To, co ukryte

Eliza jest młodą wokalistką, która ciężko pracuję by osiągnąć sukces, jednak przeszłość nie pozwala jej się nim cieszyć.

Kamil był niegdyć cenionym muzykiem, lecz jego kariera upadła.

Kiedy mężczyzna słyszy śpiew dziewczyny, zatraca się w jej głosie i mimo sprzeciwu pragnie stworzyć z nią duet.

Takie debiuty to ja mogę czytać przez cały czas!

Świat, który stworzyła Agnieszka poruszył moje serce i sprawił, że zatraciłam się w nim już od pierwszej strony.

Kocham bohaterów, którzy mają swoją pasję, a już w szczególności, jeżeli jest to muzyka. Co prawda nie była ona głównym tematem (trochę jej zabrakło), aczkolwiek poczułam ją. Teksty piosenek stworzone przez Elizę i jej śpiew - z przyjemnością bym ją posłuchała oraz gitarzysta Kamil, duet doskonały i w sekrecie Wam zdradzę, że w drugim tomie go z pewnością nie zabraknie i w końcu doczekamy się ich wspólnego występu.

Główni bohaterowie mają swoje problemy z którymi się zmagają i dążą do tego, żeby odnaleźć spokój i szczęście. W szczególności życie Elizy, której przeszłość ogromnie wpłynęła na teraźniejszość, nie jest łatwe i autorka wplątuje tu pewną tajemnicę, której rozwiązanie była dla mnie ogromnym zaskoczeniem i dodatkowym bonusem.

Relacje między bohaterami rodzi się stopniowo, nie ma tu miłości od pierwszego wejrzenia, na spokojnie się poznawają i to jest naprawdę świetne. Ich historia sprawi, że nie raz się uśmiechniecie i poczujecie ekscytację, ale także zakręci się łezka w oku. Emocji oraz akcji nie zabraknie i z pewnością będzie Wam mało, to gwarantuję.

ZDECYDOWANIE POLECAM.

Książka, o której dziś Wam opowiem jest debiutem literackim Agnieszki Nikczyńskiej –Wojciechowskiej, która z pewnością jest Wam znana z bloga, a także z instagrama, jako Książki takie jak my. Od jakiegoś czasu staram się ją wspierać w przedstawieniu powieści „To, co ukryte”, muszę Wam powiedzieć, że byłam jej bardzo ciekawa, dlatego też przysiadłam z czytnikiem oddając się przyjemności z lektury. Wniosek z tego miałam taki, że wszystko, co dobre stanowczo zbyt szybko się kończy. Z pewnością jesteście ciekawi, o czym opowiada książką, więc postaram się Wam nieco przybliżyć fabułę i podsycić ciekawość po znacznie więcej.

„To, co ukryte” opowiada historię dwójki bohaterów, których łączy jedno, a mianowicie muzyka, miłość do niej, która jest tak silna, że z jej powodu zdołali zbudować na niej przyszłość oddając się karierze. Eliza Sobańska jest bardzo utalentowaną piosenkarką, jej kariera nabierała tempa, była w odpowiednim miejscu we właściwym czasie. W życiu tej kobiety nie wszystko było jednak usłane różami, problemem było jej dzieciństwo, które zdecydowanie nie należało do szczęśliwych, mimo wszystko ukształtowało ją na wspaniałą osobę, o czym nie zawsze pamięta. Mimo wszystko niewiedza, kim się jest, skąd wywodzi potrafi nie dać spokoju. Mogłoby się wydawać, że ktoś taki, jak ona z pewnością uważa się za kogoś lepszego, będącego ponad innymi, bo przecież dotarła tak daleko. Nic bardziej mylnego, nie jest zepsutą gwiazdeczką, która stąpa po innych. Jest pracowita i chce, aby w takich kategoriach na nią spoglądano, poprzez to, co robi, a nie jak wygląda, czy ile zyskała pieniędzy. Nie może jednak cieszyć się spokojem, ponieważ otrzymuje anonimowe wiadomości od kogoś, kto wiele o niej wie. Kim jest ta osoba? Kamil Niko jest utalentowanym muzykiem, który uważa, że bez niego niewiele w tym biznesie się zdziała. Problem jest taki, że gdzieś w tym wszystkim się pogubił, mniej oddaje się muzyce, a więcej całej reszcie, wyskokom, co powoduje, że wiele portali plotkarskich ma niezłą pożywkę. Ma jednak wokół siebie dobrych ludzi, którzy pomimo tej zmiany nie postawili nad nim kropki. Chcą zrobić wszystko, aby mu pomóc, czy współpraca z Elizą jest tym, czego potrzebuje? Czy to spotkanie będzie czymś więcej? Jak będzie się układało między bohaterami? Dlaczego Kamil stał się taki, co takiego wydarzyło się w jego przeszłości?

„To, co ukryte” to naprawdę piękna historia, która ukazuje, że w każdym środowisku mogą przebywać tacy ludzie, jak my, pełni wad, sprzeczności i nie zawsze świadomi swojej przeszłości. Znajdziecie w niej wiele emocji, które ścisną za serce, a muzyka z pewnością będzie Wam towarzyszyć podczas lektury. Muszę Wam powiedzieć, że byłam bardzo ciekawa, jak Agnieszka Nikczyńska -Wojciechowska rozbuduje historię głównej bohaterki, byłam ciekawa, kto też wysyła jej te tajemnicze wiadomości. Muszę przyznać, że nie zakładałam takiego obrotu spraw, z pewnością wielu z Was będzie zaskoczonych, kiedy dotrzecie do tego momentu w książce. „To, co ukryte” bez zwątpienia jest niezwykle udanym debiutem Agnieszki Nikczyńskiej –Wojciechowskiej, mam nadzieję, że książka spodoba Wam się tak bardzo, jak mnie. Akcja książki nie ma zawrotnego tempa, przy którym łapie się oddech czując zmęczenie, wszystko wychodzi tutaj naturalnie. „To, co ukryte” ma w sobie wiele ciepła, życiowej mądrości, która została nam przekazana przez autorkę. Czasami życie nie daje nam mocnych kart już na samym starcie, ale to nie powód by się poddawać, warto jest walczyć o szczęście, o siebie, o przyjaźń i spełniać marzenia.

Zaskoczyło mnie, że książka jest tak krótka. Ma zaledwie 250 stron i naprawdę duże litery. Ale dobrze się czyta dzięki temu.

Ogólnie na książkę skusiłam się ze względu na opis, zapowiadał się romans z tajemnicami, wśród muzyki — niby nic oryginalnego, ale potencjał widać od razu, a do tego opis wzbudził we mnie emocje, więc po książce spodziewałam się ich tylko więcej. Możecie więc sobie wyobrażać moje „zadowolenie”, że po tych stu stronach Eliza i Kamil wreszcie się spotkali! A biorąc pod uwagę, że zostało tylko nieco ponad pół książki, boję się, jak szybko rozwinie się ich relacja.

Ale po kolei. „To, co ukryte” opowiada o gwiazdach wschodzącej i upadającej, o Elizie i Kamilu. Oboje śpiewają rockowe utwory, z tym że Eliza dba o swoją reputację i okazuje wdzięczność za to, że udało jej się znaleźć tam, gdzie jest, a Kamil wychodzi chyba z założenia, że wszystko mu się należy, a o wizerunek nie ma sensu dbać, skoro brukowce i tak napiszą, co zechcą i co się sprzeda.

To, co już mi się podoba, to pokazanie, że nawet jeśli wydaje nam się, że wszystko zależy od nas i jesteśmy niezastąpieni, to wcale tak nie jest. Zwłaszcza w świecie show-biznesu, w którym trzeba się napracować, by coś osiągnąć, by wybić się z talentem, gdy posiada go naprawdę wiele ludzi. Fajnie też, że Eliza zauważyła, że jej kariera w dużej mierze zależy od innych, w tym od fanów — w końcu, gdyby jej nie słuchali, to żadna wytwórnia też by jej nie chciała.

Liczę też, że wątek paparazzi się rozwinie. Na razie jedynie jest wspominane, jak potrafią uprzykrzyć życie, ale nie pojawiła się konkretna sytuacja, która by to potwierdziła, pokazała. Jednak myślę, że kiedy pojawi się relacja Elizy i Kamila, a gazety i portale zaczną się rozpisywać, to wątek wykorzysta swój potencjał.

Najbardziej liczyłam tutaj na wątek muzyki. Od dawna jest ona częścią mojego życia, może nie śpiewam, ale tańczyłam swego czasu i do tej pory uwielbiam to uczucie ekscytacji, ucisk w przeponie i reakcje zmysłów, które towarzyszą mi podczas tańczenia, oglądania tancerzy czy nawet słuchania muzyki. Oddanie tego słowami jest naprawdę trudne, jednak nie niemożliwe. Czytałam już opisy tańca, które wywołały we mnie podobne odczucia, co też spodziewałam się dostać w „To, co ukryte”. Ale nie dostałam. Opisy koncertów, występów czy nawet prób ograniczały się do tego, że były takie, bohaterowie myśleli o tym, chcieli zrobić to, pokazać się tak, a nie inaczej… Żadnych emocji. Oprócz tego, że Eliza uwielbia uczucie, które towarzyszy jej, gdy śpiewa, i kilka nazw. Jednak ani razu nic nie poczułam.

Emocje to w ogóle jest jedna z większych wad książki. Historię się czyta, nawet dobrze czyta, autorka ma przyjemny styl… Ale nie potrafiłam dotąd wczuć się na tyle, by coś poczuć, by przeżywać, by zjednoczyć się z bohaterami, cieszyć i wzruszać razem z nimi. Nie zaangażowałam się. Szkoda. Wydaje mi się jednak, że znam przyczynę.

„To, co ukryte” od początku kojarzy mi się z typowym wattpadowym opkiem, uwzględniając zarówno fabułę, opisy, jak i błędy. Nie znalazłam tam dotąd nic oryginalnego. Co oczywiście nie oznacza nic złego, ale pozostawia pewien niedosyt. Mimo wszystko liczę, że dalsza część nie raz pozytywnie mnie zaskoczy.

Narracja podzielona jest na trzy perspektywy, wszystkie w pierwszej osobie, nazwane „Eliza teraz”, „Eliza wcześniej” i „Kamil teraz” — podejrzewam, że nie muszę tłumaczyć, co w nich znajdziemy. Najbardziej męczy mnie przeszłość Elizy. O wiele bardziej wolałabym ukazaną ją w formie wspomnień wywołanych konkretnym wydarzeniem czy przedmiotem. Mam wrażenie, że tak naprawdę niewiele wnoszą. Chyba miały pokazać, skąd się wzięła niepewność Elizy i zakorzenione kompleksy. Cóż, dziewczyna tak nie lubiła własnego ciała, że myła się z zamkniętymi oczami, by na siebie nie patrzeć. Zastanawia mnie, jak zakładała stanik… W każdym razie to mógłby być ciekawy wątek, gdyby nie minął w jednym akapicie, opisującym jedno spojrzenie w lustro. Wyglądało to mniej więcej tak:

Nie lubię swojego ciała, jest fuj, be i w ogóle, jak można wyglądać jak ja.

[staje nago przed lustrem i w końcu się sobie przygląda]

Jestem piękna.

Gdyby każdemu wystarczyło jedno spojrzenie w lustro, by pozbyć się kompleksów, to byłoby piękne. Ale to tak nie działa.

Jeśli zaś chodzi o perspektywę Kamila, to odnoszę wrażenie, że pojawia się głównie po to, by wpadł na Elizę. Albo żeby wyjaśnić, dlaczego wpadną na siebie później. Poza tym nie ma w niej nic szczególnego. Doceniam jednak humor, jaki udało się w tej części zawrzeć autorce. Kamil na przykład googlował godzinę własnego koncertu!

Perspektywa Elizy już jest fajniejsza, co prawda nie ma tam nie wiadomo ile akcji, ale czyta się całkiem przyjemnie, bo już coś się dzieje. Właściwie możemy zapoznać się z życiem piosenkarki za kulisami. Jedyne, co by mi tu przeszkadzało, to chyba to, że wszystko się udaje… Zbyt łatwo.

Wszystko jednak da się przeżyć, gdyby nie błędy… Ja na miejscu pani redaktor nie zgodziłabym się na umieszczenie nazwiska w książce takiej jakości. Jak mam traktować tę historię poważnie, skoro najwyraźniej mnie jako czytelnika nikt poważnie nie traktuje? Szanujmy się.

A jakie są tu błędy? Wszystkie możliwe. Brakuje przecinków, a nawet kropek, pojawia się błędny zapis dialogów, powtórzenia, literówki, zmiany czasów narracji… Nawet napisałam wczoraj znajomej, że brakuje mi tylko ortów, a wtedy to już przestanę czytać. I niewiele brakowało, bym przestała, bo ort się znalazł, ale stwierdziłam, że tę dużą literę zamiast małej jeszcze przeżyję. Dla ogólnej wiadomości: samochód marki Rolls-Royce to rolls-royce.

Ja wiem, że nie da się całkowicie wyeliminować błędów, to po prostu niemożliwe, ale ważne jest, żeby je ograniczyć do minimum. Tymczasem już spoglądając na same przecinki — nigdy nie oddzielają one zakończenia podrzędnej części zdania od nadrzędnej, pojawiają się na początku, na końcu już nie. A jak już zobaczyłam dwa orzeczenia obok siebie bez przecinka… Dalej nie wiem, co o tym myśleć. A dialogi? Jedno „zapytał” małą, drugie dużą literą w odległości kilku linijek. Powtórzenia zaś to masa „być” i „gdyż”. Nie dość, że to drugie brzmi nienaturalnie, zwłaszcza w ustach pięciolatki, to spoko, niech tak bohaterowie mówią, ale nie dostrzegłam ani jednego „ponieważ” czy „bo”.

A do tego dołóżmy błędy rzeczowe:

Na przykład Eliza stwierdza, że uwielbia wcielać się w bohaterkę jakiejś bajki i ją dubbingować, po czym okazuje się, że jeszcze tego nie zrobiła, bo to był pierwszy dzień. Nie wiem, może ja tu czegoś nie zrozumiałam, ale dalej mówiła, że musi się w Lilianę dopiero wczuć, poznać ją i stać się nią. Gdyby więc to „uwielbienie” wynikało z prób, chyba nie miałaby na nagraniach aż takich problemów. Chyba, nigdy tego nie robiłam.

Dalej — najbliższa osoba Elizy, będąca dla niej niczym rodzony ojciec trafia do szpitala z powodu nowotworu. Potem to samo przydarza się matce Kamila. Swoją drogą od razu wiedziałam, jak tylko pojawiło się w jego perspektywie słowo „szpital”, że tam się spotkają. W każdym razie Eliza stwierdza, że nigdy nie znalazła się w tej samej sytuacji, co Kamil. Heloł, a co z panem Jackiem? Podobno jest dla Ciebie bardzo ważny… Chyba jednak nie aż tak, jak sądziłam.

Ponadto pozwolę sobie zauważyć, iż bordo i czerwień to dwa różne kolory, a wisiorek to ta zawieszka na łańcuszek, więc nie da się wisiorka zapiąć na szyi. Tak, to są szczególiki, a ja się czepiam, ale to właśnie one zaburzają logikę tekstu.

A skoro już się czepiam, to Eliza jest blondynką. I wiedząc, że Eliza jest blondynką, zobaczmy okładkę raz jeszcze. Nie, żeby to był wielki problem, to w sumie nic szczególnego, ale w momencie, gdy Kamil zobaczył blondynkę, to miałam wątpliwości, czy to na pewno Eliza, bo dotychczas nie kojarzyłam, by kolor jej włosów był wspomniany. Choć to byłby ciekawy zabieg, gdyby nie była to ona.

No i przypomniała mi się jeszcze jedna rzecz przy tym temacie. Otóż Kamil ciągle określa Elizę mianem „ta blondyna", co sugeruje, że nie zna jej tożsamości. A tu nagle wspomina, że jest ona rozpoznawalna. Tylko że jej nie rozpoznał... Więc ją zna czy nie zna? Bo nie zostało wspomniane, by w międzyczasie dowiedział się w jakikolwiek sposób, kim ona jest. Tak samo jego manager (a w sumie dlaczego nie menedżer?) i dyrektorka wytwórni wiedzą bardzo dobrze, kim jest „ta blondyna”. Na całą wytwórnię jest tylko jedna?

Druga część książki to już to, czego spodziewałam się od początku, czyli wreszcie możemy obserwować rozwój relacji Kamila i Elizy. Choć chyba „obserwować” to za dużo powiedziane. Ogólnie, jeśli mam być szczera, to przyznaję, że bohaterowie to postaci, które mogłyby istnieć naprawdę, nie brakowało im realizmu. Pod warunkiem, że wytniemy tę scenę z nagłym pozbyciem się wszelkich kompleksów i zapomnimy, że Kamil i Eliza to gwiazdy świata muzyki. Wszystkie wydarzenia przywodziły raczej na myśl zwyczajnych dwoje ludzi, którym została wybrana taka profesja, by łatwiej było im się spotkać. Tymczasem, kiedy już się to udało, ich praca niemal przestała istnieć. Nie było już prób, koncertów ani nawet paparazzi pragnących uchwycić ich gorące chwile. Jak tak sięgam pamięcią, to może jedna wzmianka o zdjęciu się pojawiła i nic poza tym.

Jeśli zaś chodzi o samą relację między bohaterami, to bardzo podobały mi się dialogi między nimi, były naprawdę przyjemne, a relacja rozwijała się w odpowiednim tempie (zauroczenie, ciekawość, fascynacja). Jednak od pewnego momentu zaczęłam odnosić wrażenie, że Kamila i Elizę łączy jedynie pożądanie, które mylą z miłością — nie jest to nic rzadkiego. Wydaje mi się, że to wina tego, że kiedy nie dostajemy ich dialogów, a jedynie opisy, przemyślenia, skróty z wydarzeń, których świadkami nie jesteśmy, większość sprowadza się do „całowaliśmy się”, „chciałem jej dotknąć”, „chciałabym zobaczyć go nago”. W porządku, to normalne, że czuje się pociąg fizyczny do drugiej osoby, zwłaszcza do partnera, ale rzadko zdarzało się coś innego. W miarę rozwijania się związku już praktycznie o niczym innym oboje nie myśleli, a sama scena seksu ograniczyła się do opisu czynności, nie było w niej ani zmysłowości, ani namiętności, ani żadnych innych emocji, których w całym tekście zresztą brakuje.

Przyznaję, że zawiodło mnie również rozwiązanie sprawy przeszłości Elizy. Z dwóch powodów: po pierwsze — pojawiło się rozwiązanie. Zdecydowanie bardziej wolałabym tu pewne niedopowiedzenie, pogodzenie się z tym, że Eliza nigdy nie dowie się, co stało się z jej rodzicami i dlaczego trafiła do domu dziecka. Wydaje mi się to bardziej realne, bo w życiu nieczęsto zdarza się rozwikłać takie tajemnice.

Poza tym przeszkadza mi sposób rozwiązania sprawy. Bo komu się udało? Oczywiście, że Kamilowi… Co z tego, że prywatni detektywi ani policja nie dali rady rozwikłać zagadki tajemniczych przesyłek, przecież wystarczyło poprosić Kamila!

Poddam również w wątpliwość samo przyjęcie sprawy anonimowych paczek i listów przez policję. Nie znam się, nie będę ukrywać, ale z tego, co mi wiadomo, jeżeli nie ma żadnego zagrożenia (czy jak to nazwało moje źródło: „nie ma żadnych przesłanek, że popełniono przestępstwo”), policja jest bezradna. Nawet gdyby znali nadawcę, to co? Aresztują kogoś, bo napisał list z przeprosinami?

Z książką miałam jeszcze jeden poważny problem: autorka bardzo chętnie powtarzała mniej potrzebne informacje, a niewiele dawała tych znaczących. Na przykład po pięć, dziesięć razy czytałam o tym, że Eliza sama pisze teksty swoich piosenek, bo to kocha i czuje, że to zbliża ją do fanów, może im oddać całą siebie. Co chwilę przypominano, że Eliza wychowała się w domu dziecka, stąd te wszystkie kompleksy i obawy, że nie ma nikogo oprócz pana Jacka, a później Antka. Za to wiele momentów w rozwijającej się relacji głównych bohaterów pominięto. Na przykład po ich pierwszym spotkaniu otrzymujemy przeskok czasowy o kilka miesięcy i informację, że już się polubili i chętnie spędzają ze sobą czas. Albo Kamil stwierdza, że przy Elizie się bardzo zmienił, ale nie da się tego zauważyć, bo niewiele wiemy o Kamilu wcześniej (ani potem) oprócz tego, co sam mówi jako narrator. Autorka daje nam to, co według niej najważniejsze, tym samym nie buduje świata, który moim zdaniem przy znanych osobach pozostawia duże pole do popisu. Momentami można nawet odnieść wrażenie, że Kamil i Eliza (oprócz pana Jacka, rodziców Kamila i managerów) nie mają nikogo. Może inaczej — nie znają nikogo. Nikt się właściwie w ich życiu nie pojawia.

Gdyby ktoś mnie zapytał, czy polecam „To, co ukryte”, powiedziałabym tak: „Jeśli nie masz co czytać, a chcesz czegoś lekkiego i nie przeszkadzają ci błędy w zatrważającej ilości, ta książka będzie wystarczająco przyjemna, by poświęcić jej trochę czasu. W innym przypadku nie mogę jej polecić”.

Czytałam lepsze, czytałam gorsze książki. „To, co ukryte” z pewnością nie jest bardzo złe. Wydaje mi się, że samo wyeliminowanie błędów technicznych pozwoliłoby postawić historię półkę wyżej. Nie zmienia to jednak faktu, że postaci, fabuła i wydarzenia również wymagają podrasowania.

„Czasami nie zdajemy sobie sprawy z tego, co mamy. Jesteśmy pewni, że dostaliśmy wszystko na zawsze. Młodość, życie. Wszystko przemija, każdego dnia dostajemy nowy czas do wykorzystania. Aż trudno uświadomić sobie, ile tych chwil marnujemy. Zwłaszcza na czekanie…”

„To, co ukryte” to historia, która wywołuje wiele emocji. Już od samego początku poznajemy Elizę, która pomimo sławy i bogactw, żyje skromnie. Dziewczyna miała dość traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa, dlatego też jest osobą, która docenia wszystko to, co ma w życiu. Dobra materialne nie są najważniejsze. Z kolei Kamil to zupełne jej przeciwieństwo. Hulaj dusza, piekła nie ma. Co niestety przysparza mu czasami nie lada problemów. Ona śpiewa i komponuje własne piosenki, ON z kolei uwielbia grać na gitarze. Gdy pewnego dnia Kamil słyszy śpiew Elizy, pragnie stworzyć z nią duet i nagrać piosenkę. Ale dziewczyna nie jest tym pomysłem zainteresowana. Czy uda mu się przekonać ją do zmiany decyzji?

Debiut literacki Agnieszki Nikczyńskiej Wojciechowskiej to naprawdę fajna historia, przy której bardzo dobrze spędziłam czas. Historia sama w sobie jest niezwykle ciekawa, nie brakuje w niej zwrotów akcji, a do tego błyskawicznie się czyta, bo im dalej tym coraz ciekawiej. Bardzo podobał mi się wątek muzyczny, który się tutaj pojawił, jednak myślę, że gdyby było go tu dużo więcej, to byłoby wręcz idealnie. Rozdziały poświęcone przeszłości Elizy, były naprawdę wzruszające. Aż mi się momentami serce krajało, przez to, co przeżyła. Autorka stworzyła bohaterów, których nie sposób nie polubić. Bo pomimo całej tej otoczki sławy i popularności, oboje są do siebie podobni – są zagubieni, potrzebujący bratniej duszy, aby wszystko stało się piękniejsze. Co jest naprawdę niesamowite i bardzo mi się w tym przypadku podobało. W obliczu tragedii potrafili nawzajem się wspierać i nawet z Kamila „wyszło coś dobrego” ;)

Oprócz historii o przyjaźni, miłości, przeciwnościach losu, dostajemy też małą dawkę thrillera, bowiem autorka wprowadziła wątek z tajemniczymi przesyłkami, które otrzymuje Eliza, a te z kolei są naprawdę niepokojące. I choć nikt nie wie o co chodzi, tak prawda która wyjdzie na jaw zaskoczy nie tylko naszych głównych bohaterów, ale i Was! ;)

Styl pisania autorki jest niezwykle przyjemny, przez co przez te książkę dosłownie się przepływa. Każda kolejna strona ma w sobie sporo emocji, które autorka umiejętnie dawkuje, tak abyśmy poczuli je wszystkie. I choć chciałabym, aby tej muzyki było tu więcej, ksiązka bardzo mi się podobała i Wam ją gorąco polecam. Spokojna, romantyczna, wprost idealna na przyjemny wieczór z książką ;)