Światło głębin

"Historie nigdy nie są kompletne. Stanowią część większej całości widziane przez wiele oczu. Zawsze można poznać dalszy ciąg."

Hark jest piętnastoletnim młodym oszustem, wychowanym w przytułku, mieszka na pięknej wyspie Tęsknota Pani, która powstała na cześć jednej bogini, mieszkającej w Morzu Grozy. Jednak Bogowie już nie żyją, po Kataklizmie, w którym się wzajemnie pozabijali, zginęło mnóstwo ludzi. Hark za namową swojego przyjaciela wykonuje drobną robotę na rzecz lokalnego gangu, jednak nie wszystko idzie po jego myśli i trafia do aresztu, z którego jedynymi wyjściami jest praca na galerach, w kopalni lub na służbie. Hark trafia do Sanktuarium, gdzie należy opiekować się starymi, szalonymi kapłanami. Nasz bohater mimo oddalony od Jelta i od Tęsknoty Pani, ma możliwość wysłuchiwania najlepszych historii związanych z Bogami, a to dla niego największa nagroda. Jednak jego rutyna zostaje przerwana, co skutkuje naprawdę tragicznym rozwojem jego sytuacji.

Książkę nie czytało się lekko i przyjemnie. Przynajmniej mi. Świat stworzony przez autorkę był naprawdę szczegółowy. Mnogość bohaterów, bogów, sytuacji była tak duża, że dopiero po jakimś czasie byłam w stanie ogarnąć całą fabułę i zatopić się w historii. Nie spodobał mi się świat fantastyczny i to jak zostali ukazani bogowie. Ta powieść według mnie jest o czymś totalnie innym, a wątek fantastyczny jest po prostu tylko tłem. Na pewno na plus dałabym rozwój postaci Halka, z mdłego, naiwnego chłopaka w sumie w mężczyznę, a także stosunek do niepełnosprawności bohaterów, bowiem osoby niesłyszące uważane są za "dotknięte przez morze", dlatego należy darzyć ich szacunkiem i jest to uważane za jeden z większych cudów. Ciężko powiedzieć co dokładnie tutaj nie zagrało, ale dla mnie po prostu książka była momentami... nudna.

Autor: Frances Hardinge

Tytuł: Światło głębin

Wydawnictwo: Czarna Owca

Premiera: 2021-06-16

Kiedy piętnastoletni Hark znajduje bijące serce przerażającego bóstwa, ryzykuje wszystko, by uchronić je przed przemytnikami, naukowcami i fanatykami. Chce użyć serca, aby uratować życie swojego najlepszego przyjaciela, Jelta. Jednak z sercem Jelt stopniowo i niesamowicie się zmienia. Jak długo Hark pozostanie lojalny wobec przyjaciela, który staje się potworem? Co chłopak jest skłonny poświęcić, aby go uratować?

Do książki podeszłam, ponieważ znam autorkę i bardzo lubię jej książki. Chciałam poznać kolejne dzieło. Myślałam, że będzie to kolejna świetna przygoda, w której zakocham się bez pamięci, jednak czy tak się stało? Napisana jest całkiem przyjemnym pismem. Fabuła prowadzona jest w sposób dobry. Myślę, że nie ma większego problemu z odnalezieniem się w niej. Od pierwszej strony miałam problem z wcieleniem się w role bohatera. Książka nie jest zła, tylko po prostu nie jest ona dla mnie. Posiada w sobie mnóstwo opisów, dlatego możemy sobie dobrze wykreować całą książkę. Niestety ja poległam, nie dokończyłam jej. Nie mogłam zmusić się do przeczytania jej, jest mi przykro, ponieważ poprzednie książki autorki pochłonęłam bardzo szybko i dobrze je wspominam. Bardzo podoba mi się tematyka tej pozycji. Myślę, że może kiedyś do niej wrócę i na pewno zrozumiem ja lepiej. Na teraz oceniam ją tylko z tego, co zdążyłam przeczytać. Podoba mi się to, jak bohater walczy o przyjaciela, jednak denerwowało mnie to, że nie widział jak jest wykorzystywany. Jeżeli jesteście zainteresowani tą pozycją to polecam przeczytać, być może wam się spodoba. Ocena 5/10

Po "Świetle głębin" spodziewałam się po prostu ciekawej książki o fantastycznych przygodach, a odkryłam w niej wiele mądrych i poruszających elementów. Przypomnia mi to trochę "Piekarnię czarodzieja" - spodziewałam się przyjemnej bajki, a odkryłam książkę z mocnym przesłaniem. W "Świetle głębin" Frances Hardinge opowiada o toksycznej przyjaźni i trudnych wyborach. Główny bohater jest rozdarty między tym, co sam pragnie i potrzebuje, a tym, co narzucają mu inni. Jego droga do odkrycia tego, co słuszne jest długa i kręta. Pojawia się też wątek "naznaczonych przez morze", niepełnosprawnych traktowanych z najwyższym szacunkiem, których rany odzwierciedlają odwagę i niezłomność, są uznawane za błogosławieństwo.

Nie mamy tutaj też żadnego wątku romantycznego, co z pewnością wiele wielbicieli fantastyki uzna za zaletę. Zapewniam Was jednak, że nawet wielbiciele romansów nie będą zawiedzeni, inne wątki wynagradzają brak miłości z nawiązką. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Wiele wątków wiruje wokół siebie, czasami się splatając, aby na końcu idealnie się połączyć i zakończyć historię. Niemal każdy z bohaterów knuje własną intrygę, dlatego możemy też trochę pobawić się w detektywa. W drugiej połowie książki można znaleźć sporo elementów horroru, dlatego to nie jest pozycja dla osób o słabszych nerwach.

Kolejnym elementem, który mnie tutaj zachwycił, jest świat przedstawiony. Autorka opisuje go takim jezykiem, w takich detalach, że podczas czytania można poczuć się jak jeden z mieszkańców Miriad, jak towarzysz Harka podczas jego przygód.

,,Światło głębin" Frances Hardinge

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

77/2021

·

Uważaj na sekrety, które kryją się pod falami...

Bogowie Miriad nie żyją. Kilkadziesiąt lat temu zaczęli walczyć między sobą. Nikt nie wie dlaczego. Ale czy tak naprawdę odeszli na zawsze?

Kiedy piętnastoletni Hark znajduje bijące serce przerażającego bóstwa, ryzykuje wszystko, by uchronić je przed przemytnikami, naukowcami i fanatykami. Chce użyć serca, aby uratować życie swojego najlepszego przyjaciela, Jelta.

Jednak z sercem Jelt stopniowo i niesamowicie się zmienia. Jak długo Hark pozostanie lojalny wobec przyjaciela, który staje się potworem? Co chłopak jest skłonny poświęcić, aby go uratować?

Elektryzująca opowieść o przyjaźni równie mrocznej i niebezpiecznej jak ocean oraz podróży równie zdradliwej jak sami bogowie.

·

Na początku chciałam wyrazić mój zachwyt dotyczący okładki, bo jest przecudowna. Jestem okładkową sroką, a obok tej okładki nie da się przejść obojętnie, ale co lepsze jej środek jest równie cudowny. Książka jest nieprzewidywalna, jest niczym sinusoida, raz nabiera rozpędu i później znów zwalnia, by znów wziąć rozpęd. Przekaz, jaki niesie książka, jest niesamowity, bo jak inaczej można nazwać poświęcenie w imię przyjaźni. Tajemniczy morski świat i jego mroczne oblicze, w którym handel ludźmi, wykorzystywanie słabszych czy bycie jako ośmiolatek pozostawiony na pastwę samego siebie jest na początku dziennym. Jeśli jesteście ciekawi historii Harka, Jelta czy Selfin dziewczyny ucałowanej przez morze i ich nieoczywisty świat gorąco polecam! Na letnie wieczory idealna.

·

·

·

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarnaowca

Niesamowita, pełna przygód i zwrotów akcji. Przepiękna. Wciągająca od pierwszych stron.

🔱 Zachwyca baśniowym klimatem oraz niebanalną fabułą.

🔱 Książka idealna dla osób, które poszukują czegoś innego w fantastyce, świeżego.

🔱 Z niezwykłą przyjemnością zagłębiłam się w magiczny świat mórz. Z pewnością jeśli po nią sięgnięcie poczujecie morską bryzę oraz niepowtarzalny klimat.

🔱 Napisana bardzo ładnym językiem, pasującym idealnie do historii.

🔱 Nieszablonowi bohaterowie, ich osobowości dopracowane w najmniejszych szczegółach.

Historia opowiada losy o młodym chłopcu, który razem ze swoim przyjacielem mieszkają na jednej z wysp Miriad. Od kiedy Hark trafili do przytułku dla sierot, chłopcy są nierozłączni. Wiedzą, że mają tylko siebie i mogą sobie ufać. Pewnego razu Hark wraz z Jeltem znajdują w głębinach coś, co na zawsze odmieni nie tylko ich życie, ale wszystkich mieszkańców wysp… Walka dobra ze złem okaże się nieunikniona, tylko co jest dobre, a co złe. W pewnym momencie granice się zacierają.

Nie sposób jest nie wspomnieć o przepięknej okładce, która przykuwa uwagę, zachwyca wyjątkowością i wykonaniem.

To przejmująca lektura, która z pewnością zachwyci wielu czytelników.

Literatura młodzieżowa w porównaniu z innymi rodzajami literatury jest według mnie najbardziej wymagająca. Nie wystarczy napisać tutaj kilku zdań prostych, dać kolorowe ilustracje czy wplątać księżniczkę, smoka lub mówiące zwierzęta jak w dziecięcej. Nie może też być napisana w sposób zbyt zwiły, poetycki czy brutalny albo zawierać aspekty, które zrozumie jedynie dojrzały czytelnik (rozwody, problemy rodzinne, miłosne uniesienia). Literatura młodzieżowa powinna znajdować się równo pomiędzy literaturą dziecięcą a książkami dla dorosłych, co często jest niezwykle trudnym zadaniem dostarczającym wielu problemów.

"Światło głębin" Frances Hardinge to typowa młodzieżówka, w której elementy lekkiego fantasy splatają się z wątkami zakrawającymi o groźne i niebezpieczne. I która, nawiązując do wstępu, idealnie plasuje pomiędzy niewymagającymi historiami dla dzieci a odrobinę zawiłymi fragmentami o odkrywaniu prawdy o własnych lękach i wyznawanych wartościach.

W książce Hardinge głównym bohaterem jest Hark, czyli nastoletni chłopak, który próbuje zarobić na jedzenie drobnymi oszustwami. Nie ma żadnej rodziny, jedynie przyjaciela Jelta lubiącego się rządzić i stawiać na swoim. To właśnie niemądry pomysł Jelta (zaznaczę też, że nieco nielegalny) sprawia, że Hark ląduje wystawiony na aukcji - dalsze życie Harka, a przynajmniej kilka następnych lat, związane będą więc wyłącznie z właścicielem, który zamierza go zakupić. Tak właśnie wygląda sprawiedliwość panująca na Tęsknocie Pani.

Życie Harka zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, kiedy ląduje jako pomoc w ośrodku a la dom spokojnej starości, gdzie rezydentami są starzy kapłani mający niegdyś bezpośredni kontakt z bogami. Ludzie z Miriad (wysp) wierzą bowiem w potwory zamieszkujące głębię Morza Grozy, do których się modlą i jakim składają ofiary - a przynajmniej działo się tak w dawnych czasach, bo po wojnie bogowie sami się pożarli/pozabijali.

Na jaw wyjdą dawne, skrywane tajemnice. Hark pozna nieciekawą prawdę o bogach-potworach, a przy okazji wplącze się w sytuacje tragiczne. Zalezie za skórę samej Rigg, przewodniczącej największej mafii panującej na wyspach, a przyjaźń z Jeltem... Cóż, powiedzmy, że jej kwintesencja trochę się zmieni.

"Światło głębin" to historia niepozbawiona oryginalnych wątków oraz fragmentów pełnych akcji. Książkę czyta się szybko i sprawnie głównie w celu poznania zakończenia niż zbadania głębi postaci czy motywów nimi kierujących. Cała historia była ciekawa, ale nie wciągnęła mnie na tyle, bym nie potrafiła się oderwać.

Historia, jak już wspomniałam, była bogata w wiele nietuzinkowych pomysłów. Przede wszystkim w Świetle głębin zachwycają rozbudowane postaci bogów. Pierwszy raz w literaturze młodzieżowej spotykam się z pokazaniem ich jako groźnych, nierozumnych potworów, którzy jedyne, co zamierzają, to się nażreć - mówiąc kolokwialnie. Ciekawym elementem powieści było również wprowadzenie wątku kapłanów oraz ucałowanych przez morze. Z racji tego, że akcja toczyła się na wyspach, każdy mieszkaniec utrzymywał się i jadł to, co wypłynęło z morza. A jak najlepiej zdobyć skarby czy pożywienie? Oczywiście, nurkując. Trzeba jednak pamiętać, że woda, zwłaszcza na niższych poziomach, bywa zdradziecka i że zbyt szybkie wynurzenie albo zanurzenie może powodować różne choroby, np. głuchotę. Autorka bardzo sprytnie przemyciła tę kwestię do książki - co więcej, stworzyła nawet język migowy jako teoretycznie ten uniwersalny.

Wrażenie zrobił na mnie też pomysł związany z zaniechaniem praw fizyki. W Morzu Grozy bowiem oddychało się strachem. Nie wyjaśnię dokładnie, o co chodzi, ale zaznaczę, że to dość nietuzinkowe i mocno interesujące podejście do tematu.

Nie oszukujmy się. "Światło głębin" to lektura, która nie zwala z nóg. Historia po prostu płynie, czasami nabierając, a czasami zwalniając tempa. Po przeczytaniu nie czułam, żeby specjalnie zapadła mi w pamięć - traktowałam książkę raczej jako chwilową rozrywkę. Nie związałam się szczególnie z bohaterami, a miejsce akcji nie błagało, bym pozostała tam na dłużej. To dobra książka, ale nie świetna.

Polecam na nudny wieczór i nie tylko dla młodzieży. W "Świetle głębin" kilka wątków zaskoczy was oryginalnością, a motyw bogów-potworów spodoba się chyba każdemu. Pewne jest to, że podczas lektury miło spędzicie czas, ponieważ taka wyprawa na wyspy pełne kolorów czy skarbów z pewnością niejednemu przyniesie wytchnienie od burej rzeczywistości.

Czy niebezpieczna, mroczna przyjaźń jest według Was tak samo ważna, jak ta czysta, bezinteresowna?

Piętnastoletni Hark znajduje bijące serce jednego z bogów Miriad. Bogowie ci nie żyją od kilkudziesięciu lat, ginąc w walkach między sobą, a ich szczątki nadal sapoczywają na dnie morza. Hark nie chce, by serce trafiło w niepowołane ręce. Chce natomiast uratować życie swojego najlepszego przyjaciela Jelta. Nie wie tylko, z jakimi konsekwencjami przyjdzie mu się zmierzyć. Przyjaciel zmienia się pod wpływem impulsów, które przekazuje serce. Ile będzie w nim prawdziwego Jelta, a ile morskiego monstrum? Czy Harkowi uda się uratować jedyną osobę, która jest mu bliska?

"Wielcy bogowie byli tajemniczy. Hipnotyczni. Ich niezwykłość, gigantyczne rozmiary...[...] Budzili szok, fascynację. Ale czarne ślepia rekina mają w sobie więcej ciepła i zrozumienia, i prawie tyle samo inteligencji. Kiedy bogowie stawali się coraz ogromniejsi i coraz potężniejsi, działo się z nimi coś niedobrego. Mąciły im się umysły. Zaczynali tracić pamięć."

Może zacznę od tego, że przez połowę książki miałam ciężko się wgryźć. Musiałam zgłębić świat Miriad, poznać bohaterów, miejsca, wczuć się w tamtejszy klimat i oczywiście rozpoznawać bogów. Bogowie ci żywią się strachem, który dociera do głębin morza. Na pewno pomocna jest w tym grafika z ich nazwami, znajdująca się na końcu książki, tak jak mapa wysp, znajdujących się w tej krainie, na wewnętrznej stronie okładki. Moja wyobraźnia mimo wszystko musiała szybciej pracować, ale wyszło to tylko na plus. Autorka wykreowała ciekawy świat, choć dość smutny, w pewien sposób brutalny. Czułam się, jakbym trafiła w miejsce sprzed kilkuset lat. Większość dzieci była sierotami, które trafiały do przytułku. Wyspa Tęsknota Pani, na której mieszkał chłopiec, słynęła z fabryki kleju i tak jak reszta sąsiadujących wysp, prowadziła handel morski. Handel ludźmi czy nacinanie ucha, które świadczyło o tym, na ilu przewinieniach cię złapało i ile jeszcze brakuje do szubienicy, to część świata Harka.

"Ludzie w ogóle ich nie obchodzili. Nie istniały żadne traktaty. Nie nauczyliśmy się z nimi rozmawiać, bo nie można było ich do niczego przekonać. Nawet ci, którzy rozumieli ludzką mowę, byli w jakiś sposób szaleni. Najwięksi bogowie - najpotężniejsi - nie mieli więcej rozumi od zwierząt."

Ciekawym zabiegiem i myślę, że ukłonem, był wątek ludzi z wadą słuchu. Tak zwani "ucałowani przez morze", którzy w wyniku nurkowania w podwodnym świecie morza Miriad tracili słuch, budzili szacunek wśród społeczności. Jednak porozumiewanie się z nimi nie różniło się od powszechnego kontaktu - "miganiem" czy też odczytywaniem słów z ruchu warg mówiącego. Bardzo ciekawy wątek i naprawdę było go nie mało 🙂

Cała historia zmusza nas do wyobrażenia sobie pewnych aspektów świata Miriad i na pewno znajdziecie bohatera, którego polubicie. Będziecie cieszyć się z małych sukcesów, irytować z dziwnej relacji, jaka jest między Harkiem i Jeltem, kibicować bohaterom, ale przyjdą też te smutne chwile... Mimo początkowego zniechęcenia, wczłapywania się w świat morskich, okrutnych bogów uważam, że jest to naprawdę dobra książka z gatunku fantastyki, gdzie przyjaźń wystawiona jest na próbę. Czy mrok, który otula Harka i jego relację z Jeltem, zostanie rozjaśniona przez światło czystej, pięknej przyjaźni? Czy zostanie pożarta przez bogów? Polecam się przekonać 🙂

„Światło głębin” to niezwykła książka młodzieżowa, która pochłonie także dorosłego czytelnika. Fabuła przenosi nas w niezwykły, wręcz baśniowy świat fantastyki, mroku oraz przyjaźni. Sam pomysł na nią był bardzo intrygujący, nietuzinkowy i co najważniejsze bardzo dobrze zrealizowany. Początkowo akcja toczy się dość powoli. Jednak z czasem książka zaczyna coraz bardziej wciągać i nabierać tempa. Nie zabraknie nam w niej nieprzewidywalnych zwrotów akcji, spisków i zdrad. W tej niezwykłej historii autorka przekazuje nam cenne wartości, które zapewne otworzą oczy nie jednej osobie. Dotyka tematów prawdziwej przyjaźni, ale i tej toksycznej. Ukazuje jak człowiek potrafi manipulować i wykorzystywać swojego „przyjaciela”. Jednak to nie wszystko - ta książka to także opowieść o poszukiwaniu samego siebie i drogi, którą chcemy podążać. Każdy z bohaterów jest inny, posiada swoje indywidualne cechy i jest nietuzinkowy.

Uważam, że ta książka przypadnie do gustu nie tylko fanom fantastyki, ale to jej klimat najbardziej Was urzeknie. Pomimo, że książkę klasyfikuje się do literatury młodzieżowej to polecam ją także dorosłym czytelnikom, którzy na pewno będą zadowoleni z lektury.

"Światło Głębin" to jedna z ciekawszych fabularnie młodzieżówek z motywem świata fantastycznego i to nie byle jakiego. Mamy tutaj do czynienia z Bogami Miriad - sama fabuła toczy się na wyspach i okolicznych wodach. Głównym bohaterem jest 15 letni Hark, który ma swój ogromny udział w tej historii. Nie można nie wspomnieć o jego przyjaźni z Jeltem, a właściwie łączy ich na przestrzeni lat braterska więź - mogą wzajemnie na siebie liczyć. Chociaż momentami odnoszę wrażenie iż Jelt wykorzystywał Harka do własnych celów. Relacja pomiędzy nimi jest dość skomplikowana biorąc po uwagę wspólną przeszłość. Akcja z początku płynie wolno, co akurat w tej powieści mi zupełnie nie przeszkadza, zaś dodaje klimatu. Świat Bogów został ciekawie przedstawiony i dopracowany pod wieloma względami. Dość wyróżniająca się książka na tle innych. Jest to lektura bardzie bym powiedziała, iż relaksująca niż wymagająca. Wpasowuję się doskonale w letnie klimaty jeśli ktoś lubi przygody pełne zagadek w połączeniu z fantastyką. Za swój egzemplarz dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.

Czytając zapowiedź tej książki, byłem przerażony. Na tyle, że nie chciałem, aby moja nastoletnia córka miała z tą książką do czynienia. Ona nieoczekiwanie i tak "Światło..."przyniosła do domu (pożyczyła od koleżanki). I już wiem, że nie ocenia się nie tylko książki po okładce, ale także po zapowiedzi. Świetna pozycja, która jest w stanie sprawić, że młodzi ludzie chociaż na chwilę oderwą się od telefonów. Przyjemnie obserwowało się, jak moja córka czyta. Sam w międzyczasie zerknąłem do środka i przyznaje, że jest to świetnie skonstruowana fantastyka, która sprawia, że można zagłębić się w emocjonującą fabułę.