Szóstka. Wielkie Litery

[współpraca z @wydawnictwofilia]

Grudzień 1967 rok. Zwykły dzień. Zwykła podróż tramwajem, o tej samej godzinie i tą samą trasą co zawsze. Wszystko z pozorów wydaje się normalne, gdy nagle w kabinie z przodu tramwaju pojawia się ogień a hamulce przestają działać. Dla niektórych mieszkańców Szczecina okazała się to ostatnia podróż, ponieważ nie udało im się wyjść cało z katastrofy "szóstki".

Tajna grupa powołana przez samego Ministra spraw wewnętrznych ma za zadanie odkryć prawdę o tej katastrofie. Są bowiem przepuszczania, że nie był to zwykły wypadek, a zaplanowana dokładnie dywersja. Całe śledztwo skomplikują też zniknięcia świadków, którzy mogli by rzucić nowe światło na sprawę. Natomiast niektóre tropy zaczną prowadzić śledczych do kościoła, w którym na krzyżu zamiast Jezusa wisi chłopiec.

Czy uda się dotrzeć do prawdy i dowiedzieć się kto i dlaczego spowodował wypadek tramwajowy?

"Szóstka" to książka, która wciąga czytelnika w swój świat już od pierwszych stron historii. Autor w niesamowity wręcz sposób zabiera nas do Szczecina z czasów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i przedstawia ówczesne realia. A sposób w jaki jest prowadzona akcja w książce powoduje,że nie można się od niej oderwać, bo każdy rozdział rozbudza jeszcze większy głód poznania prawdy. Naprawdę świetna książka!

Powieść rozpoczyna katastrofa tramwaju, która najprawdopodobniej była zamachem. Jest to główny wątek, na którym oparta została fabuła. W toku śledztwa, będącego jego następstwem, na wierzch wpływa masa brudów społecznych i politycznych. Do kompletu z zamachem Autor dołożył rytualne morderstwo i antysemityzm. Jak można więc zauważyć, fabuła jest zróżnicowana i wielowarstwowa co podsyca sferę emocjonalną. Do tego całość oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, co jest również niewątpliwym atutem. Klimat tworzą opisy realiów tamtych czasów, zachowanie zwykłych ludzi, ich nieufność wobec władz oraz uprzedzenia klasowe i narodowościowe. Oczywiście nie można nie wspomnieć o nadużywaniu władzy i jawnym mataczeniu.

W tej książce zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się szczegółowy research i związana z nim ogromna praca Autora. Fikcja literacka Idealnie wtapia się w prawdziwe wydarzenia, a w połączeniu z zaskakującymi zawrotami akcji tworzą trio doskonałe.

Nigdy nie przepadałam za książkami, których fabuła była osadzona w przeszłości i w ogóle jakoś nawiązywała do historii. A teraz coraz chętniej się do nich przekonuję. Autor świetnie przedstawił Szczecin z tego okresu. W dodatku dał nam bardzo dobre śledztwo. Może trochę mniej makabry i mocnych opisów, ale to z kolei wcale nie ujmuje całości.

Książkę się czyta niczym relację dziennikarki z miejsca wypadku. Jest ostro, krwawo, bardzo krwawo, wręcz masakrycznie krwawo, aż człowiek się ogląda i patrzy czy sam nie jest ranny i czy nic go nie boli.

,, Reflektory z wozów strażackich macały teraz każdy metr wokół miejsca, gdzie znajdowały się zniszczone pojazdy. Spod wraku wciąż wystawały ludzkie nogi i ręce. Niektóre jeszcze się poruszały. Wokół panował haos".

To druga książka autora i już wiem, że każda kolejna będzie równie wymagająca co poprzednia. My nie czytamy jej jako opowieści zmyślonej, tylko jako prawdziwą prawdę, która naprawdę przeraża. Od początku do końca książki nie jesteśmy zaniepokojeni, tylko napięci, poddenerwowani i sztywni niczym kołek. Książka nie jest dla fanów lekkich thrillerów, tylko do tej ostatniej kategorii mroku, gdzie przerażenie potrafi sięgać zenitu. Autor cokolwiek nam przekazuje, opisami chce poruszyć nasze ciało, myśli i wyobrażenie. Do tej pory nie spotkałam się z autorem, który pisałby książki w ten sposób. Tutaj wykorzystał on również archiwalne materiały związane z katastrofą tramwaju numer sześć do której doszło 7 grudnia 1967 roku w Szczecinie. Tym bardziej dodał jej mocnej prawdziwości. Zaraz po tym, kiedy sytuacja z katastrofą nieco minie, dowiemy się, że prawdopodobnie nie był to wypadek. Tutaj poruszona zostanie strefa polityczna, gdyż władze będą blokowali jakiekolwiek przekazy ze śledztwa. By rozwikłać tą zagadkę, która ma prawo być rozwiązana i jednocześnie władza nie chce, by ktokolwiek doszedł do jakichkolwiek wniosków, potrzebne będą zeznania świadków i pasażerów wypadku. Jednak czy będzie to takie proste?

Oj uwierzcie, że nic tu nie jest takie jakie chcielibyśmy by było. Z pewnością nie da się tej książki czytać szybko, gdyż w ten sposób wiele rzeczy nam umyka, a samych informacji jest naprawdę sporo. Druk jest średniej wielkości z mniejszą ilością dialogów. Jest idealna tylko dla fanów inteligentnych dreszczowców pisanych na wysokim poziomie pod każdym względem. Po prostu łał!

Na wstępie wspomnę, że jest to moje pierwsze zetknięcie z twórczością autora i nie czytałam "Kozła", o którym tak głośno było niedawno. Zupełnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze "Szóstki". Wyczuwałam co prawda jakieś napięcie, istnienie relacji, niezamkniętych spraw między bohaterami, ale nie miało to wpływu na zrozumienie sensu powyższego tytułu.

Książkę rozpoczyna wydarzenie, które rzeczywiście miało miejsce w 1967 roku - katastrofa tramwajowa w Szczecinie, w której smierć poniosła największa liczba ludzi w historii Polski. Dzień po wydarzeniu do mediów trafia informacja, że nie był to wypadek. Cenzura blokuje przekaz. Minister spraw wewnętrznych powołuje tajną grupę, która ma zbadać kulisy wypadku. Ugne Galant z grupą śledczych poszukuje osób ratujących pasażerów po wypadku, którzy byli świadkami akcji ratunkowej. O krok przed nimi są ludzie, którzy zrobią wszystko, by prawda nie ujrzała światła dziennego.

Sam opis katastrofy był dla mnie tak fotograficznie oddany i wstrząsający, że miałam ciarki na całym ciele. Wielkie uznanie za to dla autora.

Po takim początku dałam się kupić. Nie mogę pominąć godnego podziwu, wnikliwego researchu, którego dokonał autor, by przenieść nas w te specyficzne czasy PRL-u. Czym głębiej wchodzimy w fabułę tym obraz całości staje się bardziej skomplikowany, a brakujące elementy sprawiają, że trudno wyobrazić sobie końcowy obraz tej skomplikowanej układanki. Przemysław Kowalewski doskonale wie jak zawładnąć emocjami czytelnika i trzymać go w napięciu. Polecam!

Wiecie czego dowiedziałam się ostatnio w szkole syna? Że szóstka przysługuje uczniowi tylko wtedy, gdy napisze sprawdzian na 100%. Czy Przemysław Kowalewski stworzył kryminał na tytułową szóstkę? Po tych emocjach, tych wypiekach na twarzy, które wzbudziła lektura ja stawiam mu ją bez wahania!

Mija dziesięć lat od zatrważających wydarzeń, o których mowa w pierwszym tomie z Ugne Galantem „Kozioł”. Moje emocje po jego przeczytaniu jeszcze nie ostygły, więc z przyjemnością wracam z „Szóstką” do Szczecina drugie połowy lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku od razu trafiając na prawdziwą i wstrząsającą katastrofę tramwaju numer „6” z największą liczbą ofiar w historii Polski.

Te wydarzenia wstrząsają teraz, po latach, bo wówczas władze robią wiele, by zatuszować tę tragedię, której przyczyny jednak dość skrupulatnie decydują się zbadać. A że jedną z hipotez okazuje się dywersja, więc najlepiej zrobić to po cichu. Do tajnej jednostki śledczej zostają wyznaczeni dobrze nam znani z poprzedniej części bohaterowie z kapitanem milicji Ugne na czele. Szybko okazuje się jednak, że komuś bardzo zależy, by ukryć prawdę. Zaczyna się wyścig z czasem, w którym stawką będzie więcej niż jedno życie.

Jak to się czytało! Autor ponownie dynamiczną, wciągającą, pełną zwrotów akcję osadził w znakomicie oddanych realiach historycznych tego okresu. Pozwolił nam poznać lepiej trudną przeszłość Basi i Litwiniaka i zagłębić się w zasnuty alkoholem mającym stanowić remedium na wspomnienia umysł Galanta. Odsłonił też ogrom i brutalne skutki manipulacji i indoktrynacji politycznej i religijnej. A wszystko to uczynił płynnym i barwnym językiem, w nacechowanym dbałością o najmniejszy detal stylu.

Bije z tej powieści autentyzm na każdej płaszczyźnie, bo wyobraźnia autora zbudowała na kanwie faktycznej tragedii historię równie spójną, co fascynującą i mroczną, ale oby jak najmniej zbliżoną do prawdy. Bo czy w imię jakiejkolwiek idei, czy Boga można usprawiedliwić popełnienie zbrodni? Z tym dylematem Was pozostawię zachęcając gorąco do poznania pióra Autora, który szturmem wdarł się do mojego serca. Sprawdźcie, czy równie łatwo podbije i Wasze.

„Szóstka” Przemysława Kowalewskiego to tom drugi serii kryminałów retro z Ugne Galantem. Powiązana z tomem pierwszym pt. „Kozioł” jest jednak bardzo luźno, więc równie dobrze można traktować ją jak powieść osobną. Historia zaczyna się w grudniu 1967 roku od sceny opisującej katastrofę tramwajową w Szczecinie, która miała miejsce naprawdę. Później przenosimy się już do 1968 i tajnego śledztwa jakie Ugne Galant ze swoim zespołem ma przeprowadzić w sprawie tamtego wypadku. No właśnie, wypadku? Nie bardzo, szybko okazuje się, że ktoś pozbywa się świadków... Kryminalnie książka trzyma się ram gatunkowych kryminałów sensacyjnych – dzieje się szybko, dużo, w znanych schematach: to nie znaczy, że źle, sięgając po literaturę służącą rozrywce lubimy przecież sięgać po to, co znane, a intryga rozpisana jest tu całkiem zajmująco i ładnie wpasowuje się w styl, jaki autor zaprezentował w tomie pierwszym. Mnie jednak zachwyciło coś innego, mianowicie tło historyczne, które przedstawione jest z największą dokładnością. Autor przedstawia nam styl życia, rozrywki i muzykę lat 60tych, ale przede wszystkim opowiada o temacie, o którym sama jakoś wcześniej nie myślałam – mianowicie chodzi o losy Żydów w powojennej Polsce. Nadal jestem w szoku, że społeczeństwo w stosunku do nich nie czuło się winne, a dalej obwiniało o całe zło, wyganiało z kraju... Jestem wiec wdzięczna autorowi za to, że mi to uświadomił i bardzo dosadnie (ale prawdziwie, sprawdzałam!) przedstawił. Zatem „Szóstka” to miks – rozrywkowego kryminału sensacyjnego z solidną dawką historii. Podobało mi się!

SZÓSTKA to druga książka autorstwa Przemysława Kowalewskiego, który moje czytelnicze z serducho "kupił" swoim majowym debiutem zatytułowanym KOZIOŁ.

Ponownie znalazłem się w Szczecinie. Nie wiem czy tak będzie zawsze, zapytam o to Autora na grandzie, ale mam wrażenie, że to miasto w połączeniu z latami PRL-u mogą stać się znakiem rozpoznawczym pana Przemysława – ja nie mam nic przeciwko temu.

Kanwą fabuły tej książki staje się, tragiczny w skutkach, wypadek tramwaju nr 6, który miał miejsce w rzeczywistości. Oczywiście tutaj stał się pretekstem do fikcji literackiej, którą Autor pięknie tkał prowadząc mnie przez karty tej opowieści.

I jak to u mnie bywa, dałem się historii całkowicie pochłonąć (Panie Przemysławie, nawet żona zwróciła uwagę, że w domu nic mnie nie interesuje tylko ta książka – i co Pana na to?).

Dałem się wciągnąć w partię "szachów z diabłem, na granicy życia i śmierci".

Kolejny raz spotkałem się z bohaterkami i bohaterami, których znam już z debiutanckiej powieści KOZIOŁ. Zakumplowałem się z nimi i bardzo się cieszyłem, że znów razem możemy przymierzać ulice Szczecina łącząc porozrzucane puzzle w jedną całość. Im bliżej byliśmy rozwiązania zagadki kryminalnej tym coraz większe czarne chmury gromadziły się nad nami, atmosfera gęstniała i stawała się mroczniejsza.

W KOŹLE towarzyszył mi cały czas zapach fiołków. Tutaj nie opuszczał mnie intensywny smród przeszłości - zgniły, wdzierający się do wnętrza umysłu.

Emocje. Oj były. Podczas czytania SZÓSTKI przez moje ciało przetaczało się emocjonalne tsunami wywołane zarówno przez osobiste doświadczenia bohaterki bohaterów jak i przez samą historię. Były momenty kiedy czułem, jakby każda część mojego ciała "była przecinana tysiącem żyletek"; innym razem czułem, jak ściska mnie w płucach i brakuje tchu; w innych momentach nachodziły mnie myśli zwątpienie i czułem się słaby – wątpiłem czy dam radę przeczytać książkę do końca.

Po zakończeniu lektury setki myśli kłębiło mi się w głowie. I powracało to jedno pytanie - kim są ludzie, którzy na chwałę jakiegoś boga posuwają się do takich czynów?

Panie Przemysławie, dziękuję za kolejną wymagającą książkę; za to, że nie serwuje Pan lekkiej literatury, lecz wymaga ode mnie uważności i "zmusza" do refleksji.

Polecam! Czytaj!

Jeszcze niedawno poznawałam głównych bohaterów w „Koźle”, a tu już ponowne spotkanie. Muszę zaznaczyć na wstępie, że autor wykorzystał prawdziwe archiwalne materiały o wypadku tramwajowej szóstki z 1967 roku oraz przytoczył wypowiedzi motorniczej. Taka ciekawostka. Jeśli mam być szczera, to śledztwo w poprzedniej książce podobało mi się bardziej. Chyba brak mi tu doktorka. Za to katastrofa i jej tajemnica intrygowała od początku. No i ten klimat tamtych czasów, jest świetnie oddany, więc nawet osoba, która nie miała okazji go doświadczyć, czuje się, jakby była jego częścią. Czasem łapałam się za głowę, bo to, co kiedyś było normą, chociażby palenie dosłownie wszędzie, czy picie w pracy, dziś jest nie do pomyślenia. Co do fabuły to nie było większych zaskoczeń, a całość odbieram pozytywnie.

Dwa kryminały autora Przemysława Kowalewskiego wystarczyły, bym tegoż pisarza wpisała na listę swoich najbardziej lubianych twórców! Nadrobienie „Kozła” – pierwszej części cyklu o Ugne Galancie było strzałem w dziesiątkę i choć autor tym debiutem zawiesił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, to „Szóstka” okazała się lekturą nie tylko na szóstkę, ale i ten skok nad poprzeczką był pełen gracji, lekkości i przede wszystkim zaskoczył fabułą trzymającą w napięciu. Nie miałam jeszcze okazji, by zawitać do Szczecina i niestety okazało się, jak mało jeszcze wiem o przeszłości powojennej, więc z ogromnym zainteresowaniem zaczytywałam się w kolejnych rozdziałach i chłonęłam i widzę i próbowałam odgadnąć, czym też jeszcze autor mnie zaskoczy! A niespodzianek w treści było sporo!

Przemysław Kowalewski zaczyna „Szóstkę” makabrą. Wykorzystuje prawdziwy wypadek, katastrofę tramwajową, która miała miejsce w Szczecinie zimą 1967 roku. Podróż tytułowym tramwajem szóstką będzie ostatnią drogą dla kilkunastu osób, a kilkaset pasażerów z wieloma obrażeniami trafi do szpitali. Dzień po tragedii media podadzą informację, która wzbudzi wątpliwości, czy był to zwykły wypadek, czy może komuś zależało na wykolejeniu? Kulisy tego wydarzenia ma zbadać powołany przez ministra spraw zewnętrznych zespół Ugne Galanta. Czy i tym razem śledczy zdołają dojść do prawdy?

Pierwsze myśli o „Szóstce” po dotarciu do ostatniej fabularnej kropki – „wow, jakie to było dobre”. I właściwie przez całą fabułę co jakiś czas z moich ust wylatywały pełne pochwały słowa! Mam wrażenie, że w „Szóstce” mimo początkowej makabry ogólnie mniej było przyprawiających o zawał i obrzydzenie fragmentów zbrodni, ale właściwie nie był to żaden minus. Mocne opisy zbrodni zastąpione zostały rzetelnym śledztwem! Śledczy pod przywództwem Ugne Galanta nie będą mieli lekko i łatwo, do zespołu trafi nowa osoba Joanna i wraz z lwowiakiem, Basią i Młodym wszyscy milicjanci nastąpią na odcisk pewnemu religijnemu bractwu. Ich śladem oczywiście podążać będą także pracownicy UB, autor bardzo rzetelnie oddał rzeczywistość tamtych lat, w których nadal panować będzie inwigilacja i terror. Na celowniku znajdą się także i Żydzi, ale dlaczego i w jakich okolicznościach? Na to pytanie znajdźcie już sami odpowiedź. Rzeczywistość Szczecina z lat 60. wypada bardzo realistycznie i bez problemu czytelnik przeniesie się w tamte lata i będzie śledził wciągającą historię. Nie miałam pojęcia, jak zakończy się to śledztwo, miałam tylko nadzieję, że autor oszczędzi Galanta, doświadczonego porucznika MO, któremu do głowy najlepsze pomysły przychodzą podczas zagrożenia. Trzeba tu się przygotować na sceny pościgów, walk i stawania oko w oko z największym niebezpieczeństwem a ciekawość, w jaki sposób autor połączy wszystkie wątki, będzie coraz większa! Kowalewski nie epatuje wulgaryzmami, plastyczne opisy pozwalają na wejście w ten fabularny świat właściwie z przyjemnością i autor zasługuje też na pochwałę ze względu na reaserch. Cóż tu więcej dodać – po prostu przeczytajcie „Szóstkę”!