Szarlotka pachnąca marzeniami

Czy marzenia mogę pachnieć? Czy coś tak ulotnego jak zapach może zawładnąć człowiekiem? Czy poprzez zapach można wyrazić uczucia?

Poznajcie Szarlotkę, a właściwie Tuśkę … ale tak naprawdę Karolinę. Aromatyczną trzynastoletnią dziewczynę, która mimo swoich kompleksów posiada wyjątkowy dar wyrażania wszystkiego zapachem. Chociaż jak sama twierdzi żadna z niej piękność (dodatkowo grube szkła okularów nie dodają jej uroku ) to jednak jest to dziewczyna wyjątkowa.

Cała historia oparta jest na kuszących zapachach, wyłaniają się z wszystkich stronic książeczki, aż ślinka leci na samą myśl o owocach, warzywach, potrawach które autorka przedstawiła na osłodę czytelnikowi. A jest tego niemało...

XI rozdziałów - jeden smaczniejszy od drugiego, zakrapiane słodyczą i wytrawnymi daniami. Wspaniały pomysł autorki, która podsyca naszą ciekawość kończąc rozdziały przepisami na potrawy jakie zawarte były w czytanym rozdziale. I tak można tam znaleźć przepis na wspaniałą „Szarlotkę”, „Słoneczny krem z cukinii”, „Naleśniki z jagodami” a także niekonwencjonalną „Zupę z pokrzywy z serkiem topionym” oraz tajemniczo brzmiący „Zimny pies”.

Nie spotkałam jeszcze takiej książki dla dzieci, którą czytałoby się z wielkim apetytem czekając dosłownie na bogatą ucztę kulinarno – słowną. Ale czy samo zamiłowanie do pichcenia wystarczy aby przyciągnąć uwagę czytelnika? Niestety nie, dlatego nie zwiedźcie się słodkiemu tytułowi; „Szarlotka pachnąca marzeniami” to wybuchowa mieszanka w historię której wplótł się watek nadprzyrodzonych zjawisk, tajemniczych odkryć oraz wakacyjnej przyjaźni. Słowem świetna lektura dla młodszych czytelników.

„Szarlotka pachnąca marzeniami” to lektura, lekka i rozkoszna. Można na długo oderwać się od codzienności i zanurzyć się w świat zmysłowych zapachów. Autorka miała ciekawy pomysł na postać Tuśki, z początku bardzo współczułam bohaterce z powodu tych „denek” na oczach, ale później zauważyłam, że gdyby nie to Tuśka nie byłaby Tuśką tylko zwykłą Karoliną. Cały wizerunek dziewczynki jest szczególny pozwala nam sądzić ( a jakże!), że mimo niedogodności możemy być wrażliwi w niecodziennym sposób. Kto wie jakie licho w nas siedzi i czeka tylko na uwolnienie w odpowiedniej chwili..

Czego można dowiedzieć się z książeczki Iwony Czarkowskiej?

A właśnie tego, że każdy z nas jest wyjątkowy, tylko trzeba tą wyjątkowość w sobie umieć odnaleźć i szukać tak jak Bazyli przepisu dziadka. Dowiadujemy się wielu rzeczy kulinarnych; oprócz tego jak przyrządzić podane potrawy również poznajemy historie poszczególnych dań bądź składników np.: w Dniu Naleśnika w Anglii organizowane są biegi z patelniami; na poprawę humoru naukowcy zalecają potrawy z indyka oraz to, że oscypek swoją nazwę zawdzięcza foremkom, które nadają mu odpowiedni kształt i zdobienia.

Rozrywka, humor, sekrety, magia tej książki pozwala wyśmienicie spędzić z nią czas. Niepozorna bohaterka odkryje przed wami ogromny apetyt na smaki, nieobliczalny czarny kot Dziadek zasieje ziarnko magii a autorka dorzuciwszy od siebie swoje edukacyjne „trzy grosze” zaciekawi niecodziennymi faktami.

„Szarlotka pachnąca marzeniami” to książka, która obroni się sama swoją treścią i ciepłem klimatu!

Iwona Czarkowska to autorka książek dla dzieci i młodzieży, choć nie tylko.

Tuśka, a właściwie Karolina, spędza wakacje z rodzicami w ich miejscu pracy - pensjonacie Błękitny Struś. Dziewczyna ma słaby wzrok, za to doskonały węch. Potrafi rozpoznać wiele zapachów. Zaprzyjaźnia się przez to z kucharzem, Bazylim, który twierdzi, że kot, który buszuje po całym obiekcie, jest jego dziadkiem. A właściwie to po śmierci dziadek zamienił się w kota. Kot jest bardzo mądry i nieraz pomaga Bazylemu w kłopotach. Karolina lubi przesiadywać w kuchni, chociaż gdy poznaje Patryka spędza z nim sporo czasu. Jego babcia opowiada jej o duchu, który straszy w pensjonacie. Tuśka widzi go kilka razy - to Chińczyk wypowiadający dziwne sentencje i podkradający garnki z kuchni. Dziewczyna boi się, że zwariowała. Na dodatek codziennie o tej samej porze czuje mięte i słyszy cichą melodyjkę. Jednak trop prowadzi ją do ślepego korytarza. Bazyli opowiada jej o skarbie, który miał przekazać mu dziadek i który ukryty jest gdzieś w pensjonacie. Kucharz marzy o pieniądzach, za które mógłby wykupić obiekt należący do jego rodziny. Jedynym ze sposobów zdobycia dużej sumy jest wygrana w konkursie kulinarnym. Bazyli boi się jednak, że przegra z jedną z mieszkanek miasteczka. Na dodatek nie ma jeszcze przepisu na konkursową potrawę. Czy pomoże mu Tuśka? A może kot?

Książka jest dobrze napisaną zbieraniną małych sytuacji, które łączą się w jedną opowieść. Każdy rozdział pachnie i smakuje inaczej. Tuśka ma świetny węch i doskonale potrafi opisać to, co czuje. Bazyli natomiast bardzo dobrze gotuje, co też wywołuje ślinkę u czytającego.

Tuśka to sympatyczna dziewczyna, która bardziej podobała mi się na początku książki, niż w ostatnim rozdziale. To typowa nastolatka, która spędza wakacje w pięknym miejscu i zaprzyjaźnia się z nowymi osobami. Przy okazji bierze udział w wielu dziwnych sytuacjach - widzi ducha, ukrywa psa, ma omamy zapachowe i wzrokowe. To wszystko jednak jest tylko zasługą bujnej wyobraźni dziewczyny i splotu kilku nieporozumień.

Książka napisana jest prostym językiem. Czasem tylko akcja pędzi tak, że w jednej linijce zaczyna się jakaś czynność, by w drugiej już się skończyła, mimo że wymagała trochę więcej czasu. Poza tym znalazłam kilka miejsc, w których brakowało znaków interpunkcyjnych, a raz wpadło mi w oko "l" zamiast "ł".

Oprócz treści mamy też przepisy. Wyróżniono je od narracji specjalnym tłem. Są one związane z tym, co właśnie wspomniane było w rozdziale. Poprzedzają je informacje związane z gotowaniem i kuchnią, do których wpleciono odrobinę historii.

Trzeba też wspomnieć o ilustracjach autorstwa Katarzyny Sadowskiej. Pojawiają się między tekstem, czasem zajmują osobną stronę. To czarno-białe rysunki, bardzo proste, ale ubarwiające lekturę. Także w przepisach je znajdziemy, wtedy obrazują jakiś składnik bądź narzędzie kuchenne.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. To ciekawa lektura, nastawiona na nieco młodszych ode mnie czytelników. Ma wątki przygodowe, fantastyczne (dziadek w ciele kota!) a także miłosne. Powieść jest wyważona i dobrze skonstruowana. Nie brak jej niczego.

Komu polecam? Młodym czytelnikom, którzy szukają czegoś interesującego na deszczowe dni. Na pewno spodobają wam się zapachy, które pojawiają się w książce. Zajrzyjcie, polecam.