Tak blisko

Świat Jackie, młodej studentki, niespodziewanie staje na głowie. Jej długoletni związek rozpadł się hukiem, niemal zawaliła ważny przedmiot na uczelni, a wychodząc z imprezy Halloweenowej niechybnie zostałaby zgwałcona, gdyby nie zainterweniował tajemniczy, ciemnowłosy chłopak ratując ją z opresji. Okazuje się, że Lucas - tak ma na imię jej wybawca - uczęszcza na te same wykłady z ekonomii. Powoli nawiązuje się między nimi iskrząca relacja. Jednocześnie Jacqueline - po rozstaniu z Kennedym postanowiła wrócić do swojego pełnego imienia - nawiązuje ekscytującą korespondencję mailową z tutorem Landonem, który pomaga jej się odgrzebać z zaległości na studiach. Lucas i Landon są bardzo różni, jednak obaj poważnie mieszają w spokojnym do tej pory świecie dziewczyny...

Książka Tammary Webb może wydawać się banalna. Jest napisana prostym językiem, opowiada o życiu zwyczajnej studentki przeżywającej ciężkie chwile. O kończeniu starych relacji, nawiązywaniu nowych, o dreszczyku emocji towarzyszącemu zakochaniu, o traumie i strachu. Jednak "Tak blisko..." posiada drugie dno. Książka czaruje czytelnika od pierwszych stron. Wciąga w swój świat, tak, że wszystko wokół znika. Zostajemy my i powieść. Powoli odkrywamy, że to co wydawać by się mogło proste i zrozumiałe do rozwikłania, ma swoją głębię i przestaje być tak oczywiste.

Powieść kierowana jest do młodych kobiet i zawiera elementy, bez których większość takich czytelniczek nie wyobraża sobie lektury - tajemnicę, uczucie, dreszczyk niepewności. Mimo prostolinijności w prowadzeniu fabuły, autorka po kilku rozdziałach potrafi zaskoczyć. Ciężko wątpić w realność niektórych wydarzeń - jednak z drugiej strony Tamara Webb potrafi nadać sytuacjom rzeczywistego wydźwięku. Trzeba powiedzieć jedno - tę książkę się pochłania. Czy traktuje się ją jako lekką powiastkę na wieczór, czy doszukuje się w niej głębszego ukrytego przekazu - czytelnik znajdzie tu wzruszenia i emocje, takie, które przykują jego uwagę od pierwszej do ostatniej strony.

Dla relaksu, chwili wytchnienia i zapomnienia. Dla emocji, które autorka umiejętnie dozuje. Zdecydowanie tak - polecam "Tak blisko...".

Tak się złożyło, że w jednym czasie otrzymałam do zrecenzowania wszystkie trzy tomy z cyklu Kontury serca. Dlatego postanowiłam w jednej recenzji opisać moje wrażenia z lektur. Tym bardziej, że niewiele się różnią między sobą.

„Miłość nie jest brakiem logiki

Jest logiką sprawdzoną i udowodnioną

Podgrzaną i wygiętą tak, by wpasowała się

W kontury serca”. – str. 233 Tak blisko…

Cała recenzja dostępna jest na blogu: [Adres usunięty]

Czasami potrzebuję odskoczni od ukochanej fantastyki. Czasami kolejne powieści z tego gatunku zaczynają mnie nużyć tak bardzo, że nawet 300 stronicowe historie, zamiast czytać przez dwa góra trzy dni, czytam przez tydzień lub ciut dłużej. W takich momentach wiem, że aby nie znienawidzić tego, co kocham całym sercem, muszę dać się porwać zupełnie czemuś odmiennemu. Czasami są to kryminały, sensacje bądź thrillery. Jeszcze innym razem new adult. Tym razem padło na ostatni z wymienionych gatunków, a co za tym idzie, na książkę Tammary Webber – Tak blisko… Jest to tom otwierający serię noszącą tytuł Kontury serca.

Ten tytuł intrygował mnie od dość dawna, szczególnie że zbierał w blogosferze naprawdę pozytywne recenzje od dnia swojej premiery. Jednak do tej pory było nam jakoś nie po drodze, ale jak to się mówi: co się odwlecze, to nie uciecze. W końcu przyszła i na nią pora, a zmotywował mnie do tego jeszcze mocniej fakt, że jej kontynuacja również już pojawiła się na półkach księgarni.

Jacquelin poświęciła swoje marzenia, aby nie rozstawać się ze swoim chłopakiem. Zrezygnowała z muzyki i pojechała za nim do collegu aby studiować ekonomię. Jednak nawet w najgorszych koszmarach nie przypuszczała, że wystarczą dwa miesiące, aby wszystko się rozpadło, ponieważ Brad chce się wyszaleć. Teraz dziewczyna została sama, a wspólni znajomi traktują ją jak powietrze. Gdyby tego było mało. Jeden ze znajomych, ze studenckiego bractwa, byłego chłopaka dziewczyny nagle atakuje ją na parkingu. Na szczęście kończy się na ogromnym strachu, a wszystko dzięki nieznajomemu, który przypadkowo znalazł się we właściwym miejscu w odpowiednim czasie. Dziewczyna po tym wszystkim jest w lekkim szoku, dlatego pozwala, choć z oporami, nieznajomemu odwieźć się do domu. Niestety szybko okazuje się, że jej prześladowca wcale nie ma ochoty zostawić jej w spokoju. Za radą przyjaciółki wybiera się na kurs samoobrony.

Jacqueline nie przypuszcza jednak, że tamtej feralnej nocy zostało zapoczątkowane coś, co ciężko będzie zatrzymać. Do jakiego punku doprowadzi to Jacqueline i jaką rolę w jej życiu odegra wybawca z tamtej feralnej nocy – Lucas.

Szczerze mówiąc, teraz gdy jestem już po lekturze tej powieści, mam wobec niej dość mieszane uczucia i jakoś nie potrafię składnie „ubrać” tego w słowa. Wszystko dlatego, że z jednej strony jestem zachwycona wątkiem miłosnym? Romantycznym? Zresztą, jak zwał tak zwał. Najważniejsze, iż Webber naprawdę postarała się i zaserwowała nam coś do bólu realnego i emocjonalnego. Wszystkie uczucia targające bohaterami, niezależnie czy te dobre, czy też złe, zostały pokazane z dużą dokładnością, dzięki czemu nie ma żadnego problemu z wczuciem się w całą historię. Jednak to, co jest najważniejsze, nic nie dzieje się ot, tak… od pierwszego wejrzenia. Na to, aby wszystko się rozwinęło i znalazło zakończenie, potrzeba czasu.

Bardzo przypadła mi do gustu również sama kreacja bohaterów. Żaden z nich nie jest sztuczny lub nazbyt przesłodzona. Autorka postarała się, aby zarówno Lucas, jak i sama Jacqueline, posiadali zarówno wady, jak i zalety. Są po prostu normalni, tak jak każdy z nas, a co za tym idzie, łatwo ich polubić. Spokojnie można się również z nimi utożsamiać lub wyobrazić, że to prawdziwi ludzie, którzy żyją sobie gdzieś tam w świecie i być może przezywają coś na kształt wydarzeń przedstawionych na kartach Tak blisko… przez Tammarę Webber.

Co mi się więc nie podobało? Chodzi przede wszystkim o narrację pierwszoosobową z punktu widzenia protagonistki. Ją samą nawet polubiłam, jednak zupełnie inaczej ma się to do tego, w jaki sposób ukazuje nam wszystkie wydarzenia, w jakich przychodzi brać jej udział. Jak dla mnie, z wyjątkiem scen z udziałem Lucasa, wszystko wydawało się mdłe i nijakie. Zupełnie jakby było to zwykły zapychacz pomiędzy tymi najważniejszymi sytuacjami.

Mimo wszystko Tak blisko… to naprawdę fajna i odprężająca historia. Idealna na te długie i zimne wieczory. Polecam!

Niezwykle rzadko sięgam po książki, które z góry uznaje za romanse. Na ogół są to ckliwe historyjki , które nie tylko niczego nie wnoszą w realne życie, ale jeszcze fałszują jego obraz. Jednak powieść Tak blisko jest inna. To romans z przesłaniem. Obok wątku romansowego jest przez autorkę rozwijany drugi równie ważny i równie eksponowany temat. To temat przemocy seksualnej, oceny agresora i ofiary, traum jakie ten akt najgorszej możliwej agresji wobec kobiety, zostawia na jej psychice. I nie tylko jej...To książka mądra, którą śmiało mogę polecić wszystkim kobietom, zwłaszcza tym które zamierzają podjąć samodzielne życie z dala od rodzinnego domu.