Tajemnica Wzgórza Trzech Dębów

Piotr Borlik stworzył już kilka powieści. ,,Tajemnica Wzgórza Trzech Dębów" była moim pierwszym spotkaniem z jego twórczością, jednak na pewno nie ostatnim.

Potoccy, znane nazwisko, dziedziczone od pokoleń. Ludzie poważani lub tylko za takich uważani. W ich rodzinie doszło jednak do morderstwa, w którym chcieli uniknąć rozgłosu. Zataili przed policją pewne sprawy, a o ich wyjaśnienie został poproszony detektyw Hubert Czarny. Familia była liczna, nie wszyscy mówili prawdę. Czy udało się znaleźć sprawcę i motyw?

Od dnia premiery byłam bardzo ciekawa tej lektury i niesamowicie cieszę się z tego, że w końcu udało mi się z nią zapoznać. Już od początku wciągnęłam się w tajemnicę trzech dębów, trzech synów od najstarszego syna i inne zawiłości rodzinne, w które wierzyli. Szybko okazało się też, że członkowie rodziny miewają swoje tajemnice.

Piotr Borlik stworzył tak ciekawą historię, że nie sposób się od niej oderwać przed przeczytaniem ostatniego zdania. Nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam coś tak dobrego, przemyślanego, świetnie skonstruowanego. Mimo mnogości bohaterów nie ma problemu z ich pomyleniem, każdy ma swoje cechy, rodzinne konotacje, których nie sposób pomylić.

,,Tajemnica Wzgórza Trzech Dębów" Piotra Borlika to tak wspaniała pozycja, że niesamowicie cieszy mnie fakt, że ma ukazać się drugi tom. Nie mogę się go doczekać.

Tajemnica wzgórza trzech dębów...

Numerologia ma ogromne znaczenie w życiu niektórych osób. Czasem jest to związane z dobrym omenem, czasem z pechem...

Życie, składa się z wielu tajemnic. Czasem malutkich i śmiesznych ale i z tych ciężkich które niejednokrotnie mogą zrujnować czyjąś reputację.

Trzy dęby, rodzina w której najstarsi synowie płodzą trzech potomków. Wydaje się to troszkę skomplikowane ale gdyby do tego dodać jeszcze morderstwo? Wydaje się to o wiele ciekawsze! Tym bardziej że autor zabiera nas tak jakby w wycieczkę do innych czasów- ale o tym zaraz.

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Wiem, że czytając jego książki wymagane jest od czytelnika maksimum skupienia i rozwagi! Autor pozwala czytelnikowi wejść w środek historii i rozwiązywać wraz z nim daną zagadkę. Tym razem zabrał mnie w podróż na Wzgórze Trzech Dębów. Hmmm... Droga nie była łatwa ale za to widoki były piękne! Było mi dane przeczytać prawdziwy kryminał, taki który podsyca ciekawość ale nie obrzydza brutalnością. Autor, tak naprawdę skupił się tutaj na pracy detektywa, związanej z tajemniczym morderstwem. To co okazało się dla mnie ogromną niespodzianką ale i pewnym przeniesieniem w czasie to sposób w jaki detektyw Czarny prowadził śledztwo. Był całkowicie pozbawiony nowinek technologicznych wykorzystywanych w dzisiejszej kryminologii, dlatego byłam świadkiem tego jak wiele trzeba zapamiętać, kombinować ale i typować. Zaskoczyło mnie to bardzo pozytywnie. Spowodowało to też że poczułam się jakbym została przeniesiona w jakieś odległe lata...

Patrząc na ogół książki to została ona stworzona w klimacie zarówno spokojnym ale i lekko napiętym. Przez cały czas nie opuszczała mnie myśl związana z tym że za chwilę może nastąpić nagły zwrot akcji i wszystko co skrzętnie składałam nagle się posypie. Akcja toczyła się swoim tempem, autor idealnie prowadził fabułę co jakiś czas przyspieszając jej tempo. Panował nad dozowaniem pewnych faktów ale i nad tym co czytelnik może " wyłapać" pomiędzy 🔽

39 min

Zdjęcie profilowe czytamkiedytyspisz

czytamkiedytyspisz

Tekstem. Fabuła pełna jest kłamstw i manipulacji. Pokazuje także pewną postawę ludzi - często bezemocjonalną- charakterystyczną dla osób które chcą uniknąć jakiejś odpowiedzialności. Mogłabym nawet powiedzieć że włączono tutaj taką znieczulicę ludzką- zamykanie się na problemy innych ale i brak chęci sprawiedliwości. Myślę że jest to bardzo dobry pomysł, ponieważ mało kiedy spotykamy się w książkach z taką postawą bohaterów. Ogólnie książka napisana jest prostym językiem. Czytało mi się ją bardzo dobrze zważywszy na moją wyobraźnię która wręcz buzowała! Jest to zdecydowanie lektura na dwa zimne wieczory z kocykiem i herbatka !

No i stało się. Niniejszym Piotr Borlik dołączył u mnie do grona ulubionych pisarzy. Książka ta jest pierwszą tego autora która wpadła mi w ręce, ale na pewno nie ostatnią. Zachwyciło mnie tu wszystko. Styl, język jakim posługuje się autor, przedstawiona historia, a przede wszystkim świetnie wykreowane postacie.

Głównym bohaterem jest prywatny detektyw Hubert Czarny. Zostaje ON zaproszony przez bogatą i wpływową rodzinę Potockich do ich rezydencji na Wzgórzu Trzech Dębów. Zadaniem Huberta jest rozwiązanie zagadki morderstwa Marka Potockiego. Zaproszenie przyszło od seniora rodu, Alfreda ale wydaje się że nikt, łącznie z nim samym, nie jest zainteresowany odnalezieniem mordercy. Nie dziwne więc, że Hubert napotyka same przeszkody. Nikt nie chce z nim współpracować, nikt nie chce udzielić mu żadnych informacji, wydaje się że każdemu zależało na śmierci Marka i nikt nie przeżywa żałoby. Rodzina Potockich jest typem wielopokoleniowej rodziny o patriarchalnych tradycjach, gdzie rolą kobiety jest wydanie potomków i piękny wygląd. Do tego z rodziną i Jej siedzibą związana jest legenda. Rezydencja postawiona jest na wzgórzu, na którym rosną wyłącznie trzy wiekowe dęby i żadne inne drzewo nie jest w stanie się zakorzenić. W dodatku tylko najstarszy syn jest w stanie spłodzić męskich potomków i zawsze jest ich trzech. Intryga zagęszcza się ze strony na stronę i do końca zastanawiamy się co tak naprawdę dzieje się w rodzinie Potockich.

Już widzę że Hubert Czarny będzie jednym z moich ulubionych bohaterów, których losy będę śledzić na bieżąco. No i koniecznie muszę sięgnąć po wcześniejsze książki Pana Piotra.

Już opis z okładki zwiastował ciekawą historię bo trudno nie doszukać się analogii do twórczości Agathy Christie, a już to jest chyba rekomendacją najlepszą z możliwych.

Historia toczy się w dość wolnym tempie co teoretycznie powinno budzić mojego wewnętrznego potwora recenzenckiego jednak tutaj tak nie było, ponieważ to nieśpieszne tempo pasowało do trudnego śledztwa.

Ktoś może zarzucić, że książka jest przegadana jednak właśnie na tym tutaj polegało śledztwo, próżno szukać tutaj strzelanin, pościgu na wielbłądzie czy ataku peruwiańskich partyzantów, to nie tego typu historia. Borlik zaserwował potyczkę umysłów, dedukcję, analizę. Wiadomo, że każda rodzina ma swoje sekrety i będzie ich strzec jednak detektyw Czarny dzięki tym rozmowom krok po kroku dąży do celu.

Za co wielki plus dla autora to brak zapychających opisów, bo będąc szczerym śledząc obecne trendy literackie niejeden autor zaserwowałby mi tutaj milion dendrologicznych informacji, a i pewnie z trzy akapity poświęcone co porabia teraz Dąb „Bartek” by się znalazły.

Co mi mnie mniej urzekło to postać Huberta, generalnie to jest bardzo sympatyczny i zdeterminowany chłop jednak zabrakło mi w nim jakiejś charyzmy samca alfa.
Bardzo natomiast mnie zirytowały postacie, a w zasadzie ich liczba, ich było tak wiele, że miałem słabsze momenty i nie ogarniałem już kto jest kim, warto było w książce umieścić jakieś poglądowe drzewo genealogiczne, chociaż suma summarum to nie zarzut do książki, a bardziej mojego nieogarnięcia. No i co, że jestem nieogarnięty skoro nadal miły?😎

Kto chociaż trochę lubi styl śledztwa jaki serwował Hercules Poirot po „Tajemnicę wzgórza trzech dębów” koniecznie powinien sięgnąć, bo zdecydowanie odnajdzie się w tym dość tajemniczym klimacie.

Także najmilsi moi kupujcie, czytajcie, recenzujcie i tak dalej.. bo takie właśnie jest życie na Animal Planet.

[Adres usunięty]

Recenzję mogłabym zacząć od słów: Panie, panowie przedstawiam Wam Borlika w odsłonie, jakiej nie znacie, zapewne nie przypuszczaliście, że jeszcze Was czymś zaskoczy.

Jednak nie mogę, bo nie czytałam pozostałych książek autora, więc takie stwierdzenie byłoby nieprawdziwe, ale muszę przyznać, że mnie akurat faktycznie zaskoczył. Napisał kryminał w starym dobrym stylu, bez stosu trupów, seryjnych morderców i hektolitrów krwi. Swoją historię oparł na postaciach, na czele z dociekliwym detektywem i nietuzinkowym śledztwie.

Tajemnicze wzgórze z trzema wiekowymi dębami, na którym nie chce rosnąć żadne inne drzewo, wielopokoleniowa rodzina, w której tylko najstarszy syn może spłodzić męskich potomków i to w liczbie trzech i morderstwo, które pozornie nie robi na nikim wrażenia. Senior rodu jednak wbrew pozostałym członkom rodziny postanawia powierzyć rozwiązanie zagadki śmierci wnuka, prywatnemu detektywowi. Huber Czarny, były policjant uwielbia rozwiązywać skomplikowane sprawy, więc z entuzjazmem podejmuje się nowego śledztwa, ale nie będzie miał łatwo. Nikt mu nie pomaga, a wręcz przeciwnie im bliżej jest prawdy, tym bardziej rodzina utrudnia mu dochodzenie. Kłamią, mataczą, szantażują, posuwają się nawet do rękoczynów. Hubert nie ma dostępu do nowoczesnych narzędzi stosowanych w kryminologii i możliwości zmuszenia podejrzanych do wyjawienia prawdy, więc musi sam podążać po nitce do kłębka.

Rodzina Potockich ma o sobie wysokie mniemanie, uważają, że na swoją opinię w środowisku pracowali latami i nie mogą sobie teraz pozwolić na żadne potknięcie i jakąkolwiek rysę na tej opinii. Wydawałoby się, że szanowany ród będzie oznaczał się elegancją, klasą i nienagannymi manierami, ale próżno ich szukać u tej gromady oszustów i kłamców nieprzebierających w środkach by prawda nie wyszła na jaw. Każdy z nich ma cel, by skrywać tożsamość mordercy, bo każdy z nich na tej śmierci coś zyskał. Hubert coraz bardziej błądzi a wraz z nim czytelnik. Pytania się mnożą a odpowiedzi brak. Detektyw, by dotrzeć do prawdy, musi dogrzebać się do wszystkich sekretów rodziny, a jest ich nie mało.

Pomimo że nikt nie ułatwia Hubertowi zadania, to Czarny nie boi się takich wyzwań, a wprost przeciwnie im więcej przeszkód natrafia na swojej drodze, tym bardziej jest zdeterminowany, by rozwiązać zagadkę dziwnego zabójstwa, o którym nikt nie chce rozmawiać. Skoro nie może liczyć na pomoc domowników, zwraca się o nią do obsługi rezydencji. Z jednej strony lojalni wobec pracodawcy, chętnie jednak pomagają komuś, kto okazuje im życzliwość i zainteresowanie.

Pomysł na fabułę bardzo oryginalny i niesztampowy. Zamknięty dom, rodzina, w której każdy potencjalnie mógł mieć motyw, by zabić, przekleństwo wielkopokoleniowe powodują, że czyta się tę książkę z coraz większym zainteresowaniem. Dobra zagadka logiczna i doskonały styl pisania sprawiły, że nie czytałam może tej książki z wypiekami na twarzy, ale była to wspaniała i niezapomniana uczta literacka. Idąc ramię w ramię z Hubertem i próbując wyprzedzić tok jego rozumowania, muszę stwierdzić, że nie udało mi się wpaść na trop zabójcy i byłam zaskoczona rozwiązaniem tajemnicy. Na dużą uwagę zasługuje także kreacja postaci Huberta Czarnego, który od początku wzbudził moją sympatię, prowadzi śledztwo w starym stylu na drodze dedukcji i wiązania faktów. Nie posługuje się nowoczesną techniką, zdany jest tylko na własne umiejętności, które pozwolą odpowiedzieć mu na podstawowe pytanie. Kto zabił i dlaczego? Z postacią tego niezwykłego detektywa, miałabym ogromną ochotę spotkać się jeszcze w kolejnej powieści.

"Tajemnica wzgórza trzech dębów" to jeden z tych polskich autorów, po których książki sięgam już w ciemno. Każdy kryminał okazuje się świetny. Jest zagadka, są dobrze wykreowani bohaterowie, a całość owiana tajemnicą i przyozdobiona śledztwem. Całość składa się na czytanie z zapartym tchem. Ale to nie oznacza, że kolejne pisarskie dziecko Pana Borlika musi być genialne, prawda? Każdy może się wypalić, zacząć powielać schematy, przestać zaskakiwać. To jak to jest z tym nowym kryminałem, którego okładka powala na kolana?

Tak, jak już tytuł sugeruje, w środku akcja toczy się wokół... trójek. Trzy dęby i nic innego nie rośnie. W tak specyficznej okolicy jeszcze dziwniejsza rodzina, w której tylko pierworodni płodzą synów i to każdy trzech. Znów ta trójka. I do tego, do kompletu morderstwo, które można odnieść wrażenie, wszystkim jest obojętne. Nikt nie chce wiedzieć kto zabił i dlaczego. Natomiast każdy miał motyw i powody, by to zrobić.

Jak na smakowity kryminał przystało, poznajemy głównego bohatera, detektywa Czarnego, który postanowi tę zagadkę rozwiązać. Rozmawia z członkami rodziny Potockich i cofa się wiele pokoleń wstecz, aby dowiedzieć się cóż to za klątwa na nich ciąży. Tylko dlaczego Czarny został sam z całym tym chaosem? Otóż oficjalne śledztwo zostało szybciutko zamknięte, a to stawia kolejne pytania, do których odpowiedzi brak. Naszego głównego bohatera wzywa najstarszy członek rodziny w charakterze prywatnego detektywa. Zamyka się to wszystko w jednej rodzinie, w maleńkiej zatem liczbie osób, w wielkiej rezydencji i wśród ogromu kłamstw i manipulacji. Czy Czarny znajdzie rozwiązanie? Czy jest na tyle zawzięty?

Gdzieś widziałam, że sam autor pisał o tym, że ta książka jest czymś innym i wyobraźcie sobie, że cała akcja zamyka się w zasadzie w jednym domu, w jednej rodzinie i przy jednym morderstwie. Nie mamy tym razem seryjnego, nie mamy rozbudowanego śledztwa, przy którym zaglądamy przez ramię specjalistom na miejscu zbrodni. Nie zaglądamy do ciała trupa podczas sekcji zwłok i w zasadzie nie zaglądamy w życie prywatne detektywa, który jest najważniejszą postacią w książce.

Co ważniejsze, Czarny nie jest człowiekiem typowym dla kryminałów, którego ja od razu darzyłabym odrazą, bo byłby już wyprany robotą, znudzony, pewnie pogrążony w nałogach. No cóż, to facet, którego najlepiej opisuje powiedzenie "ciekawość to pierwszy stopień do piekła". I tak właśnie bym go określiła. Zagląda tam, gzie nie powinien, w sumie jest też nieco bawidamkiem, ale i burdę wszczyna, bo czemu nie? Wyszłabym z nim na miasto i przypuszczam, że bawiłabym się przednio.

A co z morderstwem? Tutaj mamy zagadkę w stylu Agathy Christie. Nie jest istotne kto został zabity, w jaki sposób, ale dlaczego i kto się dopuścił zbrodni. A każdy mieszkaniec rezydencji miał powód, motyw, pewnie nawet pomysł jak się pozbyć niewygodnej osoby. A jak wiadomo, wśród rodziny różne sytuacje się zdarzają i często jeden na drugiego i nakapuje. Czy tak było w tym przypadku? Dowiecie się tylko z treści.

Borlik po raz kolejny stworzył książkę, na podstawie której z ogromną chęcią obejrzałabym serial lub film. Zagadka, przy której można się zakręcić, a na koniec i tak wpaść w szok, bo to jednak zupełnie inaczej wszystko się kończy. Czułam się ciągnięta z nas w różne kierunki! Polecam!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Prószyński i S-ka :)

Borlik znowu zaskakuje! Co mamy tym razem? Klasyczny kryminał, który stawia podstawowe pytania: "kto zabił" i równie ważne: "dlaczego zabił". Te dwie niewiadome są punktem wyjścia do poznania ekscentrycznej rodziny Potockich, która zrobiła wiele, by chronić swoje dobre imię i tajemnice rodu. A tych, wierzcie mi, nie brakuje.

Jest trup. Trup wcale nie jest najważniejszy. Nie ma tu makabrycznej zbrodni, opisów zwłok, zbierania śladów, policji, ani prokuratora. Zaskakujące, prawda? Oficjalne śledztwo zostało zamknięte w tempie błyskawicznym. Nie koniec niespodzianek: czytelnik dość długo pozostaje w niewiedzy, jak doszło do morderstwa i co się tam właściwie stało. Mało? Akcja dzieje się niemal w jednym miejscu, w krótkim czasie, pomiędzy członkami najbliższej rodziny - każdy miał motyw i jest równie dobrym kandydatem na sprawcę.

W rezydencji Potockich zjawia się prywatny detektyw, zatrudniony przez najstarszego z rodu, by znaleźć sprawcę. Hubert Czarny, znużony banalnymi sprawami śledzenia niewiernych małżonków, z ochotą podejmuje wyzwanie. Nie przewidział jednak, że nikt nie zechce mu ułatwić zadania - detektyw dostaje tylko strzępki informacji i spotyka się z wrogim nastawieniem części rodziny. Dodatkowo sprawę utrudniają liczne kłamstwa, manipulacje i konflikty. Dodajmy do tego rodzinną klątwę - od dziesięciu pokoleń najstarszy syn zawsze posiada trzech potomków, z których najważniejszy jest pierworodny. A na tytułowym wzgórzu usychają wszystkie drzewa, prócz trzech starych dębów... Hubert stawia ciekawość nad rozsądek i wielokrotnie wkłada palce między drzwi - Potoccy go intrygują, a ON lubi przygody. I mordobiciem nie pogardzi. I dobrą kuchnią. Nie da się go nie lubić! Przeciwności traktuje jak wyzwanie, z energią i wręcz radością przyjmuje kolejne trudności, bawi go ta praca! A do tego ma ujmujące podejście do kobiet.

Czytajcie Borlika. To zaskakujące urozmaicenie! Jakby podróż w czasie - choć to współczesny kryminał, to w staroświeckim stylu. Zobaczycie, co dzieje się, gdy tradycja jest ważniejsza od rozsądku, bardziej dba się o pozory, niż uczciwość, a największą władzę mają pieniądze.