestem przekonany, iż to pozycja uniwersalna, książka dla kobiet jak i dla męźczyzn, w wieku 18 jak i 80 lat.

Gorąco polecam i niech mi ktoś odpowie- jak King to napisał, jak nad tym To zapanował, jak się nie pogubił?!

Kolejna świetna i przerażająca powieść Kinga TO . Po okładce domyślamy co będzie tematem. I ilość stron niech nikogo nie przeraża ..bo wszystko jest świetnie opisane że szczegółami, gdyba TO było o połowę krótsze to nie były by TO to samo :) Cała akcja rozgrywa się w Derry w stanie Maine. w tym miasteczku od lat dochodzi to tajemniczych morderstw , wypadków .. TO wybrało sobie grupkę przyjaciół, którzy by się poznać i na siebie " trafić" przeszli nie miłe dla siebie przygody. I nic nie dzieje się przypadkowo...i Przeszli spotkanie z Tym w różnych postaciach i TO ciągnie ich do siebie.. i przyjaciele stawiają temu czoła by wyjaśnić co tak na prawdę się dzieje w ich miasteczku i każdy z nich ma inny sposób z tym walczyć... i Muszą ponownie się spotkać za kilka lat gdy już zupełnie o sobie zapomnieli i o złożonej obietnicy ... co to było... bo zapomnieli o sobie wszytko wszystko co się działo. ...i Okazuje się że ich dorosłe losy wcale nie ułożyły się przypadkowo ..... Przeczytajcie :) Ps. weźcie tydzień urlopu :)

RYTUAŁ PRZEJŚCIA

Od dekad fani twórczości Stephena Kinga sprzeczają się czy najlepszym jego dziełem jest „Bastion” czy też może „To”. Ja uparcie pozostanę wierny romantycznej balladzie SF „Dallas ‘63”, ale „To” zdecydowanie znajduje się w czołówce moich ukochanych prac Króla Horroru. Teraz, wraz ze zbliżającą się premierą drugiej części ekranizacji książki, monumentalna powieść powraca po raz kolejny na półki polskich księgarń, tym razem z nową, rewelacyjną okładką filmową. Kto więc jeszcze jej nie czytał, a ceni dobre opowieści z dreszczykiem, powinien koniecznie po nią sięgnąć. Nie dość bowiem, że to jedna z najlepszych historii grozy, jakie kiedykolwiek powstały, to jeszcze stanowi ówczesne opus magnum Kinga, podsumowanie wszystkich jego horrorowych fascynacji, wielki test z ludzkich lęków i pożegnanie z potworami. A wszystko to rozpisane na ponad tysiącstronicowe tomiszcze, które pod każdym względem robi wielkie wrażenie i wciąga tak, że trudno jest odłożyć książkę na półkę przed jej skończeniem.

Rok 1957. Po ulewnych deszczach Derry zmienia się w zalane miasto. Nie każdy jednak narzeka na ten stan rzeczy. Dziewięcioletni George Denbrough wychodzi pobawić się w płynącej wodzie łódką z papieru. Sam, bo jego brat leży chory w łóżku. Kiedy chłopiec w jednym z kanałów dostrzega postać klauna, nie wie jeszcze co to będzie dla niego oznaczało. Chwilę potem ginie tragiczną śmiercią, ale to zaledwie początek koszmaru, który obejmie całe miasto…

Rok 1984. W Derry dochodzi do zamordowania geja, jednak sprawcy, jak jeden mąż powtarzają, że na miejscu zbrodni był ktoś jeszcze - klaun. Gdy dowiaduje się o tym, miejscowy bibliotekarz, a zarazem przyjaciel brata George’a, Mike Hanlon, postanawia powiadomić swoich dawnych towarzyszy, że zło powróciło. Kiedyś stawili mu czoła, choć nie pamiętają już wielu spraw i poprzysięgli, że zrobią to ponownie, jeśli To wróci. Teraz nadszedł czas na ostateczną konfrontację, zanim jednak to nastąpi będą musieli przypomnieć sobie o tym, co przeżyli ćwierć wieku wcześniej, a świadomość tamtych wydarzeń może być dla nich śmiertelnie niebezpieczna…

Prawda o „To” jest taka, że kiedy Stephen King zabrał się za jej pisanie w latach 80. XX wieku, nie był pewien czy cała opowieść w ogóle powstanie. Wiedział, że będzie to dzieło monumentalne i wymagające. Pomysł na całość, choć nie do końca sprecyzowany, narodził się w 1976 roku, kiedy King, czekając na naprawę samochodu, spacerował po okolicy warsztatu samochodowego. Przechodził właśnie po drewnianym mostku, przypomniała mu się bajka „Trzy koziołki” Petera Christena Asbjørnsena i Jørgena Moe’a i w głowie zrodziło się pytanie: a co gdyby troll z opowiastki nagle do niego zawołał mostu? Od razy powróciły do niego wszystkie dziecięce lęki i zapragnął napisać to, co dawna chodziło mu po głowie – rozliczenie ze wszystkimi strachami, jakie nawiedzają nas w życiu. Zebranie wszystkiego, czego boją się ludzie, tak jak na początku każdego odcinka „Królika Bugsa” zbierali się wszyscy bohaterowie (cóż, Król Horroru nie raz inspirował się tą animacją, że wspomnę choćby „Co jest, doktorku” z „Lśnienia”). Wciąż jednak czegoś mu brakowało.

Tu z pomocą przyszło samo miasto i ludzie. King, jak na gawędziarza przystało, chodził po Bangor, zaglądał w różne miejsca, a kiedy znalazł coś ciekawego, pytał o to mieszkańców. Tak usłyszał opowieść o wielkiej powodzi, podczas której można było przepłynąć z jednego końca miasta na drugi czy o plątaninie podmiejskich kanałów. Brzmi znajomo? To oczywiście jedynie fragment wszystkich inspiracji, bo Król splótł tu zarówno prawdziwe wydarzenia (zamordowanie geja przez grupę nastolatków), jak i własne sny (scena z lodówką to właśnie jeden z nich) i tak ostatecznie zrodziła się powieść, która podsumowała całe dotychczasowe życie i karierę pisarza. Powieść najbardziej osobista z ówcześnie wydanych i, jak już wspominałem, stanowiąca pożegnanie z pisaniem o potworach. Potem King tworzył już tylko książki o duchach, kosmitach, psychopatach i tym podobnych, choć w ten czy inny sposób do tematu potworów w końcu i tak powrócił, ale to już materiał na zupełnie inne rozważania.

Zostawmy więc już te kulisy powstawania „To” i skupmy się na tym, co ma powieść od zaoferowania, a jest tego mnóstwo. Przede wszystkim King bierze tu na warsztat dosłownie wszystko, co może nas straszyć, odwołuje się do naszych dziecięcych, popkulturowych i pierwotnych lęków, wplata w to wszystko znakomite tło obyczajowe i świetnie skrojone postacie i serwuje nam powieść, która autentycznie wciąga i fascynuje. Jak nikt inny bowiem potrafi rozliczyć się z dzieciństwem (tym zresztą miało być „To”), a tutaj wątki te doprowadza do perfekcji. Do perfekcji doprowadza również małomiasteczkową społeczność, z jej tajemnicami i niezwykłym klimatem i bohaterami. Mentalność wymyślonego przez niego Derry też urzeka, a wakacyjne wydarzenia potrafią wprowadzić sielankowy nastrój, charakterystyczny dla ciszy przed burzą. Burzą, która nie minie przez ponad ćwierć wieku, chociaż na chwilę znowu przycichnie.

Pozostaje jednak jedno zasadnicze pytanie: czy „To” straszy? W moim przypadku odpowiedź brzmi: nie. Ale też i Stephen King nie napisał żadnej książki, która by napawała mnie lękiem. Ba, w życiu nie spotkałem literackiego horroru, który wzbudziłby we mnie strach, choć Kojiemu Suzukiemu udało się nieco mnie zaniepokoić niektórymi scenami „The Ring: Krąg” czy „Spiral”. Nie mogę być więc miarodajny w tej kwestii, mogę za to powiedzieć, że powieść ma relacyjny klimat, autor potrafi też zbudować napięcie i zaatakować scenami, które na długo pozostają w pamięci – i to wcale nie horrorwymi sekwencjami, bo częściej Król bardziej porusza nas zwyczajnymi, emocjonującymi momentami, niż grozą. Taki już jego urok – i to w nim cenię najbardziej, bo obyczajowe wątki przemawiają w końcu do każdego, poruszając w odbiorcy niejedną osobistą strunę .

Niestety, jednocześnie pojawiają się w „To” dwa elementy, które King mógł sobie darować. Pierwszym z nich jest scena z żółwiem, co prawda ciekawa w kontekście późniejszej jego twórczości, a w szczególności epickiej sagi „Mroczna Wieża”, gdzie ostatecznie splotła się cała jego praca literacka i życie osobiste, ale ma nieprzekonująco śmieszne momenty. Drugim minusem powieści jest seks. A dokładniej seks w wykonaniu małoletnich bohaterów – co prawda autor chciał w ten sposób zaakcentować swoisty rytuał przejścia, końca dzieciństwa i wkroczenia w dorosłość, ale i tak sceny te pozostawiają pewien niesmak.

Tak czy inaczej jednak „To” to powieść, którą polecam każdemu miłośnikowi mocnych wrażeń z czystym sercem. Horror, który do dziś inspiruje kolejne pokolenia twórców, a zarazem dzieło robiące wielkie wrażenie. Coś, do czego chce się wracać i odkrywać na nowo. Rewelacyjnie napisane, wynosi horror o potworach do rangi sztuki i literatury wyższej, gwarantując satysfakcjonujące doświadczenie. Warto przeczytać tę książkę i mieć ją na swojej półce, co tam warto!, jeśli jesteście miłośnikami horroru, po prostu nie wyobrażam sobie, byście nie weszli w jej posiadanie. A nowa edycja, zamknięta w urzekającej oprawie (nie wiem nawet czy nie lepsze, od świetnej okładki poprzedniego filmowego wydania) nadaje się do tego lepiej, niż doskonale.

Na początku ciężko było mi się przekonać. Pierwsza setka stron ciągnęła się niemiłosiernie. Wiedziałam, że nie będzie łatwo pokonać ponad tysiąc stron, ale nie spodziewałam się, że będzie to aż tak trudne.

Styl Stephena Kinga jest skomplikowany i zdawałam sobie z tego sprawę.

W końcu jednak przekonałam się do tego. Była akcja. Bardzo zżyłam się z bohaterami. Czytanie zajęło mi dość dużo czasu i było moją codziennością. Szybko się przyzwyczaiłam do spędzania czasu z tymi bohaterami.

Na końcu żal było odkładać książkę na półkę.

"To" bardzo mi się podobało, bo zostały przedstawione wartości, które zanikają w dzisiejszym świecie, nie było nudy, ciągle działa się jakaś akcja (często przerażająca).

Chętnie sięgnę po "To" po raz kolejny.

Stephen King,  pisarz którego  nikomu nie trzeba przedstawiać. Czy się lubi jego twórczość, czy nie bardzo, trudno przejść obojętnie obok jego powieści. Ja je lubię i zawsze czekam na kolejne jego dzieło. Książkę „To” przeczytałem jakiś czas temu, kiedy jako nowość ukazała się na naszym rynku na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Od tego czasu powieść ta doczekała się dwóch adaptacji, z czego najnowsza pochodzi z tego roku. Jednak nie byłbym sobą gdybym przepadał za wersją najnowszą. Przeciwnie-uważam że wersja z 1990 roku jest bardziej interesująca.

Ale to wyłącznie moje odczucie. Kolejny raz przyszło mi sięgnąć po tą powieść z racji tego, że wydawnictwo rozpieszcza nas co jakiś czas nowymi okładkami, z których co jedna to lepsza. Tak jest i w tym przypadku, a dodatkowo – jak wspominałem do kin wszedł Rozdział drugi opowiadających o potyczkach dorosłych już bohaterów książki. A o czym jest ta opowieść?

Małe miasteczko Derry, gdzieś w Stanach Zjednoczonych. Tutaj wszystko płynie swoim utartym rytmem, niespiesznie i powoli. Mieszkańcy znają praktycznie wszyscy wszystkich i każdy obcy od razu jest zauważany. Ale czy na pewno?

Spójrzcie na Georga. Jego brat, złożony chorobą robi mu niezatapialną łódkę, a chłopiec w swojej żółtej pelerynce i czerwonych gumowcach wybiega na dwór aby w strugach deszczu sprawdzić jak też jego łódź będzie się sprawować. Zwabiony przez klauna, który przedstawia się jako Pennywise, George zostaje prawie rozerwany na strzępy. Od tego czasu miasteczko wstrząsa seria niewytłumaczalnych zbrodni na najmłodszych członkach społeczności. Panika gości w sercach, a dzieci są pouczane aby nie zadawały się z nieznajomymi.

Billy, wraz z grupką przyjaciół odkrywa pewien sekret klauna, który może pomóc w jego pokonaniu.,, Problem w tym, że zdaje się że tylko dzieci mają wgląd w poczynania potwora. Jednak stwora udaje się pokonać. Po 27 latach koszmar powraca, a dorośli już przyjaciele stają znowu w szranki z koszmarem. Czy i tym razem uda się go pokonać, i czy wszyscy wyjdą z tej potyczki cało? Przekonajcie się sami.

Świetny kawał powieści, która-mimo sporej objętości, naprawdę czyta się jednym tchem. Zmagania ze złem, pierwsze poważne problemy, pierwsze miłości, odwaga i poświęcenie. Całość stanowi odpowiedź na odwieczne pytanie, czym jest zło i czy da się z nim walczyć? Zwłaszcza gdy okaże się, że przybyło ono całkiem z daleka?

Porwani zostajemy od pierwszej strony i nawet się nie obejrzymy, a musimy zamknąć tomiszcze.

Nie pozostaje mi nic innego jak polecić wam tą pozycję ku uwadze. Król jest tylko jeden i czekamy już na kolejne, tak wciągające dzieła. Polecam nieustająco.

Książka idealna na zimowe wieczory, mrozi krew w żyłach. Stephen King idealnie buduje atmosferę grozy, powodując , że każda następna strona wymaga od nas odwagi. W miasteczku Derry mają miejsce liczne morderstwa, niestety nikt nie potrafi rozwikłać kim jest morderca. Miasteczko zamieszkuje grupka przyjaciół, każdej osobie z grupy ukazuje się jej największy lęk. Kiedy dociera do nich fakt ,że wizje lęków mają więcej wspólnego z realnością i faktyczną możliwością śmierci, niż tylko dziecięcą wyobraźnią muszą stawić czoła mrocznej postaci.

"To" jest według mnie jedną z najlepszych powieści Stephana Kinga, nie tylko z uwagi na monumentalność historii. To opowieść, w której bez trudu znajdziemy najlepsze cechy horroru: idealnie wzrastające napięcie, barwnych bohaterów którym się współczuje i kibicuje, a do tego tajemnicze zło, które poza strachem rodzi multum innych emocji i głębszych pytań. Dużym plusem jest fakt, że bohaterami historii jest grupa dzieci, co tym bardziej podkręca akcję i sprawia, że czytelnik wręcz modli się o pozytywne zakończenie walki z monstrum.

To zdecydowanie jedna z lepszych książek Kinga. Oczywiście, teoretycznie King nie ma złych książek. Ale nie każdemu jego pióro bywa lekkie. Mimo tego "To" wciąga, porywa, a przede wszystkim przeraża. Kto nie boi się klaunów? Jak pięknie King w tej postaci umieścił strach. Moim zdaniem "To" jest nie tylko strasznym horrorem, ponieważ również posiada aspekt psychologiczny. Bowiem najbardziej boimy się własnej wyobraźni. Temat dobry, jeszcze lepiej napisany i przedstawiony, a odstraszać od tej książki może jedynie jej długość. Dla zwolenników lekkich i przede wszystkim krótkich utworów, "To" może być nie lada wyzwaniem. Mimo wszystko - warto!

Rewelacja! Fenomenalne polaczenie przeszlosci i terazniejszosci. Trzyma w napieciu i mimo rozbudowanych opisow nie nudzi a wrecz zacheca czytelnika i wciaga w kolejne rozdzialy. Polecam, ale ze wzgledu na pewne tresci nie jest to ksiazka dla dzieci.

"To" towarzyszyło mi cały luty, każdego dnia czytałam po kilkadziesiąt stron. Były dni, że z wielką chęcią zasiadałam do tego grubaska (1102 str) a były takie, że trochę musiałam się zmuszać... Książka budzi chyba wszystkie emocje: od strachu po obrzydzenie przez nudę do nostalgicznych rozmyślań... Jak każda książka Kinga ma drugie dno, które pewnie każdy z nas odbierze inaczej. Jak każda książka Kinga jest mistrzowskim odzwierciedleniem ludzkich charakterów, strachów, emocji, zachowań. Książka jest napisana w typowo Kingowy sposób - wartka akcja, która potrafi zmrozić krew przeplata się z powolną a tutaj czasem żmudną akcją. Czy się z nią męczyłam? Nigdy w życiu. Jednak aby wyrobić się z nią w miesiąc musiałam narzucić sobie dziennie minimum a że ja nie lubię coś musieć, to teraz mam ochotę trochę od Kinga odpocząć.

Lektura tej powieści była prawdziwym wyzwaniem, ponad 1100 stron zapisanych maczkiem, jednak z pewnością warto było ją poznać. To jak siedem opowieści siedmiorga dzieci, które wspólnie przeciwstawiły się Temu i ponownie muszą zmierzyć się z Tym jako dorośli. Dla każdego z nich To uosabia ich największe, podświadome lęki.

Grupka przyjaciół przeżyła coś strasznego przed 27. laty. Obiecali wówczas, że jeżeli To wydarzy się ponownie wrócą do rodzinnej miejscowości, by dokończyć co wówczas zaczęli. To naprawdę powraca. I wywołuje przerażenie w dorosłych już ludziach. Żaden z nich nie wie, czy da radę zmierzyć się z Tym ponownie i przeżyć. Wiedzą natomiast, że to co można zrzucić na karb dziecięcej, wybujałej fantazji jest rzeczywiste i bardziej namacalne niż chcieliby przyznać. Na pewno nie ma już dla nich odwrotu.

Czy jednak, jako dorośli ludzie, będą w stanie poczuć i ponownie uwierzyć w magię? Czy nie stracili umiejętności widzenia przestając być dziećmi?

Ależ to była podróż! Świat stworzony przez Kinga pochłonął mnie całkowicie. Dzięki rozbudowanej fabule, mnogości szczegółów i opisów, możemy wejść w dziecięcy świat lęków i nadziei, przyjaźni i prześladowań, poczuć go całym sobą. Wchłonąć atmosferę pozornie zwykłego małego miasta, jednak skażonego przerażającym złem. Miasta, w którym żeruje To.

Miałam już trzy podejścia do tej książki. I różnie to było, za pierwszy razem przeczytałam trzysta stron, a potem się pogubiłam, kolejnym razem przekartkowałam tylko kilkanaście stron i odłożyłam ją, natomiast nowe wydanie, które otrzymałam od wydaniwctwa Albatros zdecydowanie zachęciło mnie i zmotywowało do czytania.

Nie ma co ukrywać, jest to trudna książka. Akcja jest prowadzona z perspektywy terazniejszości i przeszłości. Dodatkowo, na pierwszy rzut oka może nas przerastać wielość postaci. Natomiast i tak przeważa pod każdym względem ogrom opisów, miejsc, postaci, akcji, tego co robili, kim byli, jak się zachowywali... I właśnie może tego było ciut za dużo? Może gdyby ta książka miała o trzysta stron mniej to byłoby lepiej?

No według mnie właśnie nie! Kochani, to jest Stephen King, ON z tego słynie. Nie może być Stephena Kinga mniej w Stephenu Kingu! Zrozumieją co Ci co znają jego twórczość. Ja czytam jego książki od piętnastego roku życia, a więc to już przeszło osiem lat! I wiem z czego ten niezwykły Autor słynie. Takiego rodzaju opisy, wielość postaci, zawiłość i niejasność są dla niego wręcz charakterystyczne i rozpoznawalne. Nie wiem jak Wy ale ja się tym delektuje.

Mam wrażenie, że w tej książce mistrz przeszedł moje najśmiejsze oczekiwania. Żeby napisać takiego rodzaju książkę i nie pogubić się w szczegółach i pierdołkach trzeba mieć talent, ogromny talent.

Po drugie, sam pomysł z TO. Zło stworzone w tej książce przez Stephena Kinga chyba przerażało mnie jednak najbardziej, zdecydowanie. TO jest wszystkim, czyli tym czego My najbardziej się boimy. Przybiera postać w zależności od kim jesteśmy i czym jest nasze TO. Dlatego każdy widzi coś innego, jeden zobaczy pająka, drugi klauna, trzeci zmorę, czwarty trupa. Pokonać TO można jedynie dzięki sile przyjazni, miłości i ogromnej odwadze. I właśnie tak poznajemy grupę przyjaciół, którzy chcą pokonać tego potwora.

Z postaci najbardziej przypadła mi do gustu Beverly. Może właśnie przez wzgląd na to, że to jedyna dziewczyna z grupki przyjaciół. Poza tym było mi jej zwyczajnie szkoda, wiele przeszła,a i tak była bardzo dzielna i odważna.

Wiele osób pytało mnie o czym jest ta książka? Cóż, według mnie jest to historia, w której każdy musi sam na sam stanąć oko w oko ze swoimi słabościami, przestać się ich bać i po prostu najzwyczajniej w świecie je pokonać.

Według mnie to jedna z najlepszych ksiażek Stephena Kinga, bardzo mi się podobała i na pewno nie raz do niej wrócę.

Opis fabuły

Derry, w stanie Maine. To miejsce już na pierwszy rzut powinno być przerażające dla wszystkich. Od pewnego czasu dzieci w tej okolicy zaczynają w niewyjaśnionych okolicznościach ginąć.

Czasami ich ciała zostają odnalezione, innym razem już niestety nie. Można powiedzieć, że jest to coś tajemniczego i bardzo strasznego zarazem. Każdy boi się o siebie, ale jeszcze bardziej o swoje dzieci. Cisza nocna, godzina policyjna, to wszystko ma niby obronić i uchronić młode pociechy przed najgorszym. Jednak i tak to bez znaczenia, to nieuniknione.

Bowiem w kanałach okazuje się, że dawien dawna mieszka TO. Budzi się ono raz na kilkanaście lat i żeruje. Poszukuje pożywienia, a czym się żywi? Strachem!

Prawda jest taka, że nikt inny nie dostrzega To, a czemu? Bo w TO trzeba wierzyć, a ko wierzy w niemożliwe? Dzieci... I to właśnie one padają jego ofiarą.

Pewnego razu ofiarą wypadku staje się mały Georgie. I to ON zostaje porwany i zamordowany przez TO. Grupka dzieci i brat Georgia postanawia zemścić się i pokona potwora, który mieszka w podziemiach. Jak się okazuje, nie jest to takie proste...

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Albatros.

3 noce....

1101 stron...

Tona grozy i lęku przed klaunami.

"Miasteczko Derry w stanie Maine nie różni się od innych prowincjonalnych miasteczek. Życie toczy się tu swoim tempem, ludzie zmagają się z codziennością i jej problemami. Do dnia, w którym znika Georgie Denbrough. Zdarzenie to uruchamia całą serię zaginięć, ale mieszkańcy miasta są tym nieporuszeni. Dorośli zdają się nie przejmować utratą dziecka przechodząc do porządku dziennego. Przydrożne słupy są obklejane kolejnymi zdjęciami zaginionych. Tylko brat zaginionego Georgiego, Bill, postanawia wraz z trójką swoich przyjaciół odnaleźć swojego młodszego brata."

Nikt tak jak King nie potrafi i nigdy nie zdoła skupić uwagi czytelnika i wypełnić jego alter ego grozą - ta pozycja mistrza grozy przez długie tygodnie podążała za mną wszędzie. Nie będę się rozpisywać na temat fabuły, ale warto zaznaczyć, iż jest to powieść o dorastaniu w cieniu koszmarów dzieciństwa nawiedzających i prześladujących bohaterów w dorosłym życiu.

Stephen King potrafi tak "wdzięcznie", potrafi lawirować pomiędzy światem realnym, a światem fanatycznym, który jest przepełniony grozą i czymś nie znanym, czyli tytułowym TO.

To książka, obok której nie da się przejść obojętnie.

„To” jest uważana za jedną z najstraszniejszych książek Kinga. Jest to rewelacyjna powieść, która potrafi odkryć prawdziwe zło drzemiące w człowieku. Lektura wciąga od pierwszej do ostatniej strony i pochłania się ją niemal jednym tchem. Czym tak naprawdę jest zło i w jaki sposób można z nim walczyć? Czym jest tytułowe „To”, które przybyło z przepastnych, nieznanych czeluści? Na te, jak i inne pytania odpowie Wam niniejsza niesztampowa powieść, która potrafi przerazić, aż do szpiku kości.

Derry w stanie Maine staje się miejscem krwawych morderstw i niebywale okrutnych zbrodni. Przyczyną niewyjaśnionych okropieństw okazuje się tajemnicze To, które zagnieździło się w miejscowych kanałach. Zagadkowa istota potrafi przybierać różne formy i z niejasnych powodów również obleka się najczęściej w sylwetę przerażającego klauna. To potrafią zobaczyć jedynie dzieci i właśnie one są największym wrogiem tej plugawej istoty. Gdy mija dwadzieścia lat, To powraca, na nowo siejąc przerażenie w sercach dorosłych już ludzi. Czy uda im się odnaleźć dziecięcą wiarę i pokonać obrzydliwego potwora z najczarniejszych czeluści?

Groza jest w tej powieści jak najbardziej dostrzegalna i podczas lektury można się naprawdę nieźle przestraszyć. Bohaterowie zostali wykreowani ciekawie, z krwi i kości, dzięki czemu możemy ich polubić, wciągając się w ich perypetie. Wątki fabularne autor wykreował po mistrzowsku, dostarczając czytelnikowi niejednokrotnie mocnych wrażeń. Stephen King stworzył niebywale rozległe uniwersum, które rozwinął w „Mrocznej wieży”. Z pewnością jeszcze nie raz powrócę do światów wykreowanych przez Stephena Kinga, gdyż jak najbardziej warto.

„To” jest rasowym horrorem, który posiada drugie niezwykle mroczne i posępne dno. Autor opisał życie dzieci pełne niezwykłości, niezwykle trafnie i realistycznie. Całość czyta się wyjątkowo szybko pomimo sporych rozmiarów tomiszcza. Wizja nieuchwytnego zła została nakreślona w mroczny sposób, sprawiając, że wydaje się ono w pewnym stopniu znajome i prawdziwe. Autor podejmuje trudne pytania, dając częstokroć niejednoznaczne odpowiedzi. Dosadny język Kinga połączony ze wciągającymi i zapierającymi dech w piersi wątkami fabularnymi, dają efekt iście wybuchowy. Gorąco polecam.

[Adres usunięty]

Krwiożerczy klaun z...Kosmosu?

Stephena Kinga, raczej nikomu nie trzeba przedstawiać. Czy się lubi jego twórczość, czy nie bardzo, trudno przejść obojętnie obok jego powieści. Ja je lubię i zawsze czekam na kolejne jego dzieło. Książkę „To” przeczytałem jakiś czas temu, kiedy jako nowość ukazała się na naszym rynku na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Od tego czasu powieść ta doczekała się dwóch adaptacji, z czego najnowsza pochodzi z tego roku. Jednak nie byłbym sobą gdybym przepadał za wersją najnowszą. Przeciwnie-uważam że wersja z 1990 roku jest bardziej interesująca.

Ale to wyłącznie moje odczucie. A o cóż chodzi w tym horrorze?

Małe miasteczko Derry, gdzieś w Stanach Zjednoczonych. Tutaj wszystko płynie swoim utartym rytmem, niespiesznie i powoli. Mieszkańcy znają praktycznie wszyscy wszystkich i każdy obcy od razu jest zauważany. Ale czy na pewno?

Spójrzcie na Georga. Jego brat, złożony chorobą robi mu niezatapialną łódkę, a chłopiec w swojej żółtej pelerynce i czerwonych gumowcach wybiega na dwór aby w strugach deszczu sprawdzić jak też jego łódź będzie się sprawować. Zwabiony przez klauna, który przedstawia się jako Pennywise, George zostaje prawie rozerwany na strzępy. Od tego czasu miasteczko wstrząsa seria niewytłumaczalnych zbrodni na najmłodszych członkach społeczności. Panika gości w sercach, a dzieci są pouczane aby nie zadawały się z nieznajomymi.

Billy, wraz z grupką przyjaciół odkrywa pewien sekret klauna, który może pomóc w jego pokonaniu.,, Problem w tym, że zdaje się że tylko dzieci mają wgląd w poczynania potwora. Jednak stwora udaje się pokonać. Po 27 latach koszmar powraca, a dorośli już przyjaciele stają znowu w szranki z koszmarem. Czy i tym razem uda się go pokonać, i czy wszyscy wyjdą z tej potyczki cało? Przekonajcie się sami.

Świetny kawał powieści, która-mimo sporej objętości, naprawdę czyta się jednym tchem. Zmagania ze złem, pierwsze poważne problemy, pierwsze miłości, odwaga i poświęcenie. Całość stanowi odpowiedź na odwieczne pytanie, czym jest zło i czy da się z nim walczyć? Zwłaszcza gdy okaże się, że przybyło ono całkiem z daleka? Polecam nieustająco.

Uwielbiam książki Kinga...natomiast tę fantastyczną i wciągającą powieść znalazłam w wyszukiwarce książek [Adres usunięty] i niezwłocznie odwiedziłam księgarnię w dokonaniu zakupu owej lektury. Jest naprawdę wciągająca choć także przerażająca ;p Aczkolwiek pięknie ukazana jest także siła przyjaźni. Polecam. Ja szukam już kolejnych pozycji :)