Syn zakonnicy

Syn zakonnicy- Joanna Jax

Uczucie pomiędzy oficerem niemieckim i siostrą zakonną w czasie wojny nigdy nie powinno mieć miejsca. Oczywiście łatwo jest mówić racjonalnie, ale kiedy serca podpowiadają nam coś zupełnie innego. Owocem zakazanego związku jest dziecko. Niestety, kobieta nie mogła go wychować, co przyniosło jej wiele bólu i cierpienia. W końcu zajmowała się niejednym dzieckiem, pomagała wszystkim, a nie mogła zaopiekować się własnym maluchem. Po wielu latach spędzonych u nowej rodziny, porzucony chłopak zaczyna interesować się tym, kim byli jego prawdziwi rodzice. Nikt jednak nie chce mu pomóc. Kluczem do rozwiązania zagadki okazuje się tajemniczy pamiętnik, jaki całe życie prowadziła jego matka. Niestety, po jej śmierci zaginął w tajemniczych okolicznościach i nikt nie ma pojęcia, gdzie go szukać. Na szczęście to nie przeszkoda, gdyż kiedy naprawdę chcemy poznać swoje korzenie, jesteśmy gotowi do największych poświęceń. Kto jednak skutecznie utrudnia poszukiwania i nie chce, aby prawda o zakazanej miłości wyszła na jaw? Dlaczego w ogóle rodzice postanowili oddać swoje dziecko, a nie uciec z nim i wychować z dala od skandalu?

Po przeczytaniu tej historii ktoś powie, że instytucja jaką jest Kościół jest do szpiku kości zła. Nie przeczę, że Kościół ma swoje ciemne strony, ale czy w tej konkretnej historii całą winne ponosi sama Amelia/ siostra Judyta? Ponieważ co z tego, że Rudolf jest biedny i jest Niemcem, że cała rodzina jest przeciw. Ona była osobą wykształconą. On radził sobie w życiu. Na pewno jakoś daliby sobie radę. Ktoś powie, ale takie były czasu: rodzina była ponad wszystko… No tak, więc lepiej pójść do zakonu i udawać męczennice. Przecież nawet w zakonie znalazły się osoby, które mówiły idź za głosem serca. Nie wspominając już o samym ukochanym, a Amelia co? Dalej się nad sobą użala. Według mnie siostra Judyta nie była zdolna do miłości, ani nie rozumiała, że miłość ma ogromną moc. Tłumiona, skrywana wróci ze zdwojoną siłą, z którą na próżno wojować. Samą powieść czyta się szybko, przyjemnie, ( pomijając wkurzającą główną bohaterkę) niekiedy ze łzami w oczach.

Polecam ją wszystkim, a szczególnie tym, którzy lubią historie osadzone w czasach II wojny światowej , i tym którzy nie boją się trudnych tematów. Na koniec chciałabym przytoczyć mój ulubiony cytat, z tej książki: ,,Miłość nie jest podłością. Nigdy nią nie będzie. To ludzie wokół nas taką ją czynią’’ Moja ocena 10/10.

Dzień i noc bez kontaktu z rzeczywistością :) Joanna Jax potwierdza swój ogromny talent, kolejna jej powieść wciąga czytelnika od pierwszych słów... Historia tytułowego syna zakonnicy jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w Polsce. I tak jak w rzeczywistości sprawa na razie nie ma finału, tak i w opowieści pani Joanny koniec nie jest końcem. Polecam, Joanna Jax jest mistrzynią słowa, buduje napięcie w mistrzowski sposób, uzależnia nas od losów bohaterów, stają się częścią naszego życia. Wszystko co napisała JJ jest godne polecenia. Ten pseudonim artystyczny jest marką o bardzo dobrej renomie.

WSTRZĄSAJĄCA LEKTURA!

"..im dalej pan jest od prawdy, tym dla pana bezpieczniej".

Od razu z grubej rury, kto się waha nad książką, komukolwiek przez chwilę przeszła myśl aby po nią sięgnąć, to ja wam ją na swoją odpowiedzialność polecam! Kupiłam, za tytuł i okładkę. Spodziewałam się wahań nastrojów i je dostałam, w pełnej krasie. Skończyłam książkę (aż mam ochotę zakląć) i nie wiem już w co wierzyć. O nie, tu nie chodzi o Boga i kościół. Chodzi o człowieczeństwo. O to kim się rodzimy, w jakiej rodzinie i kim możemy stać. To, że książka jest gdzieś po części, czerpana z życia (historia ta, na faktach, miała kiedyś, gdzieś miejsce) nie była powodem chęci jej przeczytania. Na pewno ją wzbogaciło. Takich zdarzeń pewno było więcej, nie mam tu konkretnie na myśli zakonnic, ale przeróżnych mezaliansów przed i w czasie II wojny światowej. Pamiętam film, NIEWINNE (reż. Anne Fontaine), gdzie w czasach II wojny światowej działy się niewyobrażalne rzeczy w Zakonie. Film ma się nijak do tej historii, ale mają jednakowe przesłania - mimo wiary w Boga, zło jest i będzie na świecie. Nie mnie osądzać wydarzeń w tej książce. Postaram się was tylko zachęcić.

Do rzeczy..Jerzy Rosiak, wiekowy już mężczyzna, został poinformowany przez umierającego brata o swoich prawdziwych korzeniach. Jak się okazuje, jest jego bratem tylko na papierze. Jego prawdziwą matką jest zakonnica. Zaczyna się robić ciekawie..

"Jedno wiem na pewno, chcę się dowiedzieć kim jestem"

Po jego matce, noszącej w klasztorze imię Judyta, zostają dzienniki. Miriam, jako jedna z bliższych jej dusz, mogła się w nich zaczytywać. Tu przez chwilę możemy poczytać również o rozterkach tej młodej zakonnicy, ale to nie ona jest główną bohaterką.

"..to, co przeczytała, sprawiło, iż cały świat....runął niczym domek z kart".

Mój pomału też. Nikt nie chciał, aby prawda wyszła na jaw. Jerzy wraz z żoną, a za chwilę dziennikarzem, Wagnerem napotykają tylko same przeszkody by dojść do prawdy. Nikt nie chce jej, oprócz nich, wydobyć ich na światło dzienne. Jakie będzie zakończenie? Czy podstarzały już tytułowy syn zakonnicy, zazna spokoju?

"Właśnie teraz tak się czuję...Zamieciony pod dywan śmieć".

Autorka aby podkręcić, już i tak emocje sięgające zenitu, posłużyła się dziennikami oraz narracją w czasach przedwojennych..gdzie zaczęła się ta cała historia.

Amelia Kessler, pochodząca z bogatej rodziny, stara się zrealizować swój cel. Jej rodzeństwo, otwarte na wszelakie swobody i hulaki, nie do końca rozumie jej wybór. Studia we Francji.

Paryż, miasto zakochanych, nie mogło być inaczej. Losy Amelii, która poznaje żonatego Niemca, Rudolfa, zaczynają się komplikować. Obydwoje zakochują się w sobie. Nie jest dane im być jednak razem. Amelia próbuje uciszyć w niej żądze i podejmuje decyzję o wstąpieniu do klasztoru. Wybucha wojna. W zakonie, gdzie przebywają sierotki brakuje jedzenia. Nie przeszkadza to jednak by zasięgnąć pomocy u wroga, Niemca. W tych ciężkich czasach, dwoje ludzi, po dwóch stronach wojny, toczą między sobą walkę w imię miłości.

"Wie pan, ja rozumiem, człowiek jest tylko człowiekiem. Czy w habicie, sutannie czy bez".

Amelia, a właściwie Judyta, która już nosi habit, ma wkrótce stać się matką. Wiele trudnych wyborów za nią, ale jeszcze więcej przed nią. Nasza młoda zakonnica staje się matką tysiąca dzieci, lecz nie swojego. Dramat, nie do opisania.

"To na pewno dzieło szatana. Ale czy pragnienie drugiej osoby może być czymś złym?"

Ileż ta lektura dała mi emocji! Ile myśli, złych, przeszło przez moją głowę. To nie jest przyjemna lektura. Ona nie ma dobrego zakończenia. Nasz los jest w naszych rękach. Nie zawsze. Nie wszystko jest kolorowe. Więc i tu nie znajdziecie tryskającej kolorami tęczy.

"Czy nie mogłabym być służebnicą Pana, będąc żoną, matką czy przyjaciółką?"

Zostawię was z tym...przekonajcie się sami.

Czytałam kilka książek pani Joany i mnie zachwyciły, ta pozycja jednak nie przypadła mi całkiem do gustu. Pomimo,że inspiracją do napisania książki jest prawdziwa historia człowieka,który od kilkunastu lat próbuje odzyskać swoja tożsamość to fakt ten nie zmienia ,że czuje niedosyt po jej przeczytaniu.

Powieść „Syn zakonnicy” sprawia wrażenie całkowicie prawdziwej. Recz dzieje się czasach wojennych, w miejscowościach, które można by zlokalizować na dzisiejszej mapie Polski, a i sama historia tchnie wielkim realizmem. W sumie nawet nie wiemy, czy takie historie nie miały w przeszłości miejsca. Biorąc jednak pod uwagę postępowanie sióstr zakonnych, wcale się nie dziwię, że świat nie słyszał o takich historiach.

Historia ogólnie ciekawa ,dosyć dobrze się czytało ale im dalej tym bardziej czułam znużenie i niedosyt,brakowało mi tego przysłowiowego -Wow..Książka zapewne warta jest przeczytania, jednak nie spodziewajmy się fajerwerków jak przy innych pozycjach autorki.

Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, co dzieje się za drzwiami seminariów i zakonów. Duchowni, podobnie jak siostry zakonne zawsze jawili mi się jako osoby bardzo wyciszone i niedoświadczające żadnych głębszych uczuć, poza miłością do Boga. Joanna Jax uzmysłowiła mi, że człowiek, nawet po święceniach, pozostaje tylko człowiekiem, a życie w klasztornych murach nie zawsze jest spokojne i sielskie.

Joanna Jax — absolwentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, pasjonuje się malowaniem na szkle, uwielbia czytać biografie oraz pisać, do tej pory publikowała krótkie opowiadania. „Dziedzictwo von Becków” to jej powieściowy debiut.

Biorąc do rąk powieść Joanny Jax nie spodziewałam się lektury, która mną wstrząśnie, ale właśnie taką otrzymałam. Nie jest to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się odłożyć, aż do przeczytania ostatniej strony. Autorka wciąż zmuszała mnie do analizowania swoich poglądów. Pokazała fałsz, zakłamanie i brzydotę ludzi, którzy oddali swoje życie w służbie Boga. Opisana przez Joannę Jax książka jest fikcją literacką, ale gdy już się ją pozna, nie trudno wyobrazić sobie, że opisane sytuacje mogły zdarzyć się naprawdę.

Powieść Joanny Jax jest fikcją literacką, ale nie można nie zauważyć podobieństwa do głośnej sprawy „Syna zakonnicy”, czyli Ewarysta Walkowiaka, który twierdzi, że jest synem zakonnicy Heleny Haliny Gabrieli Marii von Lassow, a jego ojcem był jej daleki krewny Hans Ludwik von Lassow pełniący funkcję oficera wywiadu Niemiec w czasie II wojny światowej. Dzięki temu podobieństwu, czytając „Syna zakonnicy”, zdałam sobie sprawę, że opowieść Walkowiaka może być prawdziwa, a przy okazji wielu osobom jej ujawnienie może zaszkodzić.

Powieść jest podzielona na części. W pierwszej poznajemy siostrę Miriam, której zostaje powierzona tajemnica umierającej siostry Judyty, która jest matką przełożoną Zgromadzenia sióstr Posłuszeństwa Bożego. Kobieta składa obietnicę, że przekaże pamiętniki siostry Judyty, jej siostrzenicy. Niestety ta prosta misja, zostaje bardzo utrudniona, a jej wykonanie będzie wymagało od siostry Miriam wielkiej odwagi. Równolegle obserwujemy jak Jerzy Rosiak, stara się odkryć, czy słowa ciężko chorego brata są prawdziwe, czy są tylko bredzeniem chorego. Okazuje się bowiem, że prawdopodobnie nie jest dzieckiem ludzi, których uważał za swoich rodziców, a jego prawdziwa matka mieszka w zakonie. Czy Jerzy zdobędzie się na odwagę, by stanąć oko w oko ze swoją rodzicielką? Czy wybaczy jej to, że go porzuciła i oddała obcym na wychowanie?

Drugą część książki stanowią pamiętniki siostry Judyty, z których poznajemy z pierwszej ręki historię nieszczęśliwego romansu młodej Amelii Kessler z jej kuzynem. Nie jest to wspaniała, euforyczna miłość. To uczucie jest okraszone ciągłym strachem, niepewnością i bólem. Autorka potrafiła tak przekazać emocje Judyty, że niemal czułam jej ból i strach. Bez problemu mogłam wczuć się w tę postać, co zaowocowało tym, że ta książka pozostawiła po sobie ślad i z pewnością jej nie zapomnę.

Bardzo ciekawym zabiegiem jest to, że całą historię poznajemy z perspektywy kilku bohaterów, co przypomina nam, że nic nie nie całkowicie czarne, lub tylko białe. Inaczej bowiem na fakty reagował Jerzy, którego sprawa bezpośrednio dotyczyła, ale nie znał matki, a inaczej siostra Miriam, która bardzo kochała starą zakonnicę. Joanna Jax tak poprowadziła fabułę w książce, że nie można się nudzić. Poza głównym wątkiem, mamy też kilka nieźle rozwiniętych i równie ciekawych wątków pobocznych, które wiele pozytywnego wnoszą do powieści.

„Syn zakonnicy” jest książką niebanalną. Otwiera oczy na sprawy, których nie dostrzegamy na co dzień. Każe zastanowić się nad własnymi wyborami, bo od nich zależy nasze przyszłe życie. Wciągająca i mądra powieść, która z całą pewnością potrafi zaskoczyć czytelnika.