Sztych. Fabryczna Zona

Głównym bohaterem powieści jest kapitan Aleksiej Siennikow, jeden z niewielu ciągle żywych doświadczonych wojaków, którzy mieli okazję zmierzyć się z mutantem zwanym kontrolerem i móc później o tym opowiedzieć. Taka walka pozostawiła jednak na jego ciele dość wyraźne blizny (nie tylko fizyczne), które prawdopodobnie nigdy się już nie zagoją. Nie ma ON jednak czasu na zbyt długi odpoczynek i przewartościowanie swojego życia. W wyniku pewnych zrządzeń losu i wbrew własnej woli, ponownie znajdzie się ON w Zonie, gdzie na każdym kroku czyha niebezpieczeństwo i śmierć. Tym razem będzie musiał ON dbać nie tylko o własną „skórę”, ale również zdrowie i życie dwójki „zaskakujących” towarzyszy, którzy cierpią na amnezję. Przyjdzie mu więc walczyć nie tylko z niegościnnymi terenami, masą anomalii, mutantami, ale również z różnymi innymi siłami, które zrobią wszystko, aby trójka mężczyzn nigdy nie wróciła do domu.

Książek w uniwersum S.T.A.L.K.E.R. na przestrzeni wielu lat pojawiła się taka ilość, że przerobiono w nich każdą możliwą wersję fabularną. Trudne (o ile nie niemożliwe) jest więc wymyślenie całkowicie nowej historii w tych klimatach bez sięgania po sprawdzone rozwiązania. Roman Kulikov był tego świadomy i nie nawet nie starał się na jakieś niepewne jakościowo „innowacje”. Sięgnął ON po solidną dawkę znanego sobie „radioaktywnego błota” prosto z Zony, lepiąc z niego schematyczną, ale ciągle zachwycającą i wciągającą opowieść. Pochłaniając kolejne strony książki, zagłębiamy się więc w dobrze znany świat (o ile jest się fanem uniwersum), który jednak ciągle skrywa pewne swoje tajemnice, masę niebezpieczeństw i gigantyczną dawkę postapokaliptycznego rozrywkowego potencjału.

Fabularnie Sztych nie jest więc czymś „rewolucyjnym”, ale w ogóle nie przeszkadza to w zapewnieniu czytelnikowi masy dobrej rozrywki. Autor stawia tutaj nie tylko na mocno widowiskową akcję, dzięki której powieść wchłania niczym radioaktywne bagno, ale również na świetnie wykreowanych bohaterów. To właśnie oni stanowią najważniejszy element historii, a śledzenie ich kolejnych losów jest mocno angażujące i chwilami zaskakujące. Trzej bohaterowie, trzy typy osobowości i wspólna walka o przetrwanie. Kiedy śmierć może dopaść cię w każdym momencie, zmieniają się człowiekowi pewne priorytety i zacieśniają się pewne więzi.

Do zalet tytułu należy również zaliczyć zastosowany tutaj przez autora prosty i bardzo przystępny język, który umiejętnie wykorzystuje ON do bardzo klimatycznego opisywania miejsca akcji. Dzięki temu kolejne wydarzenia można sobie łatwo wizualizować i jeszcze mocniej angażować się w fabułę. Plusem jest również lekka nutka humoru, która potrafi być dobrą przeciwwagą do nieustającego zagrożenia, z jakim borykają się bohaterowie.

Książka Romana Kulikowa to kolejna powieść z cyklu złożonego z 6 utworów, spiętego swoistą klamrą (od „Więzów Zony” do „Więzów Zony 2”), a „Sztych” jest drugą częścią. A więc, jak widać, fanów Romana Kulikowa czeka jeszcze sporo lektury.

Akcja rozpoczyna się, gdy kapitan Aleksiej Siennikow przebywa na urlopie po wyleczeniu rany podczas kolejnej akcji. Jakiś czas temu opuściła go żona, a obecnie nudzi się i chciałby wreszcie wrócić do działania, jednak psycholog nie wyraża zgody, co dodatkowo drażni oficera. I gdy wydaje się, że taką samą nudą powieje z wielu kolejnych stron książki, kapitan odbiera niespodziewany telefon i zostaje zaproszony na imprezę z okazji awansu jego dowódcy. Potem akcja rozwija się dość szybko. Pojawiają się generałowie knujący jakiś paskudny spisek przeciw przełożonemu Siennikowa, a ON sam budzi się na tajemniczym polowaniu. Gdy dochodzi do siebie, zdaje sobie sprawę, że zarozumiali generałowie wpakowali go w kłopoty, urządzając wyprawę do Zony, a tam obowiązują już inne prawa niż w normalnym świecie.

Dalszy ciąg zdarzeń biegnie dość ciekawie, dzieje się sporo, gdyż za Kordonem, w Zonie mogą pojawić się nie tylko wojskowi, rabusie czy mordercy w ludzkiej postaci, ale także wiele typowych dla tej strefy istot czy anomalii. A kapitan nie tylko wypełnia swoją dziwną misję, ale też musi obronić się przed nasłanymi i pojawiającymi się z różnych stron łowcami i bandziorami.

W powieści nie brakuje typowych dla tego gatunku elementów, czyli tajemniczości, zaskoczenia, niesamowitości i ostrego, męskiego języka twardzieli przemierzających zakazane rewiry. I naprawdę książkę Kulikowa czyta się szybko, gdyż kolejne sceny nie są rozwlekane, mimo że pojawia się dość dużo opisów przestrzeni, w której rozgrywa się akcja. Jednak nie nużą one, ponieważ w logiczny sposób uzupełniają świat zdarzeń.

Jeśli ktoś lubi rozrywkę z militariami w tle, „Sztych” na pewno ją zapewni. Jest to niewątpliwie jedna z lepszych powieści wśród setek pozycji o zonach i stalkerach.

ZJ

Szkolny Klub Recenzenta