Szczątki

To była bardzo mocna lektura. Uprzedzam, że opisy zbrodni mogą być dla wielu zbyt brutalne. Jednak mnie się podobało. Lubię taki styl Jóźwika.

Gdyby ktoś szukał pomysłu na książkę, która dostarczy mocnych wrażeń, od której nie sposób się oderwać, proponuję "Szczątki".

Na terenie fabryki karmy dla zwierząt jeden z pracowników dokonuje makabrycznego odkrycia. W odpadach poprodukcyjnych zauważa ludzkie oko. Tak rozpoczyna się śledztwo, prowadzone przez podkomisarza Krzysztofa Kalinowskiego, którego tropy prowadzą do nieczystych interesów i mafijnych porachunków. Zanim jednak policji uda się schwytać winnego, giną kolejne osoby. Trwa walka z czasem, by celem psychopatycznego zbrodniarza nie stały się kolejne ofiary.

Choć "Szczątki" stanowią trzeci tom historii warszawskiej, można sięgnąć po niego bez znajomości poprzednich części. Dla mnie było to pierwsze spotkanie z twórczością Krzysztofa Jóźwika , ale już wiem, że na 100% to dopiero początek. Dlaczego?

Powodów mogłabym wymienić przynajmniej kilka.

Mroczny klimat, pełen tajemnic i niepokoju. Książka już od pierwszego rozdziału przyciąga uwagę i nie pozwala oderwać się od niezwykle ciekawej fabuły, która skonstruowana jest w taki sposób, jakby autor bawił się w czytelnikami, podsuwając co rusz mylne tropy i wyprowadzając w pole, właśnie wtedy, gdy wydaje nam się, że zaczynamy odkrywać prawdę. Wykreowane postacie są złożone, wielowymiarowe, z własnymi problemami, dzięki czemu wydają się realne i bliskie. Jedynie zakończenie... pozostawiło mnie z pytaniami. 😣

Przeszły mnie ciarki, gdy w końcowej notce od autora przeczytałam, że ta powieść różni się od poprzednich tym, że zawiera mniej makabry i krwawych opisów. 😳 Aż boję się sięgnąć po wcześniejsze książki, choć uwielbiam mroczne historie. 😄

Pracownik podwarszawskiej fabryki karmy dla zwierząt, w jednej z beczek na odpady odkrywa oko. Wezwana na miejsce policja i prokuratura rozpoczynają śledztwo w celu ustalenia pochodzenia ewentualnych szczątek jak i ewentualnej tożsamości ofiary. Wstępne oględziny techników potwierdzają, że to ludzkie oko. Nagrania z monitoringu pomagają ustalić podkomisarzowi Kalinowskiemu i prokuratorowi Ziębie, że ofiara to Katarzyna Lesiak. Kobieta była dyrektorem finansowym w przedsiębiorstwie swojego ojca Zygmunta, znanego biznesmena. Komu aż tak podpadła Katarzyna, że zginęła w maszynie do rozdrabniania mięsa? Czy była to zemsta magi, z którą interesy robił jej ojciec? A może brat ofiary chciał zostać jedynym spadkobiercą ogromnej fortuny?

"Szczątki" to trzecia i ostatnia część serii warszawskiej, opisująca losy podkomisarza Krzysztofa Kalinowskiego pracującego w jednej z rejonowych komend. Śledczy wspólnie ze starszą aspirant Lucyną Peszko mierzą się z niezwykle brutalną i trudną zbrodnią, zwłaszcza że na jednym morderstwie się nie kończy. Sprawy nie ułatwia trudna sytuacja osobista policjanta, który musi się pogodzić z tym, że była partnerka Klaudia Nowicka układa sobie życie z prokuratorem Ziębą. "Szczątki" mają w sobie wszystko co najlepsze, okrutną i niezwykle brutalną zbrodnię i jej szczegółowe opisy, przy lekturze której miałam ciarki na plecach. I zakończenie po którym zbierałam szczękę z podłogi. Nie ukrywam, że z chęcią przeczytała bym kolejną część.

Z dotychczas wydanych książek Krzysztofa Jóźwika umknęła mi jedynie „Klatka”, więc mogę z pełną odpowiedzialnością napisać, że Szczątki oceniam najwyżej w dotychczasowej twórczości autora. Dlaczego? Bo, mimo że podobnie jak w pozostałych powieściach (z wyjątkiem może "Zamachowców" i "Loterii") brutalnych opisów zbrodni tu nie brakuje, to nie dominują fabuły. Ta skupia się tym razem w większym stopniu na prowadzonym śledztwie i prywatnych sprawach podkomisarza Kalinowskiego i na obu płaszczyznach wiąże się ze znienawidzonym prokuratorem Ziębą.

Ale oczywiście i ta powieść skierowana jest do osób mniej wrażliwych na makabrę i o silnych żołądkach, bo choć ludzkie szczątki odnaleziono w odpadach poprodukcyjnych firmy wytwarzającej karmę dla zwierząt, to wierzcie mi, wyobraźnia pracuje. I to dopiero początek krwawych zbrodni, których pierwszym nasuwającym się i najbardziej prawdopodobnym motywem są porachunki mafijne. Tylko Kalinowski nie może wyzbyć się przeczucia, że chodzi o coś więcej i tropów należy szukać w rodzinnych sekretach pierwszej z ofiar. Która z tych ścieżek okaże się właściwa?

Znakomicie i spójnie zbudowana intryga kryminalna, z wypływającymi niespodziewanie na powierzchnię i szokującymi, niczym ludzkie oko w beczce wypełnionej breją, kolejnymi skrawkami układanki i tajemnicami wyłaniającymi się z przeszłości budzą ciekawość i trzymają w napięciu. I nie tylko prowadzącym śledztwo nie jest łatwo odkryć sprawcę i jego motywy. Czytelnik, mimo że patrzy na rozwój wypadków z uprzywilejowanej pozycji osoby lepiej poinformowanej, błądzi podobnie jak oni.

Warto wspomnieć, że po „Chwastach” i „Skrawkach”, „Szczątki” są trzecią częścią „Historii warszawskiej” i choć każda z nich skupia się na odrębnej sprawie kryminalnej, to przewijający się przez wszystkie wątek osobisty Kalinowskiego ma na nie duży wpływ. Dlatego zachęcam do czytania zgodnie z chronologią wydawanych tomów, bo tylko wtedy w pełni pojmiecie sprzeczne emocje targające mężczyzną.

Zakończenie? No tu miałam ochotę kogoś udusić, najlepiej sprawcę tego zamieszania, ale wówczas nie doczekalibyśmy kontynuacji tego cyklu, a wszystkie znaki wskazują, że takowa nastąpi. Czekam zatem i tym razem czynię to z niecierpliwością.

Krzysztofa Jóźwika książki znam od dawna, kiedy jeszcze wydawał w Oficynce już po nie sięgałam, później przyszedł czas na Filię, w której się rozwinął i teraz Piąte Marzenie. Zawsze z chęcią sięgam po jego thrillery, bo są naprawdę dobrze napisane i porządnie dopracowane. Dlatego właśnie nie zastanawiałam się nawet przez chwilę nad "Szczątkami", wiedziałam, że muszę sprawdzić co tam znów autor wymyślił.

Przede wszystkim jest to tom trzeci serii i według mnie trzeba czytać w odpowiedniej kolejności, zwyczajnie szkoda ominąć ważne kwestie.

Ponownie wracamy do Warszawy, choć tym razem na początku interesują nas przede wszystkim jej obrzeża i fabryka karmy dla zwierząt. W odpadkach poprodukcyjnych znalezione zostają ludzkie szczątki. Jak na kryminał przystało, od razu dostajemy trupa. Śledztwo prowadzi podkomisarz Kalinowski, a wszystko, co udaje się mu ustalić prowadzi go wprost do biznesmena. Facet nie ma czystych rączek, a nawet prowadzi interesy z mafią, tylko czy to od razu rzuca na niego cień winy?

Co mnie osobiście cieszy, zagłębiamy się również w życie prywatne podkomisarza, który nie może się pozbierać po rozstaniu z pewną panią prokurator. To również ma wpływ na śledztwo i wszystko się jeszcze bardziej komplikuje. A był to tylko... lub aż, romans.

Lubię sięgać po książki Jóźwika. Są dynamiczne, wszystko dzieje się szybko i nie ma czasu na zastanawianie się ile jeszcze zostało stron do końca. Tym razem autor również utrzymał taki poziom i styl, a przede wszystkim pozostawił nadzieję na kolejną część. Wynika to z fabuły i nie zdradzę wam dlaczego, bo być może to tylko ja mam takie wrażenie, a tak wcale nie jest. Dlatego, jeśli liczycie na szczęśliwe zakończenie i wygraną walkę z czasem, to nie obiecuję!

W tym wszystkim mamy niewielu bohaterów, co dla jednych będzie zaletą, dla innych wadą, a dla mnie na ogromny plus. Możemy dzięki temu skupić się również na tym, co dzieje się w ich życiu, a nie tylko na śledztwie. A Kalinowski jest bardzo ciekawą postacią mimo, że to znów podkomisarz, któremu jest ciężko, nie układa się i generalnie cierpi straszliwe męki. Czekam nadal na szczęśliwe zakończenie mimo, że sięgając po kolejny kryminał już na takowe nie liczę.

Podsumowując, mamy wartką akcję, zahaczamy wręcz o thriller, a przy tym dobrze poprowadzone śledztwo i brak nudnych dialogów czy opisów. Po prostu warto przeczytać!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Piąte Marzenie.