Szkarłatna łuna. Wiatr ze wschodu. Tom 3

"Wiatr ze wschodu" to taka seria powieści (wszystkie są ze sobą połączone), które to toczą się takim spokojnym rytmem. Jeżeli ktoś szuka tutaj nagłych zwrotów akcji, czy też szałowych sytuacji, które są w stanie wybić czytelnika z pantałyku, to tutaj ich nie znajdzie. Chociaż jak dla mnie, to jest akurat plus. Doceniam takie książki przy których można czasem podumać. Chociażby o tym, czy człowiek będzie miał szansę na taką miłość, jaka miała miejsce pomiędzy Anastazją i Kazimierzem. Bohaterowie musieli naprawdę wiele wziąć na swoje barki. Ciekawe czy współcześni ludzie byliby w stanie zmierzyć się z takim wyzwaniem.

„Czas jest największą tajemnicą każdego ludzkiego losu. Każdą ważną sprawę w końcu uczyni błahostką”.

Jest trok 1922 w Rosji niepodzielnie panuje Lenin, jego czas powoli się kończy, następcy tylko na to czekają. Coraz śmielej poczyna sobie Stalin, Borys widząc w nim swoją szansę, bezwzględnie wykorzystuje swoich bliskich, aby przypodobać się przyszłemu wodzowi. Jego podłość nie zna granic. Kazimierz wydaje się, że ma wszystko, opływa w dostatki, ma kochającą żonę, zdrowego synka, pracę, która staje się jego ucieczką. Pozory – pod nimi, głęboko ukryte, czają się jego prawdziwe uczucia, staje się bezwolnym, posłusznym zięciem. Nie potrafi wymazać z pamięci, zapomnieć o miłości swego życia, Anastazji. A ta wyruszyła razem z Serhijem na Ukrainę, chcą walczyć o jej niepodległość. Dowiaduje się, że jej mentor, były mąż, człowiek, któremu zawdzięcza bardzo dużo, doktor Kirsanow popełnił samobójstwo. Dziewczyna jest wstrząśnięta, ma ogromne poczucie winy. Czas płynie, życie się toczy, w pewnym momencie drogi Anastazji i Kazimierza ponownie się przecinają…

Anastazja i Kazimierz ich miłość nieustannie napotyka na ogromne przeszkody. Czy w końcu będzie im dane zaznać szczęścia, spokoju i spełnienia? Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niesie ogromne bardzo zróżnicowane emocje. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, intryguje, niepokoi i całkowicie przykuwa uwagę. Pani Maria z lekkością, barwnie, płynnie potrafi łączyć fakty historyczne z fikcją literacką. Czuć ogromne zaangażowanie, pasję i talent autorki. Jest to literatura najwyższych lotów. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, ludzie, którym przyszło żyć w strasznych czasach. To pokomplikowane, charakterne osobowości, ze ściśniętym sercem, niepokojem śledziłam ich losy. Nie dało się inaczej. Autorka z empatią oddaje ich wewnętrzne rozterki, zmagania, porywy serca. Już od pierwszej części do obojga poczułam sporo sympatii, jednak moje serce całkowicie i niezmiennie skradła Anastazja. Silna, inteligentna, odważna młoda kobieta. Życie nigdy jej nie rozpieszczało, za chwile szczęścia z Kazimierzem zawsze przychodziło jej słono zapłacić. Zachowanie Kazimierza rozczarowuje, jego decyzje, czy raczej ich brak powodują, że coraz mniej go lubię. Pogubiony, słaby człowiek. Borys – człowiek myślący tylko o sobie, jest inteligentny, sprytny, pozbawiony skrupuł, nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Zły człowiek, który swoimi intrygami i kłamstwami z premedytacją niszczy innym życie.

„Brak zaufania jest niewybaczalnym grzechem w miłości, śmiertelnym ciosem, mogącym obrócić w pył każdą relację”.

Dramatyczne zwroty akcji, niepokojące losy naszych bohaterów, przerażająca, złowroga codzienność tamtych czasów, robią ogromne wrażenie. Zostałam porwana w wir namiętności, miłości, nienawiści. Radości, smutki, nieutulony żal, rozpacz, chwile szczęścia, nostalgia, przerażająca pustka. Bardzo mocną stroną powieści jest tło historyczne. Nie przytłacza, jest odpowiednio dawkowane i ściśle współgra za całością. Ci, co mieli być wyzwolicielami niosą ucisk, terror i zagładę. Głód, który zbiera ogromne żniwo. Bolszewicka propaganda nabiera rozmiarów i robi swoje. Kłamstwa, intrygi, szerząca się niesprawiedliwość, strach, ból. Ludzie będący u władzy i zwykli, prości zjadacze chleba. Przepaść między nimi jest rażąca, nie do pokonania.

Klimatyczna, niebanalna, mądra, smutna, głęboko poruszająca seria, od której trudno się oderwać. Wątki historyczne idealnie współgrają z obyczajowością. Obok tej opowieści nie da się przejść obojętnie. Tylko to zakończenie… Trudno było złapać oddech… Z niecierpliwością czekam na finalny tom. Za każdym razem ogromne wrażenie robi na mnie prolog. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

Czasy historyczne w książce Marii Paszyńskiej powracają po to, aby na nowo uwieść nas wspaniałą powieścią. Przynajmniej ja tak mam. Przeczytałam dwa poprzednie tomy, które opowiadają o losach Kazimierza i Anastazji. Nie mogłam doczekać się tomu trzeciego, ponieważ tak bardzo się wciągnęłam w historię dwójki głównych bohaterów. Autorka po raz kolejny udowadnia, że doskonale wie jak pisać, aby zainteresować czytelnika swoją powieścią. Trochę mi smutno z tego powodu, że jeszcze tylko jedna część i będzie koniec całej serii, ale z drugiej strony - nie ma co przedłużać, bo "trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść".

Szkarłatna łuna jest dla mnie na ten moment najlepsza z całego cyklu. Uwielbiam romanse historyczne, a Pani Maria udowadnia, że ma nie tylko wielki talent, ale oddaje w ich pisanie całe swoje serce.

Tworzy pełną emocji historię o Kazimierzu i Anastazji, z których los drwi raz za razem i wciąż rzuca im kolejne kłody w postaci Borysa lub rosyjskiej rewolucji. Ta miłość nie może rozkwitać, tak jak dziś. Musi istnieć na podłożu bolszewickiej propagandy wśród przerażającej biedy i ogromnego głodu. I mimo, że ich drogi wciąż się przecinają, któryś z nich zmuszony jest znów zboczyć z tego kursu. Prawdy, półprawdy, kłamstwa, kiełkujące ziarenko nieufności spychają ich stale z torów. Przynoszą rozpacz, żal i pustkę, odbierają radość życia.

Nie spodziewałam się, że ta część skończy się w tak bezlitosny sposób, że autorka będzie mnie zwodzić raz za razem, by na końcu złamać mi serce. Całą sobą odczułam targające bohaterami emocje, całą sobą przeżywałam pustkę, której doświadczyli. Maria Paszyńska stała się jedną z moich ulubionych bohaterek. Z pewnością i wy ją pokochacie za pióro, za bohaterów, za kanwę historyczną, która nie przytłacza, a jedynie dodaje smaku i sprawia, że ta miłość staje się jeszcze bardziej autentyczna. Ogromnie wam polecam. Dziękuję @publicat_sa za egzemplarz.

Mamy rok 1922, rewolucja bolszewicka wydaje się już być zamierzchła, świat powoli wraca do swojej zwyczajności. Oswobodziciele jak się daje odczuć to tylko kolejni rządni przygód włodarze, którzy za plecami borykającego się ze złym stanem zdrowia Lenina toczą walkę o władzę. Do nich bezwzględnie zalicza się poznany już we wcześniejszych tomach Borys Bogdanow, który posunie się do ostateczności, by osiągnąć własne zamierzenia.

Anastazja kolejny raz przedstawiona zostaje jako silna kobieta, która co rusz podnosi się po ciosach jakie dostaje od życia. Jej determinacja w dążeniu do celu pozwala na obdarzenie jej ciepłym uczuciem i jednocześnie daje podstawę do tego, aby podziwiać ją, jej rozwój i wierzyć, że dokona w życiu czegoś niezwykłego. Natomiast Kazimierz mimo założonej rodziny jest jak żywy manekin - podatny na sugestie innych, nigdy o sobie nie decydujący i ciągle szukający swojego miejsca w życiu. Jednak wraz z upływem czasu czuje, że ta postawa go uwiera i zaczyna odczuwać potrzebę dokonania zmiany. Czy dawna miłość jest tutaj początkiem czegoś nowego? Czy w końcu uda mu się osiągnąć pełnię szczęścia?

Kolejny raz jestem zauroczona zarówno piórem autorki jak i jej przygotowaniem do napisania serii książek „Wiatr ze wschodu”. Niesamowicie nakreśliła ona tło historyczne tej historii. Poruszone kwestie polityczne nie przyćmiewają jednak historii o niespełnionej miłości i źle podjętych decyzjach przed laty. A samo zakończenie sprawia, że w głowie pojawia się jeszcze więcej znaków zapytania i nierozwiązanych zagadnień.

Bardzo polecam. I życzę autorce, żeby jak najszybciej udało jej się oczarować czytelników kolejnym, ostatnim już tomem tej serii. Wyczekuje z niecierpliwością.

Książkę polecam wszystkim fanom literatury obyczajowej i książek z historią w tle…