Szepty zmarłych. David Hunter. Tom 3

"Powrót do domu po długiej podróży zawsze wywołuje wrażenie, jakby człowiek został przeniesiony kilka tygodni w przyszłość."

Wybornie bawiłam się przy pierwszym tomie "Chemii śmierci", zapewnił atrakcyjne i porywające zaczytanie, dostarczył mocnych i mrocznych dreszczy, a przy tym niezłą pulę przekonujących opisów związanych z antropologią sądową. Podobnie było w "Szeptach zmarłych", trzecie odsłonie serii o doktorze Davidzie Hunterze. Niestety, drugiego tomu nie udało mi się jeszcze dorwać, żałuję, bo miały w nim miejsce znaczące zdarzenia. Simon Beckett nie zdradza szczegółów przeszłości kluczowej postaci, daje jedynie ogólny rys, ale to bardzo dobrze, gdyż pojawi się sporo niespodzianek, kiedy już spotkam się z "Zapisanymi w kościach". Wyraziste są te tytuły, jednoznacznie wskazujące klimat, w jakim porusza się czytelnik, nawiązują do nauki o człowieku w ujęciu śladów zbrodni i dowodów śmierci.

W "Szeptach zmarłych" David Hunter odwiedza, na zaproszenie dawnego mentora, Ośrodek Badań Antropologicznych, zwany potocznie "Trupią Farmą". Wyjazd do Stanów Zjednoczonych ma pomóc nabrać dystansu do ostatnich londyńskich wydarzeń, w których o mały włos nie stracił życia. Zajmując się tym, w czym jest światowej klasy specjalistą, pragnie odzyskać sprawność zawodową i spokój w życiu prywatnym. Niestety, los stawia przed nim niespodziewane wyzwanie, zostaje wciągnięty w śledztwo próbujące zapobiec aktywności seryjnego mordercy, wyjątkowo inteligentnego i sprytnego, działającego uporządkowanie i metodycznie. Intryga frapująco złożona, angażujemy się w kilka ścieżek jej rozwiązania, uczestniczymy w spektakularnych incydentach, wystawiamy się na zaskakujące obroty spraw, a przy tym silnie odczuwamy presję czasu.

Dobrze bawiłam się przy książce, ciekawie rozwijano elementy fabuły, jednak dość wcześnie trafiłam na właściwy trop, silnie przyczepiłam się do jednej postaci wyczuwając w niej mroczny charakter, i pomimo zwodów autora mających prowadzić do fałszywych wniosków w docieraniu do prawdy, nie dałam się odciągnąć od właściwych podszeptów intuicji, prawidłowo wytypowałam tożsamość zabójcy. Myślę, że jeśli ktoś nie domyśli się na początku, kto stoi za zwyrodniałymi i bestialskimi czynami, będzie intensywniej niż ja przeżywał przygodę czytelniczą. Beckett ma smykałkę do wciągania odbiorcy w zgrabnie ułożony ciąg zdarzeń, atmosferę medycyny sądowej, profili osobowości złych ludzi. Tym bardziej, że u ofiar występują wykluczające się oznaki przyczyn śmierci, a morderca ostentacyjnie naśmiewa się z uczestników dochodzenia.

[Adres usunięty]

David Hunter już po raz trzeci pokazuje jakim jest świetnym antropologiem! Choć momentami mam wrażenie, że daje sobą za bardzo pomiatać jak na osobę, która rozwiązuje sprawy prawie sama… :P

W „Szeptach zmarłych” ( swoją drogą nie wiem dlaczego taki tytuł, musiał mi ten fragment gdzieś uciec ) mamy mordercę, który porywa, zabija i… no właśnie.. zwłoki, które odnajduje policja są w stanie mocnego rozkładu. Gdy David Hunter przyjeżdża w odwiedziny do przyjaciela - Toma, nie spodziewa się, że zostanie poproszony o pomoc w kolejnym śledztwie. Niektórzy będą patrzeć na niego z góry… ale czy to przeszkodzi mu w odkryciu tożsamości mordercy?

Cały czas przed oczami mam zakończenie drugiego tomu! Dlatego też bardzo ciekawiło mnie jak autor pociągnie dalej pewne wątki. No i doczekałam się. A jeżeli chodzi o główną fabułę, to jak zwykle się nie zawiodłam. Chciałam dobrego kryminału i tu go dostałam. Już od pierwszych stron, sprawa niesamowicie wciąga. Opisy zwłok niestety nie są aż tak mocne i drastyczne jak u Cartera czy Czornyja, ale swój urok mają – jeśli można to tak nazwać :P Akcja nie jest jakoś bardzo dynamiczna, ale odkrywanie kolejnych śladów i snucie przypuszczeń jest niezwykle interesujące. Relacji między bohaterami nie ma za wiele, przez co ten wątek obyczajowy nie dominuje nad kryminalnym. Ciekawy pomysł z dodaniem myśli mordercy - miałam wrażenie, że jestem w jego głowie i widzę co ON w danym momencie robi - bardzo ciekawy zabieg zastosowany przez autora. Miałam pewne przypuszczenia co do zakończenia całej tej historii ale na szczęście okazały się błędne :P chociaż nie powiem, bo spodziewałam się jakiegoś głębszego motywu kierującego mordercą:P

Książkę czytało mi się trochę ciężko, ale to tylko ze względu na druk i ilość tekstu na jednej stronie. Bo jeśli chodzi o samą historię to wciągnęła mnie od pierwszych stron. Jestem bardzo ciekawa czym jeszcze zaskoczy mnie autor w następnej części bo z każdą kolejną mam wrażenie, że jest coraz lepiej.

Za udział w booktourze z Szeptami zmarłych dziękuje @gruszka_czyta.

Obłęd. Paranoja… Czasem pozornie spokojny człowiek bez żadnych problemów życiowych może okazać się zupełnie inną postacią niż sobie dotychczas wyobrażamy. Pierwsze spotkanie może mieć nieprzewidywalne skutki w przyszłości, a my nie zdajemy sobie z tego sprawy. Simon Beckett jest osobą, która bez względu na wszystko potrafi przejaw ekscentrycznej paranoi wpleść idealnie w akcję swojej powieści, a to tworzy w niej aurę tajemnicy oraz niepokoju.

David Hunter, coraz bardziej udręczony wydarzeniami z niedalekiej przeszłości zostaje zaproszony do Centrum Badań Antropologicznych w Tennessee przez swojego mentora oraz przyjaciela Toma Liebermana. „Niełatwo z tym żyć. Zwłaszcza jak się ma blizny, które ciągle przypominają, jak niewiele trzeba, by zginąć.” Mężczyzna nie ma jednak pojęcia, że zostaje wplątany w sprawę morderstwa ze strony człowieka, nieokiełznanego psychopaty. Zagadka jest tym bardziej tajemnicza, gdyż ciała ofiar mają dalej posunięty poziom rozkładu, niż wskazywałyby na to okoliczności. W utworze da się zauważyć wątki miłosne, lecz są one platoniczne. Bohater jest jednak człowiekiem, który wiele przeszedł w życiu i nie jestem pewna czy chciałby się wiązać ponownie z inną kobietą. „Życie jest tym, co ci się zdarza, gdy pilnie sporządzasz swoje inne plany.” Nie wszystko idzie po naszej myśli. Akcja utworu rozwija się w miarę szybko, lecz uwikłane są w niej szeroko rozplanowane zdarzenia, które potrafią czytelnika wprawić w osłupienie, a człowiek w tym momencie tylko patrzy i zastanawia się co tak naprawdę tutaj zaszło. Po raz kolejny Simon Beckett nie daje nam możliwości dotarcia do prawdy przed przysłowiowym „czasem”. Nie sposób połączyć niektórych wątków, z drugiej jednak strony są również te bardzo oczywiste. Muszę przyznać, że spodobało mi się wplecenie w akcję książki wydarzeń postrzeganych z punktu widzenia zabójcy. Sprawia to, iż możemy poczuć się przez chwilę nim oraz zastanowić się co tak naprawdę spowodowało, iż robił tak, a nie inaczej. Książka posiada wiele brutalnych opisów. „Czujesz ostry ból przy każdym wdechu? To odłamek kości rozdziera ci tkankę płuc. Trudno oddychać, prawda? I będzie coraz trudniej, bo twoje płuca wypełniają się krwią. Umierasz.” Ukazują one śmierć jako proces alchemii na wspak, z bardzo realistycznego fizycznie punktu widzenia. „Nasz fizyczny rozpad, jeżeli ogląda się go beznamiętnie, niczym nie różni się od innego naturalnego cyklu. I jak każdy inny proces musi być zbadany, zanim go dobrze zrozumiemy.” Tylko, czy potrafimy to zrozumieć? Podsumowując, z osobistego punktu widzenia stwierdzam, iż książka nie jest odpowiednia dla osób o słabej psychice. Wciąż jednak utrzymuję, iż jest to doskonale napisany „podręcznik antropologa” i śmiem twierdzić, że powieść pomimo tego, iż jest jedynie fikcją literacką doskonale sprawdziłaby się przy nauce na kierunku medycyny sądowej.

5 gwiazdek, to zdecydowanie za mało! Każda część serii przygód dr Davida Huntera, to prawdziwe arcydzieło. Pierwszą książką Simona Becketta jaką przeczytałam była Chemia śmierci. Był to prezent urodzinowy. Przyznam szczerze, że do tego momentu moja biblioteczka powiększała się wyłącznie dzięki rodzinie i znajomym, którzy wiedząc, że lubię czytać kupowali mi je na różne okazje. Odkąd przeczytałam Becketta stwierdziłam, że na książkach (takich książkach!) nie ma co oszczędzać i obiecałam sobie, że co by się nie działo- regularnie co miesiąc kilka nowych pozycji musi trafić na moje półki:-)

Wracając do autora... Jak dobrze, że na świecie są tacy ludzie jak Simon Beckett, którzy tworzą dzieła inne od wszystkich, nieprzewidywalne, potrafiące zupełnie nas zaskoczyć. Sam Beckett stwierdził kiedyś, iż stara się pisać thrillery, jakie sam chciałby przeczytać. Jego zaletą jest również to, że pisze książki poprzedzając je szczegółowymi badaniami i zbieraniem dokumentacji. Akcje swoich powieści umieszcza wyłącznie w miejscach, które osobiście odwiedził (a założę się, że było ich wiele, gdyż pracował jako dziennikarz). Podsumowując osobę autora, śmiało mogę stwierdzić, że inni powinni brać z niego przykład. Brakuje książek, których zaletą jest ich ogromną autentyczność, trzymających czytelnika w napięciu już od pierwszych stron i kończących się w sposób nieoczywisty, taki, którego nikt się nie spodziewa.

Szepty zmarłych, to trzecia część serii odpowiadającej o dr Hunterze, antropologu sądowym. Jest ON fachowcem, który naprawdę zna się na swojej robocie. Nie ma przed nim tajemnic. Z ludzkich zwłok jest w stanie wyczytać niemal wszystko- wiek ofiary, płeć, kiedy i w jaki sposób doszło do morderstwa, jakim narzędziem się posługiwano, w jakim stadium rozkładu zwłoki się znajdują. Nie ma przed nim żadnych tajemnic. W tej części dr David Hunter powraca do miejsca, w którym uczył się swojego fachu- na Trupią Farmę (to miejsce istnieje naprawdę! Ja sprawdziłam w Internecie, a autor był tam osobiście:-) Dr Hunter w poprzedniej części prawie zginął, biorąc udział w śledztwie. Rozstał się przez to z kobietą. Dzięki wyjazdowi ma nadzieję nabrać dystansu, odzyskać spokój, a przede wszystkim pewność siebie, którą stracił przez ostatnie wydarzenia. Jak można się domyślić, śledztwo, do którego go wezwano, okaże się nieco bardziej skomplikowane niż zakładał na początku. Życie głównego bohatera ponownie może zostać zagrożone, gdyż jak się okaże, śledztwo będzie dotyczyć seryjnego mordercy. Nie jest moją mocną stroną opowiadanie tego co przeczytałam... wszystko zostaje tylko w mojej głowie. Może to i lepiej, nie zdradzę za wiele szczegółów, dzięki czemu książka będzie jeszcze ciekawsza:-) Na koniec mogę dodać tylko tyle, że żadna osoba, która zdecyduje się przeczytać tę książkę, nie pożałuje swojej decyzji i poświęconego jej czasu. Wręcz przeciwnie- będzie chciała jeszcze więcej. Uwaga, ta książka nie pozwala spać:-) Nie tylko ze względu na to, że zwyczajnie nie potrafisz się od niej oderwać. Druga opcja- wiesz, że musisz skończyć, bo jest późno, a rano wstajesz do pracy, odkładasz lekturę i co? Nie śpisz, bo myślisz co będzie dalej. A jak już jakimś cudem uda ci się zmrużyć oko- śnisz o niej. Wyobraźnia pracuje na pełnych obrotach, mówię serio:-) książka jak i jej autor godni polecenia w 100%. Jestem przekonana, że nawet ci, którzy nie przepadali do tej pory za takim rodzajem książek, bądź wcale ich nie czytali, sięgając po nią zakochają się i kupią pozostałe części. Jestem na to najlepszym przykładem:-)