Stare kości

Polecam nie tylko fanom historii, którym nie jestem, ale także duchowym odpowiednikom Indiany Jonesa, w domowym zaciszu. Informacji jest nieco więcej, ale i tak to w sumie jest leksykon, a po więcej informacji dotyczących poszczególnych tematów i odkryć warto sięgnąć głębiej. Mimo wszystko, warto.

Duet pisarki Preston & Child uwielbiam od dawna. Ich bestsellerowa seria o agencie specjalnym Pendergaście urzekła mnie lata temu i naprawdę jest to chyba jeden z moich najukochańszych agentów w literaturze czy w filmie. Ale to nie tak, że sięgam tylko i wyłącznie po książki z cyklu o Pendergaście, choć zdecydowanie jest ich całkiem sporo. Chętnie czytam tak naprawdę każde inne dzieło tych autorów, bo naprawdę znają się na rzeczy i tworzą kawał dobrej sensacji. Nie inaczej jest w przypadku ich najnowszej powieści, Stare kości, którą zamówiłam z księgarni internetowej Tania Książka.

Niby mogłabym napisać, że to to samo uniwersum, co z serii książek o Aloysiusie, ale jakoś nigdy słowo uniwersum nie pasowało mi do innego gatunku książek niż fantastyka. Ale faktycznie, choć mamy tutaj do czynienia już z innymi bohaterami, to jak ktoś czytał sagę o Pendergaście, na pewno ich kojarzy. Oto archeolożka Nora Kelly oraz podopieczna Pendergasta, Corrie Swanson. Choć obie kobiety nie mają ze sobą niby nic wspólnego, to los połączy sprawy, które każda z nich prowadzi. I to w bardzo nieoczekiwany sposób… Bo co początkująca agentka specjalna Swanson może robić na „nudnych” wykopaliskach archeologicznych?

Do Nory Kelly zgłasza się tajemniczy historyk, Clive Benton, i proponuje jej podróż tragicznymi śladami wyprawy Donnera. Była to jedna z najbardziej zagadkowych i przerażających wędrówek w historii Stanów Zjednoczonych, gdzie dochodziło do aktów kanibalizmu – źródła historyczne podają, że ludzie dostawali szału, że prawie nikt nie przeżył, że uczestnicy wyprawi zasypani śniegiem zaczynali zjadać swoich współtowarzyszy. Temat tej wyprawy już niejednokrotnie był inspiracją w świecie literatury – np. dla Almy Katsu, która na jej podstawie napisała bardzo dobrą powieść zatytułowaną Głód. A teraz owego tematu podjęli się również Preston & Child.

Poszukiwania archeologiczne, tajemniczy skarb z wyprawy Donnera oraz przerażające opowieści z dziennika jednej z uczestniczek wyprawy… Jest klimat. Przepadam za motywem odkryć archeologicznym i tutaj naprawdę da się odczuć tę atmosferę. Autorzy całkiem nieźle opisują etap przygotowań oraz sposób pracy zespołu, który stopniowo zaczął odnajdywać ludzkie, wybrakowane szkielety. Oczywiście mając nad sobą piętno przerażającego kanibalizmu. W tym samym czasie Corrie Swanson prowadziła śledztwo w sprawie morderstwa, które jej zdaniem w jakiś dziwny, tajemniczy sposób łączy się z obecnie trwającymi wykopaliskami… Jednak czy jest to możliwe?

Dzieje się, oj dzieje się. Choć autorzy kroczek po kroczku wprowadzają nas w obydwie perspektywy – tę należącą do Nory i tę należącą do Corrie – to w pewnym momencie akcja robi się naprawdę gorąca. Ktoś okrada stanowisko archeologiczne, zaczynają ginąć uczestnicy wyprawy, a Corrie, choć nikt jej nie wierzy, zaczyna dostrzegać coraz więcej powiązań pomiędzy startymi kośćmi a morderstwami. W pewnym momencie dochodzi do zaskakującego zwrotu akcji, sprawy nabierają jeszcze większego tempa, a prawda, która wychodzi na jaw, jest naprawdę zaskakująca. Dobre tempo, ciekawa fabuła, interesujący bohaterowie – tego tutaj nie brakuje. Ale jak już wspominałam – Preston i Child to starzy wyjadacze, znają się na rzeczy.

Ta książka to mieszanka sensacji i kryminału, idealna dla fanów zagadek i klimatów archeologicznych. Osobiście przepadam za takimi połączeniami, są naprawdę idealnie wpasowane w moje gusta. Niesamowicie miłym zaskoczeniem było również pojawienie się na sam koniec pewnej postaci, które wywołało uśmiech na mojej twarzy. Świetna, przyjemna i wciągająca lektura, napisana z niebywałą lekkością pióra. Twórczość tego duetu to naprawdę coś wspaniałego!

Na podstawie „Starych kości” mógłby powstać świetny film przygodowy z elementami grozy.

Duet Preston& Child świetnie opowiedział historię wyprawy archeologicznej, która miała za zadanie znaleźć ukryte wśród skał szczątki ludzi, którzy zginęli w trakcie skazanej na niepowodzenie wyprawy Donnera w 1846 roku, co ważne – ta historia wydarzyła się naprawdę.

Jednak odnalezienie szczątków ludzkich to tylko część prawdy o wyprawie organizowanej przez archeolożkę Norę Kelly i historyka Clive Bentona. Czego naprawdę szuka ta dwójka i czy aby w ślad za wyprawą nie wyruszył jeszcze ktoś, kim nie kierują historyczne pobudki?

Kiedy na wykopaliskach nagle pojawia się młoda agentka FBI Corrie Swanson zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a na domiar złego ginie kilku członków wyprawy, czy była to śmierć w wyniku nieszczęśliwego wypadku, czy może ktoś jednak stoi za nagłymi zgonami uczestników wykopalisk?

Bardzo dobrze przemyślana intryga, uknuta skrzętnie historia, która wciąga czytelnika w całości, ciężko się oderwać od tej atmosfery grozy, ani na moment nie tracą autorzy rezonu, w żadnym momencie nie da się nudzić, choć w pewnym momencie wszystko zaczyna układać się w całość i nie ukrywam, że byłam blisko odkrycia zagadki… byłam blisko, ale jednak na końcu był efekt zaskoczenia.

Naprawdę to było miło spędzone kilka wieczorów z dwójką ambitnych kobiet, z których każda ma coś do udowodnienia, jak się takie dwie spotkają to będzie wybuchowo – tu tez było.

Polecam młodszym i starszym czytelnikom, bo historia warta przeczytania 😊 i choć dla mnie jak na thriller, to trochę dreszczy zabrakło, to i tak czyta się ją wyśmienicie. To niesamowite jak wydarzenia autentyczne wpleciono w fikcję literacką, bardzo dobra książka.

Niebanalna historia, która oparta jest na faktach Dwie główne bohaterki: archeolożka Nora Kelly i agentka FBI Corrie Swanson - ekspedycja archeologiczna mająca na celu znalezienie pozostałości po dawnym obozowisku oraz odkrycie tajemniczego skarbu. Brzmi intrygująco? To dopiero przedsmak tego co znajdziecie w tej książce. To książka od której po prostu nie można się oderwać!

Bardzo lubię thrillery i bardzo lubię książki historyczne. Okazało się, że jest książka, która łączy najlepsze cechy tych gatunków literackich - "Stare kości" Childa i Prestona. Współczesna zagadka kryminalna i tajemnicza XIX-wieczna wyprawa amerykańskich pionierów w jednej powieści to przepis na nieprzespaną noc. Polecam każdemu kto lubi zagłębić się w mroczne zakamarki ludzkiej duszy, a przy okazji poznać tragiczną kartę amerykańskiej historii. Czekam niecierpliwie na kolejne części cyklu tego znakomitego duetu.

Niecodzienna historia, która oparta jest na faktach, co czyni ją jeszcze ciekawszą. W połowie XIX wieku w USA miała miejsce słynna wyprawa Donnera, która była tragiczna w skutkach. Członkowie ekspedycji zostali uwięzieni przez zamieć śnieżną w wyjątkowo niesprzyjającym terenie, a brak pożywienia zmusił ich do kanibalizmu. Archeolożka Nora Kelly wyrusza śladem dawnej wyprawy z nadzieją na odnalezienie pozostałości obozu oraz ukrytego skarbu. W tym czasie agentka FBI dostaje swoją pierwszą sprawę, która okazuje się mieć swoje powiązania z członkiem dawnej wyprawy.

Książka jest wciągająca i czyta się ją szybko i przyjemnie. Niecodzienna tematyka przykuwa uwagę, a świadomość, iż jest oparta na faktach wzmaga ciekawość. Podoba mi się początek nowego cyklu autorów.

Pierwsze 80 stron przeczytałam w ciągu zabieganego dnia. Kolejny miałam wolny, więc usiadłam po południu z zamiarem zabrania się za lekturę na poważnie. Przerwałam dosyć późno i dokończyłam rankiem zaraz po przebudzeniu. Mówię wam, to było dobre! Nawet mimo koszmarów o kanibalach.

Clive Benton, z wykształcenia historyk i specjalista w sprawie historycznej wyprawy Donnera, zgłasza się do Nory Kelly, uznanej archeolożki. Twierdzi, że wie, gdzie szukać Zaginionego Obozu, lokacji dotąd nieodkrytej, w której niegdyś uwięzieni członkowie karawany z desperacji dopuszczali się kanibalizmu. W tym samym czasie swoją pierwszą sprawę otwiera Corrie Swanson, bada przypadek morderstwa i ograbienia grobu. Jak to się ze sobą połączy?

Przyznaję, że na początku trochę przebierałam w wyobraźni nóżkami. Myślałam sobie "no kopcie już, znajdźcie coś, niech coś się stanie". Jak powiedziała Nora, archeologia wymaga cierpliwości, a nawet gdy odkopiesz już coś ekscytującego, musisz powściągnąć emocje i dalej postępować powoli i metodycznie. Także uzbroiłam się w cierpliwość, by na końcu przekonać się, że było warto czekać.

Na fascynującą zagadkę z przeszłości nakłada się zagadka współczesnych morderstw. Jest niepokojąco, bohaterowie są odizolowani w górach, nie wiadomo, komu ufać, a wreszcie zaczynają się dziać podejrzane rzeczy, jakby nad tym miejscem ciążyła klątwa. Bardzo podobało mi się, że mogłam z bliska podpatrzeć pracę zarówno archeologów jak i agentki FBI.

A propos Corrie Swanson, to bardzo sympatyczna postać, ale jak widziałam, że zaczyna się z nią rozdział, to myślałam "o nie". Jest młodą niedoświadczoną kobietą na męskim stanowisku, w którym pewność siebie jest wręcz niezbędna. Ogromnie mnie irytowało, kiedy ktoś próbował coś na niej wymusić, podważyć jej racje, tak wyraźnie było czuć stres, który musi znosić. To oczywiście dowodzi, że autorzy świetnie sobie poradzili z rozpisaniem tych sytuacji.

Mroczna historia i współczesne śledztwo - wyszła z tego świetna mieszanka, polecam!

Preston&Child stworzyli nową serię przygód młodej archeolożki Nory Kelly. „Stare kości” to pierwszy tom, a ja już wiem, że będę pierwsza w kolejce, by przeczytać kolejną część.

Jestem tą książką zachwycona. Dla mnie to idealne połączenie thrillera z przygodówką.

Świetnie się bawiłam, a czas nad lekturą zleciał nie wiadomo kiedy. To najlepsza oznaka tego, że ta książka jest dobra.

Cała fabuła opierała się na dwóch wątkach: pierwszy to wyprawa archeologiczna Nory i Cliva, odnalezienie Zaginionego Obozu i poszukiwanie skarbu sprzed ponad stu lat. Drugi wątek to dochodzenie agentki specjalnej Swanson, której szósty zmysł podpowiadał, że wszystkie odpowiedzi potrzebne do zamknięcia dochodzenia, znajdzie właśnie tam, gdzie zaginęła karawana Donnera.

Oba wątki łączą się, przeplatają i tworzą spójną, ciekawą historię, gdzie nie ma miejsca na nudę.

Początek książki rozpoczął się mrocznie, można było wręcz poczuć mglistą atmosferę Paryża i szczerze mówiąc, wtedy nie byłam przekonana, czy ta książka jest dla mnie. Przez myśl mi przeszło, że trochę nudno...za ciężko, za duszno.

Oczywiście za dosłownie dwie strony wszystko nabrało rozpędu i od tej pory nie przerwałam czytania aż do ostatniej strony. Teraz doceniam ten „duszny” wstęp. On jednak nadał klimatu i odpowiednio naprowadził mnie na późniejsze potencjalne rozwiązania zagadek, które równocześnie z bohaterami starałam się rozwikłać.

Autorzy z wielką dokładnością przedstawili całą historię pionierskiej wyprawy Donnera. Ja nigdy o niej nie słyszałam, ale (za radą autorów) sięgnęłam do niektórych źródeł. To fascynująca i jednocześnie porażająca historia. To, do czego człowiek jest w stanie się posunąć w obliczu głodu i pierwotnej chęci przeżycia. Wstrząsnęło to mną bardzo.

Fabuła bazuje na prawdziwych wydarzeniach, pojawiły się oczywiście postaci fikcyjne, które uatrakcyjniły i rozbudowały akcję o ciekawe wątki.

Samo zakończenie było dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Mogłabym sto lat myśleć o motywach, dlaczego akurat czaszki linii genealogicznej Parkina stanowiły centrum zainteresowania. Nie zgadłabym w życiu, że chodzi o „to”.

Bezsprzecznym atutem „Starych kości”, poza oczywiście przedstawioną historią, jest styl pisarski autorów. Taki trochę gawędziarski, lekki i barwny. Obecne są nienachalne i niezbyt rozwlekłe opisy, które jednak potrafią bardzo obrazowo przedstawić zarówno wydarzenia jak i otoczenie.

Nigdy nie miałam okazji zaznajomić się z twórczością duetu pisarskiego Preston& Child. Pewnie dlatego, że przez większość mojej czytelniczej przygody, unikałam czytania kryminałów i thrillerów. Powód może i błahy: nie lubię się bać.

W przypadku „Starych kości” strachu nie odczuwałam w ogóle. Może dlatego, że cała fabuła skupiona była na wykopaliskach archeologicznych, opisywano wydarzenia sprzed ponad wieku, a trup nie ścielił się gęsto i nie pływał w morzu zakrzepłej krwi.

Nie było w tym thrillerze również takiego niepokojącego, psychologicznego zaglądania do umysłu i żerowania na pierwotnym strachu. Doceniam to, bo przyznam, że obawiałam się odrobinkę, jak będzie mi się czytało tę książkę.

Naprawdę nie zawiodłam się, jestem zadowolona w pełni.

Dla mnie ta książka zasługuje na ocenę 9/10. Warto po nią sięgnąć.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania dziękuję Wydawnictwu Agora.