Stos

Po przeczytaniu "Rytuału", czyli pierwszego tomu serii "Wanda Just i Piotr Dereń", naszła mnie ochota na kolejny, jeśli tylko pojawi się na rynku. I oto jest - "Stos" trafił do moich rąk i bez zbytniego ociągania książka została przeze mnie wręcz pochłonięta. Pierwsza część była naprawdę dobra, lecz w moim odczuciu ta jest jeszcze lepsza. Widać, że Greta Drawska rozwija się jako pisarka i przeczuwam, że na poletku kryminałów osiągnie bardzo dużą popularność. Ta powieść jest naprawdę świetnie napisana i skrupulatnie przygotowana a fabuła bardzo dobrze poprowadzona. Czekam już na kolejny tom i to z większą niecierpliwością niż na drugi.

"Stos" to druga książka Grety Drawskiej i zarazem drugi tom kryminalnej serii, której bohaterami są Wanda Just i Piotr Dereń.

"Rytuał" jako debiut intrygował i wypadł bardzo dobrze, a "Stos" wciągnął mnie w swój klimat już od pierwszych stron.

Mroźna zima, tajemnicza okolica i znalezione ciało kobiety na śniegu, której usta spina mosiężna kłódka, a nogi pozbawione stóp ubrane są w za małe buty na dziwnych obcasach. Zamordowana kobieta to amatorka plotek i tarota, więc wychodzi na to, że ktoś chciał ją uciszyć. Wanda i Piotr zagłębiają się w nowe śledztwo, gdy niespodziewanie zostaje znaleziona kolejna osoba, tym razem na Górze Czarownic. Czy uda im się znaleźć mordercę i odkryć motyw zbrodni? I co ma z tym wszystkim wspólnego XVI wieczna kobieta uznana za czarownicę Sydonia?

Czy druga część cyklu może się okazać lepsza od pierwszej? W tym przypadku jak najbardziej! Pierwsze co uderza to rewelacyjna okładka, która niesamowicie przyciąga spojrzenie, drugą sprawą są wstawki dotyczące Sydoni, szlachcianki uznanej za czarownicę i spalonej na stosie.

"Stos" to bardzo klimatyczny, wciągający kryminał, który nie dość, że jest bardzo dopracowany to jeszcze porusza niezwykle istotne kwestie społeczne, które związane są z kobietami i obecne są również teraz.

Momentami męczyły mnie trochę zbyt długie opisy wszystkiego co się dzieje wokół, które nic nie wnosiły do fabuły, jednak książkę bardzo polecam

Dzięki @zysk_wydawnictwo mogłam poznać kolejne śledztwo Wandy i Piotra. O ile jednak "Rytuał" bardzo mi się spodobał, o tyle "Stos" trochę mnie znudził.

Ginie kobieta. Ktoś odciął jej stopy i dosłownie zamknął buzię na kłódkę. Śledczy stoją przed trudnym zadaniem. Śnieg i mróz usunęły wszystkie możliwe ślady zbrodni. Kolejne zbrodnie i tropy prowadzą do historii sławnej Sydonii, która 400 lat wcześniej została spalona żywcem za czary.

Samo śledztwo bardzo mi się podobało. Zakończenia nie przewidziałam i pod koniec faktycznie czułam napięcie. Mam jednak pewne zarzuty do książki. Wymęczyła mnie trochę prywatna sytuacja Derenia i Wandy. Te wątki poboczne niespecjalnie mi się podobały. Nie wnosiły zbytnio nic do fabuły, rozpraszały moją uwagę, momentami nawet drażniły. Lubię silnych bohaterów, a tutaj zabrakło im trochę werwy i charakteru. Najbardziej przypadła mi do gustu sama Natalia. Druga rzecz, to historia Sydonii. W "Rytuale" wątek historyczny był bardziej ciekawy. Tutaj miałam poczucie, że jest trochę chaotyczny (strasznie duża ilość przytaczanych postaci), potraktowany trochę po macoszemu. Nie wzbudził mojej ciekawości, zabrakło w nim emocji i rozszerzenia, które pozwoliło by wczuć się bardziej w sytuację "czarownicy". Mimo wszystko cieszę się, że mogłam poznać tą pozycję i liczę na to, że w kolejnej części głównie powrót do przeszłości będzie dokładniejszy i obszerniejszy.

Za każdą zbrodnią stoi człowiek, morderca, zabójca, sprawca, ale to wciąż jest człowiek. Rzadko kiedy wyróżniający się spośród tłumu, a na pewno tym, że mógłby dokonać takiego czynu. Odebranie życia drugiej osoby bywa przypadkowo, niezamierzone, lecz także zaplanowane, nie zawsze z zimną krwią. Jednak jedno pozostaje zawsze, śmierć, na niej nie kończy się historia, czasem ona dopiero się rozpoczyna.

Jeden trup jeszcze o niczym nie świadczy, zwłaszcza gdy nie zostaje znaleziony w centrum dużego miasta, a raczej dość daleko nawet od tego mniejszego, no i od razu po nim widać, iż udział osób postronnych na pewno miało miejsce. Podkomisarz Dereń i prokurator Just wiedzą, że to kolejna sprawa, która zwróci na nich uwagę, nie chodzi o znikomość śladów, lecz o to, co pozostawił po sobie sprawca. Daleko temu do zwykłych zabójstw, chociaż i te nie są aż tak częste w okolicach Drawska Pomorskiego. Co zabójca chciał przekazać? To tylko pierwsze z pytań jakie nasuwają się śledczym, oprócz tego podstawowego – kto zabił. Jak wiadomo najważniejszy jest czas, a tego jak zawsze brakuje, no i podejrzani. Jedno i drugie jest deficytowe, lecz najistotniejsze kryje się w szczegółach, więc trzeba im się przyjrzeć, chociaż pora raczej powinna nastrajać spokojem, bo święta za pasem. Jednak są rzeczy ważne i ważniejsze, zwłaszcza, że to dopiero początek, a kolejne wydarzenia wskazują na jedno – znowu wyścig rozpoczął się i morderca jest daleko z przodu. Jak na razie oczywiście, przynajmniej taką nadzieję ma Dereń i Just. Małe miasteczka kryją wiele sekretów, czy właśnie o nich myślał morderca gdy okaleczał ofiarę? Prawda nie kryje się gdzieś tam, lecz w niedaleko, trzeba jedynie odnaleźć drogę do niej, co wcale nie jest łatwe w zimowym klimacie i przy eskalacji jaka następuje. Dlaczego ktoś przybija klucze do uszu tego kogo zabił? Przebija kłódką usta? Jedyne co wiadomo na pewno, że zamordowana kobieta lubiła wróżby i tarot, ale czy to nie zmyłka? Zegar bezlitośnie odmierza czas. Do dochodzeniowego sukcesu czy klęski?

Nie tak dawno przeczytałam kryminał „Rytuał” i po paru stronach przepadłam na kilka godzin. Jego autorka była debiutantką, ale ta informacja tylko zwiększyła podziw nad talentem, bo w żadnym momencie lektury nie było śladu po błędach, niedociągnięciach lub słabszych fragmentach. Sięgając więc po drugą książkę oczekiwania były duże, nawet bardzo duże, tak co do pomysłu na suspens jak i postaci oraz oczywiście samej historii. Jakie były, a raczej są wrażenia? Może zacznę od tego, że kilka godzin minęło w okamgnieniu, bo po raz drugi autorka oddała w ręce czytelników znakomitą powieść, taką, która nie pozwala odłożyć książki na bok i jeszcze zanim zostanie przeczytana ostatnia kartka już zaczyna się czekanie na kolejną. Co sprawiło, że właśnie taka jest moja opinia o „Stosie”? Dopracowanie fabuły, tak od strony kryminalnej jak i śledczej, ale również pod względem bohaterów, ich charakterów, drugiego i trzeciego planu oraz intrygujące nawiązanie do przeszłości. To w tak zwanym ogóle, a w szczególe? No właśnie same detale, których jest wiele, lecz każdy z nich buduje klimat i jednocześnie jest częścią większej całości. Jedne z nich zauważa się od razu, inne pozostają w pamięci i nie pozwalają o sobie zapomnieć, bo są niczym klucze do drzwi, pozostaje tylko je znaleźć, kolejne przypominają się w najmniej spodziewanej chwili i wskakują na swoje miejsce jak brakujący element układanki. Zresztą porównanie do niej jest jak najbardziej na miejscu i to podwójnie, ponieważ z części składamy nie jedną, a dwie opowieści, każda z nich wydaje się odrębna, ale wiadomo, że coś musi je łączyć? Pytanie tylko co? Oczywiście to nie jedyny znak zapytanie, gdyż tych jest dużo więcej, napotykamy się na nie nieustannie i na wszystkie, lub prawie, znajdziemy odpowiedź, bo oczywiście Greta Drawska pewien cień tajemnicy pozostawia. Zresztą jest daje ON sobie znać między wierszami, czy to jedynie wytwór wyobraźni? Na pewno plastyczne opisy, z muzycznym tłem, sprawiają, że scenę po scenie łatwo sobie zilustrować, co jeszcze dodaje smaku fabule, która z każdym rozdziałem staje się coraz bardziej intrygująca.

Mroczna i wciągająca książka. Przyznaje jej mocną piątkę. Znaleźć tu można wszystkie ulubione elementy. Mamy więc tutaj sensacyjną zagadkę. Nie brakuje tutaj także wątków miłosnych. Bardzo lubię, kiedy autorzy łączą takie gatunki, dzięki czemu w książce można znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. Greta Drawska tak właśnie poczyniła, dlatego całą historię oceniam bardzo pozytywnie. Czytając tą książkę uświadomiłem sobie jedną, bardzo ważną jak dla mnie rzeczy - w małej społeczności nic nie jest w stanie się ukryć. Chociażby nie wiadomo jak się człowiek starał - prawda i tak zawsze wyjdzie na jaw.

„Nauczyłam się przez lata, że sprawiedliwość ma twarz mężczyzny, który co noc zasłania Temidzie oczy nie po to, by sądziła bez uprzedzeń, ale by nie widziała, kto ją chędoży”.

Zbliża się sylwester, jednak prokurator Wanda Just i Podkomisarz Piotr Dereń nie mają ochoty na świętowanie. Ponownie wkraczają do akcji. Tym razem znajdują ciało kobiety, jej wargi są spięte mosiężną kłódką. Okazuje się, że ofiarą jest miejscowa plotkara i miłośniczka tarota. Czyżby ktoś chciał kobiecie zamknąć usta? Śledczym brakuje jakiegokolwiek punktu zaczepienia, czy tropu, aby poprowadzić śledztwo. Sprawa wycieka do mediów, jest o niej coraz głośniej. Wkrótce zostają zamordowane kolejne kobiety…

Intryga kryminalna zaskakuje i nawiązuje do 1620 r. do ówczesnego postrzegania kobiet. Procesy czarownic - co je łączy z odrażającymi zbrodniami w teraźniejszości? Czy chodzi o rzuconą klątwę? Zaczyna się walka z czasem, cień z przeszłości będzie towarzyszył naszym śledczym w tej trudnej, nierównej walce. Psychopatyczny morderca czuje się bezkarnie, liczba ofiar rośnie, a śledczy utknęli w martwym punkcie. Przeszłość – opowieść o inteligentnej, niezależnej kobiecie Sydonii von Borck, która odważyła się mieć własne zdanie. Oskarżono ją o czary i spalono.

Bardzo dobre połączenie kryminału i intrygującego wątku z dawnej przeszłość. Specyficzny klimat powieści, historia pełna rytuałów od samego początku wzbudza ogromną ciekawość. Zakończenie bardzo nieoczywiste i mocno zaskakuje. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością, ciekawą zagadką i niesamowitą przygodą. Zdecydowanie polecam! Tatiasza i jej książki.