Szpetnicy

Pierwsze, co mi się rzuciło w oczy to bardzo dosadny styl. Wszelkiego rodzaju porównania były niesamowicie krótkie i takie konkretne. W ogóle bohaterowie tej książki w jakiś sposób mnie przerażali. Jakbym widziała ich z wybałuszonymi oczami opowiadający historię, która ma nas przestraszyć, choć tak naprawdę w kontekście, to bardziej smuciła. Niepokój przebiegła w niej od początku do końca książki. Czułam, że nie mówią nam o wszystkim, choć wyrażali swoje myśli, zanim cokolwiek się stało. Autor bardzo dokładnie opisywał miejsca, gdzie się znajdowali i co robili. Czasami wyrażali swoją tęsknotę i wiedzieli, że za chwilę kogoś zranią, jednak według nich tak powinni byli postępować. Jeszcze nie czytałam powieści, która byłaby psychologiczną obyczajówką. Co by się nie działo, to postacie byli poddawani psychologicznej ocenie, która wyrażała ich jakość zachowań i konsekwencji wykonywanych czynów. Jest to pozycja jednowątkowa, choć dopasowana tak, by wielbiciele sensacji, erotyzmu, przygody, psychologii i historii pisanych przez życie znaleźli swoje odzwierciedlenie. Nawet odnalazłam tam nieco wątków historycznych i czegoś jeszcze, czego jakby literatura nie odkryła.

To wyzwolona pozycja, która pokazuje błędy, konsekwencje i uczy jak nie robić czegoś wbrew sobie. Jakby słuchanie opowieści psychologa, który kiedyś był zakochany, zrobił coś złego, siedział na odwyku i na podstawie swoich odczuć ostrzegał przed lekkomyślnością. Prawdziwa wybuchowa i niespotykana mieszanka. Perfekcja w perfekcji. Zdarzają się słowa, których nigdzie indziej nie spotykałam w powieściach. Nie tylko mądra książka, ale i inteligentnie ukazana.

Czytając poczujecie dreszcz na plecach i chłód. Wraz z bohaterem przemierzycie ulice Gdyni, które barwnie, ale tęsknie opisze. Jakby utracił coś ważnego i teraz tego poszukiwał, albo gdyby wszystko tak się zmieniło, że nie poznaje miejsc, które darzył sentymentem. Polecam wam bardzo, bo na pewno i wy stwierdzicie, że to książka inna niż wszystkie. Jedynym jej minusem są troszkę sztywniejsze kartki, ale nawet i one odzwierciedlają jej wewnętrzny stan:-)

Jestem po lekturze powieści pana Macieja Kapuścińskiego "Szpetnicy" i z czystym sumieniem gorąco polecam zanurzyć się w nią i odpłynąć w opisany w niej świat. Książkę czyta się niemalże jednym tchem mimo mnogości opisów, a może także dzięki nim. To rzeczywiście powieść obyczajowa, w której znajdziecie sporo psychologicznej analizy ludzkich zachowań, ich genezy i konsekwencji, elementy historii, wątek sensacyjny a nawet szczyptę erotyzmu, wszystko w odpowiednich proporcjach tak, żeby uczynić z niej niezłą ucztę dla ducha. Język bogaty, układ i przekaz poszczególnych wątków czy historii przemyślany. No i na dodatek jeszcze Gdynia, jako żywa. Wraz z głównym bohaterem można przemierzać jej ulice, choć w chłodnej scenerii. Mam nadzieję, że Was zachęciłam, życzę więc delektowania się słowami spod pióra zdolnego, dobrze zapowiadającego się pisarza, PANA MACIEJA KAPUŚCIŃSKIEGO.

„Szpetnicy” Macieja Kapuścińskiego to opowieść o idealizmie, ideach i cenie, jaką się za nie płaci. Roczk 2004, Polska na progu wstąpienia do Unii Europejskiej, gdy trzy osoby: Piotr, Rafał i Andrzej, młodzi studenci prawa, którzy są pełni zapału i przekonania, że mogą zmienić świat. Swoją szansę widzą w wystąpieniu przed prezydentem w Gdyni — planują spektakularną akcję, która ma wstrząsnąć opinią publiczną i obudzić ich pokolenie.

Autor zagłębia się w psychikę bohaterów, pokazując ich jako ludzi rozdartych pomiędzy pasją a lękiem, młodzieńczymi ambicjami, a realnym życiem, które wkrótce miażdży ich marzenia. Najbardziej wyrazista jest postać Piotra — pewnego siebie, impulsywnego, później nagle odsłaniającego refleksję i autentyczność. Autor zabiera czytelników do Gdyni, która staje się symbolicznym tłem tej historii. Opisy miasta skutecznie wprowadzają czytelnika w atmosferę surowego, mroźnego stycznia — i oddają ducha przesilenia społecznego, którego nie brakowało.

Styl Kapuścińskiego bywa trudny w odbiorze przez język pełen neologizmów i poetyckich metafor. Jednocześnie w pojedynczych rozdziałach jak chociażby w tych poświęconych oficerowi Brudzińskiemu — język emocjonalnie uderza, wywołuje uczucie smutku i autentycznej empatii.

Książka od początku wywołuje silne uczucia — wzburzenie, gniew, ale też żal za niewykorzystaną szansą. Czytelnik towarzyszy bohaterom w momentach pytań: Czy idealizm jest w cenie? Czy warto walczyć, gdy społeczeństwo obojętnieje?

„Szpetnicy” to powieść wymagająca, nie tylko językowo, ale intelektualnie i emocjonalnie. Polecam ją czytelnikom, którzy nie boją się pytań o odpowiedzialność, cenę idei i dramat młodości, która przeczy twardym realiom. To lektura dla tych, którzy docenią psychologiczną głębię postaci i refleksję nad przeszłością Polski, ale również nad nami dzisiaj.

Świetna książka trzymająca w napięciu, oczekuję na drugą część. Bardzo interesujące postacie tworzące wciągającą fabułę. Wygląda na opartą na prawdzie, ale też opisuje historycznie co działo się w naszym kraju. Serdecznie polecam

Kto mnie troszkę zna, to wie, że lubię czytać debiuty i często wyszukuję perełki. Debiuty mają w sobie to coś, bo autor całym sercem stara się zaistnieć i chce być zauważonym. Ma w sobie tyle myśli i wszystko przelewa na papier z pierwotną pasją, a nie zarobkowo. Tym razem dostrzegłam książkę, która z opisu wydawała mi się kryminałem i z wielkim zaciekawieniem postanowiłam ją poznać. Rozmowa z autorem postawiła mnie na nogi, kiedy dowiedziałam się, że to książka psychologiczno- obyczajowa. Nie poddałam się, bo psychologiczne książki, to mój drugi konik i z wielkim zaangażowaniem zabrałam się za tę książkę.

Autor stworzył historię młodych studentów prawa, którzy żyją swoją pasją, zmiany kraju na lepsze. Wierząc w to, że jeśli uda im się przebudzić całe pokolenie, robiąc pucz na prezydencie, odniosą sukces. Ich bohaterem jest marszałek Piłsudski, który znany był z tego, że nie popierał demokracji, ale też dużo zrobił dla kraju. Rafał, Andrzej i Piotr, którzy swoje życie podporządkowali idei silnej państwowości, nieskalanej brakiem moralności, całym sercem, oddanym swojej idei postanawiają, że podczas przemówienia prezydenta, na którym Piotr będzie miał możliwość wygłosić odczyt, dokonają puczu i zamachu na głowę państwa.

Zanim jednak do tego dojdzie, poznamy każdego z tych studentów. Pozwoli nam, to ich poznać. Wkradając się w ich umysł, próbując poznać ich sposób myślenia, cele i ambicje. Poznamy nie tylko tą ich stronę, zobaczymy również chwile niepowodzeń, upadków i chęć szukania pomocy. Będzie o tym, jak biją się z sobą myślami, nie czując pewności swych celów. Chwile słabości i bezsilności. Niemoc zrozumienia postępowania swych "braci".

Autor pokazuje dużo z historii z politycznego punktu widzenia. Porusza trudne tematy, które obleczone są wieloma przemyśleniami, każdego z bohaterów. W sumie to nie jest łatwa lektura, którą szybko się czyta. Często zmieniałam zdanie o tych młodych ludziach, którzy mają jeszcze mleko pod nosem, a wydawało im się, że są w stanie zmienić świat. Piotr to zuchwały człowiek, pewien siebie, niewidzący nic poza czubkiem swojego nosa. Tak przez większość książki go odbierałam.

Natomiast koniec książki zmienia wszystko, tak, jakby każdy z tych młodych ludzi przestało odgrywać jakąś grę. Niczym aktorzy, którzy schodzą ze sceny i pokazują siebie, jacy są naprawdę. Zaczynają żyć jak każdy obywatel naszego państwa, bez polityki na przodzie, ale ze zmartwieniami natury osobistej. Przyjaźń, miłość, dom, rodzina, zdrowie…. Ambicje, zapał, pasja, to jedno, a życie…? Życie jest tylko jedno… i trzeba być pewnym, że schodząc z niego, nie można się go wstydzić i żałować.

Książka daje do myślenia, skłania do refleksji. Daje też troszkę wiadomości z historii naszego kraju. Podoba mi się język pisarski tej książki. Każde zdanie jest napisane językiem poetyckim, na ogłów taki język, jest mało słyszany. Miłe doświadczenie i dobrze napisany debiut.