Szczęście pod stopami

Nie ma chyba osoby, która choć raz nie doświadczyła w życiu przewrotności losu, która choć raz nie poczuła, że nie jest panem swojego życia. Wszelkie plany, długofalowe zamierzenia stanowią tylko pożywkę dla przeznaczenia, które lubi nam pokazać, że jesteśmy tylko pyłkiem na wietrze i lubi utrzeć nam nosa. Dlatego też, pomimo planów, warto być elastycznym i otwartym na to, co niesie nam życie, bowiem niejednokrotnie może nas ono zaskoczyć.

Wie o tym doskonale Monika, pracująca w redakcji pewnego wydawnictwa i usiłująca pogodzić pracę na etacie z wychowaniem dziecka. Sama wychowana w surowych warunkach, bez miłości ze strony dziadków, porzucona wraz z siostrą przez matkę, jest dla dziewczynki troskliwą i rozważną opiekunką. Wie bowiem, jak dziecku może bardzo brakować miłości –sama tego boleśnie doświadczyła, a dodatkowo rodząc się jako pogrobowiec, stała się ofiarą społecznego ostracyzmu. Jedynie w cioci Elżbiecie miała oparcie, a choć ta zjawiała się rzadko, to wnosiła światło w szare życie Moniki. Ciocia dała jej jednak coś więcej niż miłość – kiedy Monika zdecydowała się studiować polonistykę, wzięła ją do swojego domu, umożliwiając naukę. Z każdym rokiem więź pomiędzy kobietami się zacieśniała, nic zatem dziwnego, że nawet po rozpoczęciu pracy Monika nie zamierzała się wyprowadzić. Szczególnie, że z uwagi na konieczność wykupienia mieszkania ciociu, musiała wziąć spory kredyt.

Obie kobiety nie przewidziały jednak, że już wkrótce w ich domu zjawi się małe dziecko, które będzie na ich utrzymaniu. Siostra Moniki bowiem, marząca wzorem matki o lepszym życiu, porzuciła Marusię, szukając szczęścia za oceanem. Choć pobyt w Stanach miał trwać zaledwie kilka miesięcy, przeciągnął się na całe lata. W międzyczasie zmarła też ciocia Elżbieta, a Monika została sama z kredytem, wszystkimi opłatami i dzieckiem, na którego utrzymanie siostra nie łożyła.

Ratunkiem na kłopoty finansowe przestały być już dodatkowe zlecenia, Monika zdecydowała się zatem skorzystać z rady jednej z przyjaciółek i przyjąć sublokatora. Mężczyznę-geja zainteresowanego wynajmem zobowiązał się znaleźć przyjaciel Moniki, Kostek. Tym sposobem już wkrótce pod dach kobiety wprowadził się Jan Ondrasz, przystojny operator kamery, realizujący różne programy dla telewizji.

Jak mieszka się z tak imponującym mężczyzną, który ma wiele zalet i przy którym serce Monice bije mocniej, nawet mając tę świadomość, że jest homoseksualistą? Jak Ondrasz będzie wywiązywał się z układu? Jak ułożą się ich wzajemne relacje i … jakie tajemnice i nieporozumienia wyjdą na jaw? Przekonamy się o tym dzięki niezwykle ciepłej i wciągającej powieści Renaty L.Górskiej, pt. „Szczęście pod stopami”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika książka rozgrzewa nasze serca i dusze, ale i skłania do uśmiechu, nie brak w niej bowiem humoru sytuacyjnego. To książka adresowana nie tylko do miłośników twórczości autorki, ale do wszystkich ceniących sobie dobrze napisane powieści o frapującej fabule, wartkiej akcji i interesujących bohaterach.

Uwagę czytelnika przykuwa nie tylko Monika, która mimo licznych przeciwności losu pozostała kobietą pogodną, o dobrym sercu, czy Ondrasz, imponujący zarówno swoją posturą, jak i spokojem, zdecydowaniem, ambicją. Zwrócić bowiem należy również uwagę na dwie nieco oryginalne przyjaciółki Moniki – żyjącą w zgodzie z naturą feministkę Romę oraz zblazowaną, żyjącą w luksusie, poszukującą wciąż nowych doznań Julitę. To wszystko składa się na powieść od której, mimo objętości (ponad pięćset stron) trudno się oderwać. Trudno też, wzorem Moniki, nie pomyśleć o znalezieniu sublokatora. Tylko jak trafić na mężczyznę pokroju Ondrasza? Znów trzeba się zdać na los…

Nie pomogą żadne zaklęcia, jeśli szczęściu nie da się szansy.

Troje pod jednym dachem: nie matka, nie ojciec i nie ich córka. Czy taki układ ma szansę się sprawdzić?

Monika opiekuje się dzieckiem swojej siostry i choć jednocześnie wciąż ma nadzieję na założenie własnej rodziny, wydaje się szczęśliwa i spełniona. Kiedy przewrotny los stawia na jej drodze mężczyznę, który burzy jej spokój - nie zamierza na to pozwolić i dać się ponieść emocjom. Zwłaszcza że od pierwszej chwili jest świadoma jego specyficznych zainteresowań; przecież między innymi właśnie z tego powodu zdecydowała się wynająć mu pokój...

Powieść z tajemnicą w tle, w której nic nie jest takie, jak się początkowo wydaje.

"Po raz pierwszy w życiu poczułam się jak prawdziwa sierota. Straciłam najbliższą osobę, zawsze mi przyjazną. Świat bez niej zubożał i stał się smutny. Ogromnie mi jej brakowało, ale załamanie nie wchodziło w rachubę. Musiałam pracować i spłacać kredyt, jeżeli nie chciałam zostać bez dachu nad głową. Na dodatek było jeszcze dziecko."

"Szczęście pod stopami" jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Renaty L. Górskiej i z całą pewnością nie ostatnim, gdyż to, co otrzymałam na kartach powieści przerosło moje oczekiwania. To, co zapowiadał opis było niczym w porównaniu z tym, jak przewróciłam kilka stron i... przepadłam w tej historii. Jak zapewne wiecie, lubię powieści obyczajowe z tajemnicą w tle. Tym bardziej, że tu nic nie jest tym, jakby mogło się początkowo wydawać.

Autorka posiada niezwykły zmysł obserwacji otaczającego ją świata, co widać w przedstawionej historii. Fabuła tylko z pozoru wydaje się schematyczna. Największą zaletą książki jest jej prawdziwość. Nie tylko w prowadzeniu wydarzeń, sytuacji, ale i sylwetkach bohaterów. To postaci barwne, charakterystyczne, obdarzone nie tylko zaletami, ale i wadami, słabościami. Oni, jak każdy z nas mają swoje pragnienia i muszą podejmować niełatwe wybory i decyzje. Dla mnie, jako czytelnika gratką jest, gdy napotykam w książce bohaterów, których z miejsca mogę polubić (jak chociażby Monika czy Elżbieta) i im kibicować. Uwielbiam też pokazany kontrast cech charakteru, które budzą we mnie negatywne uczucia. Taką postacią okazała się być Patrycja i jej matka. Egoizm, arogancja i bezczelność są dla mnie nie do zaakceptowania.

"Historia rodzinna przedziwnie zatoczyła krąg, gdy moja siostra poszła w ślady naszej matki. Chociaż z urody nie przypominała Hanki, to najwyraźniej przejęła inne jej geny. Patrycję również pociągał wielki świat, przez jakiś czas mieszkała w Anglii, by następnie przenieść się do Szkocji. Zaszła tam w niechcianą ciążę, a gdy się zorientowała, na aborcję było za późno."

Mają szczególną uwagę przykuł wątek geja. Autorka z wyjątkowym wyczuciem potrafiła "ugryźć" ten niełatwy temat. Ukazała jak trudno jest zdefiniować i zrozumieć własną tożsamość, to w jaki sposób postrzegana jest odmienność oraz jakie uczucia towarzyszą takiej osobie.

"Człowiek, który wkroczył do mojego mieszkania, za nic w świecie nie kojarzył mi się z gejem. Miał blisko metr dziewięćdziesiąt wzrostu, barczyste ramiona i mocny zarys podbródka. Niedobór testosteronu nie wchodził tutaj w rachubę, w tym osobniku nie było nic zniewieściałego. Powiedziałabym nawet, kwintesencja męskości!"

Ale to nie wszystko. Byłam totalnie zaskoczona tym, w jakim kierunku poszła relacja Moniki i Ondry. Zaczęłam wówczas połykać strony jak szalona, by jak najszybciej dowiedzieć się jaki będzie finał tej znajomości. A po drodze czekały na mnie liczne niespodzianki, które niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i zmuszały do refleksji.

"Spotkałam się ze spojrzeniem Ondry, spoważniał. Przeszyło mnie znowu osobliwe uczucie, którego nie umiałam porównać z niczym mi znanym. Jakbym otarła się o drzewo z zakazanym owocem, kuszona i jednocześnie odpychana. Byłam skołowana i zażenowana, zarówno tym, co działo się ze mną, jak tym, co widziałam w jego w oczach."

Cóż mogę więcej dodać? Książka jest na wskroś oryginalna. Pani Renata poruszyła w niej również temat feederyzmu. Nie przypominam sobie, abym czytała coś podejmującego ten problem. Ta historia pozwala mieć nadzieję, że zawsze warto marzyć, wierzyć w miłość i dążyć do realizacji tego, na czym nam najbardziej zależy. Tak więc zachęcam do przeczytania, bo to naprawdę kawał dobrej literatury!

"Szczęście pod stopami" to przejmująca, życiowa powieść o pragnieniu miłości i bliskości, samotności, niezrozumieniu i odrzuceniu, walce o bezpieczeństwo i stabilizację, homofobii, manipulacji, rodzinnych sekretach. To lektura, która daje jasny przekaz, aby żyć w zgodzie z samym sobą, nie oglądając się na innych oraz to, że każda osoba pojawiająca się w naszym życiu nie jest przypadkowa, bowiem wszystko dzieje się po coś. Polecam gorąco!

To kolejna piękna, poruszająca i wartościowa powieść w dorobku twórczym Renaty L. Górskiej. Zachwyca swoją realnością, otula emocjami, a przede wszystkim błyskotliwie udowadnia, że zawsze warto marzyć, oczekiwać zmian na lepsze i wierzyć w miłość. Nigdy bowiem nie wiadomo, kiedy i gdzie los obdarzy nas tym, co najlepsze. Bezapelacyjnie doskonały materiał na produkcję filmową. Nora Roberts ma godną siebie kontynuatorkę Szczerze polecam!

________________________________________

CAŁA OPINIA W LINKU: 📌 [Adres usunięty]