Tam gdzie mieszkam

Już na samym wstępie, myślę, że warto pogratulować autorce odwagi, by w powieści młodzieżowej poruszyć temat bezdomności. Istnieje niewielu pisarzy literatury z gatunku young adult, którzy do swoich dzieł wplatają tak rozbudowany wątek biedoty i nędzy, a nawet jeśli to robią, to nie w taki sposób w jaki to zrobiła Brenda Rufener. Dzięki obrazowemu i dość plastycznemu piórowi oraz przykładaniu uwagi do detali, udało jej się naprawdę dobrze oddać codzienność osoby walczącą o każdy skrawek ciepła i poczucia przynależności, zdającej sobie bowiem sprawę z tego, że sama straciła na to szansę dawno temu. Sytuacja Linden wzbudza w czytelniku masę emocji. Od litości, przez żal, po niedowierzanie. Autorka zadbała o to, by przywołać mnóstwo szczegółów dzięki czemu jeszcze lepiej można dostrzec dysonans pomiędzy realiami "typowego" nastolatka, mierzącego się z "typowymi" problemami, a rzeczywistością głównej bohaterki, której priorytety są zgoła inne. Trudno nie współczuć narratorce, czytając o jej zmaganiach o ciepłe miejsce na noc, zastanawiającej się czy przez własną pomyłkę, nie będzie musiała spać pod gołym niebem.

Mój problem z tym tytułem pojawia się, gdy mowa o całokształcie. Powieść odebrałam jako strasznie chaotyczną, w niekoniecznie dobry sposób. Niektóre sytuacje trwały zbyt krótko i były dziwnie urywane, dialogi czasami w ogóle się nie kleiły, a postacie zachowywały nieadekwatnie do sytuacji. O ile wiele decyzji podejmowanych przez bohaterów można usprawiedliwić ich młodym wiekiem, o tyle kompletnie nie kupuję przedramatyzowanych wydarzeń z książki, czyniących historię chwilami bardzo sztuczną. Mając na uwadze te dramy ORAZ zakończenie, które najchętniej sama bym przepisała, bo było stanowczo zbyt bajkowe, po skończeniu całości uznałam, że pomimo mojego uznania dla pani Rufener za poruszenie tak ważnego tematu jak bezdomność, nie będę w stanie wspominać jej powieści miło. Jestem jednak pewna, że większość wymienionych minusów zdecydowanie można wyszlifować - kwestia umiejętności pisarskich - dlatego nie skreślam jej nazwiska, ponieważ uważam, że ma mnóstwo potencjału, zwłaszcza z problematyką, którą wplata do dzieł.

Inny element, który wzbudził we mnie mieszane uczucia to poruszenie w powieści problemu przemocy wobec kobiet. Mam wrażenie, że został potraktowany po macoszemu. Rozumiem, że dotyczył postaci przybocznej, ale biorąc pod uwagę jej powiązania z główną bohaterką, spodziewałam się, że autorka poświęci mu więcej czasu. Niestety całość wypadła naprawdę blado. Uważam, że pani Rufener nie potraktowała tego elementu z należytą powagą i jestem na nią, o to, trochę zła. Spłaszczyła bowiem temat przemocy do problemu nastoletniego, niezasługującego na uwagę, zwłaszcza nie dorosłych, którzy - swoją drogą - w tej powieści są dość bezużyteczni.

"Tam gdzie mieszkam" to zdecydowanie nie "typowa" młodzieżówka. Problematyka, którą dotyka i surowy sposób w jaki przedstawia bezdomność zasługuje na uwagę. Na tyle na ile uważam, że powieści sporo brakuje do perfekcji, ponieważ - jak wspomniałam, osobiście niekoniecznie przypadło mi do gustu pióro autorki, na tyle zdaję sobie sprawę, że czytelnicy mają różne preferencje, jeśli chodzi o style pisarskie, także nie mówię, że wy także odbierzecie ją tak jak ja. Być może was przejmie w sposób, w jaki mnie nie przejęła. Ostatecznie, nie żałuję jej poznania bo była niczym powiew świeżego powietrza i pozwoliła mi docenić rzeczy, na które czasami sama nie zwracam uwagi.

Bardzo podoba mi się całość związana z wizualizacją książki. Kolory są ładne oraz intensywne (przez co korci by poszaleć z obróbką).

*

Mam mocno mieszane uczucia co do stylu pisania autorki, jak i samej głównej bohaterki. Z jednej strony bardzo chciałam ją czytać i wiedzieć co się dalej wydarzy, ale brałam ją do ręki i myśli *puf* zaczynały latać we wszystkie strony byle by nie dać mi się skupić. Dość szybko poszło mi czytanie, gdy zostało mi jakieś 100 stron.

*

Jednak nawet, gdybym przed sięgnięciem po tą książkę, wiedziała o tym jak będę się czuć w trakcie czytania to i tak bym po nią sięgnęła. Porusza ona bardzo trudne tematy i daje ważne lekcje. Najważniejszą jest „Mów o swoich problemach”. Myślisz, że nikt Ci nie pomoże, albo twoja sytuacja będzie gorsza, a co jeżeli będzie całkiem na odwrót? Wtedy otrzymasz taką pomoc jakiej potrzebujesz w danej sytuacji, ważne by zwrócić się do odpowiednich osób! Fabuła kilkukrotnie mnie zaskoczyła i właściwie patrząc całościowo była ciekawa.

*

Co do samej Linden Rose jest ona ciekawą i pomysłową postacią, jej życie nie jest łatwe, ale dziewczyna sobie radzi i to całkiem nieźle. Jednak trochę mnie irytowała, ponieważ mam wrażenie, że jej „nastoletnie zachowanie” zostało podkoloryzowane, ale da się to przeżyć. Hamiutka i Seung’a bardzo polubiłam i nie mam do nich zastrzeżeń. Nie zabrakło osób do nielubienia, a także tych co nie wiesz czy masz trzepnąć, czy przytulić.

*

Wszyscy razem tworzą dziwną zgraję, a ich historia jest radosna, smutna, tajemnicza oraz nieprzewidywalna. Jeżeli to was nie przekonuje to już nie wiem co to zrobi. Jednak za sam przekaz ma ona wielkiego plusa.

Szkoła, dla wielu ludzi to tylko miejsca nauki i spotkań ze znajomymi. Dla Linden Rose jest schronieniem , można powiedzieć że domem.

Dziewczyna po stracie matki boryka się z bezdomnością.

Wieczorami, gdy wszyscy opuszczają budynek liceum , ona się do niego zakrada i tam spędza noc. Choć zdarzają się też noce, które musi spędzić na zewnątrz.

Mimo tych przeciwności losu jest bardzo silna i ma swoje marzenia, dotyczące przyszłości. A przez życie kroczy razem z dwójką swoich prawdziwych przyjaciół. Niestety oni także nie wiedzą o jej sekrecie, który stara się chronić i ukrywać.

Linden żyje tak, żeby nie rzucać się nikomu w oczy , unika wrednych koleżanek, a wszystko co robi, robi bardzo ostrożnie., ponieważ nie chce, żeby ludzie dowiedzieli się o braku domu.

Wszystko komplikuje się gdy pewnego dnia na terenie szkoły, dochodzi do poważnego wypadku z udziałem jej przyjaciela. ☆☆☆☆

Początek książki był dla mnie troszkę ciężki i trudno mi było się zagłębić w tę historię. Jednak z każdą kolejną stroną, rozumiałam co się w niej dzieje i losy Linden, Ham'a i Seung'a bardzo mi się spodobały. Oczywiście nie brakowało momentów grozy i zwrotów akcji, co sprawiło że miałam ochotę wejść do książki i pomóc bohaterom.

Książka jest młodzieżówką, ale autorka poruszyła w niej kwestie, takie jak bezdomności i ubóstwo, o których rzadko się mówi w tego rodzaju literaturze.

Motywem, który również się tutaj pojawia się przyjaźń i siła jaka drzemie w człowieku.

Według mnie po tę książkę mogą sięgnąć zarówno młodsi jak i starsi, bo ona sama jest warta uwagi

Linden Rose to typowa nastolatka.

Spotyka się z przyjaciółmi,unika wrogów i codziennie chodzi do szkoły.Budynku,który kiedy wszyscy z niego wychodzą,staje się jej domem.Dziewczyna wieczorami zakrada się do niego,by nie musieć spać pod gołym niebem.To jej największa tajemnica i jeszcze większy wstyd.

Ale przychodzi w końcu taki dzień,kiedy wszystko się wali.Jej szkolna prześladowczyni Bea zostaje pobita,a tylko Linden wie,kto to zrobił.Dodatkowe wydarzenia sprawiają,że nastolatka będzie zmuszona wyjawić swój sekret.

Czy zostanie zrozumiana?

Czy przyjaciele wybaczą jej wszystkie kłamstwa?

Co takiego wydarzyło się,że nasza bohaterka stała się bezdomna?

Wszystkie odpowiedzi znajdziecie w książce.

******************************************

Jest to literatura dla młodzieży.

Pisana prostym językiem,gdzie bohaterami jest grupa nastolatków i ich zmagania z codziennością.Autorka nie tylko sprytnie wplotła w historię problem przemocy fizycznej,ale również dała jasny przekaz,że takich poważnych spraw nie uda się załatwić samemu.Tutaj potrzebna jest pomoc dorosłych.

Mamy również bezdomność głównej bohaterki i sami możemy się przekonać,jak ciężko jest przyznać się komukolwiek,że nie mamy gdzie mieszkać.Jak bardzo wstyd i nasza przeszłość hamują opowiedzenie o swojej sytuacji nawet najbliższym przyjaciołom.

Dlatego uważam,że jest to dobra pozycja do przeczytania przez naszych nastolatków,którą oczywiście im polecam.

Linden Rose jest na pozór normalną nastolatką i nikt nie wie, jaką tajemnicę skrywa. Nie ujawniła jej nawet przed swoimi najlepszymi przyjaciółmi. Jej sekretem jest jej bezdomność. Swoim domem nazywa szkołę, w której “mieszka”. Po jednej ze szkolnych imprez dochodzi do pewnego wypadku, którego świadkiem jest właśnie Linden. Jednak nie może poinformować o tym ani policji, ani znajomych, gdyż musiałaby przyznać się do swojego braku domu i rodziny. *

Z początku ciężko było mi się “wbić” w fabułę tej książki. Nie jestem pewna, czy chodziło tu o sposób pisania, czy może o myślenie głównej bohaterki. To tylko moje odczucia. Nie znaczy to, że każdy będzie miał z tym problem. Jednak, gdy początkowe trudności mi przeszły, to dalszą część czytało mi się już bardzo przyjemnie. To w ogólnym odbiorze bardzo przyjemna młodzieżówka, która łączy typowo nastoletnie problemy, z tymi bardziej poważnymi. Jest tu poruszony problem bezdomności, przemocy czy rasizmu. Dziewczyna ma jedynie dwójkę przyjaciół, a w jej sercu zaczyna kiełkować uczucie zwane miłością. Toczy również szkolne wojny z popularną dziewczyną i uczy się pilnie, by dostać się na wymarzone studia. Gdyby nie jej bezdomność reszta jej życia, to typowe nastoletnie rozterki. 🧡

*

Lubię książki, szczególnie młodzieżowe, które poruszają ważne tematy. Czasem takie, o których się nie mówi wszem i wobec. Ta książka taka jest. W lekki i przyjemny sposób potrafi zwrócić uwagę czytelnika na istotne sprawy. Dzięki temu przypadła mi do gustu. W szczególności urzekła mnie relacja Linden i Seuguna. Pomimo początkowych trudności, i momentów, w których nie rozumiałam przemyśleń głównej bohaterki, polecam tę książkę. Bo gdy dotarłam do ostatniej strony, poczułam lekki niedosyt. Chciałabym przeczytać więcej. 💙