Studnia wstąpienia. Z mgły zrodzony. Tom 2

Sporo czasu upłynęło zanim skusiłam się na książkę pana Sandersona. Jednak, gdy już to zrobiłam absolutnie pokochałam jego dzieło. W książce,,Z Mgły Zrodzony" spodobało mi się absolutnie wszystko. Po skończeniu jej czytania pragnęłam zapoznać się z kolejną częścią. Po dość nie długim czasie, w moje ręce wpadł drugi tom, czyli ,,Studnia Wstąpienia". Byłam pewna, że ponownie będę zachwycona i to co będę w stanie o niej mówić to same ochy i achy. Czy moje przewidzenia okazały się prawdziwe?

Po raz kolejny, gdy miałam już książkę w rękach, nie potrafiłam sobie odmówić, by pozachwycać się nad wydaniem książki. Okładka, tasiemka, mapki, dodatkowe teksty to jest to, co bardzo mi się spodobało. Jednak na wielkie uznanie zasługuje sam autor, który był w stanie stworzyć takie tomiszcze. Druga część ,,Ostatniego Imperium" ma prawie osiemset stron. Zapowiada to niezwykle długą przygodę, na szczęście bardzo przyjemną.

Z wielką radością wróciłam do świata Vin i jej przyjaciół oraz wrogów, bo tacy zawsze się pojawią. Niemałą przyjemność przysporzyło mi ponowne przyglądanie się przygodom allomantów. Podczas czytania poprzedniej książki dodatkowe zainteresowanie tworzył fakt, iż poznawałam dopiero świat, w którym istnieje allomancja. Teraz, niestety, już mnie za wiele w tej kwestii nie zaskoczyło, gdyż bardzo dobrze poznałam już bohaterów i ich niezwykłe zdolności w pierwszej części. Jednak autor wie co dobre i ujawnił nam jeden fakt na temat allomanty, który mnie zaskoczył i między innymi dlatego jestem już ciekawa kolejnej części, gdyż pragnę poznać dalsze szczegóły na ten temat.

O książkę ,,Studnia Wstąpienia" na pewno nie można powiedzieć, że szybko się ją czyta. Aby poznać całą historię opisaną na stronicach tej pozycji trzeba poświęcić trochę godzin. Jednak ta książka jest absolutnie tego warta, a czytanie jej przyniosło mi samą przyjemność. Pojawiają się w niej ciekawi bohaterowie z niezwykłymi umiejętnościami, a żeby nie było nudno, to muszą oni jakoś korzystać ze swojego daru. A czy może być coś lepszego do popisu swoich umiejętności niż walka, rozlew krwi, intrygi wrogów, próba zapanowania nad wszystkimi przeciwnościami, abyś ty i twój lud mógł przetrwać? Ta książka dowodzi, że nie i robi to w niewiarygodnie dobrym stylu. Po prostu chce się siąść i czytać.

Poprzedni tom cyklu, "Z mgły zrodzony" zachwycił mnie świetnie wykreowanym światem, barwnymi postaciami i historią, która była szalenie interesująca. Bardzo chciałam poznać dalsze losy bohaterów i skutki obalenia Ostatniego Imperatora. Z tym większym entuzjazmem sięgnęłam więc po kolejną część. Tylko, że nie spodziewałam się, iż akcja tak drastycznie spowolni...

O ile "Z mgły zrodzony" czarował oryginalnością świata, powiewem świeżości, nietuzinkowymi postaciami, nowatorską magią oraz zwrotami akcji i nieodłącznym suspensem zwieńczonym iście fenomenalnym finałem - tak tym razem ów urok gdzieś przepadł. Czegoś zabrakło, czegoś było za dużo, a "Studnia wstąpienia" jedynie mętnie snuje dalsze losy bohaterów. Można wręcz uznać, że cała fabuła sprowadza się jedynie do rozważań głównych postaci podczas oblężenia Luthandelu przez wrogie armie. Bohaterowie chodzą, rozważają, filozofują, i tak bez końca. Oczywiście - Sanderson pisze świetnie. Lecz momentami po prostu - za dużo. Wszystko dłuży się tutaj niemiłosiernie. Chwilami odnosiłam wręcz wrażenie, że sam autor zagubił się w czasie trwania "akcji" i niekoniecznie wie, które z tajemnic rzeczywiście chce ujawnić.

Książkę ratuje bardzo dobra końcówka, tylko ciężko powiedzieć, czy rzeczywiście warto do niej dobrnąć przez te ponad 700 stron. Owszem, pokonanie trzech potężnych armii to nie lada wyzwanie - w pewnym sensie mocno porównywalne do obalenia Ostatniego Imperatora (i tutaj wielki plus dla autora za wykreowanie armii kolosów, którzy wprowadzają trochę napięcia). Jednak autor nie przewidział, że bez Kelsiera reszta bohaterów stanie się po prostu nudna. Kelsier umarł, lecz ewidentnie zabrakło tutaj kogoś nowego. Kogoś kto byłby w stanie udźwignąć fenomenalność tej historii. Zabrakło postaci prawdziwie charyzmatycznej, a niestety żadna z już istniejących nawet nie aspiruje do tego miana.

Jednak jest coś co trzeba przyznać "Studni wstąpienia" - świat tutaj ukazany staje się bardziej mroczny i ponury, a wydarzenia zdecydowanie bardziej dramatyczne. Autor więcej miejsca poświęca polityce i ideologii oraz konfliktom wewnętrznym i przemianom bohaterów - co wiele wyjaśnia i pozwala tę wielką układankę wreszcie poskładać w całość. Podoba mi się ten panujący tutaj mgielny i ponury klimat a także to, w którym kierunku zmierza fabuła. Czekam więc niecierpliwie, żeby dowiedzieć się - co dalej? Nie zmienia to jednak faktu, że "Studnia wstąpienia" jest słabsza od swojej poprzedniczki. Oby z "Bohaterem wieków" było lepiej!