Sukces rysowany szminką

Powiedziałabym, że to komedia i obyczajówka w jednym. Część z was, którzy są już po lekturze, również uroniła łzy. Ja też, więc nie odstaję od reszty. Spodziewałam się tylko komedii, a dostałam wzruszającą opowieść, której przesłaniem jest - rodzina jest najważniejsza. Z początku sceptycznie podchodziłam do osoby, którą na wszystko stać. Nasza bohaterka okazała się być wonderwoman i tym zdobyła moje i pewnie wasze serca. Najważniejsza i kluczowa sprawa - co z tą szminką? Julia dzięki niej znalazła swoje miejsce na ziemi. Jeśli zacznę codziennie malować usta, znajdę sukces i ja?

„Niespełna czterdziestoletnia Julia to kobieta sukcesu. Wciąż piękna, inteligentna i bajecznie bogata. Od czasu, gdy jej narzeczony zginął w wypadku samochodowym mieszka sama, prowadząc niezależne życie singielki. Ambicji i determinacji Julii nie brakuje, więc szybko pnie się w górę po szczeblach kariery zawodowej. Dba o swój wizerunek, panując nad wszystkimi sferami własnego życia.

Przewrotny los jednak sprawi, że wkrótce ten luksusowy, uporządkowany kobiecy świat stanie na głowie. Co więcej, ten chaos nie będzie Julii nawet zbytnio przeszkadzał!”

Może to dziwne, ale do tej pory nie miałam styczności z twórczością Anity Scharmach. Znamy się, zdarza się, że ze sobą piszemy, ale jakoś nigdy nie miałam czasu, by zapoznać się z historiami, które przelewa na papier. Jednak teraz wszystko się zmieniło, a mój blog objął jej najnowszą powieść patronatem medialnym, więc już teraz polecam Wam gorąco „Sukces rysowany szminką”.

Okładka książki sugeruje, że dostaniemy lekturę lekką i mało zobowiązującą, ale niech nie zwiodą Was pozory, bo to książka z bardzo wartościowym wnętrzem uświadamiająca, co tak naprawdę jest w życiu najważniejsze. Główną bohaterką jest niespełna czterdziestoletnia Julia, kobieta sukcesu, która za maską kobiety niezależnej, skrywa delikatne wnętrze. Julia na pozór jest szczęśliwa, ma pieniądze, nadal może poszczycić się urodą, tylko czy tak naprawdę to pieniądze i blichtr są wyznacznikiem szczęścia? Oczywiście, że nie, a w życiu kobiety nadejdzie w końcu czas na całkowitą zmianę priorytetów. Na szczególną uwagę zasługuje to, jak autorka opisała relacje Julii z matką, czyli osobą, która dla każdego dziecka powinna być opoką. Matka kobiety okazała się podła i wyrachowana, a ja miałam ochotę nie raz ją udusić. Aż dziw, że Julia była całkiem inną osobą i że matka nie zaraziła jej swoimi wadami.

Ogromnym atutem tej książki są bohaterowie. Uwielbiam, gdy są oni prawdziwi i nieprzerysowani, a Anita Scharmach stworzyła właśnie postacie z krwi i kości, po prostu takie jak my. Sama nie raz łapałam się na tym, że podczas czytania śmiałam się pod nosem… przecież ona, ON jest zupełnie taki sam jak ja.

„Sukces rysowany szminką” to powieść, która niesie w sobie ogromny ładunek emocjonalny. Nie raz wzruszenie ściśnie Was za gardło, ja momentami okropnie płakałam, ale naprawdę autorka w książce porusza tak trudne i bolesne tematy, iż myślę, że Wami będzie podobnie. Autorka uświadamia, że to nie stan konta jest miarą szczęścia i sukcesu, bo przecież najważniejsza w życiu jest miłość, przyjaźń i bezinteresowne wsparcie drugiego człowieka. Gdy zaczynałam czytać tę książkę, strasznie intrygował mnie tytuł i byłam bardzo ciekawa, jak w fabule została wykorzystana szminka… Autorka mnie pozytywnie zaskoczyła, sama nigdy nie wpadłabym na taki pomysł.

Polecam Wam tę powieść z całego serca, to naprawdę wartościowa książka, którą powinien przeczytać każdy bez wyjątku.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Lucky.

„Sukces rysowany szminką” to już czwarta powieść, która wyszła spod pióra Anity Scharmach. Przeczytałam wszystkie jej poprzednie książki, jedna lepsza od drugiej, wszystkie pełne życiowych problemów, które wyskakują znienacka i siadają człowiekowi na ramiona. Co zatem Anita narysowała tym razem? Czym jest sukces? I dlaczego szminką nakreślony?

„Sukces rysowany szminką” przeczytałam za jednym zamachem. To taka powieść, przy której nie można się nudzić, posiada wielki ładunek emocjonalny, który chyba każda kobieta odbierze z ogromną empatią.

Bo jak inaczej przejść obok śmierci i utraty bliskich?

Jak pogodzić się z losem?

Czy można być obojętnym na traumę małego dziecka?

Moim zdaniem nie.

Łkałam więc bez opamiętania w chusteczkę, śledząc losy małej Matyldy i psiocząc na niesprawiedliwość losu jakiej się dopuścił wobec bezbronnego dziecka. Cierpiałam razem z nią i jej dziadkiem. Dokładnie wiem, jakie uczucia towarzyszą tym, co zostają po tej stronie świata, jak wielka wyrwa powstaje w sercu po utracie dwóch bliskich osób i to w bardzo krótkim czasie.

Anita Scharmach pod tym względem mocno doświadczyła swoich bohaterów i pokazała, że niezbadane są nasze koleje. I czasem może przyjść taki dzień, który położy kres bezpieczeństwu i wszystkiemu temu, co najbardziej kochamy.

"Punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia

- oj tak, zmieniają się priorytety,

zmienia się światopogląd, zmieniam się i ja."

„Sukces rysowany szminką” to jednak powieść mówiąca nie tylko o smutku i wielowymiarowej samotności. To również historia o tym, że los często ma większą władze nad nami niż nam się wydaje. Podejmuje decyzje za nas, zmusza niejako do określonych działań, których skutków nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Autorka pokazuje czytelnikowi, że w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny. A jeśli jest przyczyna, to jest i skutek. Delikatnie uświadamia, że życie zawsze ma sens, że jesteśmy na tym świecie po coś. Każdy ma ustalony zakres obowiązków i zadania do wypełnienia, chociaż nie zawsze wiemy o tym od początku naszej egzystencji. Bywa, że czasami z dnia na dzień stajemy przed faktem dokonanym i musimy zmierzyć się z rzeczywistością, która spada na nas niespodziewanie. Czyjeś działanie, czyjaś śmierć lub narodziny, mogą stać się punktem zwrotnym w naszym życiu, mogą przewrócić je do góry nogami, postawić wszystko na rzęsach, albo wymalować je szminką.

Najnowsza powieść Anity to również beczka pełna dobrego humoru. I nie chodzi tu tylko o zabawne dialogi, ale także o prześmieszne wpadki z życia bohaterów. Poszczególne fragmenty oddziaływały na moją wyobraźnię, a wizualizacje zabawnych sytuacji, przechodziły przez mój mózg niemalże bezwarunkowo. Te chwile pozwoliły mi na rozluźnienie, wyciszenie wcześniej nagromadzonych emocji, rozbrajały mnie, jak saper rozbraja tykającą bombę. W tych fragmentach widać, że autorka jest osobą mocno zdystansowaną wobec świata, potrafi w żart obrócić coś, co dla innych byłoby powodem do tzw. „zupy foch”. Potrafić śmiać się z siebie i szukać w drobnych wpadkach powodu do radości - a to wielka sztuka. Wierzcie mi, coraz mniej ludzi posiada tę umiejętność. Przy niektórych humorystycznych sytuacjach – zastanawiałam się nawet czy nie są one wzięte z prywatnego życia autorki? A to z kolei dowód na to, jak bardzo realistyczną fabułę wykreowała Anita Scharmach.

„Sukces rysowany szminką” to taka powieść, którą mogę śmiało określić, że jest „do tańca i do różańca”. Jest w niej wszystko to, co w dobrej powieści powinno być. Dobro, ciepło, miłość, przyjaźń. Są smutki i smuteczki, są tragedie. Jest dobry humor zarówno słowny jak i sytuacyjny.

Znajdziecie w niej także wielką dawkę kobiecości, której kwintesencją nie są szpilki, szoping czy wielki biust...o nie! I chociaż szminki nie brakuje, bo w jej barwach odmalowany jest świat głównej bohaterki, to jednak autorka między wierszami cichutko podkreśla, że nie ważne czy kobieta jest „taka, śmaka czy owaka”, najważniejsze jest, by zawsze czuła się kobietą. Niezależnie od tego czy jest lepiej czy jest gorzej, bo wszystko i tak jest w naszych rękach. To my – kobiety malujemy usta i cały świat obdarzamy feerią różnokolorowych barw – i tych wizualnych, i tych duchowych. Tylko my możemy nadać kolory temu co szare i każdą porażkę przekuć w „Sukces rysowany szminką”.

Polecam Wam serdecznie – i niechaj nie zwiedzie Was plastycznie rysunkowa okładka :) bo nie znajdziecie pod nią przekolorowanej i przesłodzonej historyjki rodem z Harlequin’u. Pod tą niepozorną grafiką autorka ukryła powieść o (nie)zwykłej kobiecie dla (nie)zwykłych kobiet. Powieść o życiu, które bajką nie bywa, o Kopciuszku, który wcale kocmołuchem nie był, o dzieciach, kotach i księciu, który chociaż konie miał, to ratował ludzkie życie.

Sięgnijcie i przekonajcie się sami, odpowiedzcie sobie na pytanie czy można sobie wyrysować życie? Czy jest ono już dla nas z góry przez kogoś narysowane?

Recenzja na: [Adres usunięty]