Susza

Wyobraź sobie, że pewnego dnia z Twojego kranu przestaje lecieć woda. Nie wiesz dlaczego, nie wiesz na jak długo, a rząd odmawia podania konkretów. W takiej sytuacji znajdują się właśnie bohaterowie powieści Grahama Mastertona. Przed Wami recenzja książki “Susza”.

🔹 Przerażająca wizja świata bez wody 🔹

W San Bernardino w stanie Kalifornia trwa upalne lato. Temperatury sięgają niemal pięćdziesięciu stopni, kiedy to nagle z kranów znika woda. Oznacza to nie tylko brak wody pitnej, ale odcięcie od całego systemu kanalizacyjnego. Na dodatek nie wiadomo, co takiego się stało i jak długo stan ten potrwa.

Zdesperowani mieszkańcy ruszają na poszukiwanie wody, napojów gazowanych i wszystkiego, co może ugasić pragnienie. Każdy z nich marzy o odrobinie życiodajnego płynu, niemniej nie każdy zamierza za niego zapłacić…

Kiedy nastroje społeczne zaczynają przybierać coraz groźniejszy wymiar na ekranach telewizorów w San Bernardino pojawia się twarz Gubernatora Smileya. Zapewnia on, że odłączenie wody jest czasowe, niemniej sytuacja jest poważna, dlatego ważne jest, żeby ze spokojem przyjąć fakt o rotacyjnym wyłączaniu wody.

Trwa stan klęski żywiołowej, a wszelkie zapasy wody uległy wyczerpaniu. Stąd podjęta została decyzja o cyklicznym włączaniu i wyłączaniu wody w poszczególnych dzielnicach. Mieszkańcy powinni zachować spokój, wszystko jest pod kontrolą, razem powinni znieść niedogodności w celu wyższego dobra.

Kiedy jednak główny bohater powieści odwiedza gubernatora Smileya i widzi włączone zraszacze podlewające trawnik na polu golfowym, podczas gdy tysiące ludzi umiera z pragnienia, wie, że Smiley kłamie…

🔹 Realność przerażającego scenariusza 🔹

“Susza” to powieść mrożąca krew w żyłach, ponieważ odpowiada realnemu lękowi przed wyczerpaniem się nieodnawialnych zapasów. Ostatnio organizacja WWF poinformowała, że od 29 lipca 2021 roku wszyscy mieszkańcy Ziemi żyją na kredyt.

Wyczerpaliśmy ekologiczne zapasy planety i produkujemy ogromny ślad węglowy, a dostęp do czystej wody pitnej jest jednym z problemów.

Poza ludzką desperacją wobec klęski żywiołowej główną osią opowieści są intrygi polityczne, w których ważniejsze od ludzkich żyć jest poparcie bogatych elit w kolejnych wyborach i zielona trawa na polu golfowym, żeby cieszyć tych z najpojemniejszymi portfelami.

Na nieszczęście dla gubernatora i jego świty, główny bohater jest społecznikiem pracującym z najbiedniejszymi mieszkańcami, a ich los nie jest mu obojętny.

Kiedy tylko sprawy przybiorą niespodziewany obrót, ten nie cofnie się przed niczym. Nawet jeśli oznacza to zaatakowanie wozu policyjnego za pomocą karabinu i granatnika.

🔹 Recenzja książki “Susza” 🔹

Dynamika powieści sprawia, że książkę czyta się z fascynacją. Jednak “Susza” ma jeden mankament, który w moim osobistym odczuciu, jest dla mnie jako Czytelniczki niewybaczalny.

Książka napisana jest z niezwykle patriarchalnej perspektywy. Oznacza to kreowanie odrealnionego wzorca męskości i pomniejszanie roli i traumatycznych przeżyć kobiet będących bohaterkami historii.

Panie umieszczone na kartach powieści są dość bezpłciowymi w swojej kreacji żonami, partnerkami seksualnymi, asystentkami i raczej wypełniają tło w męskim świecie karabinów i walki o słuszne cele. Jedyną charakterystyczną postacią jest polsko-czeska asystentka gubernatora, chociaż opis gwałtu z jej udziałem uważam mimo wszystko za wielce niesmaczny.

Zanim dobrnęłam do 80. strony powieści, byłam już “świadkiem” dwóch gwałtów, w tym jednego grupowego. O ile jestem w stanie czytać o naprawdę niełatwych tematach, to przy danych fragmentach było mi naprawdę niedobrze i nie wiedziałam, czy przebrnę dalej. Problemem był nie tylko ciężar sytuacyjny, ale także dość surowy opis obu sytuacji i niepotrzebne moim zdaniem opisy przyrodzeń oprawców.

Ponadto Martin, nasz główny bohater, był kiedyś w Afganistanie, o czym nie pozwoli nam zapomnieć ani przez chwilę. W podkreślaniu doświadczeń Martina zabrakło mi sformułowań wymiennych (kiedy byłem w marines, jak byłem na wojnie etc.). Czytając non stop “byłem w Afganistanie”, mam wrażenie, że autor rozpaczliwie próbuje wykreować obraz prawdziwego maczo, a prawdziwy maczo służy na wojnie. O ile doświadczenia (a także stres pourazowy, którego bohater doświadcza) mają sens w sytuacji prawdziwego kryzysu, o tyle uważam te wzmianki za dość nachalne.

🔹 Kilka słów na koniec 🔹

Nie zrozumcie mnie źle, fabuła była niezwykle wciągająca. Ponadto uważam osadzenie sensacyjnej powieści w prawdopodobnym scenariuszu klęski żywiołowej za przepis na fascynującą opowieść. “Susza” pochłonęła mnie do końca, niemniej niewątpliwie nie była to podróż bez turbulencji.

Powieść trafiła w wiele trudnych dla mnie wątków, dlatego wymagała ode mnie kilkukrotnego odłożenia, żeby ochłonąć przed dalszym śledzeniem losów bohaterów. Jeśli jednak nie zraża Cię wizja okrucieństwa, jakim rządzi się walka o przetrwanie w świecie bez wody - fabuła najnowszej powieści Mastertona powinna przypaść Ci do gustu.

Ja mam tylko cichą nadzieję, że w kolejnych powieściach autora kobiece sylwetki wyewoluują w ciekawszym kierunku. :)

Mając ochotę ostatnio na dobry kryminał trafiła mi w ręce „Susza” Grahama Mastertona. Nie jest to oczywiście kryminał, bardziej thriller, ale książka wciągnęła mnie od swoich pierwszych stron, bo już od pierwszego rozdziału akcja się rozwija i pędzi do przodu.

Martin Makpeace to pracownik socjalny opieki społecznej, ma pod swoimi skrzydłami kilka rodzin, którymi się opiekuje i nadzoruje oczywiście czy dzieci uczęszczają do szkoły, jaki jest ich stan zdrowia, czy czegoś im brakuje oraz czy nie ma przemocy w domu. I właśnie tak na pierwszy rzut tego dnia Martin jedzie odwiedzić jedną z takich rodzin. Już z parkingu słychać wrzaski, przekleństwa i wygląda na to, że ojciec który ma zakaz zbliżania się do matki, właśnie go złamał. Martin niewiele myśląc wkracza do domu, a ponieważ Jesus jest agresywny to w bardzo skuteczny sposób tłumi tę agresję – wkładając głowę Jesusa do muszli klozetowej i spłukując wodę. W pewnym momencie chcąc jeszcze raz spłukać wodę, Martin spostrzega, że spłuczka się nie napełniła.

Tak właśnie po przybyciu do biura Makpeace dowiaduje się, że stan Kalifornia ma bardzo poważne problemy z wodą. Od wielu miesięcy nie spadła kropla deszczu, jeziora są prawie wyschnięte i prawie wszystkie zasoby zostały wykorzystane. Stan jedzie już na rezerwie wodnej. Gubernator postanawia racjonować wodę poprzez rotacyjne wyłączanie wody w poszczególnych dzielnicach. Od tej pory w stanie Kalifornia panuje prawdziwy chaos.

„Susza” to oczywiście fikcja literacka, ale im dalej ją czytałam tym bardziej rosło we mnie przekonanie, że to może zdarzyć się naprawdę, a zachowania ludzkie jakie są tutaj przedstawione naprawdę miałyby miejsce w rzeczywistości. To fikcja, która balansuje na granicy rzeczywistości. Ludzie w obliczu klęski zamieniają się w bestie, zrobią wszystko aby tylko przeżyć, a i będą tacy którzy na tej tragedii chcą zarobić i skorzystać.

Z czystym sercem mogę powiedzieć, że książka ta jest bardzo dobrą pozycją literacką, już dawno nie czytałam takiej wciągającej historii. Do tego dochodzi jeszcze wojskowa przeszłość Martina, jego nieustraszoność i obrona rodziny ponad wszelką cenę. Akcja tutaj dzieje się szybko i gwarantuję Wam, że całą książkę przeczytacie w dwa dni. Przekonajcie się, co mogłoby się stać gdyby nagle zabrakło wody....

Polecamy: Dobre Recenzje

Okładka jest utrzymana w kolorach szarości, bieli, czerni i żółci. Z czego te trzy ostatnie to głównie napisy, które są wytłuszczone. Cała okładka jest jednak matowa. Widzimy spękaną ziemię, sam tytuł zresztą dużo nam mówi, na czym problem w książce będzie polegał.

Nie posiada skrzydełek, zresztą mało kiedy pozycja wydana w Dom Wydawniczym Rebis ma skrzydełka. Stronice są kremowe, czcionka nie jest jakaś duża, ale też niezbyt mała, nie trzeba mrużyć oczu. Została podzielona na części i rozdziały.

Nie wiem już, które to jest moje spotkanie z autorem. Pamiętam jednak, że moja miłość do jego twórczości pojawiła się w pierwszej gimnazjum. To wtedy zaczęłam czytać jego książki i poznawać tę pokręcone opowieści. Czyta się bez jakichkolwiek przeszkód, dosyć szybko. Ja, gdy zabieram się za jego powieści to jednak je połykam. Zawsze są dla mnie tak interesujące, że staram się nie odrywać od czytania, bo jestem ciekawa, co wydarzy się na kolejnej stronie… I tym razem się nie zawiodłam. Dostałam kawał dobrej lektury, która wzbudziła we mnie wiele różnych emocji. Myśli… i…

Miałam po przeczytaniu pierwszej połowy tak pokręcony sen, że to było dla mnie szokujące. Obudziłam się rano i myślę sobie… wtf… co to było? To na pewno po tej pozycji. I bałam się następnego dnia ją kończyć, bo co, jeśli znowu nawiedzą mnie takie pokichane sny? Ale odważyłam się i całe szczęście, nic mi się już takiego szczególnego nie śniło. Uf, całe szczęście. ;)

Mamy tutaj kilku bohaterów, z którymi spędzimy trochę czasu. Martin jako głównodowodzący był takim aniołem stróżem, pracował w opiece społecznej. Pomagał innym, starał się, by biedniejsi żyli lepiej. Polubiłam go, mimo jego chwilami irytującego zachowania. Zrobił też jeden błąd, za który myślałam, że mu nakopię w cztery litery. Całe szczęście później się poprawił, niemniej jednak rysa została. Pozostałe postacie nie wybiły się zbytnio i nie zdobyły mojej sympatii, no, była taka jedna, którą myślałam że ukatrupię.

Ogólnie postacie są normalnymi ludźmi, których spotkać moglibyśmy w naszym życiu. Każdy ma wady, zalety – jednych polubimy mniej, drugich bardziej, innych w ogóle.

Akcja ma swoje odpowiednie tempo, które pędzi wraz z kolejnymi stronami. Początek to w ogóle mnie zmiażdżył. Scena z synem Martina w sklepie mnie tak obrzydziła, tak zniesmaczyła, tak… zszokowała, że mnie mogłam dojść przez długie chwile do siebie. Nie mogłam tego przetrawić… Mamy tutaj kilka różnych takich mocnych scen, ale ta na początku bije wszystkie.

Czułam wiele emocji, o części już Wam napisałam powyżej. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie ta książka i właśnie za to lubię raz na czas sięgnąć po Mastertona – zawsze czymś mnie zaskoczy, w pozytywnym lub negatywnym aspekcie, bo wymyśli coś tak pokręconego, że aż mowę odejmuje.

Reasumując uważam, że książka zdecydowanie jest warta uwagi. Jednak nie polecam osobom, które nie czują się psychicznie na siłach udźwignąć taką lekturę. Ten początek naprawdę jest tak popieprzony, że głowa mała… Dla czytelników, o mocnych nerwach. Później jest już lepiej, mamy ucieczkę, mamy brak wody, walkę o przetrwanie i kolejne trupy. Jeśli lubicie powieści autora sięgnijcie, jeśli nie jesteście przekonani, może przeczytajcie inną książkę autora, może ona Was zachęci po coś mocniejszego.

,,- Ezzie, posłuchaj mnie-rzekł. -Wszyscy mamy coś, nawet jeśli nie zdajemy sobie z tego sprawy. Jednak przez większość życia tego nie doceniamy. Jak to jest w tej piosence? ,, Nie wiesz co masz, dopóki tego nie stracisz"".

To kolejna niepokojąca książka, jaką udało mi się przeczytać w tym roku. Tą pozycję różni fakt, iż jest nieco bardziej twardo napisana. Tutaj bohaterzy nie grają że sobą w berka, tylko prosto i dosadnie wyrażają swoje zdanie. Karają za zło, wynagradzają za dobro i pocieszają się, gdy jest naprawdę źle. W ogóle książka miała swoją premierę 13 lipca akurat wtedy, kiedy u mnie dawno nie padało. Dwa razy w tygodniu zakręcili nam wodę bez określenia powodu. Wcale zatem nie dziwiłam się bohaterom, że tak groteskowo podchodzili do tematu. Moim zaskoczeniem było, że akcja opisu bohaterów odbywała się w banalny, ale rzadki sposób. Zazwyczaj bywa, że autorzy wplatają je w treśćby nie traktować tego jako charakterystyki postaci. A tutaj właśnie tak było:-) Poznałam osobę, kim jest, co robi i jak wygląda, a następnie funkcję jaką będzie pełniła w książce. Było to zabawne, aczkolwiek później bardzo przydatne, bo jak tylko pojawiała się z imienia, to od razu przed oczami stawał mi jej obraz. Zupełnie jak w filmie:-)

A o czym jest książka?

Otóż deszcze w San Bernardino chyba zapomniały o jego istnieniu. Zaczyna brakować wody, a politycy oprócz napychania sobie kieszeni czymkolwiek się da, zakręcają wodę ludziom biednym. Martin jest z pomocy społecznej i widzi, że nie tylko wody zaczyna brakować tym ludziom, ale i gdzieś zapodziali resztki godności. On sam chciałby pomagać, lecz gdy jego córka zaczyna chorować, nikt nie zamierza mu pomagać. Dodatkowo i jego syn popada w tarapaty z których ciężko w obecnej sytuacji się wydostać. Od zawsze działał zgodnie z prawem, lecz w tym momencie dochodzi do niego pierwotny instynkt by bronić swoje stado. Czy mu się to uda?

Niesamowicie napięta atmosfera. Powieść inna niż wszystkie dotychczasowe. Nie znajdziecie tu fikcji, a jedynie smutną rzeczywistość, która nigdy nie wiadomo, czy i nas nie spotka. Po jej przeczytaniu miałam same koszmary nocne i przyznaję, że bardzo ją przeżyłam.

To już kolejne wznowienie wydanej po raz pierwszy w 2014 roku powieści jednego z najbardziej znanych pisarzy na świecie.

Siedząc nad brzegiem morza, z wypiekami na twarzy pochłaniałam postapokaliptyczną "Suszę". Patrząc na fale bijące o brzeg i niezmierzone przestworza wody, nie mogłam uwierzyć w scenariusz, który roztaczał przede mną autor. Choć gdyby, ktoś dwa lata wcześniej powiedział mi, że świat opanuje śmiercionośny wirus, również nie dałabym mu wiary. Jednego nauczyłam się na pewno: wszystko jest możliwe, i ta myśl przeraża mnie najbardziej.

Martin Makepeace to były marines obecnie oddany pracy w opiece społecznej. Gdy San Bernardino w Kalifornii dotyka susza, politycy wykorzystują sytuację dla własnych celów i odcinają wodę najuboższym dzielnicom, w których mieszkają podopieczni Martina.

W mieście wybuchają zamieszki, a policja jest bezradna. Córka Martina jest bardzo chora, a jego syn zostaje niesłusznie aresztowany za gwałt i zabójstwo. Martin zrobi wszystko, by ratować swoją rodzinę.

"Susza" to straszna, i patrząc na codzienne wiadomości (nieustanne pożary, wichury i powodzie) bardzo realistyczna wizja. Trochę boję się tego typu książek, a jednocześnie coś nieodparcie mnie do nich przyciąga. Podczas lektury jestem rozdarta, ogarnia mnie strach, ale i ciekawość, co stanie się z naszymi bohaterami, jak potoczą się ich losy.

Martin to bohater idealny - męski, odważny, ostatni sprawiedliwy na tej spalonej słońcem ziemi.

Morderstwo, przemoc i brutalna scena zbiorowego gwałtu, to tylko przedsmak tego, co przygotował dla nas autor, który słynie z obrazowych scen przemocy. Z narastającą zgrozą obserwujemy, jak splot sprzyjających okoliczności uwalnia z ludzi potwory.

Ukazane zostały również mechanizmy kontroli sprawowanej przez rząd, w jaki sposób cynicznie wykorzystuje się tego typu sytuacje do załatwienia własnych interesów.

"Susza" to thriller katastroficzny, który ukazuje czytelnikowi przerażającą wizję świata bez wody.