Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki

"Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki" to moja pierwsza przeczytana książka tego autora. Po tytule spodziewałam się nie wiem jak dynamicznej akcji i faktycznie jakiejś "niegrzecznej" treści, nic bardziej mylnego. Nie sposób oderwać się od tej książki, bo jest grzecznie napisana i zarazem fascynująca. Fascynuje w niej niesamowita i tajemnicza kobieta i mężczyzna który jest zarazem narratorem bezgranicznie zakochanym w tej irytującej kobiecie. Fantastyczne opisy czasów w jakich toczy się książka, romantycznego Paryża lat 60-tych, szalonego Londynu lat 70-tych, Japonii oraz wspominki z Peru.

. Mężczyzna z sercem na dłoni i kobieta z sercem z kamienia., obsesyjna, burzliwa, toksyczna miłość, dla której poświęca się całe życie.

Literacka uczta, moim zdaniem warto przeczytać.

To pierwsza przeczytana przeze mnie książka tego autora. Bardzo odpowiadał mi sposób prowadzenia narracji, utrzymujący spokój nawet w momentach dramatycznych. Czytając tę historię, czeka się z niecierpliwością, aż główny bohater zmądrzeje i zerwie wszelkie kontakty z "niegrzeczną dziewczynką", wyrachowaną kobietą bezwzględnie wykorzystującą jego miłość. A kiedy wydaje się, że nareszcie tak się stało i spotkał na swojej drodze tę właściwą kobietę, znowu niespodzianka... Zakończenie nieco zaskakujące, wydaje się, że głównego bohatera spotkała swego rodzaju nagroda za lata cierpień i braku nadziei. Wątki dotyczące historii Peru oraz rozwoju kultury europejskiej z pewnością wzbogacały tę opowieść, motywując też postępowanie bohaterów.

Pierwsza moja książka tego autora, sposób pisania bardzo mi odpowiada. Czyta się lekko, wszystko płynie, akcja dzieje się w ciągu kilkudziesięciu lat, w tle znaczące wątki z historii, a dominuje przedziwny związek zakochanego mężczyzny i zwodzącej go, wykorzystującej, wyrachowanej kobiet. Widują się co kilka lat i są to spotkania burzliwe. Trochę męczące i nic nie wnoszące są wnikliwe opisy spotkań intymnych i tylko to mnie drażniło w powieści. Całość oceniam bardzo dobrze.

Sięgając po książkę M. V. Llosy miałam wysokie oczekiwania — w końcu rozgłos, jaki przyniosły autorowi jego powieści jest niemały. Szczerze muszę przyznać, że "Ciotka Julia i skryba" niestety mi nie podeszły i odłożyłam książkę na półkę nieskończoną, postanowiłam jednak dać szansę "Szelmostwom niegrzecznej dziewczynki". Czy żałuję?

Tytułowa “niegrzeczna dziewczynka” pojawia się w historii pod wieloma różnymi postaciami. Zarówno czytelnicy, jak i główny bohater, pochodzący z Peru tłumacz Ricardo, nigdy nie mają pewności, czy jej zdumiewające szelmostwa wydarzyły się naprawdę, czy może są tylko fantazją, sposobem na urozmaicenie nudnej rzeczywistości. Losy głównych bohaterów przeplatają się na przestrzeni kilkudziesięciu lat w różnych miejscach na całym świecie. Ricardo, niczym wierny pies, podąża zakochany za niegrzeczną dziewczynką i nie rezygnuje z niej bez względu na jej wybryki—zafascynowany jej urokiem nie potrafi być wobec niej obojętny wbrew rozsądkowi.

Bezwzględność i egoizm tytułowej bohaterki jest szokujący. Bardzo łatwo już na samym początku historii stracić do niej sympatię, podobnie zresztą jak do uległego, naiwnego narratora Ricardo. Ich relacja jest dla czytelnika frustrująca, czasami wręcz irytująca, a ostatecznie łamie serce. “Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” to zadziwiająca powieść, trudno sobie wyobrazić, aby taki związek, jaki ukazuje noblista Mario Vargas Llosa mógłby istnieć naprawdę. Obydwie postacie są często na skraju wytrzymania psychicznego lub fizycznego, a jednak dalej pielęgnują swoją toksyczną więź aż do samego końca. Styl i plastyczny język autora są godne podziwu, pisarz bardzo zręcznie przedstawia całą historię i choć trudno powiedzieć, że tego typu powieści czyta się z największą przyjemnością, to jednak zaspokaja ona potrzebę zanurzenia się w literaturę na wysokim poziomie. Poza głównym wątkiem miłosnym oraz pobocznymi wątkami ukazującymi życie codzienne głównego bohatera, książka zawiera także liczne “wstawki” na temat polityki Peru, i choć są to niewątpliwie cenne spostrzeżenia, to jednak odnoszę wrażenie iż akcja powieści traci przez nie na dynamice. Pierwszą połowę książki czytałam dużo wolniej niż drugą—nie jestem pewna, czy wynikało to właśnie z faktu, że druga część powieści miała znacznie lepszą dynamikę i mniej wątków pobocznych, czy może dlatego, że napięcie między bohaterami stale rosło, a wraz z nim poziom moich emocji.

Powieść, choć frustrująca, zdecydowanie warta przeczytania. Autor zachęca do zastanowienia się gdzie leży granica między miłością, a szaleństwem, witalnością, a chorobą, wiernością, a obsesją. Serdecznie polecam!